กว่าจะมาถึงผม...

นานมากๆๆๆๆๆ ตรงนี้ไม่เป็นไรครับ เข้าใจเพราะคนใช้บริการเยอะจริงๆ แต่ที่ผิดหวังและทำให้โมโหหิวคือ กรุ๊ปทัวร์ครับ โดยไกด์ ได้เดินมาที่รถขายอาหารแล้วก็สั่งอาหารโดยมีกระดาษมาด้วย ตรงนี้เข้าใจครับว่าคงจะมีการสั่งมาล่วงหน้าแล้ว ก็ติ๊กชื่อและรายการอาหารที่สั่งไปในกระดาษตามเรื่องราว แต่กว่าที่รถเข็นจะมาถึงผม ไกด์ท่านนั้นก็ทำตัวเป็นไกด์ที่ดีกับลูกทัวร์มาก(โดยไม่สนใจคนอื่นเพราะไม่ใช่ลูกค้า) เดินมาสั่งอาหารเพิ่มทีละกล่อง สองกล่อง เรื่อยๆ จนรถเข็นมาถึงหลังผม แอบได้ยินว่าข้าวหน้าไก่เหลือ 1 กล่อง แล้วก็ Nasi Lemak อีก 2 ข้าวผัดเอเชี่ยน 1 กล่อง แต่ผู้โดยสารด้านหลังผมไม่ได้รับอาหารทุกที่ จึงทำให้เหลืออาหารอีก 3 กล่อง (ตอนนั้นคิดในใจว่า ตอนนี้อะไรก็เอาหมดแล้วโว๊ย) พอลูกเรือปลดล็อคเพื่อเลื่อนรถเข็นมาที่แถวผม ไกด์คนดีคนเดิมก็เดินมาถามว่าเหลืออะไรอีกบ้าง? พอลูกเรือตอบไป....3 กล่อง ไกด์คนนั้นบอกว่าเอามาให้หมดเลย
อะไรวะเนี่ย? ตอนนั้นยอมรับว่าโกรธมากๆครับ ไม่อายที่จะบอกว่าโมโหหิว เพราะมันเป็นเรื่องจริง แต่ตามที่ผมเข้าใจจากที่ได้ยิน มันเหมือนกับว่าไกด์คนนั้นมากวาดต้อนอาหารทั้งหมดที่เหลือไปซะอย่างนั้น อดสิครับท่าน ตอนนั้นคิดในใจอีกว่าอะไรของมรึงวะ ไม่สั่งมาล่วงหน้าแล้วมาปล้นเอาแบบนี้ทำตรูอดแดร๊กซ์ โมโหหวะ

(ขออภัยที่อาจจะฮาร์ดคอร์ไปบ้าง แต่ทำไงได้หละครับ ตอนนั้นมันคิดอย่างนี้จริงๆนี่นะ) คุณพ่อผมก็ยังหันมาบ่นกับผมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเลย ผมว่าผมคงไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไปใช่ไหมเนี่ย?
เอาก็เอาฟระ งานนี้มาลงที่ชุด UnHappy Meal

ไม่อยากคิดเลยว่าจะต้องซื้อมาม่าทานบนเครื่องบิน เฮ้อ..อ ก็ดีกว่าหิวตาย