เอ่อ....อย่าเพิ่งสงสัยนะครับว่ามันเป็นภาษาอะไรกันแน่กับชื่อรีวิวคราวนี้  แค่พยายามจะอู้ให้เหมือน “กำเมี๊องกำเมือง” (แนะนำว่าให้ออกเสียงสูง ๆ หน่อยจะได้อารมณ์มาก)  ไม่รู้ว่าจะแปลออกกันบ้างเหรอเปล่า อิอิ....  :K)


ก่อนอื่น ขอสวัสดีอีกครั้งนะครับ เป็นรีวิวครั้งสี่ของปีนี้...แต่เป็นการเดินทางที่เลยผ่านมาตั้งแต่ปลายมีนาคมแล้ว เรียกว่า...ดองเค็มได้ที่เลย...   สุดท้าย มัน (หรือผมเนี่ยแหละ) ก็ยังอุตส่าห์เข็นมาให้อ่าน หรือสนองความอยากก็ไม่รู้...จนได้  เพราะว่าเป็นการเดินทางเที่ยวแบบหมู่คณะที่ใช้เวลาเที่ยวสั้นกระทัดรัดแล้วก็เดินทางแบบ...เอ้อ...สมบุกสมบันสมศักดิ์ศรีชาวแม่ฮ่องสอนจริง ๆ  

ความสำคัญของการเดินทางครั้งนี้ก็คือไปการเที่ยวพักผ่อนของเจ้าหน้าที่ที่แผนกแบบว่านานทีปีหนจะมีโอกาสได้เที่ยวในลักษณะนี้ ...เรียกว่าเป็นครั้งแรกเลยล่ะ....
โดยมี เวลา...เนื่องจากต้องเที่ยวให้ได้ภายในวันหยุดเสาร์อาทิตย์สองวัน เท่านั้น เพราะยามปกติจะต้องผลัดกันอยู่เวรที่แผนกเสมอ (ไม่งั้นคงต้องโดนชาวบ้านร้องเรียนเป็นแน่แท้ ) ระยะทาง...แบบว่าอยากไปให้ไกลไกล๊ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้  ประเภทไม่เที่ยวแถว ๆ เชียงใหม่เชียงรายยังงี้ไม่เอานะ    และ...เอ้อ...ค่าใช้จ่าย ภายใต้เงินเก็บของแผนกที่มีอยู่อันน้อยนิด เป็นเดิมพัน!!!   พูดง่าย ๆ เป็นพวกชอบของดีราคาถูก  นั่นเอง

สาเหตุที่ทำไมต้องคุมรายจ่ายแบบเข้มงวดชนิดไม่อยากให้ใครต้องชักเนื้อ ??   :-/

ก็ขอเล่าแบบน้ำๆไม่มีเนื้อตามสไตล์ของผมให้ฟังละกัน...(ทนๆฟังหน่อยเหอะ)

...นั่นก็เพราะว่าเจ้าหน้าที่ที่แผนกส่วนใหญ่เป็นลูกจ้างชั่วคราวนั่นเอง    และด้วยรายได้แบบลูกจ้างที่พวกเค้ามีเทียบกับภาระงานที่แสนเหนื่อยหนักมาตลอดทั้งปีกับการออกหน่วยเคลื่อนที่เพื่อสุขภาพที่ดีของชาวบ้านที่ห่างไกลของพวกเขา    พี่หัวหน้าแผนกจึงอยากคืนกำไรชีวิตของพวกเค้าบ้าง ก็เท่านั้นเอง....  

สารภาพตามตรง ๆ ก่อนผมย้ายมาอยู่ที่แม่ฮ่องสอน ผมนึกภาพไม่ออกว่าการทำงานของเจ้าหน้าที่ที่นี่ โดยเฉพาะครู เจ้าหน้าที่สาธารณสุข ตชด ทหาร ที่ต้องอยู่นอกเขตพื้นที่ตัวอำเภอมันช่าง...ลำบากยากเข็ญสักแค่ไหน???

จากที่ตอนไปเรียนการออกหน่วยนอกพื้นที่มันจะเป็นอะไรที่มีการเตรียมการพร้อมมาแล้วเสมอ  ภาพความลำบากที่สุดในสมัยตอนเรียนเป็นนักศึกษานั้น มัน...คนละเรื่องกับตอนที่จบแล้วไปทำงานจริงๆ...

การออกหน่วยนอกพื้นที่ในแม่ฮ่องสอน ความยากไม่ใช่การเข้ากับคนในพื้นที่หรืองบประมาณ  แต่คือ...ระยะทาง และความกันดาร ครับ

(ไกลจริง ๆ เคยเดินทางโดยรถยนต์ไม่ต้องจอดแบบรถติด 70 กิโลเมตร  ใช้เวลา 8 ชั่วโมงมั้ย....กลับมา ผมตูดบานเอวเดี้ยงมาแล้ว ขอบอก)

....เอ่อ ลืมบอกไป...ที่หินเป็นกองหินนั้นไม่ใช่วิวนะครับ  แต่ว่าเป็น "ถนน" ที่ต้องเดินทางไปหมู่บ้าน....เคยเจอถนนยังงี้มาก่อนมั้ยครับ

อันที่จริง เงินจำนวนที่ว่านี้  (สามหมื่นห้าพันบาทอีกเศษนิด ๆ กับคนเดินทาง 9 คน)    สามารถทำอะไรได้มากมาย  แต่การได้เที่ยวพร้อมหน้ากันทั้งแผนกเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการมากกว่า  เชื่อหรือไม่ว่า  เจ้าหน้าที่บางคนยังไม่เคยเห็นทุ่งดอกบัวตองหรือปายเสียด้วยซ้ำ  ทั้งที่อยู่ในจังหวัดเดียวกัน!!!  ดังนั้น...โจทย์ในการเที่ยวครั้งนี้จึงเป็นอะไรที่ยากแสนเข็ญจริง ๆ

เพื่อไม่ให้ใครคิดว่านี่คือ “ทัวร์อนาถา” ผมจึงขอเสนอการเที่ยวในแบบไฮโซที่สุดแล้วเท่าที่จะทำได้  และ...ขออนุญาตอีกสักครั้งกับการ...ขัดหลักเศรษฐกิจพอเพียง  นั่นคือ...ให้พาทุกคนเที่ยวแถวๆ กรุงเทพก็แล้วกัน (ไฮโซจิงๆล่วยยยย)  

แต่ว่าต้องนั่งเครื่องบินไปนะ   เพราะต้องรีบไปรีบเที่ยว   ว่าแล้วก็จัดโปรแกรมไว้คร่าวๆดังนี้

วันที่หนึ่ง – เดินทางแต่เช้าด้วยเที่ยวบินเช้าสุดไปถึงกรุงเทพ  แล้วเหมารถตู้ทั้งวันเพื่อไปเที่ยว....วัดพระแก้ว...แล้วนั่งรถรางชมเกาะรัตนโกสินทร์   จากนั้นนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน (โปรแกรมคุณขอมา) ต่อด้วยรถไฟฟ้า BTS เพื่อไปเที่ยว....เอ้อ...สยามพารากอน (โปรแกรมคุณขอมาอีกนั่นแหละ)  แล้วนั่งรถตู้ต่อไปยังอัมพวา เที่ยวชมหิ่งห้อย ตลาดน้ำตอนเย็น และนอนที่อัมพวาหนึ่งคืน

วันที่สอง – ตื่นเช้าไปเที่ยวตลาดน้ำดำเนินสะดวก  ทานอาหารเที่ยงที่ดอนหอยหลอด  ก่อนขึ้นเครื่องกลับขอตะลุยช้อปปิ้งที่ประตูน้ำ

พอเสนอไอเดียแบบนี้เข้า  ทุกคนก็ได้แต่อึ้ง...สุดสุดดี  แต่ก็เห็นด้วย แบบว่า...เริ่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด (hhahaha)

ปัญหาหลักในตอนนี้คือตั๋วเครื่องบิน...โชคดีเหลือเกินที่จู่ ๆ ก็ส้มหล่น  โปรออกใหม่ของวันทูโกและแอร์เอเชีย ทำให้สามารถจองตั๋วราคาถูกทั้งไปและกลับไปได้  แถมยังได้พาเจ้าหน้าที่ทัวร์ถึงสองสนามบิน นั่นก็คือ ดอนเมืองและสุวรรณภูมิอีกด้วย
สรุปค่าตั๋วเครื่องบิน  ขาไป  วันทูโก  เที่ยวบิน.......   999 บาท x 9 คน = 9991 บาท
          ขากลับ Air Asia เที่ยวบิน    835 บาท x 9 คน = 7515  บาท
          เบ็ดเสร็จ 17506 บาท เหลือเงินกองกลางหมื่นสี่กว่า ๆ….. จะได้กินแกลบแทนข้าวมั้ยเนี่ย  :o

โม้ ฝอย ไร้สาระ และภาพประกอบไม่เข้ากับเนื้อหา...สมกับเป็นตัวเราจริง ๆ...ไม่ทราบว่าหลับกันไปหรือยัง

วันเดินทางไป -  พวกเราขับรถตะบี้ตะบันกว่าเกือบพันโค้งจากแม่สะเรียงเพื่อมาเช็คอินที่สนามบินเชียงใหม่ให้ทันก่อน 06.20 น.  พอมาถึงที่สนามบิน ก็พบว่า..พี่ๆเจ้าหน้าที่บางคนได้ถวายภัตราหารที่อยู่ในกระเพาะให้กลายเป็นปุ๋ยแก่ต้นไม้ข้างทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  

ใครก็ตามที่มาเที่ยวแม่ฮ่องสอนแล้วเผลอให้อาหารแก่ธรรมชาติข้างทาง ก็ไม่ควรต้องอายเลยนะ  

เชื่อหรือไม่ครับว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับคนแม่ฮ่องสอน...ผมว่าหลายคน (หรือส่วนใหญ่ดี) ที่ถึงแม้จะอาศัยอยู่ในเมืองเกือบสองพันโค้งนี้  แต่...ไม่ได้ทำให้ชินทางในการนั่งรถเอาซะเลย  แถมยังไม่ทนต่อการเดินทางโดยวิธีอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นนั่งเครื่องบินหรือนั่งเรืออีกตะหาก  

เรื่องนี้ ทราบดีทีเดียวเพราะเคยพาเจ้าหน้าที่ที่ปายเดินทางไปดูงานและเที่ยวที่ตราด  ในเรือที่พาเจ้าหน้าที่เดินทางไปดำดูปะการังมีเจ้าหน้าที่พร้อมครอบครัวไม่น้อยกว่า 40 คน เกือบทุกคนที่มีอาการเมาเรือ (บางคนเผลอให้อาหารปลาโดยไม่ได้เต็มใจ)  ยกเว้น...ผม ซึ่งต้องปฐมพยาบาลหมู่เพราะดันไม่เมาเรืออยู่คนเดียว ก็ซวยไป....  หรือว่าตอนที่พาไปเที่ยวหนองคายแล้วต้องนั่งรถผ่านอำเภอด่านซ้ายภูเรือ จังหวัดเลย  ทั้งที่...โค้งแถวนั้นเป็นอะไรที่ผมขอเรียกว่า “baby” มากเมื่อเทียบกับโค้งที่แม่ฮ่องสอน....สุดท้าย...ก็ไม่รอดอยู่ดี    เฮ้อ.....นอกเรื่อง ๆ

(มีภาพ action การเมารถ เมาเรือ เป็นการยืนยันอีกตะหาก)

มาเข้าเรื่องกันต่อ หลังจากนอกเรื่องไปกันใหญ่...

หลังจากเช็คอินก็ได้ boardingpass ที่มีรูปร่างหน้าตาดูดีที่สุดในบรรดา low cost ทั้งหลาย...เคยได้ยินครั้งหนึ่งว่า 12go ไม่ใช่สายการบิน low cost แต่ว่าเป็น low fare ต่างหาก...ใครช่วยอธิบายหน่อยได้มั้ยว่ามันต่างกันยังไง

คราวนี้ออกที่ประตู 7-8  ...ด้วยความที่ออกเป็นเที่ยวเช้าสุดของวันนั้น จึงไม่ค่อยกังวลเรื่องการดีเลย์เท่าไหร่ แต่จำนวนผู้โดยสารน่ะสิ ลองกะด้วยสายตาคร่าว ๆ แล้วน่าจะไม่กี่สิบคนนะ  

ได้เวลา boarding แล้ว ตรงเวลาเป๊ะ ๆ ...ในระหว่างขึ้นผมก็อธิบายให้พี่ๆเจ้าหน้าที่ (ที่ไม่เคยนั่งเครื่องมาก่อน) ว่าจะต้องทำตัวยังไงมั่ง ซึ่งก็ไม่มีอะไรซับซ้อน และบอกข้อดีของสายการบินนี้ว่า ไม่ต้องแย่งเก้าอี้เหมือนบางสายการบิน โดยเฉพาะที่จะนั่งตอนขากลับนั่นแหละ  แถมเป็นสายการบินเดียวที่ไม่ว่าจะซื้อราคาถูกยังไงทุกที่นั่งก็จะได้รับของว่างเสมอ...แถม service บนเครื่องถือว่าค่อนข้างดีทีเดียวนะ    ไม่บอกคนอื่นไม่รู้เลยนะเนี่ย...จะพูดไปทำไม

เดินเริงร่ามาเชียว และก็เห็นคุณ  MD-80s ที่จะพาเราไปดอนเมืองอยู่ข้างหน้าแล้ว จอดเทียบกับงวงกระจกใสของอาคารต่างประเทศด้วยนะเนี่ย...แต่ทว่า ไม่รู้จะรีบร้อนเดินกันทำไม

...เพราะว่าประตูที่เชื่อมระหว่างอาคารในประเทศกับต่างประเทศยังไม่เปิดค่ะ...แป่ววววว ??)

ก็เสียเวลายืนรอจนกว่าเจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานมาเปิดประตูก็ใช้เวลาร่วม 10 นาทีได้ ...แปลกดียังงี้ก็มีด้วย...

ป้ายบอกทางเดินซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริง ๆ

ผ่านตัวอาคารผู้โดยสารต่างประเทศซึ่งเงียบเชียบเพราะไม่มีเที่ยวบินออก  

ข้อดีของงวงกระจกคือสามารถเห็นวิวได้รอบได้  ไฮโซเนอะเชียงใหม่...มีตั้งสองง่วงแน่ะ

น้องนกแอร์....เหมือนแม่นกกำลังคลอดลูกนกออกมาจากหางแน่ะ....

ได้เวลาเดินทางสู่ดอนเมืองแล้ว...บรรยากาศนอกกระจกจะสังเกตุได้ว่าช่วงปลายมีนาคม เป็นช่วงที่หมอกควันเยอะสุดสุด  ขนาดตอนช่วงเช้าอากาศยังดูขมุกขมัวได้ที่เลย

เค้าเรียกว่ารำเซิ้งเหรอ????  

อย่าลืมอ่านคู่มือความปลอดภัยด้วยนะครับ

Take off  

:)

ได้เวลาสำรวจภายในตัวเครื่องเป็นการฆ่าเวลาก่อนมือจะไม่ว่างเพราะต้องใช้มือหยิบถั่ว...ชะอุ้ย  ฟังดูแปลก ๆ ชอบกล

.... เค้าเรียกว่าอะไรนะ  seatpit เหรอ???  ค่อนข้างแคบทีเดียว

เอกสารหน้าที่นั่ง  มีหนังสือให้อ่านด้วย  หน้าปกเป็นรูปเขื่อนเชี่ยวหลาน สงสัยจะเป็นแพเดียวกับที่ผมเคยไปพักด้วยละ .... ใครยังไม่เคยไปหาดูได้จากรีวิวของผมก่อนหน้านี้นะครับ    อิอิ  โปรโมทหน่อย

http://www.hflight.net/forum/m-1210947141/

ได้เวลาแจกถั่วแล้ว....ปกติแล้วไม่ค่อยชอบกินถั่วเท่าไหร่นะ แต่สำหรับถั่วที่แจกบนเครื่อง อยากสารภาพตรง ๆ ว่าถุงเดียวไม่เคยพอ อร่อยจริง ๆ ครับ  

ถ้าเป็นสายการบินอื่น  โดนฆ่าตายแน่นอนที่พกขนมมากินบนเครื่อง...แต่ 12go ไม่ว่าอะไร....ความแตกต่างระหว่างราคาของแซนวิส คือ...25 บาท กับ 70 บาทหากซื้อบนเครื่อง

ถ้าไม่อิ่ม...มีมาม่าขายด้วย ราคา 20 บาท ...จริงใจสมกับคอนเซ็ปต์ของสายการบินเลย  ถ้าซื้อกับสายการบินอื่นราคาคง 50 บาทได้มั้ง

มาแล้ว...โรคเมาเครื่องบิน  สักวันจะเก็บสถิติการเมารถเมาเครื่องของคนแม่ฮ่องสอนไปลง journal ดีกว่า

แต่เธอคนนี้...ไม่หวั่นแม้วันมามาก  กินก่อนค่อยเอาออกทีหลัง

ได้เวลาลดระดับลงสู่ท่าอากาศยานดอนเมืองแล้วครับ  ท้องฟ้ากรุงเทพก็ไม่ค่อยต่างกับเชียงใหม่เท่าไหร่แฮะ  ขมุกขมัวพอกัน

แล้วก็ถึงดอนเมืองก่อนกำหนดเวลาตั้ง 15 นาทีแน่ะ...ใครว่า one2go ชอบดีเลย์  ขอเถียง อิอิ เชียร์ออกนอกหน้าไปหน่อย

...คำถามข้อที่หนึ่ง ถามว่ามากรุงเทพแล้วไปเที่ยวไหนดี..... ????

คำตอบก็คือวัดพระแก้วไง...ถึงแม้จะทราบกันดีว่าช่วงนี้ยังเป็นช่วงที่มีการประกอบพิธีสวดพระศพอยู่ คนจากทั่วสารทิศต้องเยอะมากมายมหาศาลแน่นอน  ...แต่...วัดพระแก้ว พระบรมราชวัง สนามหลวง ก็ยังคงเป็นจุดหมายปลายทางที่อยากพาพี่ ๆ เค้ามาเห็นสักครั้งหนึ่งในชีวิตจริง ๆ    

พวกเราเหมารถตู้โดยติดต่อมาก่อนหน้าเดินทางนี้แล้ว  ให้มารับที่สนามบินดอนเมือง เพื่อไปส่งลงที่ท้องสนามหลวง และก็... เป็นไปตามคาด  ผู้คนที่มาไหว้พระศพมีจำนวนมากจริง ๆ จากความตั้งใจที่เข้าไปไหว้พระศพ และเที่ยวชมวัดพระแก้ว ทำให้มีอันต้องล้มเลิกไป  แต่ก็ยังอยากจะเที่ยวชมบรรยากาศด้านนอกของพระบรมราชวังด้วยการเที่ยวเกาะรัตนโกสินทร์กับรถรางของกรุงเทพมหานคร

สำหรับการนั่งรถรางเที่ยวเกาะรัตนโกสินทร์  ให้บริการตั้งแต่เวลา 10.00-20.00 น. เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ โดยรถรางจะออกทุก 25 นาที   ที่สำคัญฟรีครับ ไม่เสียค่าบริการใด ๆ ทั้งสิ้น ...ช่างเหมาะเหม็งกับทัวร์ของพวกเราอะไรยังงี้ :P

ในระหว่างทางสามารถขึ้น-ลงได้ 12 จุด คือ
สนามหลวง  กองการท่องเที่ยว  สวนสันติชัยปราการ  ถนนข้าวสาร ศาลเจ้าพ่อเสือ  วัดสุทัศน์ อนุเสาวรีย์ประชาธิปไตย  สวนสราญรมย์  ปากคลองตลาด ท่าเตียน ท่าช้าง  และสุดท้ายก็คือท่าพระจันร์  ซึ่งเป็นสถานที่ที่เราจะไปแวะทานอาหารเที่ยงกันที่นั่น

การเดินทางรอบเกาะรัตนโกสินทร์ นับว่าเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ สถานที่แต่ละแห่งที่รถรางแล่นผ่าน ล้วนแต่มีคุณค่าและมีประวัติที่น่าศึกษาอย่างยิ่ง แต่ว่าบอกได้คำเดียวว่า ร้อนนนนนน...ถึงแม้จะมีไกด์นำเที่ยวคอยอธิบายสถานที่แต่ละแห่ง รวมถึงเล่าความเป็นมาก็ตาม แต่อากาศที่สุดสุดในกรุงเทพยามใกล้เที่ยง...มันบอกได้อย่างเดียวว่า ร้อนนนนนน

:o

ผ่านสถานที่ราชการที่สำคัญต่าง ๆ รวมถึงหลากหลายอนุเสาวรย์  ที่บางแห่งต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อของคนไทยด้วยกัน...ฟังดูแล้วก็เศร้าๆนะ

....

สถานที่...ที่ทุกวันที่ 1 และ 16 ของเดือน  ทำให้เจ้าหน้าที่ที่ทำงานผมไม่อันเป็นทำงาน...มีที่ทำงานใครเป็นแบบนี้บ้าง ยกมือขึ้น!

หลังจากทานมื้อเที่ยงแบบง่าย ๆ ที่ท่าพระจันทร์  รถตู้ก็มารับพวกเราเพื่อเดินทางต่อไปยัง....เอ้อ....สยามพารากอน  

แต่ว่าจะให้รถตู้ไปส่งที่สยามพารากอนเลยมันก็ดูง่ายไปหน่อย  เพื่อความยุ่งยากสมกับที่นานทีปีหนได้ลงมากรุงเทพ ก็เลยให้รถตู้ไปส่งที่หัวลำโพงเพื่อนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินจากที่นั่นไปลงที่สีลม แล้วนั่งรถไฟฟ้า BTS จากศาลาแดงไปสยามพารากอนอีกที สะใจดี....อ๊ะ อ๊ะ อย่าหาว่าผมกลั่นแกล้งพวกพี่ ๆ เค้าน่ะ  โปรแกรมทั้งหลายทั้งปวงที่เล่ามา...คุณขอมาทั้งนั้น  ซึ่งตามคาดสำหรับคนไม่เคยนั่งทั้งหลาย มันย่อมเกิดเหตุการณ์ชวนฮาตามประสาคนต่างจังหวัด ....แต่ไม่ขอเล่าแล้วกัน

เราเสียเวลากว่าครึ่งค่อนวันในเมืองหลวง  ขอบอกว่า...สยามพารากอน ก็ พาราก้อนเหอะ ไม่ได้แอ้มเงินผมสักบาท...

เราเดินทางต่อไปยังอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม  ใช้เวลาเดินทางจากที่นั่นราว ๆ สองชั่วโมงครึ่ง...แต่ว่า...ก่อนที่จะไปเข้าที่พักที่จองไว้นั้น ไหน ๆ ก็มาอัมพวาแล้ว สถานที่หนึ่งที่ไม่ควรพลาดก็คือ พิพิธภัณฑ์พระพุทธเลิศหล้านภาลัย หรืออุทยาน ร 2 นั่นเอง

อุทยาน ร 2 ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นการสนองพระมหากรุณาธิคุณของพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในโอกาสที่พระองค์ได้รับการยกย่องจาก UNESCO  มีลักษณะเป็นเรือนทรงไทย สำหรับจัดแสดงศิลปวัตถุในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ที่จะสะท้อนให้เห็นลักษณะศิลปวัฒนธรรม ความเป็นอยู่ และการดำรงชีวิตของชาวไทยในสมัยนั้น...ส่วนที่เด่นของอุทยาน ร 2 ...ในสายตาผม ก็คือสวนหญ้าที่อยู่ด้านหน้าเรือนไทยมากกว่า เพราะว่า...เขียวขจีมาก ๆ ...คนที่มาเที่ยวชมที่นี่ส่วนใหญ่จะพากันหลบร้อนตามใต้ต้นไม้บริเวณแถวนั้น เด็ก ๆ ก็เล่นเครื่องบินโฟม ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ OTOP ของที่นี่อีกอย่างหนึ่ง

บรรยากาศที่ร่มรื่นของต้นไม้น้อยใหญ่ กับสนามหญ้าสีเขียว ดูแล้วสบายตามาก ๆ

จุดเด่นของที่นี่อีกอย่าง คือ ตุ๊กตาดินปั้นที่แสดงการละเล่นพื้นบ้าน  ซึ่งวางแสดงทั่วทุกมุมของเรือนไทย แต่ก็ไม่รู้มันเด่นเกินไป จนมีคนแอบหยิบไปประดับที่บ้านเลยหรือเปล่า  เลยต้องมีป้ายห้ามหยิบซะนี่  

จากอุทยาน ร 2 เราต้องย้อนกลับมาทางตัวเมืองสมุทรสาครเพื่อหาที่พักที่เราจะพักคืนวันนี้  และนี่ก็คือที่พักของเราครับ...เรือนกระดังงา 2 เรือนพักแบบโฮมสเตย์อันเป็นเอกลักษณ์ของอัมพวา  ก็แหม...โฮมสเตย์ที่นี่ออกจะขึ้นชื่อระดับประเทศ จะให้ไปนอนโรงแรมก็คงแปลก ๆ นะ

เรือนกระดังงา  2 เป็นที่พักติดริมคลองอัมพวา  รายล้อมด้วยบ้านเรือนของชาวบ้าน และแมกไม้นานาชนิด ๆ ที่เห็นมีเยอะจนนึกว่าตัวเองมาเที่ยวสมุยซะมาก  ก็ต้นมะพร้าว (เอ๊ะ เข้ากันมั้ยเนี่ย) และต้นลำพู   จึงแฝงด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเองมาก ๆ  ที่สำคัญ มีศาลาไม้และท่าเรือเล็ก ๆ ให้นั่งพักผ่อนหย่อนก้นเล่น  พลางจินตนาการว่าตัวเองเป็นอังศุมาลิน หรือโกโบริ ก็ตามแต่จะคิดก็แล้วกัน ก็...บรรยากาศมันให้จริง ๆ นะ  ;)

เป็นเรื่องปกติ ที่ช่วงยามเย็นไปจนถึงหัวค่ำ ชาวบ้านที่นี่จะได้ยินเสียงเรือหางยาวนำนักท่องเที่ยวไปชมหิ่งห้อย  ซึ่งเป็นจุดขายอันขึ้นชื่อของอัมพวานี่เอง ว่ากันว่า ใครมาเที่ยวอัมพวาไม่ได้นั่งเรือชมหิ่งห้อย...ก็ไม่ได้มาถึงอัมพวานั่นเอง  ฉะนั้น อุตส่าห์ข้ามเขามาเกือบพันลูก นั่งเครื่องบิน นั่งรถตู้มาไกลซะขนาดนี้ ฉะนั้น กิจกรรมยามค่ำของพวกเราคืนนี้ คือการนั่งเรือชมหิ่งห้อยนั่นเอง

แต่ว่าน่าเสียดาย ด้วยศักยภาพของกล้องปัญญาอ่อนของผม จึงไม่สามารถถ่ายภาพอะไรได้เลย...ก็ขอให้จินตนาการเอาเองละกันว่านั่งเรือชมหิ่งห้อยเป็นยังไง

....ขอสารภาพตามตรง....ผมว่านะ    สิ่งแวดล้อมและวิถีชีวิตของคนในชุมชนที่ปายน่ะอาการน่าเป็นห่วงแล้ว    มาเจออัมพวา...เอ่อ  อาการท่าทางจะหนักกว่าซะอีก  เพราะ...การที่ไม่จำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวในการชมหิ่งห้อย แม้จะทำให้เศรษฐกิจดี (มากๆ)  แต่การที่คลองอัมพวามีสภาพการจราจรที่คับคั่งไม่แพ้ถนน (เชื่อมั้ยครับว่าวันนั้น มีเรือไม่ต่ำกว่าร้อยคันแล่นผ่านหน้าที่พักของผม)  เสียงรบกวนที่เกิดขึ้น สภาพความเงียบสงบและสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อระบบนิเวศน์ของหิ่งห้อย  มันจะอยู่ได้อีกนานสักแค่ไหน  ผมชักสงสัยแล้วสิ ...และผมก็ยอมรับว่าวันนั้นตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นด้วย...คิดไปคิดมาก็เศร้าเหมือนกันแฮะ

นอกจากหิ่งห้อยแล้ว   จุดขายของอัมพวาอีกอย่างก็คือตลาดน้ำอัมพวา...ตลาดน้ำตอนเย็นซึ่งกลายเป็นตลาดน้ำตอนค่ำใกล้วาย เพราะพวกเรามัวแต่ชมหิ่งห้อยนานไปหน่อย  ก็เลยมาตอนที่ร้านรวงเริ่มทยอยปิดซะแล้ว

ตลาดน้ำอัมพวามีลักษณะเป็นตลาดริมคลอง เปิดตั้งแต่ ทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ ในช่วงเวลาเย็นตั้งแต่ช่วงเวลา 12.00-20.00 น. (...เอ่อ ก็เปิดตั้งแต่เที่ยงนี่นา น่าจะเรียกตลาดน้ำบ่ายเย็นนะ) ในคลองอัมพวาจะมีพ่อค้าแม่ค้าพายเรือขายอาหารและเครื่องดื่ม  และมีรถเข็น แผงลอย ร้านค้าขายของบริเวณริมน้ำสองข้างทางด้วย  ว่ากันว่าตอนเย็นจะมีบรรยากาศสบายๆ จากเสียงเพลงตามสายของชาวชุมชนด้วย แต่เพราะว่ามาดึกไปเลยไม่ได้เห็นบรรยากาศอย่างที่ว่าเลย เฮ้อ

ไม่รู้จะอธิบายเกี่ยวกับบรรยากาศของที่นี่ยังไง  นึกว่าตอนนี้ผมมาเดินเล่นที่ปายซะอีก...ก็มีส่วนคล้ายกันหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะร้านรวง ลักษณะร้านค้า...เพียงแต่ที่ปายไม่มีคลองอัมพวาก็เท่านั้นเอง

มีร้านโปสการ์ด ร้านขายของที่ระลึกแบบเดียวกับมิตรไทยที่ปายเด๊ะ   แต่ด้วยโลเกชั่นติดริมน้ำ และร้านรวงติดๆกันต่างตกแต่งแบบเก๋ ๆ ผมว่าที่นี่มีเสน่ห์กว่าอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้จะมาถึงดึกไปหน่อยเกือบสี่ทุ่ม ร้านค้าก็เริ่มทยอยปิดกันบ้างแล้ว แต่ผู้คนก็ยังซื้อของกันค่อนข้างคึกคักทีเดียว  ผมสังเกตุอย่างหนึ่งว่าตลาดที่นี่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ดูจะเป็นคนไทยมากกว่า ที่สำคัญจะเป็นกลุ่มค่อนข้างวัยรุ่นหรือวัยทำงานกันซะส่วนใหญ่  คงอาจเป็นเพราะใกล้กรุงเทพ ถ้าเป็นผมแล้วทำงานกรุงเทพวันหยุดอยากมาเที่ยวที่นี่ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ไม่เลวสำหรับการพักผ่อนนะ  ฉะนั้น ร้านค้าที่ยังขายดีอยู่แม้จะดึกแล้วก็คือร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึกพวกโปสการ์ด หรือเสื้อผ้านั่นเอง

โดยสรุปแล้ว...ชอบที่นี่ครับ....อัมพวา  ถึงจะน่าเป็นห่วงในอนาคตข้างหน้าไปหน่อย  ยังไงก็ช่วยกันอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและนิเวศน์วิทยาที่มีเอกลักษณ์ของไทยให้มาก ๆ นะครับ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทานอาหารเช้าแบบรีบ ๆ เพราะต้องรีบเก็บข้าวของเช็คเอ้าท์ออกจากที่พัก จุดมุ่งหมายที่สำคัญของการเที่ยวเช้านี้คือการเดินทางไปยังอำเภอราชดำเนิน...เอ้ย.....ดูมวยมากไป  อำเภอดำเนินสะดวก  จังหวัดราชบุรี  ....ซึ่งไม่ไกลจากที่นี่นัก โดยใช้เวลาจากอัมพวาไม่น่าจะเกิน 40 นาทีได้ ...มั้ง (ไม่แน่ใจเพราะหลับตลอดทาง....เนื่องจากยังง่วงค้างจากเมื่อคืนวานอยู่....)

ตลาดน้ำดำเนินสะดวก....ตลาดตอนเช้าที่เรียกว่าน่าจะขึ้นชื่อที่สุดแล้ว....ดูได้จากจำนวนรถบัส รถตู้ รถทัวร์   รถ......มัน...ช่างมีจำนวนมาก  ซะจนต่างจากภาพที่จินตนาการ เมื่อเอาตลาดน้ำอัมพวาเป็นมาตรฐานซะอีก   ซึ่งก็ตามคาดครับ   คนเยอะกว่าที่อัมพวาอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวต่างชาติ น่าจะมีจำนวนมากกว่าที่อัมพวาเยอะเลย  

แต่เดิมตลาดที่นี่รู้จักกันทั่วไปในนามตลาดน้ำคลองต้นเข็ม    เป็นคลองที่ขุดขึ้นมาในราวปี พ.ศ. 2409 โดยรัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองดำเนินสะดวกระยะทางกว่า 32 กิโลเมตร เชื่อมแม่น้ำแม่กลองที่บางนกแขวกกับแม่น้ำท่าจีนที่ประตูน้ำบางยาง และมีคลองซอยเล็ก ๆ มากมาย ทำให้ชาวบ้านในราชบุรี สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร สามารถติดต่อกันทางน้ำได้สะดวก

ตลาดน้ำดำเนินสะดวก เป็นตลาดน้ำที่เปิดมาตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. 2510 ในภาพของตลาดลอยน้ำที่คราคร่ำไปด้วยเรือพายลำย่อม บรรทุกสินค้าที่จำเป็นต่อการครองชีพ พ่อค้าแม่ค้าสวมเสื้อผ้าโทนสีเข้มแบบชาวสวน ใส่หมวกงอบใบลาน พายเรือเร่ขายแลกเปลี่ยนสินค้าในยามที่เส้นทางคมนาคมทางน้ำเป็นหัวใจหลัก

ตลาดน้ำดำเนินสะดวกเริ่มค้าขายตั้งแต่เช้าตรู่ไปจนถึงช่วงประมาณ 12.00 น.

...ดูเหมือนจะข้อมูลแน่นะ อันที่จริงไปลอกเค้ามาอีกทีหนึ่ง  :P

แต่ของจริง...ช่างต่างจากที่อ่านมา...เพราะปัจจุบันนี้ ที่นี่กลายเป็นตลาดผู้คนที่นั่งเรืออยู่ในคลองมากกว่า ด้วยชื่อเสียงที่มีมานาน ที่นี่จึงแปรสภาพเป็นตลาดน้ำที่คึกคักอย่างสุด ๆ อย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ทำให้ธุรกิจการค้าและการท่องเที่ยวได้รับผลดีตามมาเช่นกัน...คุณป้าที่พายเรือบอกว่า  แหมคุณ! ก็เดี๋ยวนี้อะไร ๆ ก็ "commercial" ไปหมดนั่นแหละ ต้องยอมรับเหอะ...อะจ้า ๆ commercial ก็ commercial ...ว่าแต่มันแปลว่าอะไรเหรอป้า???

เอ่อ...เพื่อให้สมกับเป็นตลาดน้ำจริง ๆ การนั่งเรือชมสินค้าจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้  สำหรับการนั่งเรือนั้น  ที่นี่จะมีมีบริการเรือเช่านำเที่ยวซึ่งเป็นเรือพาย สนนราคาในการเช่าประมาณ 300 บาท นั่งได้ราว ๆ 5 คนพร้อมกับคนพาย  นอกจากนี้ยังมีเรือหางยาว ราคา 600 บาท นั่งได้ประมาณ 8 คน   แต่ขอย้ำ  อย่าได้อุดหนุนการนั่งเรือหางยาวยนต์เด็ดขาด เพราะนอกจากจะเสียงดังรบกวนชาวบ้านแล้ว ยังทำให้เกิดกลิ่นควันเหม็นทำลายบรรยากาศการท่องเที่ยวที่นี่ไปมากกว่าเดิมได้

ร้านค้าก็มีทั้งบนฝั่งและบนเรือตลอดแนวคลองดำเนินสะดวก    สินค้าก็มีหลากหลายจริง ๆ ตั้งแต่สากกระเบือยันเรือไททานิก  ถ้าสามารถเอาขึ้นมาขายบนเรือได้ก็คงเอามาขายแล้ว....จนแทบจะดูไม่ออกว่าสินค้าขึ้นชื่อของที่นี่คืออะไร  ....ที่ขำก็คือ...สินค้าที่เห็นมาขายก็แสนจะคุ้นหูคุ้นตา แถวๆบ้านถวาย ถนนคนเดินเชียงใหม่ ทั้งนั้นเลย

แต่สิ่งที่ผมชอบมากกว่าเหล่าของที่ระลึกที่มีหน้าตาซ้ำกับแถวบ้านผม ก็คือ...ผลไม้สด ๆ...แต่ราคาโคตรจะฝรั่งเลย....ซี้ดดดดดดด

สาวงามแห่งอัมพวา????

หน้าตาตอนพายเรือเหมือนไม่ได้ออกแรงเลย...เธอสามารถนะ

พลาดไม่ได้กับก๋วยเตี๊ยวเรือ (จริงๆ) ที่สามารถนั่งกินไปซื้อของไปชมผู้คนข้าวของไปได้อย่างไม่ขัดเขิน...

กว่าจะออกจากดงเรือที่นี่ได้ ก็เล่นสูดเอาควันเรือยนต์มาซะเต็มปอดเลย...

หลังจากไปเที่ยวเพิ่มศักยภาพการทำงานของปอดที่ตลาดน้ำดำเนินสะดวก และแวะทานอาหารเที่ยงที่ดอนหอยหลอดแล้ว  ก็ได้เวลานั่งรถกลับกัน  แต่ก็ไม่วายที่จะ...แวะช้อปปิ้งตามสไตล์คนต่างจังหวัดมาเที่ยวเมืองกรุงที่ประตูน้ำ  ซึ่งเป็นโปรแกรมที่คิดกันเดี๋ยวนั้นเนื่องจากน่าจะใช้เวลาเดินทางไปยังสุวรรณภูมิได้ไม่ไกลนัก...แม้จะเสี่ยงกับรถติดไปหน่อยก็ตาม   ในท้ายที่สุดก็มาถึงสุวรรณภูมิได้ทันเวลาเช็คอินพอดี

และแล้ว...การเดินทางของพวกเราก็สิ้นสุดโดยใช้เวลาอันสั้นจริง ๆ คือสองวันกับหนึ่งคืนเท่านั้น  พวกเราประสบความสำเร็จกับการใช้เวลาเที่ยวให้คุ้มค่ามากที่สุด  ถึงแม้เพื่อน ๆ ผมจะค่อนแคะว่า "ทัวร์หมาแหงน" ชัด ๆ แต่...ก็อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่ตอนแรก...เรามีข้อจำกัดหลายอย่าง  ซึ่งโปรแกรมที่เที่ยวมานี้ก็ถือว่าตอบสนองต่อข้อจำกัดที่มีได้พอสมควรนะ  เพราะทุกคนก็ดูมีความสุขดี จนทุกวันนี้ พวกเค้าก็ยังพูดถึงเสมอว่าสนุกแต่ก็เหนื่อย  ถามว่าอยากให้มีอีกมั้ย ทุกคนก็ตอบอย่างไม่เคอะเขินว่าอยาก...แต่ก็คงใช้เวลาอีกนานหน่อยในการเก็บเงินแผนกให้พอได้เที่ยวพักผ่อนอย่างนี้อีก  ก็ไม่ว่ากัน...

สำหรับค่าใช้จ่าย  ถึงแม้งบอาจจะบานปลายไปเล็กน้อย  แต่เพื่อต้องแลกกับความสุขและกำลังใจในการทำงานให้กับพี่ ๆ ลูกจ้างทุกคน  ก็สามารถออกให้ทดแทนได้...ซึ่งก็ไม่ได้เป็นจำนวนเงินมากมายอะไร  

ผมเชื่อว่าความสุขจากการท่องเที่ยว สามารถทดแทนความเหนื่อยลำบากในการทำงานที่ผ่านมา และเป็นกำลังใจให้พวกเค้าอดทนต่อการทำงานที่เหนื่อยลำบากในวันพรุ่งนี้และต่อ ๆไปได้นะ....  ก็คงขอจบรีวิวไว้แบบดื้อ ๆ อย่างนี้อีกแล้วละ

ขอบคุณครับ

ขอบคุณสำหรับรูปครับ

ไป OD ไกลๆ แบบนี้ เห็นแล้วก็เข้าใจหัวอกคุณ kk,man เลยครับ เพราะต้องโดนบีบทั้งเรื่องเวลาและระยะทาง  แต่ก็ทำออกมาได้ลงตัวเป็นที่เรียบร้อยโดยสวัสดิภาพแบบนี้  สุดยอดเลยครับ  :)

ถึงแม้จะโดนแซวว่าเป็น ทัวร์หมาแหน นั้นก็ตาม แต่ผมว่าโปรแกรมนี้สมบูรณ์ที่เดียวเพราะตอบโจทย์ได้ครบถ้วนนะครับ แม้กระทั่งโจทย์(หวยบนดิน) เอ้ยไม่ใช่ต้องเป็นรถไฟฟ้าใต้ดิน บนดิน

ขอบคุณ สำหรับรีวิวที่สะท้อนให้เห็นถึงการแบ่งปัน เพราะ ไม่มีสุขใดไหนเหล่าจะเท่ากับการให้  ครับ

ขอบคุณครับ

ขอบคุณครับ เป็นรีวิวที่ให้บรรกาศแปลกต่างจากรีวิวอื่นๆเลยครับ

รีวิวน่ารักดีครับ อ่านแล้วดูภาพประกอบตาม ก็อดขำไม่ได้อ่ะ เหอๆ แต่ว่าเป็นการเดินทางที่กระชับแล้วก็ได้เนื้อหาดีจังเลย

รีวิวน่ารักดีครับ เห็นความผูกพันของทุกคน อ่านรีวิวแล้วนอกจากจะสนุกยังรู้สึก อิ่มเอมใจดีครับ

ขอบคุณค่ะ   เยี่ยมเลยค่ะ ทั้งคนวิวและรีวิว หล่อแล้วยังใจดีอีกด้วย( คาดคะเนว่าหล่อเพราะแอบเห็นไรหนวดและขนหน้าอกกระทู้ก่อนหน้านั้นจากรูปของคุณ kkman)

>>>คุณป้าคนนี้ ผมไปทำอะไรให้แกเครียดแค้นหรือเปล่า?????
ฮามากกกกก ดิชั้นหยุดขำตรงนี้อยู่หลายนาทีค่ะ  หน้าเม้งสุดริดดด 5555555

คุณป้าอีกคนในรูป 64 ก็ผมสวยแล้วเล็บก็สวย ดังคำกล่าวที่ว่าสาวงามอัมพวา จริงๆ

ดูรีวิวนี้แล้วแอบอายนะคะ อยู่กรุงเทพมาตั้งแต่เกิด ยังเที่ยวรอบๆ ชานเมืองได้ไม่เยอะเท่าคุณ kkman เลย สวนร.2 ก็ไปมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ จำได้ว่าสวยมากกก...   ตุ๊กตาเด็กแป๊ะยิ้มดูกลางวันก็น่ารักดีนะคะ กลางคืนนี่เกิดเดินๆอยู่กระพริบตาให้เราก็นะฮะ...บรึ๋ยยย

ยังไม่เคยลอง 1000 กว่าโค้งของแม่ฮ่องสอนเลยค่ะ เห็นใครก็บอกว่าต้องลองดูสักที  ตั้งใจจะลองแต่ก็แพ้ใจตัวเองไปจองเครื่องทุกที   ถึงขนาดว่าเคยศึกษาเคล็ดลับทราบมาว่าต้องเอาพลาสเตอร์แปะสะดือแล้วจะไม่อาเจียน  จริงป่าวคะ ;D  บางคนก็บอกว่าให้กินให้อิ่มอย่าปล่อยให้ท้องว่างแล้วจะไม่อาเจียน ..

มีรูปให้อาหารปลามายืนยันด้วย ฮ่าๆๆ    ซากุระ หลบไปเลย ต้องนี่สิเร่งสีเร่งวุ้นเร่งโต  ของแท้  ;)

OG ยังบริการน่ารักเหมือนเดิมนะคะ พักนี้มีริวิวออกมาบ่อยก็ไม่มีเสียงไปทางลบเลย  ...เห็นด้วยว่าถั่วถุงเดียวไม่เคยพอจริงๆสำหรับสายการบินนี้ ยินดีที่มีคนชอบกินถั่วเหมือนเราเลย  อิอิอิอิ

เป็นทัวร์ที่น่ารักและน่าอิจฉามากครับ

สุดยอดครับ ทัวร์สองวัน แต่ว่าสนุกได้ใจเลย ได้เจอของแปลกด้วย (ป้าแกน่ะ) ยังไงก็อย่าลืมมาเที่ยวอีกนะครับ

วันทูโกนี่ บริการประทับใจจริง ๆ ถ้าเครื่องใหม่หน่อยนะ จะแข่งกับคนอื่นได้อีกหลายขุมเลยอ่ะ

เหมือนผมเลยพี่หมอ เวลาพาเพื่อนที่อยู่ต่างจังหวัดผมก็จะพาขึ้นทุกสิ่งที่มี ขึ้นรถลงเรือ เดินๆ แล้วก็เดิน
นานๆทีพาเจ้าหน้าที่ มาผ่อนคลาย มาหาประสบการณ์ ชื่นชมๆ

ขอบคุณนะครับ ตลาดน้ำก็ยังวุ่นวายเหมือนเดิม...

ทัวร์น่ารักดีคับ ผมอยู่ กทม ซะเปล่า ยังเที่ยวไม่ทั่วเลย  แต่ก็เป็นเรื่องย้อนศรนะ คนต่างจังหวัด ชอบเที่ยวในเมือง คนในเมืองชอบเที่ยวต่างจังหวัด แต่ผมว่า แต่ละที่มันก็มีเสน่ห์ของมันแตกต่างกันไป แล้วแต่อารมณ์และทรงผม  เกี่ยวกันไหมเนี่ย  ขอบคุณสำหรับรูปสาวอัมพวาคับ แปลกแต่สวย เอ๊ะ ยังไง

ขอบคุณมากค่ะ.....
เป็นรีวิวที่ได้ใจมาก ๆ ค่ะ....
แอบอิจฉาเล็ก ๆ ด้วย...แต่คงเหนื่อยน่าดูนะค๊ะ....

อ่านไปลุ้นไป รีวิวสนุกมากคับ ขอชมเชยด้วยเรื่องโปรแกรมท่องเที่ยว มีเวลาน้อยนิดแต่เที่ยวได้ขนาดนี้ ยอดเยี่ยมมากคับ  ;D
ถามหน่อยนะคับ เห็นถ่ายรูปเด็กๆๆ มาหลายรูป คงจะเป็นที่ที่ค่อนข้างทุรกันดารใช่ใหมคับ ผมอยากไปเห็นหรือไปเยี่ยมพวกเค้านะคับ (จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยเดือนตุลาคม) พอดีผมรับอุปการะ(สปอนเซอร์)เด็กไว้คนหนึ่งนะคับ เป็นเด็กอินเดีย เค้าอยู่อินเดียน่ะคับ คือทุกเดือนทางมูลนิธิจะตัดเงินจากบัญชีผมไป อุปการะมาหกปีแล้ว จริง ๆ อยากจะอุปการะเด็กไทยด้วย ไว้ยังไงเดี่ยวผมค่อยพีเอ็มไปถามข้อมูลนะคับ  ;)

Quoted Text

อ่านไปลุ้นไป รีวิวสนุกมากคับ ขอชมเชยด้วยเรื่องโปรแกรมท่องเที่ยว มีเวลาน้อยนิดแต่เที่ยวได้ขนาดนี้ ยอดเยี่ยมมากคับ  
ถามหน่อยนะคับ เห็นถ่ายรูปเด็กๆๆ มาหลายรูป คงจะเป็นที่ที่ค่อนข้างทุรกันดารใช่ใหมคับ ผมอยากไปเห็นหรือไปเยี่ยมพวกเค้านะคับ (จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยเดือนตุลาคม) พอดีผมรับอุปการะ(สปอนเซอร์)เด็กไว้คนหนึ่งนะคับ เป็นเด็กอินเดีย เค้าอยู่อินเดียน่ะคับ คือทุกเดือนทางมูลนิธิจะตัดเงินจากบัญชีผมไป อุปการะมาหกปีแล้ว จริง ๆ อยากจะอุปการะเด็กไทยด้วย ไว้ยังไงเดี่ยวผมค่อยพีเอ็มไปถามข้อมูลนะคับ

เป็นภาพเด็กในหมู่บ้านที่ออกหน่วยครับ  จะออกซื่อ ๆ แล้วก็ขี้อายมาก ๆ (แต่ก็เต็มใจให้ถ่ายรูปนะ) ถ้าอยากไปเยี่ยมพวกเค้า หากมาเมืองไทยก็ติดต่อได้นะครับ ถือโอกาสมาเที่ยวทางแม่ฮ่องสอนเลย แต่เกรงว่าจะเหนื่อยมากไปหน่อยเพราะต้องเดินทางจากตัวอำเภอที่ผมอยู่ราว ๆ ไม่ต่ำกว่า 5 ชั่วโมง  ถ้ามาฤดูฝนจะเข้าไปไม่ได้เพราะถนนจะถูกน้ำป่าตัดขาดทุกปี ควรมาช่วงหน้าหนาวจะดีกว่าครับ

ขอบคุณสำหรับรีวิวคร้าบ  วัดพระแก้ว เกาะรัตนโกสินทร์ มะได้ไปนานแค่ไหนแล้วเนี่ย ทังที่บ้านอยู่ใกล้ๆ แหะๆ

เพิ่งทราบว่า OG มีมาม่าขายด้วย ถึงไม่ให้ฟรี แต่ราคาเป็นมิตรมากๆ ครับ  :P

สุดยอด

~ ขอปรบมือให้. . . :)

เห็นนกไซด์ควายด้วยอ่ะ(XL) ยังไม่กลับบ้านกลับช่องอีกหรอนั่น สงสัยติดใจเมืองไทย อิอิ..  อัพวาสักวัน ผมจะไปเยือน

ขอบคุณสำหรับรีวิวด้วยนะค๊าบ...