สวัสดีครับ

ก่อนอื่นต้องขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยครับ เพราะว่ามหาวิทยาลัยที่ผมอยู่มีปัญหาเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ต นั่นก็คืออยู่ๆ ก็ดับไปแบบไม่มีสาเหตุ ผมเองก็คาดเดาไม่ได้จริงๆ ครับว่าเนตจะใช้ได้หรือจะตัดเมื่อไหร่ แต่ยังมีภาพจากกุ้ยหลินที่ยังค้างยังไม่ได้นำออกมาให้ชมกันครับ ยังไงๆ ก่อนติดตามกระทู้นี้ขอให้ทุกท่านอ่านภาคแรกก่อนนะครับ เพราะเนื้อหาจะต่อกัน

ภาคแรก ชมได้ตามลิงค์นี้ครับ http://www.hflight.net/forum/m-1216164098/

มุมนี้ขออนุญาตเลียนแบบคุณ ann_vareewan นะครับ เหอๆ เห็นแต่จากด้านหลังแบงค์ 20 หยวนมานานแล้ว มาเห็นของจริงแบบนี้บอกได้เลยว่าสวยแบบในแบงก์เลยครับ

ทิวทัศน์ภูเขาหินปูนแบบนี้ภาษาอังกฤษเรียกว่า karst mountain ครับ ส่วนผมกับเพื่อนนึกสงสัย อยากรู้ว่าคนจีนจะเรียกวิวแบบนี้ว่าอะไร ปรากฏว่าพี่ไกด์บนเรือของเราเรียกซะทับศัพท์เลยครับ "คาซื่อเท่อ"

นี่พ้นส่วนที่สวยที่สุดมาแล้วครับ (วิวแบงก์ 20 หยวน) ขนาดพ้นส่วนที่สวยที่สุดมาแล้วยังสวยอยู่เลยครับ จากตรงนี้อีกประมาณ 20 นาทีก็ถึงหยางชัวแล้วละครับ

อย่าเพิ่งเบื่อกับ "คาซื่อเท่อ" ล่ะครับ แต่มันสวยจริงๆ ครับขอบอก

ระหว่างนั้นเพื่อนผมก็ไปคุยกับไกด์สาวสวยประจำเรือ บอกว่าอีกสองวันจะกลับจากหยางชัวไปกุ้ยหลิน เลยจะชวนไกด์คนนี้มาเที่ยวกุ้ยหลินด้วยกันครับ แต่ปรากฏว่าตอนพวกผมกลับไปกุ้ยหลินคุณพี่เธอกลับไม่ว่างซะยังงั้น ทำเอาเพื่อนผมเซ็งไปเลย

ระหว่างนั้นเราก็ได้เรียนคำแสลงของชาวกุ้ยหลินครับ ปกติคนจีนถ้าสนิทกันมากก็จะใช้ภาษาแบบไม่เป็นทางการ แต่ก็ยังเป็นคำในภาษาจีนอยู่ แต่ที่นี่แปลกครับ เรียกเพื่อนสนิทว่า โก่วโหร้ว (ความหมายภาษาไทยคือ เนื้อสุนัข) ฉะนั้นใครไปกุ้ยหลินแล้วถูกทักว่าโก่วโหร้วอย่าโกรธนะครับ แสดงว่าเขาคนนั้นรักคุณนับคุณเป็นเพื่อนจริงๆ

นอกจากนี้ยังมีคำอื่นๆ ที่น่าสนใจ เช่น เดินตรงไป ภาษาจีนกลางใช้ว่า "หว่างเฉียนโจ่ว" ชาวกุ้ยหลินมาแปลกครับ ใช้ว่า "ม่าเชิงม่าเชิงโจ่ว" (ไม่ค่อยแน่ใจตรง เชิง ครับ) เลยกลายเป็นว่านอกจากจะได้ล่องแม่น้ำหลี่เจียงแล้วยังได้เรียนแสลงจีนที่ผมคงไม่มีโอกาสได้เรียนในมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งเลยครับ

หลังจากอยู่บนเรือมากว่า 4 ชั่วโมงกับวิวสวยงามเลื่องชื่อระดับโลกแล้วเราก็มาถึงหยางชัวครับ พอเอากระเป๋าและสัมภาระต่างๆ ไปเก็บในโรงแรมแล้วเราก็ออกมาเดินเล่นกันครับ

ถนนเส้นนี้ผมอ่านในรีวิวเก่าๆ หลายๆ ท่านเรียกว่าถนนข้าวสารกุ้ยหลิน ผมว่าก็ไม่ผิดนักหรอกครับ ฝรั่งเต็ม แต่ตอนนี้ยังเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ อยู่ คนไม่ค่อยออกมาเดินกันครับ ชื่อภาษาจีนของถนนเส้นนี้คือ "ซีเจีย" แปลว่าถนนตะวันตกครับ

แล้วก็มีคำพูดที่ว่า หากกุ้ยหลินเป็นที่ที่สวยที่สุดบนพื้นภิภพนี้แล้ว หยางชัวก็คงเป็นที่ที่สวยที่สุดในกุ้ยหลิน ผมว่าคำพูดนี้เห็นจะจริงครับ เพื่อนผมมันบอกกับผมเลยว่า อิจฉาชาวเมืองนี้ที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่ "คาซื่อเท่อ" รอบเมืองเลยครับ มันยังขอบอกขอบใจผมใหญ่เลย ดูท่ามันจะชอบกุ้ยหลินมากกว่าผม (คนชวน) มากเลยละครับ เหอๆ

ลืมครับๆ ภาพสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ รอบๆ เมืองหยางชัวครับ ถ่ายมาจากล็อบบี้โรงแรม การท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อที่สุดสำหรับ backpacker อย่างพวกผมก็คือการปั่นจักรยานชมทิวทัศน์รอบๆ เมืองหยางชัวครับ เป็นประสบการณ์ที่แสนเหนื่อยและแสนลำบากครับ แต่สนุกมาก เดี๋ยวไว้พูดถึงทีหลังแล้วกันครับ

เดินออกมาชมวิวครับ ตรงนี้คือซีเจีย เดินตามทางไปท่าเรือครับ

วิวแม่น้ำหลี่เจียงที่หยางชัวครับ สวยไม่เบาเลยนะเนี่ย

เดินหลบออกมาจากซีเจียก็พ้นเขตนักท่องเที่ยวครับ เป็นเขตที่อยู่อาศัยและสถานที่ราชการครับ ร่มรื่นดีเหลือเกิน

คนเราก็ยังสามารถอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติได้อย่างลงตัวครับ

เขตชุมชนนี่บรรยากาศเงียบสงบดีเหลือเกินครับ

แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ผมเลยออกปากบอกเพื่อนว่า เนี่ย หิวแล้ว หาอะไรทานเหอะ ตรงนั้นมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ร้านนึง ฝรั่งเพื่อนผมคนนี้ก็งงสิครับ อยู่อเมริกามีร้านอาหารตามสั่งซะที่ไหน แต่แล้วมันก็ไว้ใจผมครับ ตกลงใจกินร้านนี้แหละ ร้านนี้ขายพวกข้าวผัด หมี่ผัด สไตล์กุ้ยหลินครับ จานละห้าหยวนเท่านั้นเอง เพื่อนผมตอนแรกชี้ไปที่กุนเชียงแล้วถามผมว่ามันคืออะไร ผมก็ใบ้กินครับ ไม่รู้จะอธิบายกุนเชียงเป็นภาษาอังกฤษยังไง แต่ก็บอกว่า เออๆ ลองไปเหอะ เชื่อเหอะว่าอร่อยแน่ๆ ผลคือมันติดใจกุนเชียงครับ เหอๆ

ในรูปนั้น คนเสื้อดำน่ะผมเองครับ  :)

ตอนนี้ก็มืดแล้วล่ะครับ ไท่หยางลาก่อน (ไท่หยาง = พระอาทิตย์)

มองไปทางไหนก็มีแต่ "คาซื่อเท่อ" จริงๆ ครับ

กลับโรงแรมก่อนเด้อครับ พวกเราเหนื่อยกันเหลือเกิน พักผ่อนเอาแรงก่อนปั่นจักรยานในเส้นทางสุดโหดและสุดเร้าใจในวันรุ่งขึ้นครับ

ก่อนนอนก็เอาภาพ "เยว่เหลี่ยง" เหนือท้องฟ้าหยางชัวมาให้ชมกันครับ ถ่ายจากหน้าต่างห้องพักนั่นเอง

ตื่นมาตอนเช้าก็มาเดินซีเจียหาของกินครับ อาหารเช้าวันนี้ยังคงเป็น "กุ้ยหลินหมีเฝิ่น" เช่นเคยครับ พวกผมเกิดติดใจกุ้ยหลินหมีเฝิ่นซะแล้วละครับ แต่วันนี้ไม่มี "โหยวเถียว" (ปาท่องโก๋) เลยสั่งเสี่ยวหลงเปามาแทนครับ อร่อยดี

ทานข้าวเสร็จแล้วก็เดินเล่นย่อยอาหารเล็กน้อยครับ แล้วก็ไปเช่าจักรยานครับ ตอนแรกทางร้านคิดราคา 30 หยวนต่อคนต่อวัน พวกผมก็ใช้ลูกต่อได้เหลือ 25 หยวนต่อคนต่อวัน ผมว่าไม่แพงเลยครับ รถที่ได้ก็ดี เหมาะกับทางขรุขระ แถมมีหมากกันน็อก ถุงมือให้ด้วย ดูเท่ดีครับ

ผมคือคนเสื้อส้มทางขวามือครับ แหะๆ  :)

เริ่มแรกจากการอ่านแผนที่พวกเราว่าจะไปชม "เยว่เหลี่ยงชาน" (Moon Hill) ครับ แต่ปรากฏว่ากลับไปผิดทางซะยังงั้น ทางที่ไปเป็นทางหลวงที่ตรงไปกุ้ยหลินครับ กว่าจะรู้ตัวว่าผิดทางก็ตอนที่หยุดรถถามชาวบ้านข้างทาง แผนการเลยต้องเปลี่ยนกะทันหัน ต้องปั่นตรงไปสู่เมืองป๋ายชา ซึ่งห่างจากตัวเมืองหยางชัวประมาณ 13 - 15 กิโลเมตรครับ เส้นทางหลวงนี่ก็โหดใช้ได้ครับ พอออกจากตัวเมืองปุ๊บก็เจอทางขึ้นเขาค่อนข้างชันประมาณ 2 กิโลเมตรครับ ทำเอาพลังการปั่นหายไปเยอะเลยครับ แถมพอถึงตัวเมืองป๋ายชาก็เจอฝนอีก เลยต้องแวะหาที่กินข้าวกับหลบฝนที่นั่นครับ

ผมกับจักรยานคู่ใจที่ป๋ายชาครับ  :)

ตามแผนที่ถ้าไปตามเส้นทางนี้จะนำไปสู่ bike lane ครับ ที่จริงแล้วเรีวกว่า bike lane ก็ไม่ถูกนักหรอกครับ เพราะมันขรุขระเหลือเกิน บางช่วงก็แคบ บางช่วงก็เป็นโคลนเป็นเลน ปั่นยากมากๆ ครับ แต่เป็นประสบการณ์ที่ยากจะลืมจริงๆ ครับ

มาถึงสะพานข้ามแม่น้ำหยวี่หลง แสดงว่ามาไม่ผิดทางครับ โล่งอกนึกว่าจะหลงไปไหนไกลซะแล้ว เหอๆ

บรรยากาศบ้านเรือนแถบนั้นครับ ตอนแรกพวกผมมีแค่สองคนที่มาถึงสะพานนี้ ในใจก็หวั่นๆ ว่าจะหลงทางหรือเปล่าหว่า แต่หลังจากที่ชมวิวบนสะพานได้ไม่นานก็มีกลุ่มนักท่องเที่ยงฝรั่งปั่นจักรยานมาถึงที่นี่ ในใจก็ดีใจ เฮ้อ ในที่สุดก็เจอเพื่อนร่วมทางแล้ว

ปั่นจักรยานไปเป็นกลุ่มๆ แบบนี้น่ารักดีครับ

เอาบรรยากาศริมแม่น้ำหยวี่หลงมาให้ชมอีกรอบครับ

ที่จุดชมวิวระหว่างทางครับ ชอบที่ภูเขาสะท้อนในแม่น้ำครับ ดูสวยดี

เพื่อนผม (ไม่ใช่คนหน้าสุด) และเพื่อนร่วมทางที่บังเอิญมาเจอกันครับ

จ๊ะเอ๋ ทายซิ ผมคือใคร

ข้าวกำลังออกรวงสวยเลยละครับ นี่แหละครับรางวัลตอบแทนความขยันขันแข็งของชาวนา กระดูกสันหลังของทุกๆ ชาติ

ข้าวชูรวงรับกับภูเขาสวยๆ ของกุ้ยหลิน ทำให้สวยงามยิ่งขึ้นไปอีกครับ

จักรยานคู่ใจผม ตอนนี้ปั่นมาแล้ว 4 ชั่วโมงครึ่งกับระยะทางราว 22 กิโลเมตรครับ

นี่เพื่อนผมครับ แต่ภาพนี้ต้องการสื่อให้เห็นถึงความโหดของเส้นทางครับ บางช่วงทางก็แคบแบบนี้แหละครับ แถมเละอีกต่างหาก ปั่นยากมากครับ บางช่วงต้องลากรถเอาก็มี

เจอกลุ่มนักท่องเที่ยวโดยบังเอิญอีกแล้วครับ ตลอดเส้นทางผมเป็นนักท่องเที่ยวเอเชียคนเดียวจริงๆ ที่ปั่นจักรยานชมหยางชัวครับ นอกนั้นฝรั่งหมดเลย

ผ่านหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งครับ ช่วงสุดท้ายทางเริ่มดี

อากาศดีมากเลยละครับตอนนี้ ฟ้าใส รูปเลยออกมาดีครับ :)

กับภูเขารูปร่างแปลกตา

เกือบถึงหยางชัวแล้วละครับ จากจุดนี้อีกแค่ 4 กิโลเมตรก็ถึงแล้วครับ

และแล้วก็เข้าเขตเมืองหยางชัวจนได้ครับ รวมเวลาบนถนนทั้งหมด 6 ชั่วโมงครึ่ง ระยะทาง 32 กิโลเมตรครับ (หักเวลาแวะทานข้าวก็ 5 ชั่วโมงครึ่งครับ)

เย้! ในที่สุดก็กลับมาถึงซีเจียจนได้ เอาจักรยานไปคืนได้ทันเวลาพอดีเลยครับ (ถ้าไม่ทันนี่โดนปรับอานแน่ๆ - -")

พอเอารถไปคืนแล้วพวกผมก็ไปทานข้าวเย็นร้านเดิมครับ เพราะคุยกับเจ้าของร้านถูกคอ (ร้านข้าวผัดร้านเดิมครับ) เสร็จแล้วผมกับเพื่อนผมก็พักผ่อน เพราะปั่นจักรยานมาเหนื่อยเหลือเกิน พอตื่นมาผมก็พาเพื่อนไป "หว่างปา" (ร้านอินเตอร์เนต) ครับ ผมไปส่งเพื่อนกับสอนเพื่อนล็อกอิน (ที่อเมริกาไม่มีร้านเนตครับ เพื่อนผมเลยไม่ชิน) แล้วก็มาเดินเล่นครับ ซีเจียยามกลางคืนนี่สวยงามจริงๆ ครับ คึกคักมากด้วย

คลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งจีนทั้งฝรั่ง จากการสอบถามแม่ค้าในพื้นที่พบว่าคนไทยส่วนใหญ่พอมาเที่ยวกุ้ยหลินจะไม่ค่อยมานี่กันครับ ส่วนใหญ่จะเที่ยวแต่ในตัวเมืองกุ้ยหลินกันมากกว่า ผมเองไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไม ผมว่าหยางชัวสวยกว่ากุ้ยหลินตั้งเยอะครับ (กุ้ยหลินนี่สวยมากแล้วครับ ถ้าพูดกันตามภาษาพูด ก็คือว่าหยางชัวนี่ โค-ตะ-ระ สวยเลยละครับ เหอๆ)

ห้าทุ่มแล้วแต่ยังคึกคักมากครับ

ร้านค้าที่ซีเจียส่วนใหญ่จะเป็นร้านขายของที่ระลึกครับ มีพวกหมากรุก พัด การเขียนลายมือพู่กันจีน ผลิตภัณฑ์จากไม้ เลื้อผ้า(ก๊อบ) ฯลฯ ต่อรองราคาได้เต็มที่ครับ

ที่สะดุดตาที่สุดเห็นเป็นร้านนี้ครับ บรรยากาศคอมมิวนิสต์ดีครับ เหอๆ ;D

แถวหน้าโรงแรมก็เป็นบาร์ครับ แสงนีออนสีสันบาดตาดีจริงๆ

ไม่ไหวแล้วครับ เหนื่อยเหลือเกิน แต่พรุ่งนี้วางแผนว่าจะต้องไป "เยว่เหลี่ยงชาน" ให้ได้ เลยต้องรีบไปนอนเอาแรงครับ

วันรุ่งขึ้นตื่นมาก็ยังไปทานกุ้ยหลินหมีเฝิ่นเช่นเคยครับ ใกล้ๆ ร้านอาหารมีรีสอร์ทที่บริษัทของมาเลเซียมาลงทุน บรรยากาศดีเหลือเกินครับ ใครก็ได้ออกตังค์ให้ผมพักที่นั่นที เหอๆ

แต่เพื่อนเจ้ากรรมน่ะสิครับ ปลุกแล้วก็ไม่ตื่น บอกว่าเหนื่อยมาก ขอนอนพักต่ออีกหน่อย แต่เพราะแพลนไว้ว่าจะต้องออกจากหยางชัวตอนเที่ยง ผมเลยต้องไปคนเดียวครับ

แล้วผมก็บึ่งไปร้านจักรยานร้านเดิมครับ ขอเช่าจักรยานอีกรอบ ตรงนี้เป็นบรรยากาศของสะพานข้ามแม่น้ำหลี่เจียงที่หยางชัวครับ

ทิวทัศน์ของหยางชัวจากบนสะพานครับ

เยว่เหลี่ยงชานอยู่ห่างจากหยางชัวราวๆ 6 กิโลเมตรครับ ไม่ไกลเท่าไหร่ ระหว่างทางขออีกภาพกับจักรยานคู่ใจครับ

ระหว่างทางเจอฝรั่งสูงอายุคนนึงปั่นจักรยานมากับชาวจีนครับ คงมาชมทิวทัศน์แถวนี้แน่ๆ

วิวสองข้างทางก็สวยเหลือเกินครับ

และในที่สุดก็มาถึง เยว่เหลี่ยงชาน จนได้ครับ ลักษณะเด่นของที่นี่คือบนยอดจะมีหินโค้ง เหมือนกับพระจันทร์เสี้ยว เลยเรียกที่นี่ว่า ภูเขาพระจันทร์ครับ

สามารถขึ้นไปชมยอดได้ครับ แต่ทางขึ้นค่อนข้างชันและลื่น ต้องระวังเป็นพิเศษครับ

แหม ตอนแรกผมนึกว่าจะได้รีบกลับไปเก็บกระเป๋าที่โรงแรมซะแล้ว เห็นทางขึ้นนี่เริ่มถอดใจเลยครับ

แต่วิวข้างบนเป็นรางวัลของความพยายามครับ

เวอร์ชั่นซูมครับ ซูมได้แค่นี้แหละครับ ไม่มีปัญญาแบกเลนส์เทเลมาด้วย แค่กล้องผมห้อยคอตลอดทางก็หนักพอแรงแล้วละครับ

แต่พอขึ้นไปถึงยอดนั้นกล้องผมกลับเก็บภาพได้ไม่หมด เพราะหินโค้งนั้นใหญ่มาก ถ่ายได้ดีสุดแค่นี้แหละครับ (แล้วก็เกิดกิเลสอยากได้เลนส์ไวด์อีก - -")

ที่จริงพูดว่าไร้ฝีมือถ่ายภาพเองน่าจะบรรยายทุกอย่างได้ครับ เหอๆ (hhahaha)

เฮ้! เจียโหยวๆ (แปลว่า สู้ๆ อะไรทำนองนั้นครับ ในปักกิ่งมีการใช้คำนี้กับโอลิมปิกเยอะมาก เช่น เว่ยอ้าวยุ่นเจียโหยว แปลว่า สู้ๆ เพื่อโอลิมปิก อะไรประมาณนั้นครับ ความหมายตรงตัวของคำนี้คือเติมน้ำมันครับ) ทางลงยังอีกไกล

ถึงตีนเขาแล้วละครับ คิดเอาละกันครับ ผมต้องเดินขึ้นจากบันไดทางขวามือ ไปยอดเขาทางด้านบนซ้าย - -" หมดแรงละครับงานนี้ (htired)

ลืมรูปครับๆ

แล้วก็มาถึงต้นไม้ใหญ่อายุหลายร้อยปีครับ ที่นี่ไม่ค่อยมีฝรั่งมาเที่ยวเท่าไหร่ มีแต่ทัวร์คนจีนครับ

ฝายกั้นน้ำครับ เดินข้ามหรือปั่นจักรยานข้ามได้สบายๆ ครับ

อยากล่องแพก็มีแพให้บริการ (ผมขอผ่านครับ เงินไม่มี (hsosad))

ลืมรูปอีกแล้ว โทษทีคร้าบบ

เสร็จแล้วก็ได้เวลากลับไปเก็บกระเป๋าอำลาหยางชัวแล้วละครับ

ก่อนจากขอเก็บภาพบนสะพานข้ามแม่น้ำหยวี่หลงก่อนครับ สวยจริงๆ

ทิวทัศน์แบบนี้ไม่แปลกใจเลยครับว่าทำไมกุ้ยหลินและหยางชัวถึงติดอันดับหนึ่งในสิบแหล่งท่องเที่ยวที่ดีที่สุดของจีนมาโดยตลอด และหลายสำนักยังพร้อมใจกันยกกุ้ยหลินและหยางชัวเป็นหนึ่งในสิบที่ดีที่สุดด้วย สวยงามเกินคำบรรยายจริงๆ ครับ

ระหว่างทางกลับก็สวนทางกับคาราวานจักรยานฝรั่งอีกเพียบเลยครับ

สวยเหลือเกิน ถึงจะลงรูปพวกนี้ไปเยอะแต่ผมไม่รู้สึกเบื่อเลยครับ

ภาพนี้ก็น่ารักดีครับ

เข้าสู่เขตเมืองหยางชัวโดยสวัสดีภาพครับ

เอาจักรยานเสร็จแล้วก็ปลุกเพื่อนไปเช็คเอาท์ครับ หลังจากนั้นพวกเราก็ช็อปปิ้งกันเล็กน้อย แล้วแบกสัมภาระของพวกเราไปยังสถานีรถบัสครับ เพื่อเดินทางกลับไปยังกุ้ยหลิน ใช่แล้วครับ วันนี้พวกเราต้องเดินทางกลับปักกิ่ง

สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาแบบ backpacker ระวังนิดนึงครับ ที่ท่ารถจะมีคนทำเป็นมาช่วยขนกระเป๋าบอกว่าจะพาขึ้นรถตู้ไปกุ้ยหลิน แต่รถตู้พวกนี้อาจพาแวะข้างทางบังคับให้ซื้อของทั้งๆ ที่ไม่จำเป็น แถมเรียกเก็บค่ารถแพงกว่าปกติอีกด้วย ให้ถูกต้องจริงๆ ต้องตรงไปที่เคาน์เตอร์ขายตั๋วรถครับ ราคาแค่ 15 หยวนแค่นั้นครับ ใช้เวลาวิ่งชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงสถานีขนส่งกุ้ยหลินแล้วละครับ

ถึงกุ้ยหลินแล้วพวกเราก็เอากระเป๋าไปฝากไว้กับโรงแรมที่เราเคยพักด้วยชั่วคราว แล้วเดินเที่ยว Elephent Trunk Hill (เขางวงช้าง) สัญลักษณ์ของเมืองกุ้ยหลินครับ เนื่องจากพวกเรามีบัตรสถาบันศึกษาในประเทศจีน เลยได้ลดราคาค่าเข้าครับ

เข้ามาแล้วก็ไม่รอช้า ขึ้นไปชมเมืองกุ้ยหลินจากมุมสูงกันดีกว่าครับ

ที่นี่ก็มี "คาซื่อเท่อ" เหมือนกันครับ ถึงจะไม่สวยงามเท่าของที่หยางชัวก็ตาม

ประมาณจากสายตา ผมว่ากุ้ยหลินใหญ่กว่าเมืองเชียงใหม่สองถึงสามเท่าครับ

กุ้ยหลินอยู่ในอ้อมกอดของภูเขาและแมกไม้ครับ

เห็นเจดีย์เงินเจดีย์ทองที่ไปมาแล้วเมื่อสี่วันที่แล้วด้วยครับ

อย่าถือผมเลยครับ ผมเองชอบภาพแนวภูมิทัศน์เมืองมาก อย่าเพิ่งเบื่อกันนะครับ (h39)

มองเมืองกุ้ยหลินจากด้านบนก็สวยไปอีกแบบนะครับผมว่า

กุ้ยหลินบนอีกฝั่งของแม่น้ำหลี่เจียงครับ

ตรงนั้นน่าจะเป็น Seven Stars Park ที่ผมไม่มีเวลาไปครับ

บ้านเมืองเค้าดูเป็นระเบียบดีนะครับว่ามั้ย

แม่น้ำหลี่เจียงที่เป็นเส้นเลือดใหญ่ของชาวกุ้ยหลินครับ

บอกลาเขางวงช้างเพียงเท่านี้แหละครับ พวกผมไม่เหลือเวลาเดินไปถ่ายเขางวงช้างทั้งลูกแล้ว เพราะต้องรีบกลับไปเอาของที่โรงแรม แล้วก็กินข้าว แล้วก็ไปสนามบินซึ่งอยู่ไกลจากตัวเมืองเหลือเกินครับ

ก่อนกลับไปเอากระเป๋าก็ไปกินข้าวกันครับ เช่นเคยครับต้องร้านท้องถิ่นเท่านั้น

ลักษณะอาหารของร้านนี้ก็คือ จะเอาหม้อดินมาตั้งไฟ แล้วก็หุงข้าวกันในหม้อดินเลยครับ พอข้าวเริ่มสุกได้ที่ก็ใส่เนื้อที่เราต้องการ (เราบอกกับคนทำครับว่าอยากได้เนื้ออะไร) รอจนทุกอย่างสุกดีก็พร้อมเสริฟโดยราดซอสและผักแต่งหน้าครับ โดยรวมก็คือข้าวอบหม้อดินสไตล์ของที่นี่นั่นเองครับ มีขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ ราคาก็ 6 7 และ 8 หยวนตามลำดับครับ

หน้าตาตอนเสร็จแล้วเป็นแบบนี้ครับ น่ากินไหมเอ่ย

พอกินข้าวจนถึงก้นหม้อแล้วจะพบว่าข้าวจะติดหม้อเป็นตัง ทำให้ผมนึกถึงบิบิมบับกะทะร้อนของเกาหลีเลยครับ ทำนองเดียวกัน กรอบอร่อยดีครับ

ระหว่างเดินทางกลับโรงแรมก็ขอถ่ายภาพถนน จงชานจงลู่ เส้นเลือดใหญ่ของกุ้ยหลินเป็นครั้งสุดท้ายครับ เฮ้อ ลาแล้วนะกุ้ยหลิน อีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จะได้กลับมาใหม่อีก

สุดท้ายแล้วงานเลี้ยงก็มีวันเลิกราครับ พวกผมต้องเดินทางไปยังสนามบินเพื่อเดินทางกลับปักกิ่งมาเรียนต่อ (เฮ้อออ) แล้วละครับ ภาพสุดท้ายคือทางด่วนสู่สนามบินครับ ตะวันกำลังจะลับฟ้า พลอยทำให้พวกเราคิดถึงกุ้ยหลินมากจนทำให้แทบไม่อยากกลับไปปักกิ่งเลยละครับ

ห้าวันสี่คืนที่กุ้ยหลินนี้นับได้ว่าเป็นห้าวันสี่คืนที่น่าประทับใจมาก พวกผมได้เรียนรู้ศัพท์ภาษาจีนใหม่ๆ ที่ไม่มีสอนในหนังสือ ได้หัดวางแผนการเดินทางท่องเที่ยวด้วยตัวเอง ได้มิตรภาพและได้พบปะกับผู้คนจากกว่า 13 ประเทศ ได้ทานอาหารท้องถิ่น ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของชาวใต้ในประเทศจีน ฯลฯ พวกเราได้อะไรหลายๆ อย่างจากกุ้ยหลินจริงๆ ครับ จนเพื่อนผมถึงกับพูดว่า ปีที่แล้วเค้าก็มาเมืองจีนแล้วรอบนึง ไปเที่ยวมาก็เยอะ แต่ประทับใจกุ้ยหลินที่สุดในเมืองจีนมากเสียยิ่งกว่าปักกิ่งหรือซีอานซะอีก พอถึงเวลาต้องลาจากกันก็ย่อมมีความรู้สึกเศร้าสร้อยเป็นธรรมดาครับ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาขอบคุณผมใหญ่ที่แนะนำกุ้ยหลินให้เขา และเขาบอกว่าถ้ามีโอกาสจะมาเยี่ยมผมที่เมืองไทยแน่นอนในอนาคต การเดินทางครั้งนี้ได้ทั้งการเรียนรู้ ประสบการณ์ และมิตรภาพครับ เป็นทริปที่ผมจะไม่มีวันลืมได้เลย

สุดท้ายก็ขอขอบคุณที่ติดตามชมครับ กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาซะนานเลย เพราะรูปเยอะมากกกกก และขอโทษสำหรับกระทู้แรกที่ขาดช่วงไปนานด้วยครับ คอยติดตามรีวิวเมืองจีนชุดต่อไปของผม: เซี่ยงไฮ้-หนานจิง-หังโจว-ซูโจว 10 วันกับการเที่ยวแบบยาจกหลังจบโปรแกรมผมที่ปักกิ่งในอีกสามอาทิตย์ครับ หลังจากนั้นผมก็คงกลับเมืองไทยแล้วละครับ อย่าลืมติดตามชมนะครับ (h39)

สวยงามมากเลยอ่ะคร้าบ แวะเข้ามาเจิมคนแรกเลย ขอบอกว่าเห็นแล้วทำให้อยากไปเที่ยวมากๆ แบบปั่นจักรยานอ่ะนะ ธรรมชาติเค้ายังดูบริสุทธิ์มากๆเลยอ่ะ ถ้าพูดจีนได้เมื่อไหร่จะไปแน่นอนคร้าบ Xiexie!!!

เพิ่งตามมาเก็บ สวยงามมากจริงๆ ครับ

แต่ฝายนั่น หน้าน้ำผมไม่แน่ใจว่าจะมีสิ่งใดข้ามได้อีกหรือไม่ อิอิ......

สมบุกสมบันจริงๆ อยากปั่นจักรยานอย่างนั้นบ้าง

ออ ฝรั่งก็ต้องติดใจกุ้ยหลินมากกว่าเราอยู่แล้ว เพราะภูมิทัศน์แบบ Karst Topography หาได้ยากในเขตอบอุ่น เนื่องจากฝนน้อยกว่าน่ะครับ บ้านเราก็ที่ได้ชื่อว่ากุ้ยหลินเมืองไทย ก็ที่เขื่อนรัชประภา สุราษฎร์ธานีครับ ถึงแม้ว่าจะไม่ใหญ่เท่า

ขอบคุณมากๆ ครับ

:)สวยจัง