หลังจากที่ได้ทำรีวิวชุดสนามบินใหม่ของปักกิ่งผ่านไปแล้ว ก็ได้เวลาที่จะนำรีวิวชุดท่องเที่ยวปักกิ่งในทริปนี้มาเสนอเป็นลำดับต่อไป ส่วนท่านใดที่ยังไม่ได้ชมรีวิวชุดสนามบินปักกิ่ง คลิ๊กไปชมได้นะคะ

http://www.hflight.net/forum/m-1213100022/s-all/

สำหรับการเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางไปเยือนปักกิ่งเมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา อากาศกำลังสบายๆ เป็นการเดินทางไปกับบริษัททัวร์ ซึ่งจองมาจากงานเทศกาลท่องเที่ยวที่ศูนย์สิริกิติ์ในราคาที่เรียกว่าค่อนข้างถูกมากๆสำหรับเดือนเมษายน ซึ่งถือว่าเป็นช่วงไฮซีซั่นแล้ว ในราคารวมหมดทุกอย่างแล้วแค่ 16,999 บาท ออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิเวลา 01.40 น.โดยสายการบินแอร์ไชน่า สายการบินแห่งชาติจีน เที่ยวบินที่CA 980 ถึงสนามบินปักกิ่งเวลา 07.30 น.ตามเวลาของประเทศจีนซึ่งเร็วกว่าไทย 1 ชั่วโมง

กองทัพต้องเดินได้ด้วยท้อง ออกจากสนามบินก็ไปรับประทานอาหารเช้ากันก่อนเลย หลังจากนั่งเครื่องมาทั้งคืน

หน้าตาของร้านอาหารมื้อแรกของเรา

อาหารเป็นประเภทติ่มซำ อร่อยดีเหมือนกัน หรือว่าหิวก็ไม่รู้

ลองมาดูหน้าตาอาหารบางอย่างดูบ้าง

เป็นพวกซี่โครงหมูอบกับอะไรสักอย่าง

อันนี้ตอนแรกไม่แน่ใจ ชิมดูถึงรู้ว่าปาท่องโก๋นั่นเอง

ถ่ายภาพมาได้แค่สามอย่าง นอกนั้นไม่ทันความหิวของคนอื่น ขออภัย

บรรยากาศภายในร้านอาหาร

ออกมาเก็บภาพหน้าร้านดีกว่า

ตัวอะไรเนี่ยะ

อากาศในเดือนเมษากำลังสบายๆ เมืองจีนกำลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ

รถประจำทางที่เห็น วิ่งด้วยกระแสไฟฟ้า เป็นการลดมลภาวะจากสิ่งแวดล้อม จะเห็นสายไฟด้านบน

คันนี้เป็นรถพ่วงแบบบ้านเรา เท่าที่สังเกตุดู รถประจำทางจะเป็นรถปรับอากาศทั้งหมด ไม่เห็นมีรถร้อนเปิดหน้าต่างอย่างบ้านเราเลย

จักรยานเดี๋ยวนี้ลดจำนวนลงไปมาก เมื่อมีระบบขนส่งมวลชนที่สดวกและรวดเร็วกว่าเข้ามาแทนที่

ทานอาหารเสร็จ ก็เริ่มออกท่องเที่ยวชมเมืองทันที โดยมีไกด์หนุ่มชาวจีนเป็นผู้นำ และมีไกด์สาวชาวไทยปิดท้ายขบวน กันลูกทัวร์พลัดหลง

ช่วงนี้เป็นฤดูการท่องเที่ยวของจีน จึงมีนักท่องเที่ยวมากมายหลายชาติหลายภาษา แต่รู้สึกคนไทยจะมากสักหน่อย ไปที่ไหนก็เจอแต่กรุ๊ปทัวร์ไทยไปทุกที่เลย

ต้นหลิวห้อยเป็นสายลู่ลมด้วยสวยงามตามริมถนน ภาพอาจจะไม่สวยงามเท่าที่ควรเพราะถ่ายด้วยกล้องคอมแพคตัวเล็กๆตัวเก่านั่นเอง

ไกด์หนุ่มกำลังอธิบายถึงสถานที่สำคัญของจีนที่เรากำลังจะไปเยือนเป็นอันดับแรก

นั่นก็คือจัตุรัสเทียนอันเหมิน ที่มองเห็นเลือนลางอยู่ในสายหมอกฝั่งตรงข้ามนั่นเอง

มองเห็นผู้คนมากมายตัวเล็กๆเดินกันอยู่ในลาน ซึ่งเรากำลังจะข้ามถนนไป

แต่ก่อนจะข้ามถนนไปไกด์ก็พามาเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยเสียก่อน เห็นมีดอกไม้สวยอยู่แถวหน้าห้องน้ำเลยถ่ายรูปไว้

ดอกอะไรก็ไม่รู้สวยดี ถามชื่อไว้เหมือนกัน แต่ชื่อเป็นภาษาจีนจำไม่ได้

จัตุรัสเทียนอันเหมิน เป็นจัตุรัสใจกลางเมืองซึ่งกว้างใหญ่ที่สุดในโลกมีเนื้อที่ประมาณ 240 ไร่ สามารถบรรจุคนได้ถึง 1 ล้านคนเลยทีเดียว เป็นจัตุรัสสำคัญใจกลางกรุงปักกิ่ง และยังถือเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของประเทศจีนอีกด้วย

ความยาวตั้งแต่ทิศเหนือจรดทิศใต้ 880 เมตร ทิศตะวันออกจรดทิศตะวันตก 500 เมตร คิดเป็นพื้นที่ประมาณ 440,000 ตารางเมตร

คำว่า เทียน แปลว่า ฟ้า อัน แปลว่า ผาสุก เหมิน แปลว่าประตู

หอรำลึกท่านประธานเหมาเจ๋อตุงซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของจัตุรัส ส่วนด้านหลังจะเป็นหอประตูเจิ้งหยางเหมิน

ด้านตะวันตกจะเป็นมหาศาลาประชาคม เป็นอาคารขนาดใหญ่ ใช้เป็นที่ประชุมพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งภายในมีที่นั่งถึง 9,700 ที่นั่ง แต่ก็สามารถสร้างได้เสร็จภายใน 10 เดือน เพื่อให้ทันครบรอบวันเสียชีวิตของท่านประธานเหมานั่นเอง

อนุสาวรีย์วีรชนใจกลางจัตุรัส มีความสูงกว่า 40 เมตร และคำจารึกแปลได้ว่า วีรบุรุษของประชาชนเป็นอมตะ

ด้านเหนือเป็นหอประตูเทียนอันเหมิน อันเป็นที่มาของชื่อจัตุรัสเทียนอันเหมิน ที่ถือว่าเป็นดวงตาของเมืองปักกิ่ง และเป็นสัญลักษณ์ของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน

หอประตูนี้สร้างขึ้นเมื่อปีที่ 15 ในรัชสมัยหย่งเล่อ(ค.ศ.1417)แห่งราชวงศ์หมิง(ค.ศ.1368-1644) เป็นประตูใหญ่ของเขตพระราชวังแห่งราชสำนักหมิง เป็นทางผ่านเข้าไปสู่พระราชวังต้องห้าม(กู้กง) ในสมัยนั้นเรียกว่า ประตูเฉิงเทียนเหมิน อันมีความหมายถึงลำเลียงมาจากฟ้า

ในสมัยราชวงศ์ชิงปีศักราชที่ 8 แห่งรัชกาลซุ่นจื้อ(ค.ศ.1651) จึงมีการบูรณะหอประตูนี้ใหม่ทั้งหมด และเปลี่ยนมาเรียก ประตูเทียนอันเหมิน

วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1949 ประธานเหมาเจ๋อตุงได้ประกาศต่อมวลชนก่อตั้งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนบนหอประตูเทียนอันเหมิน และอัญเชิญธงดาวแดงขึ้นสู่ยอดเสา หอประตูเทียนอันเหมิน จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของประเทศจีนยุคใหม่มานับแต่นั้น

คณะของเรากำลังเดินผ่านหอประตูเทียนอันเหมินเข้าไปภายใน เพื่อเข้าไปชมพระราชวังต้องห้าม คำขวัญภาษาจีนที่ติดไว้ทั้งสองด้านของรูปท่านประธานเหมาแปลได้ว่า สาธารณรัฐประชาชนจีนจงเจริญ และ เอกภาพของประชาคมโลกจงเจริญ

เด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าคือ ภาพเหมือนล่าสุดที่มีลักษณะเป็นทางการ ของท่านประธานเหมาเจ๋อตุง ซึ่งติดอยู่บนกำแพงเหนือประตูโค้งทางเข้าสู่พระราชวังต้องห้าม

ผ่านกำแพงชั้นนอกเข้ามา ยังไม่ถึงตัวพระราชวัง ต้องผ่านเข้าประตูอีกแล้ว

ผ่านกำแพงชั้นที่สองเข้ามาเป็นลานกว้าง ผู้คนมากมาย ยังต้องผ่านกำแพงอีกหลายชั้น

ผู้คนหลายชาติหลายภาษากำลังมุ่งไปสู่จุดหมายเดียวกัน

ผ่านประตูชั้นที่สามเข้ามาแล้ว

ผ่านประตูอีกแล้ว

มองเห็นประตูทางเข้าเขตพระราชวังชั้นในอยู่ตรงหน้า

มองเห็นความยิ่งใหญ่อยู่ตรงหน้า การเข้าชมพระราชวังต้องห้าม หรือที่ชาวจีนเรียกกันว่าพระราชวังกู้กงนั้น ต้องเสียค่าผ่านประตูเสียก่อน ราคาบัตรเข้าชม คนละ 40-60 หยวน ขึ้นอยูกับว่าจะมาช่วงเดือนไหน แต่สำหรับคณะของเรา รวมบัตรค่าผ่านประตูทุกอย่างแล้ว จึงไม่ต้องจ่ายอีก

ร้านขายของที่ระลึก ก่อนถึงทางเข้าพระราชวังต้องห้าม

เรียกความสนใจจากนักช็อบชาวไทยได้เป็นอย่างดี เพราะตั้งแต่เดินทางมาถึง ยังไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเลย

ประตูที่เรากำลังจะผ่านเข้าไปนี้ เป็นประตูทางด้านทิศใต้ของพระราชวังต้องห้าม คือประตูอู่เหมิน

ขอวัดขนาดกับบานประตูหน่อย

ประตูอู่เหมินนี้ จะมีทางเข้าออกอยู่ 3 ประตู ซึ่งประตูกลางที่พวกเราเพิ่งเดินผ่านเข้ามานี้ ในอดีตคนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถจะผ่านได้ นอกจากบุคคลเพียง 3 ประเภทเท่านั้น ที่สามารถผ่านประตูกลางได้ คือ 1.ฮ่องเต้ 2.นางสนม(เข้าได้อย่างเดียว ออกไม่ได้) 3.ผู้ที่สอบได้จอหงวน(จะได้รับเกียรติให้เดินออกประตูกลางนี้)

ประตูไท่เหอเหมิน ซึ่งเป็นประตูเข้าสู่ตำหนักไท่เหอเตี้ยน ที่ว่าราชการของฮ่องเต้ กำลังอยู่ในระหว่างการซ่อมแซม เพื่อต้อนรับโอลิมปิคที่จะถึงนี้

ลำคลองที่ไหลผ่านพระราชวังต้องห้าม

คนจีนจะเรียกพระราชวังต้องห้ามนี้ว่ากู้กง ซึ่งแปลว่าพระราชวังเก่า ส่วนเหตุที่เราเรียกกันว่าพระราชวังต้องห้ามนั้น ด้วยเหตุว่าในสมัยที่เป็นพระราชวังหลวงนั้น ห้ามสามัญชนเข้าไปในบริเวณวังหลวงโดยเด็ดขาด

เมื่อประตูไท่เหอหมินปิดปรับปรุง พวกเราก็เลยต้องเดินเข้าทางด้านข้างแทน

ลวดลายสวยงามเบื้องบน

แผนผังของพระราชวังต้องห้าม จะเห็นว่าใหญ่โตสลับซับซ้อนมาก มีเนื้อที่ถึง 720,000 ตารางเมตร ใหญ่กว่าจัตุรัสเทียนอันเหมินเกือบเท่าตัว มีอาคารถึง 800 หลัง มีห้องทั้งหมด 9,999 ห้อง และมีพระที่นั่ง 75 องค์

มองเห็นตำหนักไท่เหอเตี้ยน ที่ว่าราชการของฮ่องเต้อยู่เบื้องหน้า

พระราชวังต้องห้ามนี้เคยเป็นที่ประทับของจักรพรรดิ์ในราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงถึง 24 พระองค์ ในวังจะมีวิเสท 6,000 คน สำหรับประกอบพระกระยาหาร มีนางสนมกำนัล 9,000 คน ซึ่งมีขันที 70,000 คน คอยดูแล

ตำหนักไท่เหอเตี้ยนก็กำลังปรับปรุงอยู่เหมือนกัน ก็ต้องเดินผ่านทางด้านข้างเหมือนเดิม

แล้วก็เดินกันต่อไป ตั้งแต่เช้าจนเลยเที่ยงวันไปแล้ว ยังไม่สิ้นสุดพระราชวังต้องห้ามเลย

เดิน...เดิน...เดิน ใครไม่ชอบเดินอย่ามาปักกิ่งเลยนะ ขอบอก

พระราชวังต้องห้ามสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิ์หย่งเล่อ จักรพรรดิ์ลำดับที่5 แห่งราชวงศ์หมิง ซึ่งครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ.1403-1423 หลังจากขับไล่ชาวมองโกลออกนอกกรุงปักกิ่งได้หมด จักรพรรดิ์หย่งเล่อได้ย้ายราชธานีจากนานกิงมาปักกิ่ง และทรงสร้างพระบรมมหาราชวังขนาดใหญ่ขึ้นดังที่เห็นทุกวันนี้ โดยเริ่มสร้างในปี ค.ศ.1406 สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ.1420 ใช้เวลาในการก่อสร้างทั้งสิ้น 14 ปี

ตำหนักเป่าเหอเตี้ยน ซึ่งเป็นที่สำหรับสอบจอหงวน โดยฮ่องเต้จะเป็นผู้ทำการทดสอบผู้ที่มาสอบจอหงวนด้วยพระองค์เอง ซึ่งสามารถเข้าไปสอบได้ครั้งละ 3 คนเท่านั้น

ลวดลายที่หน้าต่างตำหนัก

อ่างทองคำสำหรับใส่น้ำไว้ดับเพลิงเวลาเกิดเหตุเพลิงไหม้ มีร่องรอยถูกขูดลอกทองคำไปหมดแล้ว

ลวดลายที่มือจับของอ่างทองคำ

ในการก่อสร้างพระราชวังต้องห้าม ใช้ช่างฝีมือกว่าหนึ่งแสนคน คนงานมากกว่าหนึ่งล้านคน ไม้ที่ใช้เป็นไม้หนามมู่ ซึ่งเป็นไม้เนื้อแข็งชั้นดี เอามาจากมณฑลซื่อชวน กว่างตง และยูนาน ส่วนไม้ซุงขนมาจากซื่อชวน เจียงซี เจ๋อเจียง ส่านซีและฮูนาน

ส่วนหินนำมาจากฟ่างซาน การขนย้ายเป็นไปด้วยความลำบากยากเข็ญ ต้องใช้ผู้คนขนย้ายหินถึงสองหมื่นคน เพราะหินแต่ละก้อนยาว 10 เมตร กว้าง 3 เมตร หนา 1.6 เมตร ซึ่งกว่าจะเสร็จเป็นพระราชวังอันใหญ่โตต้องใช้ทรัพยากรและแรงงานมากมาย

ทางเชื่อมระหว่างตำหนักจะเห็นเป็นทางลาดโดยมีบันไดสองข้าง ส่วนตรงกลางเป็นหินอ่อนสลักเป็นรูปมังกรเก้าตัวคั้นเมฆ ซึ่งทางลาดนี้สำหรับให้จักรพรรดิ์เสด็จมา โดยนั่งอยู่บนเกี้ยวให้ทหารหามเกี้ยว ส่วนทหารจะใช้บันไดสองข้างเป็นทางเดิน เมื่อมองดูแล้วจึงเหมือนลอยมาอยู่เหนือมังกร ซึ่งดั้นเมฆอยู่

จุดเด่นก็คือ ภาพมังกรดั้นเมฆนี้ หินที่ใช้แกะสลักเป็นหินก้อนเดียวและมีน้ำหนักถึง 200 ตัน

ยูเนสโกได้ประกาศให้พระราชวังต้องห้ามร่วมกับพระราชวังเฉิ่นหยางเป็นหนึ่งในมรดกโลกที่เป็นสิ่งก่อสร้างด้วยไม้โบราณที่ใหญ่ที่สุดในโลก เมื่อค.ศ.1987

เต่าด้านหน้าตำหนักหลังหนึ่ง

บัลลังก์ทองของฮ่องเต้

ในที่สุดก็เดินมาทะลุถึงอุทยานด้านหลังพระราชวัง

เห็นดอกไม้สีชมพูบานสะพรั่งคิดว่าเป็นดอกท้อ แต่ไกด์บอกไม่ใช่ ดอกซากุระต่างหาก

โชคดีจัง ที่ไปเยือนตอนต้นเมษา ซึ่งตรงกับช่วงซากุระบานพอดี

ส่วนดอกท้อจะมีสีชมพูเข้มกว่า

และหน้าตาเป็นแบบนี้

แต่ในอุทยานนี้จะมีดอกซากุระมากว่า ส่วนดอกท้อจะพบได้ตามริมถนนในตัวเมืองปักกิ่งทั่วไป

สวยหวานจริงๆ สำหรับซากุระ

ถ้าไม่ติดว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมามากแล้ว หลายคนคงจะชื่นชมกับพระราชอุทยานแห่งนี้นานๆเป็นแน่

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงทางออกด้านหลังพระราชวังต้องห้ามเสียที นี่เพิ่งจะครึ่งวันของวันแรกที่มาถึงปักกิ่งนะคะ หลายคนหมดแรงเอาเสียแล้ว

ออกจากพระราชวังต้องห้ามก็บ่ายโขแล้ว คณะของเราจึงรีบเดินทางไปรับประทานอาหารกลางวันกันทันที ในภาพจะเห็นรถบัสคันที่เราใช้เป็นพาหนะตลอดการเดินทางท่องเที่ยวปักกิ่งในทริปนี้

บรรยากาศหน้าร้านอาหารที่พวกเราเข้าไปรับประทานอาหารกลางวันกัน

อาหารกลางวัน ดูหน้าตาน่าทานไปเสียทุกอย่าง เป็นอะไรบ้างลองดูกันนะคะ

:P

:P

:P

:P

:P

ข้อน่าสังเกตจากการที่เดินทางมาท่องเที่ยวเมืองจีนหลายครั้งแล้ว ทุกภัตตาคารทุกแห่งจะมีน้ำอัดลมให้เพียงหนึ่งขวดใหญ่ แต่จะมีเบียร์ถึงโต๊ะละ 2 ขวดเสมอ ทั้งนี้เพราะราคาเบียร์ที่เมืองจีน จะถูกกว่าน้ำอัดลมนั่นเอง

บริเวณตามริมถนนของกรุงปักกิ่งในช่วงนี้ตรงกับฤดูใบไม้ผลิ จะเห็นดอกท้อบานสะพรั่งอยู่ทั่วไป

หน้าตาของดอกท้อ....

ดูกันชัดๆ คล้ายกับดอกซากุระ แต่สีจะเข้มกว่ามาก

โปรแกรมรอบบ่ายวันแรกนี้เราจะไปชมหอฟ้าเทียนถาน ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับใช้บวงสรวงเทพยดาของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงในอดีตที่ผ่านมา

การบวงสรวงจะเริ่มในระยะย่างเข้าฤดูหนาวถึงเดือนอ้ายตามจันทรคติทุกปี พระจักรพรรดิ์จะเสด็จไปประกอบพระราชพิธีบวงสรวง เพื่อคุ้มครองเหล่าปวงประชาชาวจีน ให้มีความสมบูรณ์ทางพืชพันธุ์ธัญญาหาร

ลานหยวนชิว มีลักษณะคล้ายเวทีกลมซ้อนกัน 3 ชั้น สร้างด้วยหินอ่อน แต่ละชั้นล้อมรอบด้วยลูกกรงหินอ่อนสีขาว เป็นสถานที่ซึ่งพระจักรพรรดิ์บวงสรวงเทพยดาหรือขอให้ฝนตกต้องตามฤดูกาล

มองจากบนลานหยวนชิวไปทางทิศเหนือ จะเห็นตำหนักหวงฉงอี่อยู่ไม่ไกล โดยมีตำหนักฉีเหนียงเตี้ยนซึ่งเป็นตำหนักเอกอยู่เบื้องหลังไกลออกไป

นักท่องเที่ยวมากมาย หลายชาติหลายภาษา พากันมาเที่ยวชมหอฟ้าเทียนถาน

ตําหนักหวงฉงอี่สร้างเป็นรูปทรงกลมหลังคาชั้นเดียว มุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีนํ้าเงินแก่ เป็นสถานสําหรับเก็บรักษาแผ่นป้ายพระนาม"เทพเจ้าผู้ปกครองสวรรค์" ตําหนักนี้ล้อมรอบด้วยกําแพงเตี้ย ๆ กําแพงนี้สร้างถูกต้องตามหลักวิชาว่าด้วยเสียง จึงสะท้อนเสียงได้จนเป็นที่เลื่องลือ เมื่อสองคนยืนอยู่ที่กําแพงคนละฟาก คนหนึ่งพูดใส่กําแพงเบา ๆ อีกคนหนึ่งเอาหูแนบกับกําแพง ก็จะได้ยินเสียงพูดจากฝ่ายตรงกันข้าม

นักท่องเที่ยวกำลังให้ความสนใจตำหนักหวงฉงอี่

ลวดลายอันงดงามของตำหนักหวงฉงอี่

ต้นสน 9 มังกร ซึ่งมีอายุมากกว่า 500 ปี มีลวดลายที่เปลือกไม้คล้ายกับมังกรหลายๆตัวซ้อนทับกันอยู่

มีคำอธิบายไว้ด้วย

กำลังเดินผ่านประตู มองเห็นตำหนักฉีเหนียนเตี้ยน อยู่เบื้องหลังประตูเบื้องหน้า

ระยะทางเดินค่อนข้างไกลพอสมควร

ตําหนักฉีเหนียนเตี้ยนหรือหอฟ้าเทียนถาน เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. ๑๔๒๐ ห่างจากปัจจุบัน ๕๐๐ กว่าปี เป็นรูปทรงกลมหลังคา ๓ ชั้น มุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีนํ้าเงิน ไม่มีขื่อและอกไก่ อาศัยเสาไม้ ๒๔ ต้น เป็นโครงยึดไว้ซึ่งได้ชื่อว่า "ตําหนักไม่มีขื่อ" ภายในตําหนักมีภาพวาดสีประณีตงดงาม บนเพดานวาดเป็นรูปมังกรและหงส์

ที่หอฟ้าเทียนถานนี้ จะเป็นจุดที่ใช้ในพิธีกรรมบูชา ฟ้า ดิน ตั้งอยู่บน ลานหินอ่อนซ้อนกัน 3 ชั้น ซึ่งจะหมายถึง โลกของ มนุษย์ สวรรค์ และ โลก อมตะ ภายในนั้นจะมีภาพเขียนของ สวยงาม แต่ไม่เปิดให้เราเข้าชม ทำได้เพียงแต่ มองรูปที่นำมาโชว์ไว้เท่านั้น นอกจากนั้น ยังมีสัญลักษณ์ ขนาดใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับ ระบบสุริยะ เช่น ฤดูกาลทั้ง 4 ฤดู เดือนทั้ง 12 เดือน และ ช่วงเวลา 12 ช่วง ในแต่ละวัน อีกด้วย

เด็กนักเรียนจากฮ่องกง เดินทางมาทัศนศึกษาที่ปักกิ่งด้วย

หอฟ้าเทียนถาน ได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมจากยูเนสโก และเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นศูนย์กลางของจีนในพิภพนี้ ก่อสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมที่สง่างาม มีความสูง 38 เมตร และมีเส้นผ่าศูนย์กลางกว้าง 30 เมตร ถูกสร้างขึ้นในปีค.ศ.1420 ช่วงเวลาเดียวกันกับพระราชวังต้องห้าม และใช้เวลาก่อสร้างถึง 14 ปี

ภาพแกะสลักหินอ่อนบริเวณบันไดทางขึ้น แบ่งชั้นตามความสำคัญด้วยรูปของสัตว์และธรรมชาติ จากภูเขา หงส์ และมังกร

เย็นแล้ว ได้เวลาที่เราจะต้องอำลาจากหอฟ้าเทียนถานเสียที

ช่วงหัวค่ำ คณะของเรายังมีโปรแกรมไปชมกายกรรมปักกิ่งอีกด้วย ภาพอาจจะดูไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากข้อจำกัดของกล้องคอมแพคแค่ 5 ล้านพิกเซล

การแสดงค่อนข้างดีพอสมควร เรียกความสนใจจากผู้ชมได้มาก

การแสดงวันหนึ่งมีหลายรอบ แต่ละรอบมีผู้คนซึ่งส่วนใหญ่เป็นกรุ๊ปทัวร์เต็มทุกที่นั่ง

สวยงามทุกชุด

เด็กสาวกำลังผาดโผนอยู่กลางอากาศ

ทุกฉากทุกตอนน่าตื่นตาตื่นใจทั้งสิ้น

ฉากจบของกายกรรมปักกิ่ง หลังจากนี้คณะของเราก็ไปรับประทานอาหารค่ำ แล้วเข้าสู่ที่พักเสียที นี่ขนาดวันแรกนะเนี่ยะ ลงจากเครื่องมาก็เที่ยวเลย คงจะนอนหลับสนิทกันคืนนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศค่อนข้างเย็นกว่าเมื่อวาน หลังอาหารเช้าแล้ว ออกมาเดินเล่นชมบรรยากาศรอบๆโรงแรม

07.00 น.ของจีน เมืองไทยเพิ่งจะหกโมงเช้าเท่านั้น

โรงแรมที่เราพักเป็นโรงแรมเล็กๆน่ารัก ระดับ 3 ดาว

มองเห็นห้องอาหารของโรงแรม ที่เราต้องรับประทานอาหารเช้าที่นี่ทุกวัน

ได้เวลาที่จะออกเดินทางไปท่องเที่ยวในวันที่สองกันแล้ว

พาหนะของเราทั้งสองคัน จอดรอเตรียมพร้อม

โปรแกรมแรกของเช้าวันนี้ คือการเดินทางไปชมพระราชวังฤดูร้อนอวี้เหอหยวน

เช้านี้อากาศค่อนข้างเย็นกว่าเมื่อวาน จะเห็นนักท่องเที่ยวใส่เสื้อกันหนาวกันเป็นส่วนใหญ่

การเข้าชม ต้องเสียค่าผ่านประตูเช่นเดียวกับสถานที่ท่องเที่ยวในจีนทุกแห่ง แต่คณะของเราไม่ต้องเสีย เพราะบริษัททัวร์ต้องจ่ายให้อยู่แล้ว

ผ่านประตูเข้าสู่เขตพระราชวังฤดูร้อน

พระราชวังฤดูร้อน ซึ่งเป็นอุทยานที่ใหญ่ที่สุดของจีน ได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลก จากUNESCO เช่นเดียวกับแหล่งท่องเที่ยวหลายๆแห่งของจีนที่ผ่านมา

พระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ สร้างขึ้นประมาณ ๘๐๐ ปีแล้วสมัยราชวงศ์จิ๋น แต่ผู้ที่ทำให้สิ่งก่อสร้างในนี้สวยงามเป็นที่เลื่องลือ ก็คือพระนางซูสีไทเฮาแห่งราชวงศ์ชิง อันเป็นราชวงศ์สุดท้ายของจีน ชื่อเดิมมีเปลี่ยนกันไปหลายชื่อ แต่พระนางตั้งชื่อให้ใหม่ว่า อี้เหอหยวน แปลว่าอุทยานเพื่อพลานามัยอันผสมกลมกลืนกันได้ด้วยดี

กิเลน สัตว์ในตำนานของจีน

ต้นไม้รูปร่างสวยๆกำลังออกดอกสีชมพู

ถึงดอกจะเล็ก แต่ก็สวยงาม

ท้องพระโรงที่ออกว่าราชการ

มองเห็นบัลลังก์ที่ใช้ออกขุนนางอยู่ภายใน

ในเขตพระราชวังแห่งนี้ จะมีหินรูปร่างประหลาดมากมาย ว่ากันว่าเป็นที่โปรดปรานของพระนางซูสีไทเฮา

ตำหนักหลังนี้ เคยเป็นที่คุมขังฮ่องเต้ ซึ่งเป็นโอรสของพระนางซูสีไทเฮาเอง ที่พยายามจะต่อสู้กับอำนาจของพระนาง

ฮ่องเต้Quangxu ถูกนำมาคุมขังที่นี่จนสิ้นพระชนม์เมื่ออายุเพียง 38 ปี ที่คุมขังเป็นเพียงตำหนักชั้นเดียว ส่วนตำหนักซ้ายขวาสร้างหลอกฮ่องเต้เอาไว้ มีแต่เพียงด้านหน้าเท่านั้น ไม่มีห้องด้านใน มีกำแพงอยู่แทน

ในเขตพระราชวังแห่งนี้จะมีดอกไม้ส่งกลิ่นหอมอยู่ทั่วไป

ที่พบเห็นมาก ก็คือดอกท้อนั่นเอง

แต่เมื่อผ่านเข้าไปในเขตตำหนักเล่อโซ่ว จะเห็นดอกไม้สีขาวบานสะพรั่ง

นั่นคือดอกอี้ว์หลัน หรือที่ไกด์ของเราบอกว่าก็คือดอกจำปีนั่นเอง

ดอกอี้ว์หลันนี้ เป็นดอกไม้ที่พระนางซูสีไทเฮาทรงโปรด กล่าวกันว่า เพราะตรงกับชื่อเดิมของพระนางนั่นเอง

นักท่องเที่ยวกำลังชื่นชมความงามของดอกไม้หน้าตำหนักเล่อโซ่ว

ตำหนักเล่อโซ่วนี้ ใช้เป็นห้องบรรทมของพระนางซูสีไทเฮานั่นเอง

เดิมทีพระนางซูสีไทเฮา คิดที่จะใช้วิหารไผหยุนที่อยู่บนเขาทำเป็นห้องบรรทม แต่พระนางเกิดประชวรโดยไม่ทราบสาเหตุ

จึงดำริว่า เหนือวิหารไผหยุนขึ้นไปมีเจ้าแม่กวนอิมประดิษฐานอยู่ เป็นการไม่เหมาะสม จึงเปลี่ยนมาใช้ตำหนักเล่อโซ่วแห่งนี้แทน

ดอกอี้หลันบานสะพรั่งไปทั่วตำหนัก

เมื่อเดินออกมาทางด้านข้าง ก็พบกับผืนน้ำอันกว้างใหญ่

นั่นคือทะเลสาบคุนหมิงนั่นเอง เป็นทะเลสาบที่ขุดขึ้นมาโดยใช้แรงงานคน มีจักรยานน้ำให้เช่าสำหรับล่องทะเลสาบ

มองไปไกลลิบ จะเห็นสะพาน 17 โค้ง ซึ่งกล่าวกันว่าจำลองแบบมาจากสะพานมาร์โคโปโลนั่นเอง

พระราชวังฤดูร้อนอวี้เหอหยวนแห่งนี้ มีประวัติศาสตร์มาเกือบพันปีแล้ว เริ่มก่อสร้างในสมัยราชวงศ์จิน(ค.ศ.1115-1234)พื้นที่ในเขตไห่เตี้ยนนอกกรุงปักกิ่ง มีภูมิประเทศขุนเขางดงาม ประดุจภาพวาด อากาศเย็นสบายเหมาะแก่การพักผ่อน

อีกทั้งไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก จึงเหมาะเป็นสถานที่ก่อสร้างพระราชวังฤดูร้อนสำหรับเจ้านายได้มาพักผ่อน แต่ในตอนแรกยังไม่มีทะเลสาบเกิดขึ้น

ผู้ที่ทำให้เกิดทะเลสาบแห่งนี้ขึ้นมาคือจักรพรรดิ์เฉียนหลง โดยมีจุดประสงค์เพื่อใช้ในการฝึกซ้อมของกองทัพเรือ และนำดินที่ขุดไปถมสร้างเป็นภูเขาข้างทะเลสาบนั่นเอง

ริมทะเลสาบจะมีระเบียงยาวรูปโค้งเลียบไปตามริมทะเลสาบยาวถึง 728 เมตร มีภาพเขียนอยู่ตามทางเดินถึง 14,000 รูป

ระเบียงแห่งนี้ ได้รับการบันทึกว่า เป็นระเบียงที่ประดับภาพเขียนที่ยาวที่สุดในโลก ตั้งแต่ปีค.ศ.1990

ช่วงนี้ริมทะเลสาบดอกท้อกำลังบานสะพรั่ง

งดงามจริงๆ...

สีชมพูสดสวยดูตื่นตาตื่นใจ

เรียกความสนใจนักท่องเที่ยวที่ผ่านไปผ่านมา ต้องแวะถ่ายภาพกันทุกคน แม้จะมีแค่กล้องจากโทรศัพท์มือถือก็ตาม

แหงนขึ้นไปบนเขาว่านโซวซาน ที่อยู่ด้านหลังทะเลสาบคุนหมิง จะเห็นหอบูชาเทพเจ้า วิหารไผหยุนอยู่เบื้องบน

วิหารไผหยุนแห่งนี้แหละ ที่พระนางซูสีไทเฮาเคยคิดจะทำเป็นที่บรรทม แต่เกิดประชวรโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงเปลี่ยนไปใช้ตำหนักเล่อโซ่วด้านล่างแทน

สถานที่ท่องเที่ยวทุกแห่ง จะต้องมีร้านขายของที่ระลึกอยู่เสมอ เพื่อผันเงินนักท่องเที่ยวที่มาจากแดนไกล

มองเห็นท่าเรือสำหรับล่องทะเลสาบอยู่เบื้องหน้า

เลี้ยวมุมไปก็พบกับจุดเด่นของพระราชวังฤดูร้อนอีกสิ่งหนึ่ง

นั่นก็คือเรือหินอ่อนนั่นเอง

เรือหินอ่อน มองไกลๆเหมือนเรือสองชั้นสง่างาม โปร่งตาราวกับลอยน้ำได้จริงๆ แต่ความจริงก็คือแท่นหินอ่อนหนักมหาศาล สร้างขึ้นตามพระประสงค์ของพระนางซูสีไทเฮา เพื่อใช้พักผ่อนชมทิวทัศน์โดยไม่ต้องล่องเรือจริงๆ

ต้นหลิวกับนักท่องเที่ยว เห็นต้นหลิวแล้วอดไม่ได้ที่จะถ่ายภาพ ชอบจริงๆ

ต้นหลิวกับเรือหินอ่อน

เรือหินอ่อนลำนี้ ถือว่าเป็นสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะแบบตะวัีนตกเพียงแห่งเดียวในอุทยาน เรือหินอ่อน ลำนี้มีความยาว36เมตรโดยแบ่งเป็นสองชั้น เวลาที่ฝนตก น้ำฝนที่ตกอยู่บนหลังคาเรือก็จะไหลลงสู่เสากลวงที่สร้างไว้บริเวณสี่มุม เรือและระบายลงสู่ทะเลสาบจากปากบริเวณหัวมังกรทั้ง4ตัวที่อยู่บนเรือ ถือเป็นการ ออกแบบที่ยอดเยี่ยมเลิศล้ำ

จริงๆแล้วเรือลำนี้ไม่ได้ลอยน้ำ แต่สร้างโดยการยึดไว้จากก้นทะเลสาบแทน โดยมีความหมายว่าจะเป็นเรือที่ไม่มีวันจม เช่นเดียวกับอาณาจักรของจีนที่ จะไม่มีทางล่มสลาย เรือหินอ่อนลำนี้อาจไม่มีวันจมก็จริง แต่ก็ไม่อาจให้ช่วยอาณาจักรจีน ยั่งยืนอยู่ได้ตลอดไป ปี 1894 กองทหารของจีน ต้องพ่ายแพ้กองทัพญี่ปุ่น เนื่องจากองค์จักรพรรดิดินีนั้น ทรงใช้จ่ายพระราชทรัพย์อย่างฟุ่มเฟือยในการปรับปรุงเรือ และพระราชวังฤดูร้อน จนไม่มีเงินเหลือซื้ออาวุธไว้ต่อสู้กับศัตรู

รายการพิเศษที่เพิ่มขึ้นมาให้ทุกคนได้เสียเงินด้วยความเต็มใจ นั่นก็คือการนั่งเรือล่องทะเลสาบ ซึ่งไม่มีอยู่ในโปรแกรม แทนการเดินกลับตามเส้นทางเดิมซึ่งไกลโขอยู่

ลำนี้แหละคือพาหนะของเรา ค่าเรือคนละ 10 หยวนเท่านั้น โดยไกด์ออกสำรองไปก่อน แล้วเก็บคืนในภายหลัง

บรรยากาศภายในเรือ

ผู้คนหลายชาติหลายภาษาร่วมลงเรือลำเดียวกัน ไม่มีใครอยากเดินกลับ หลายกิโลนะเนี่ยะ

มองเห็นหอบูชาเทพเจ้า วิหารไผหยุนอยู่บนเขาว่านโซ่วซานชัดเจน

พระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ สร้างตามหลักฮวงจุ้ยจริงๆ หลังเป็นภูเขา ด้านหน้าเป็นน้ำ

เรือแล่นตัดทะเลสาบใช้เวลาไม่นานก็ถึงฝั่งใกล้กับทางออกพอดี มองเห็นสะพาน 17 โค้ง หรือสะพานมาร์โคโปโลอยู่ไม่ไกล

นักท่องเที่ยวกำลังทะยอยขึ้นจากเรือ

ภาพสะพานอันสวยงาม ก่อนจะอำลาพระราชวังฤดูร้อนไป

ป้ายสีแดง แสดงทางออกอยู่เบื้องหน้า

ออกจากพระราชวังฤดูร้อนได้ ก็ตรงกับเวลาอาหารกลางวันพอดี ภัตตาคารอยู่ไม่ไกลนัก ทุกคนพากันอิ่มอร่อยในอาหารมื้อนี้พอสมควร หลังจากที่ต้องใช้พลังงานไปในการเดินชมพระราชวังไปในรอบเช้า

มีอาหารมากมายหลายอย่างบนโต๊ะ บางอย่างก็หน้าตาแปลกๆ ลองชมกันดูนะคะ

น่าจะเปลี่ยนชื่อกระทู้เป็น เที่ยวไปกินไป อิ อิ

:P

:P

:P

:P

อันสุดท้ายนี่รู้สึกจะเป็นปีกไก่นะเนี่ยะ

อิ่มหนำสำราญดีแล้ว รายการในภาคบ่ายวันนี้ เป็นการไปชม วัดลามะหย่งเหอกง วัดใหญ่ที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงในกรุงปักกิ่ง เมื่อผ่านประตูชั้นแรกเข้ามา จะเห็นต้นไม้ใหญ่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง กำลังผลิใบเขียวชอุ่ม

กำลังจะผ่านประตูที่สอง เข้าไปยังหอบูชาด้านใน

พอพ้นประตูเข้ามา ก็จะพบหอกลอง สร้างหน้าตาคล้ายๆกัน อยู่ทั้งด้านซ้ายและด้านขวา

นี่เป็นหอบูชาหลังแรก จากทั้งหมด 5 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่หลายองค์ แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า ที่วัดลามะแห่งนี้ ห้ามบันทึกภาพภายในหอบูชาทุกหลัง เลยไม่สามารนำภาพภายในมาฝากกันได้

วัดลามะแห่งนี้ เคยเป็นพระราชวังที่ประทับขององค์ชายสี่ สร้างในปีค.ศ.1723 ต่อมาพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ์หย่งเจิ้น จึงได้ย้ายเข้าไปประทับในพระราชวังต้องห้าม ทรงยกพระราชวังแห่งนี้ ถวายแก่องค์ลามะจังเจียฮูถูเค่อถู สถานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นวัดลามะของศานาพุทธนิกายทิเบตตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

หอบูชาหลังที่สอง

เหรียญที่นักท่องเที่ยวโยนอธิฐานไว้ที่หน้าหอบูชาหลังที่สอง

ระหว่างหอบูชาหลังที่สองและหลังที่สาม จะมีดอกไม้ออกดอกบานสะพรั่งแลดูสวยงาม

ลองดูกันใกล้ๆ..

หอบูชาหลังที่สามหรือวิหารเจ้าฝูโหลว ป้ายด้านบนจะเห็นว่าเขียนด้วยภาษาถึง 4 ภาษา นั่นก็คือภาษาจีน แมนจู มองโกล และทิเบต เพราะที่วัดลามะแห่งนี้ เป็นแหล่งรวมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรม ของชนชาติทั้งสี่ไว้ด้วยกัน ณ ที่แห่งนี้ จนกลายเป็นประเทศเดียวกันในปัจจุบัน

ภายในวิหารเจ้าฝูโหลว จะมีพระพุทธรูปศากยมุนีที่หล่อด้วยทองเหลืองสวยงามมาก แต่กฎข้อห้าม จึงไม่สามารถนำภาพมาฝากกันได้เช่นเดิม

หอบูชาหลังที่สี่ หรือวิหารฝ่าหลุนเตี้ยน เป็นสิ่งปลูกสร้างทรงจตุรมุข บนหลังคาวิหารมีเจดีย์บุทองคำ 5 องค์ ตามแบบสถาปัตยกรรมของชาวทิเบต

วิหารนี้ใช้เป็นหอสวดมนต์ มีที่นั่งสำหรับพระเรียงเต็มไปหมด และที่วิหารแห่งนี้ ยังเป็นที่เก็บรักษาพระแท่นบัลลังก์ขององค์ดาไลลามะอีกด้วย

จะเห็นป้ายเขียนด้วยภาษาทั้ง 4 ภาษาคือ จีน แมนจู มองโกล และทิเบต อย่างชัดเจน

หอบูชาหลังที่ 5 หลังสุดท้าย เป็นวิหารที่สูงใหญ่ที่สุดในวัดลามะ คือสูงกว่า 30 เมตร มีหลังคา 3 ชั้นก่อด้วยไม้ทั้งหมด เรียกกันว่าศาลาหมื่นสุข หรือวิหารว่านฟู่เก๋อ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปที่แกะสลักจากไม้จันทน์หอมสีขาวสูง 23 เมตร จนถูกบันทึกไว้ในกินเนสบุ๊ค

ร้านขายของที่ระลึกในวัดลามะ

ขากลับต้องเดินออกทางเดิม ต่างกับสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ที่ออกกันคนละทางกับทางเข้า

ดอกอะไรก็ไม่รู้ สีเหลืองแลดูสวยงาม อยู่ระหว่างทางเดิน

ดูหน้าตาแปลกๆดี

ออกมาหน้าวัดยังมีของที่ระลึกคอยดักนักท่องเที่ยวอีกด้วย ทำให้ต้องเสียเวลาพอสมควร

รายการหนึ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับทัวร์จีน จะเห็นรถสำหรับนักท่องเที่ยวมาจอดกันอย่างแน่นขนัด

นั่นก็คือการพาไปชิมชานั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นชาอู่หลง ชามะลิ ชากุหลาบ มีการสาธิตการชงชา แล้วแจกให้ลองจิบกันเป็นที่ครึกครื้น

ทั้งนี้เพราะสาวจีนที่พูดไทยชัดเจนคนนี้ เธอบอกว่าเธอชื่ออ้อย น้องอ้อยเธอสวยและมีลูกเล่นลูกฮา ในการประชาสัมพันธ์ชา จนหลายๆคนหลงคารมเธอ แทบจะซื้อชากลับมาเป็นทิวแถว

ขอบคุนคร้าบบบบบบบบบ


อยากไปอีกจังเลยยยยยยย

สำหรับการเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางไปเยือนปักกิ่งเมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา อากาศกำลังสบายๆ เป็นการเดินทางไปกับบริษัททัวร์ ซึ่งจองมาจากงานเทศกาลท่องเที่ยวที่ศูนย์สิริกิติ์ในราคาที่เรียกว่าค่อนข้างถูกมากๆสำหรับเดือนเมษายน ซึ่งถือว่าเป็นช่วงไฮซีซั่นแล้ว ในราคารวมหมดทุกอย่างแล้วแค่ 16,999 บาท


ไปกับทัวร์บริษัทอะไรคะ อยากทราบคะ
ขอบคุณนะคะสำหรับคำตอบ

Quoted from Dday_oad

สำหรับการเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางไปเยือนปักกิ่งเมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา อากาศกำลังสบายๆ เป็นการเดินทางไปกับบริษัททัวร์ ซึ่งจองมาจากงานเทศกาลท่องเที่ยวที่ศูนย์สิริกิติ์ในราคาที่เรียกว่าค่อนข้างถูกมากๆสำหรับเดือนเมษายน ซึ่งถือว่าเป็นช่วงไฮซีซั่นแล้ว ในราคารวมหมดทุกอย่างแล้วแค่ 16,999 บาท


ไปกับทัวร์บริษัทอะไรคะ อยากทราบคะ
ขอบคุณนะคะสำหรับคำตอบ

ตอบตรงนี้คงจะไม่เหมาะ เดี๋ยวจะเป็นการโฆษณาไป ส่งmessageตอบไปให้แล้วนะคะ อย่าลืมไปเปิดอ่านดู
ขอบคุณที่เข้าติดตามนะคะ

Quoted from lordson

ขอบคุนคร้าบบบบบบบบบ


อยากไปอีกจังเลยยยยยยย

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเช่นกันค่ะ

ยังไม่จบนะคะ ยังไปไม่ถึงกำแพงเมืองจีนเลย
ปักกิ่งช่วงนี้สวยมาก
ไม่ลองไปอีกสักครั้งหรือคะ

รายละเอียดเยอะมากๆเลยครับ เหมือนได้ไปด้วยตัวเองเลย

อยากรู้บริษัททัวร์เหมือนกันครับ ดูรีวิวเพลินมากๆ ครับ ขอบคุณ

รูปสวย
รายละเอียดดี  (ชอบจัง)
บรรยากาศน่าเที่ยว (ไม่ร้อน)
คงเดินมากน่าดู  (ปวดเมื่อยแน่)
ขอชื่อบริษัททัวร์ด้วยคน ครับ

จะรอดูรีวิวถัดไป
ขอบคุณครับ   :)

Quoted from artthaya

สวยงามมากๆ ชอบตรงที่ซูมดอกไม้สวยชัดเจนมั๊กๆ แถบเอเซียนี้น่าเที่ยว ไม่ไกลจากบ้านเราด้วย ขอบคุณสำหรับภาพสวยๆคะ

ขอบคุณค่ะ อย่าลืมติดตามตอนจบนะคะ

Quoted from akekai

รายละเอียดเยอะมากๆเลยครับ เหมือนได้ไปด้วยตัวเองเลย

ขอบคุณค่ะ ที่จริงไปกับทัวร์แล้วได้ไกด์เก่งๆก็ดีนะคะ ทำให้ได้ข้อมูลรายละเอียดมากมาย ถ้าไปเองก็คงแค่เดินผ่านๆเท่านั้น

Quoted from ainboston

อยากรู้บริษัททัวร์เหมือนกันครับ ดูรีวิวเพลินมากๆ ครับ ขอบคุณ

ตอบให้ไปทางmessageแล้วค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาชมนะคะ

Quoted from chocolate monday

รูปสวย
รายละเอียดดี  (ชอบจัง)
บรรยากาศน่าเที่ยว (ไม่ร้อน)
คงเดินมากน่าดู  (ปวดเมื่อยแน่)
ขอชื่อบริษัททัวร์ด้วยคน ครับ

จะรอดูรีวิวถัดไป
ขอบคุณครับ   :)

แจ้งชื่อบริษัทไปทางmessageแล้วค่ะ
ช่วงนี้ราคาถูกมากๆเลย
ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจกัน

รูปถ่ายสวยจังครับ คิดถึงปักกิ่งจริงๆ

~ สวยจัง . . . น่าเที่ยวเนอะ

เป็นรีวิวที่เหมือนกับได้ไปเที่ยวสถานที่นั้นจริงๆเลย...
ภาพสวย  รายละเอียดเยอะ  ขอบคุณครับสำหรับรีวิว...ชอบ..(hhahaha)

รีวิวเยี่ยมมากคับ เก็บรายละเอียดทุกเม็ดจนแทบไม่ต้องไปเที่ยวแล้ว เพราะเหมือนได้ไปเที่ยวเองจริง ๆๆ  ;D เดี่ยวรอชมรีวิวต่อนะคับ

โอโห รีวิวได้สุดยอด  ภาพสวยคม  เหมือนได้ไปด้วยทุกสถานที่จริงๆๆๆ

ถูกมากๆครับ  รายการที่ไปก็ดูคุ้มค่ามากๆ อาหารการกิน ก็สบายๆ  น่าอิจฉาจริงๆครับ ของถูกและดียังมีในโลก

ว่าแล้วก็รบกวน PM มาบอกข้อมูลบริษัททัวร์บ้างนะครับ  ขอบคุณครับ

ตอนที่ไปท้องฟ้าก็แบบนี้แหละ ขมุกขมัวมากๆ
แต่อากาศเย็นดีนะ
ไม่ชอบตรงที่คนนำทัวร์พาไปตามสถานที่ที่รัฐบาลกำหนดให้ไปแวะ
เสียทิปบ่อย

Quoted from peep_bmw

ถูกมากๆครับ  รายการที่ไปก็ดูคุ้มค่ามากๆ อาหารการกิน ก็สบายๆ  น่าอิจฉาจริงๆครับ ของถูกและดียังมีในโลก

ว่าแล้วก็รบกวน PM มาบอกข้อมูลบริษัททัวร์บ้างนะครับ  ขอบคุณครับ

ส่งPMไปให้แล้ว อย่าลืมไปเปิดดู แล้วอย่าลืมติดตามตอนจบนะคะ

Quoted from visa

ตอนที่ไปท้องฟ้าก็แบบนี้แหละ ขมุกขมัวมากๆ
แต่อากาศเย็นดีนะ
ไม่ชอบตรงที่คนนำทัวร์พาไปตามสถานที่ที่รัฐบาลกำหนดให้ไปแวะ
เสียทิปบ่อย

ที่ไปครั้งนี้ไม่ได้เสียค่าทิปอะไรเลย นอกจากทิปไกด์และคนขับรถวันกลับตามธรรมเนียมเท่านั้นค่ะ

เป็นรีวิวที่ยาวมากๆ แต่ก็ชอบนะ เพราะรูปสวย รายละเอียดเยอะดีเหมือนได้ไปเที่ยวเองแถมยังมีเกร็ดความรู้มาฝากอีก คุณภาพจริงๆครับ อยากบอกว่าเห็นแล้วอยากไปเลยนะเนี่ย อาหารก็น่าทานดีครับ

ถ่ายภาพได้สวยงามมาก เก็บรายละเอียดได้ครบถ้วน มีแววน่าจะไปเป็นไกด์เหมือนกันนะครับ

ปล. ขนาดกล้องที่บอกแค่ 5 ล้านพิคเซลและเป็นแค่คอมแพ็คธรรมดายังถ่ายได้ขนาดนี้ หากเป็น SLR จะขนาดไหน
       เยี่ยมมากๆครับ

พรุ่งนี้กำลังจะไปปักกิ่งเลย แวบมาเก็บข้อมูล ขอบคุณมากๆค่ะ

อยากทราบชื่อบริษัททัวณที่คุณแอนไปครับ ส่งรายละเอียดไปทางหลังไมค์แล้วครับ ขอบคุณครับ

ถ่ายภาพได้สวยงามจนทำให้อยากไปปักกิ่งบ้างจังเลยครับ ขอบคุณที่นำภาพมาเปิดโลกทัศน์ให้กับคนไม่เคยไป Xie Xie