...หลวงพระบาง เป็นเมืองที่ผู้คนอันโหยหาความสงบเดินทางไปยังเมืองนี้...
...กันยายน 2550 ชายคนหนึ่งกำลังว่าง และต้องการหาความสงบให้กับชีวิตสักพัก หลังจากที่วุ่นวายกับชีวิตในช่วงเพญเพส  พอสมควร...
...การเดินทางแบบติดดินจึงเริ่มขึ้น จากนครพนมเมืองริมโขงที่เงียบสงบ ไปสู่หลวงพระบาง เมืองที่อยู่ริมแม่น้ำสายเดียวกัน หากแต่คนละฝั่ง โดยคนที่มีบ้านเกิด ณ จุดสุดท้ายที่มหานทีลำน้ำโขงสัมผัสกับแผ่นดินไทย...

..การเดินทางเริ่มต้นเมื่อ 10.30 ของเช้าวันหนึ่งในเดือนกันยายน
..เป็นการเดินทางเลียบชายฝั่งโขง จากนครพนม มุ่งตรงไปยังหนองคาย
..มีผู้ร่วมเดินทางมากหน้า หลากตา แต่ก็ผลัดกันขึ้น ผลัดกันลง ตามเมืองต่างๆ จอดนานบ้าง เพื่อรอผู้โดยสาร จอดเพราะ พขร.หิวข้าวบ้างการเดินทางไม่เร่งรีบเย็นประดุจแอร์ที่ให้ความเย็นตลอดระยะทางกว่า 300 กิโลเมตรกับค่าโดยสาร 200 กว่าบาท ไปจนถึงปลายทางอย่างซื่อสัตย์  แต่กระนั้นก็ไม่มีใครที่จะร่วมทางไปจนตลอดปลายทางเดียวกัน นอกจากคนขับและ พนักงานบนรถ ที่ไปตามหน้าที่

ตารางการเดินรถ บอกเวลาที่ต้องใช้ในการเดินทางเท่าที่จำเป็น แต่ ก็ไม่อาจต่อกรกับความผันผวนของมูลค่าเชื้อเพลิงได้ จนมีบทบาทแค่บอกว่าจากจุดไหนไปจุดไหนใช้เวลาเท่าไหร่ ...แค่นั้นจริงๆ

..ภาพที่ปรากฏบนกระจก ได้หมุนเวียนเปลี่ยนไปตามสถานที่ที่ได้ผ่านไป บ้างเป็นป่า บ้างเป็นทุ่งนา โดยมีฉากหลังเป็นภุเขาที่อยู่เหมือนใกล้แค่เอื้อม แต่ที่จริงกลับมีมหานทีใหญ่ขวางกั้นอยู่ ในอีกดินแดนที่มนุษย์ทำให้แตกต่าง ขณะที่ธรรมชาติไม่เคยมีพรมแดน

...สิ่งที่ยังสื่อว่ายังอยู่ในแผ่นดินมาตุภูมิที่แสนอบอุ่น...

...เวลาล่วงไป หนึ่งในสี่ ของวันการเดินทางได้สิ้นสุดลงเพื่อให้เกิดการเริ่มต้นของการเดินทางบทใหม่ ที่จริงสามารถไปได้ทันที พาหนะระหว่างประเทศเที่ยวสุดท้ายยังรออยู่ แต่ คนที่จะเดินทางยังไม่พร้อม การตัดสินใจเก็บของอย่างปัจจุบันทันด่วนเมือ 10กว่าชั่วโมงที่ผ่านมา ทำให้ต้องมีการแวะพัก ณ เมืองหนองคาย เพื่อสิ่งที่เรียกว่า "ข้อมูล" จากหนังสือของผู้ที่เคยไปดินแดนแห่งนั้นมาก่อน...

...เรื่องบางอย่างก็ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหตุและผล ในขณะที่หลายเรื่องควรจะปล่อยให้สัญชาติญานโดยมีศีลธรรมกำกับเป็นผู้จัดการ
...ในการเดินทางครั้งนี้ ให้สัญชาติญานทำหน้าที่มาพอสมควรแล้ว ต่อไปเป็นเรื่องของเหตุผล โดยการเตรียมทุกอย่างที่จำเป็น ในเวลา 1 คืนที่เมืองแห่งพญานาคแห่งนี้

...บางสิ่งบางอย่างเมื่อมีสิ่งอื่นมาทดแทนแล้วอาจลดความสำคัญลงไป แต่ก็ใช่ว่าจะหมดความจำเป็น...เรือก็ยังเป็นเรือและรอคอยการทำหน้าที่ของมัน..


...ค่ำคืนในเมืองหนองคาย ผู้คนจากหลายๆประเทศ มาใช้ที่นี่เป็นที่พักผ่อน จึงเกิดอาชีพที่หลากหลาย ที่ต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องตนเองต่อไป...

...ที่มุมๆหนึ่งในห้องพักแห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่ง ต้องอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เพื่อใช้แทนเข็มทิศอันหนึ่ง เพื่อพาเขาไปยังเมืองเมืองหนึ่ง เมื่ออ่านไปได้พักหนึ่ง ก็มีเสียงเสียงหนึ่ง เพื่อเสนออะไรอย่างหนึ่ง เขาก็ได้พูดอะไรอย่างหนึ่ง ให้เสียงนั้นไปอีกห้องหนึ่ง แล้วจึงปิดประตูอีกครั้งหนึ่ง เพื่อไปที่มุมๆหนึ่ง...

...ก่อนที่อรุณรุ่งจะมาเยือน หลายชีวิตต้องเตรียมตัวจัดการกับการภารกิจของตน..

..หาอาหารเช้าก่อนการเดินทาง เลือกที่จะไปร้านขายไข่กระทะ ขนมปัง กาแฟ ของสามีภรรยาที่น่าจะอยู่กินกันมามากกว่า 10 ปี..

..ด้วยความไม่พร้อมของร้าน ด้วยความต้องการของลูกค้า สามี ถรรยา จึงได้มีวิวาทะ กัน เริ่มบานปลาย จนถึงบุพการี

..ลูกค้ารีบกิน รีบจ่ายตังค์ แล้วเดินหลบมุมไปเงียบๆ ก่อนที่จะได้รู้ไปถึงต้นกำเนิดของครอบครัวนี้...

..ถ้าเพียงแต่ เขาไม่หิว...ถ้าเพียงแต่เขากินอย่างอื่น..ถ้าเพียงแต่เขามาสายกว่านี้ สามีภรรยาคู่นี้ก็คง...ทะเลาะกันเหมือนเดิม...



...หนังสือเดินทางเล่มแดงมีรูปครุฑด้านหน้า ได้ถูกยื่นไปพร้อมกับเงิน 55 บาทเพื่อแลกกับที่นั่งในการเดินทางไปต่างประเทศ ของชายหนุ่ม...


บนรถ คนหนาตา แม้จะเป็นวันธรรมดา ส่วนใหญ่เป็นการกลับภูมิลำเนา มากกว่าการเดินทางไปจากแผ่นดินเกิด ..เหมือนเขา..  

รีบๆมาทำรีวิวต่อนะครับ รอดูอยู่ ทำรีวิวเมืองนครพนมหน่อยได้ไหมครับ อยากเห็นเมืองนครพนม

...เมื่อพ้นจากอาณาเขตที่มีเพียงมนูษย์สร้างขึ้นเพื่องแสดงขอบเขตกัน จึงต้องมีการทำตามกติกา ในการเข้าไปยังอาณาจักรอื่นของผู้ที่ถือหนังสือเดินทางในวันธรรมดา 10 บาทที่นับวันนี้ดูจะแลกอะไรได้น้อยลงทุกที ทุกที  

..ปลายทางของการเดินทางบนพาหนะระหว่างประเทศ สิ้นสุดลงที่ "ตลาดเช้า" ซึ่งมีพาหนะไปยังหลายสถานที่แต่ ไม่มีคันไหนสามารถพาไปยังที่ที่ต้องการได้เลย ต้องไปอีกที่หนึ่ง โดยมีรถจัมโบ้ใจดีอาสาพาไป "สถานีรถโดยสารทางไกลสายเหนือ"โดยต้องตอบแทนความใจดีที่แลกเปลี่ยนเป็นเงินของอีกประเทศได้ 80 บาท..

..จากนั้นต้องเดินตามหาสิ่งที่ต้องการ โดยทำหน้าเหมือนว่ารู้ดี เป็นเครื่องป้องกันตัว..

...จนพบสิ่งที่ต้องการ แต่ช้าก่อน อย่าเพิ่งแสดงอาการใดๆออกมา..

...เดินดูไว้เป็นข้อมูล...

...ในบางคราว ความลังเลก่อตัวขึ้น หรือควรไปยังปากเซ เพื่อนั่งรถโดยสารระหว่างประเทศกลับบ้านดี แต่ เหมือนมีมนต์สะกดจากใบเสร็จรับเงินค่าหนังสือไปเที่ยวหลวงพระบางให้ตัดสินใจได้ง่ายมากขึ้น...

...มีตัวเลือกใหม่"คุนหมิง"น่าสนกว่าทำให้เขาไขว้เขวไปพักใหญ่ แต่สติได้เตือนขึ้นมาทันทีว่า การไปเมืองจีนยังต้องมีการตรวจลงตราอยู่ ซึ่งไม่ได้ขอไว้ ทำให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง..


...เกือบให้สัญชาติญานได้เป็นผู้นำอีกครั้ง...

...พึงระงับการอยากด้วยการทำให้หายอยาก จนต้องมีการตัดสินใจซื้อตั๋วโดยสาร แลกกับเงิน 90,000 กีบ ไม่สร้างความประหลาดใจเท่าใดนักที่สามารถใช้กระดาษที่มีมูลค่าของประเทศฝั่งตรงข้ามมาชำระได้ หากแต่การทอนจะเกิดขึ้นเป็นเงินท้องถิ่นเท่านั้น


การคะเนค่าเงินโดยคร่าวๆ 90,000 อาศัยหลักการ "ตัดสามศูนย์ คูณด้วย 4 " ได้ประมาณ 360 บาท



ปล. นามแห่งสถานที่แห่งนี้อันแท้จริงคือ "สถานีรถขนส่งโดยสารทางไกลต่างแขวง"

...โฉมหน้าแห่งพาหนะที่จะพาเดินทางไปยังปลายทางที่ต้องการได้..

...แม้รูปลักษณ์ภายนอกไม่น่าไว้ใจ แต่ความรู้สึกของการเดินทางสบายๆไม่ต้องแข่งกับเวลา ที่คุ้นเคยในวัยเด็กได้หวนกลับมาอีกครั้ง

...ภายในรถ จากการประเมินด้วยตา ไม่ได้พบว่ามีอะไรที่ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการโดยสารสักเท่าไหร่ ในเมื่อคนในท้องถิ่นเดินทางได้ เขาก็เป็น Homosapian sapian อยู่ในสายพันธ์เดียวกัน...

...ระบบการระบายอากาศ ที่เป็นมิตรกับธรรมชาติที่สุด ใช้นำมันเท่าที่จำเป็น..

...เวลา ในบางทีทำมเป็นสิ่งที่ไม่เคยพอ บางทีก็กลายเป็นสิ่งที่มากเหลือเฟือ หากมาคู่กับคำว่า "รอ"..


..การสำรวจจึงเริ่มขึ้น ไปสู่จุดที่หมายมั่นปั้นมือว่าในครั้งต่อไป รถคันนี้ ที่มีแต่เตียงนอน ไม่น่าจะรอดพ้นจากสัญชาติญาน เพื่อตอบสนองกิเลสในการเดินทางไปคุนหมิง..

...การเดินสำรวจจึงดำเนินต่อไป...ไปยังด้านหน้าของสถานีขนส่ง

...หมกมุ่นและวนๆเวียนๆ...

...คนเรา เกิดมามี กรรม เป็น สัมภาระ...

...ท่ามกลางเม็อฝนที่โอบล้อม...


...กับการเดินทางที่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้ไม่มีที่สิ้นสุด...

...บางครั้ง มองไปยังสิ่งที่อยู่ไกล แล้วเมื่อต้องการจะเก็บ กลับได้แต่สิ่งที่อยู่ใกล้ตัว...เท่านั้นจริงๆ..



...สนามบินแค่กระจกกั้น ได้เพียงสายฝนกลับมา...

..เครื่องบิน ที่ครั้งนี้มองอย่างเดียว ไมได้เห่าร่วมด้วย...



..บางครั้งเห่าจนเจ็บ..และเลิกเห่าไปเอง..

..ทิวทัศน์สองข้างทางที่น่าจะคุ้นตา แต่ไม่เคยเห็น..

...คล้ายๆกับชนบทของที่ที่จากมา แต่เริ่มจะกลายเป็นป่ามากขึ้น...

...เส้นทางโค้งเล็ก โค้งน้อย และโค้งต่อๆไปตลอดเส้นทาง...

..ภูเขา แทบไม่เชื่อว่าจะได่นั่งรถข้ามไปและข้ามอีกหลายต่อหลายลูก ...

..สักพัก มีการจอดริมลำธารขนาดเล็กแห่งหนึ่ง...

...จอดทำไม หรือจะมีอะไรเกิดขึ้น...


.เสียงเด็กรถก็ดังขึ้น "จอดให้ไปเบา" ....อึ้งไปสักพัก...อ๋อ ไปฉี่นี่เอง..


...สาบานได้ว่าไม่ได้ปวดเลย แต่กลัวไม่ทันสมัยเดี๋ยวเขาไม่จอดอีก เลยลงไปด้วย ได้บรรยากาศดีมากฟ้าครึ้มๆ อากาศเย็นๆ แล้วยืนฉี่ในลำธารที่ใสไหลริน แต่ไม่มีปลา?..

...สุภาพสตรี ลำบากหน่อย ต้องเดินเข้าไปฉี่ไกลหลาย10เมตร...
...เด็กตัวเล็กๆ นั่งฉี่ตรงริมถนนเลย...



...รอยยิ้มแรกที่ให้และได้รับจากเพื่อนร่วมทางที่ไม่รู้จักมาก่อน เกิดขึ้นอีกครั้งแล้ว...

..ภาพเต็มตัว ของพาหนะ ที่บรรทุกทั้งคน และบรรทุกพาหะที่ไม่ได้บรรทุกคน ไปด้วยกัน..

..หลายคนยังฉี่ไม่เสร็จ หลายคนขึ้นไปนั่งรอบนรถ แน่นอนมาเป็นผู้ชาย..

..แล้วแม่หยิงก็ทยอยขึ้นมาบนรถ จนครบ..

...ร้านค้าข้างทาง ไม่แตกต่างนัก

ของที่วางขายก็คุ้น คุ้น คุ้นเหลือเกิน...

..รถที่จุดประสงค์คล้ายกันแต่ตรงกันข้าม สวนทางมา รับผู้โดยสาร ผู้อำนวยความสะดวกทางด้านปากท้องก็พยายามเต็มที่ ราคา ไม่ต้องห่วงเมื่อนำต้นทุน+ค่าขนส่ง+กำไรที่คาดหวังย่อมแพงแน่นอน...  

เหมือนกับทุกสิ่งในชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ขึ้นกับมาช่วงที่ใกล้กันที่สุด จะ"เก็บเกี่ยว""อะไร" ได้มากน้อยแค่ไหน

ติดตามอยู่นะครับ

...มองไปนอกหน้าต่าง ธรรมชาติจากเบื้องบน ดูเหมือนว่าอยากลงมาใกล้ชิดกัน...

...ผ่านสะพานเหล็กแห่ง ไม่ทราบว่าข้ามลำน้ำอะไร มีป้ายบอกแต่จำไม่ได้...

...บางอย่างไม่ต้องจดแต่ก็จำได้ บางอย่างจดแทบตายแต่ไม่จำ...

...เมฆลอยต่ำ...
...หรือเราเดินทางไปสูงขึ้น....


..ส่วนใหญ่เรามักจะไม่มองสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นว่ามาจากตัวเราเป็นอันดับแรกก่อนเสมอ...

...เขาลูกนี้เคยอยู่ไกล และมองเห็นเต็มยอด...
...ตอนนี้ใกล้ จนเห็นไม่หมด....


..ความห่าง อาจช่วยให้มุมมองต่ออะไรๆ กว้างขึ้น ชัดขึ้น ..
.. ในขณะที่ความใกล้ชิด อาจทำให้มีอะไรมาบังตา ก็เป็นได้..

...เขา  ต้อนรับเข้าสู่วังเวียง...

..นับตั้งแต่การเริ่มต้นการเดินทาง ล่วงไป 4ชั่วโมง 6 นาที ก็ได้มายังวังเวียง หลายคนเลือกที่จะให้ที่นี่เป็นจุดสิ้นสุด แต่คนอีกไม่น้อยเช่นกันใช้จุดเดียวกันนี้เป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางในบทใหม่..


..แต่ก็ยังมีคนหนึ่งใช้จุดนี้เป็น ทางผ่าน..


..บรรยากาศของ สองแถว ผู้โดยสาร สนามบินเก่า และภูเขา ในวันที่ตอนกลางวันไม่มีแดด..

...สนามบินเก่า...

...ปุยเมฆ เหนือหุบเขา ที่กำลังโอบล้อมไอหมอกไว้ภายใน

...การอยู่ร่วมกัน?ของมนุษย์กับธรรมชาติ..

...พยายามดูต้นไม้ ที่พยายามเติบโตบนภูเขาหินริมทาง...

...ไม่แน่ใจว่าเป็นหน่วยงาน หรือ เฮือนพัก...

...ร้านขายยาที่ไม่ได้ขายเฉพาะยา...

...เดิน...

...เมื่อมองไปข้างหน้าไม่มีแนวโน้มว่าจะพบเขาลูกไหนจะมียอดสูงน้อยลงเลย...


...การเดินทางเพิ่งเริ่มต้น...

...เด็กน้อยผู้เดินทางไกลกับพ่อแม่ แรกๆ ร่าเริงสดใส ชั่วโมงแห่งการเดินทางผ่านไป พายุงอแงเริ่มก่อตัวขึ้น ร่ำร้องอยากนอน อยากลง ลูกเดียว เด็ก ก็คือเด็ก...

..แต่ก็ยังมีผู้ใหญ่ที่"คือ"เด็ก..

...ถนนสายหลักที่ตลอด4ชั่วโมงที่ผ่านมา ล้อไม่เคยเบนออกจากแนวถนน และต้องวิ่งไปอีก 7-8 ชั่วโมง

...รีสอร์ทที่ร้างไปแล้ว..

...ภูเขาหินที่เห็นตั้งแต่เริ่มเข้าวังเวียง ยังคงทอดขนานเป็นเพือนกับทางหลวงหมายเลข 13..

...ส่วนหนึ่งของความยาว...

...ภาพที่เริ่มจะชินตา แต่ละสายตาไปมองอย่างอื่นไม่ได้เลย...

...หนูน้อยเดินกลับจากโรงเรียน ไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน ไม่เห็นโรงเรียนที่อยู่ริมทางเลย..

...รถโดยสารวิ่งขนานกับลำธาร น้ำตก และภูเขา ที่ยากจะได้สัมผัส..

...หลืบเขา ริมทาง สงบ ลึกลับ แต่น่าค้นหา...

...วัดในละแวกนั้น ทันทีที่เห็นครั้งแรก "หรือจะมาบวชที่นี่ดี" ศาสนา:ความใกล้เคียงทางวัฒนธรรมที่มากที่สุด...

...เริ่มมองเห็นแล้วว่ามาสูงแค่ไหน...

..บ้านเล็กในป่าใหญ่ และสายหมอก..

คนยังกลมกลืนกับธรรมชาติ..

...หลังบ้านมีลำธารลัดเลาะไหลผ่าน ใช้ทั้งกิน อาบ และหากิน บ้างก็จับปลา บ้างก็เป็นครอบครัวเครือญาติลงอาบน้ำ บ้างนำเสื้อผ้าภาชนะมาทำความสะอาดในลำธารสายเดียวกันนี้...

...ทางมีความลาดชันและคดเคี้ยวมากขึ้น แต่หากตรงไหนพอจะมีที่ราบสักนิด ก็จะมีการปลูกข้าวในท้องทุ่งที่เขียวชอุ่ม...

..ภูเขาหินสูงเริ่มหนาตามากขึ้น รูปทรงแปลกตามากขึ้น ในขณะที่แสงสว่างที่เอื้อต่อการถ่ายภาพนั้น น้อยลง น้อยลง..

...และแล้ว ก็มาถึง ..ถึงจุดพักรถครึ่งทางเมื่อ 5ชั่วโมง 35 นาทีล่วงเลยไป ที่นี่มีห้องน้ำ และอาหารสำหรับขายให้แก่ผู้โดยสาร

..มองไปรอบๆ ก็พบกับชาวต่างประเทศกว่า โดยสารมาพร้อมกันที่มักขึ้นจากวังเวียง..
...หลังจากท้องอิ่มแล้ว รีบซึมซับกับความเป็นที่ราบสุดท้าย นับจากนี้ไปจนถึงหลวงพระบางจะมีแต่เขา ภู และ ภูเขาเท่านั้น..
..ตุนเสบียงไว้ ไม่แน่ใจรถจะจอดที่ไหนอีกไหม..
..และ เดาไม่ถูกว่าจะถึงกี่โมง..

...แสงหมด ถ่ายรูปไม่ได้...
...เส้นทางแบบภูเขาล้วนๆครั้งแรกในชีวิต..
...มองเห็นไฟบนภูเขาไกลลับตานึกว่าบ้านคน ที่แท้มันคือรถบนถนนที่เรากำลังมุ่งไป...
...อยู่บนยอดเขาเห้นไประยิบระยับข้างล่าง นึกว่าอ่างเก็บน้ำ เอาอีกแล้ว มันคือรถบนถนนที่เป็นเส้นทางเดียวกันที่ต้องไป...
...อยู่บนเขาอีกลูก เห็นเขาอีกลูกคิดว่าคนละเส้นทางกัน   ผิด  มันเป็นเส้นทางเดียวกัน...
...เห็นเหวอยู่ซ้ายมือ พร้อมๆกับที่เห็นหน้าผาสูงชันด้านขวามือ...
...กลางวันว่าอากาศเย็นสบาย พอตกดึกหนาวมากพอสมควร แต่ชอบไม่น้อย บรรยากาศดี...
...นึกว่าจะไม่จอด แต่ก็มีจอดให้ "ลงไปเบา"อีก นึกว่ามีไฟไหม้ที่ไหน ที่แท้ผู้โดยสารชายมากกว่า 99 % และหญิงต่างประเทศแถวยุโรป ไปเบาเสร็จก็รวมพลังสูบบุหรี่กัน เห็นเขาบอกว่าแก้หนาว เออ มันจะไม่อุ่นได้ไง...
...สวนกับรถนอนไปจีน น่านอนใช้ได้...
...มีต่ายอรทัย ไมค์ ภิรมพร ศิริพร อำไพพงษ์ และอเล็กซานด้า บุญช่วย ในโทรศัพท์ของเด็กรถต่อใส่ลำโพงขับกล่อมไปตลอดทาง...
...หากคิดว่าจะไม่หลับ เป็นไปไม่ได้ ต้องมี"วูบหนึ่งของชีวิต"

...การเดินทางสิ้นสุดลงจริงๆ เมื่อ 23.45 ของวันเดียวกัน...

...มีรถจัมโบ้ใจดีอาสาไปส่งในเขตหาที่พัก แลกความใจดีไป 10,000 กีบ...

...ที่พักไม่ได้จองล่วงหน้า เดินไปเคาะๆเดาๆเอา แล้วก็มีที่ให้พัก ที่ MY LAOS HOME ร่วมทุนจากสิงค์โปร..

...ไม่มีตัวเลือกแต่ยังต่อรอง ได้จาก 15 US เหลือสุดๆได้ 13 US...

...สภาพห้องตามด้านล่าง..

...สภาพที่ซุกหัวนอน ภายนอก...

...เดินลัดเละตามริมโขง ตามพื้นที่แฉะ แบบสลึมสลือเล็กน้อย....



...มาพบเรือที่ริมแม่น้ำโขง..


...มองข้ามฝั่งไปก็ยังเป็นพื้นที่ของลาวอยู่...

...หากการคาดเดาไม่ผิด นี่น่าจะเป็นเรือโดยสารจาก ห้วยทราย ที่ใช้เวลาเดินทาง 2วันและจอดนอน 1 คืน...

...เดินมาชมตลาด อืม คล้ายกับอดีตตลาดกกยางที่บ้านเมื่อ10ปีที่แล้ว...

...สินค้าที่นำมาขายก็คล้ายกัน...

ในวัดกำลังซ้อม "ส่วงเฮือ"---แข่งเรือ

...ทางเดินไปยังร้านที่หนังสือก็บอก รีวิวก็บอก...

...กาแฟปะซานิยม..
รถชาด...เข้มสิ คนไม่กินกาแฟนี่...

...อร่อยดี...

...ขนมปัง BARGET เจอกันทีหลังแล้วกัน ยังบ่หิวขนาดนั้น...

...Phor...
...เฝ๋อ...เนื้อ...เส้น...และแป้งนัว....


...จำค่าเสียหายไม่ได้ รสชาติดี ตามประสาคนเกืดมาไม่เคยกินอะไรแล้วไม่อร่อยสักอย่าง...

...พาหนะคู่ใจ วันละ 1 เหรียญสหรัฐเช่าจากที่พัก...










...พรุ่งนี้มาว่ากันด้วยภาคการท่องเที่ยว..
...อยากฝากอะไร ตามสะบาย..
...ขอขอบใจ...

ขอบคุณสำหรับรีวิวค้าบบบบ

อยากไปจัง

แต่ให้ผมไปนั่งรถแคบๆ แบบนั้น คงไม่ไหวกระมัง ถ้ารถสภาพดีๆ เหมือน รถทัวร์ในไทย ก็ น่าสนใจดี
ได้เห็นข้างทาง  มองข้างทางไปเรื่อยๆ มีเวลาได้ขบคิด

น่าไปเที่ยวมั๊กๆ เดี๋ยวตุลานี้เจอกัน!!

ขอบคุณที่มารีวิวให้ชมนะครับ

ผมรอติดตามชมมาตลอดทางเลย ผมได้ค้นพบว่า
บางอย่างหากเราได้พบกับมันง่ายเกินไป
คุณค่าอาจเห็นไม่เต็มร้อย เพราะมันสะดวกสบายมากไป
การเดินทางโดยรถยนต์ น่าสนใจมากๆ ครับ
กว่าจะถึง จากเวียงจันทร์ไปหลวงพระบาง
ทางและเวลา ใช้ได้เลยครับ
สงสัย ต้องหาโอกาสไปจริงๆ และ
ขอข้อมูลนิดนึงนะครับผม
รถ VIP มีรอบเดียวคือ 8 โมงเช้าป่ะ
มีรอบดึกไหมครับ แล้วค่าโดยสารของ VIP กับรถที่คุณเดินทาง
เป็นยังไงบ้างครับผม  :)

น่าตามรอยจังเลยคะ ไกล้ๆๆแค่นี้ (ondrugs)

~ เดินทางแบลุยๆ ดีนะ. . .ชอบจัง

ขอบคุณครับ

ขอบคุณมากๆ ครับ ครั้งแรกของผมครับที่เห็นบรรยากาศเส้นทางตอนเหนือของลาว ป่าเค้าสมบูรณ์จริงๆ ครับ ดูเป็นธรรมชาติเอามากๆ

แต่เส้นทางดูค่อนข้างน่ากลัว (อุบัติเหตุ) เขาทั้งนั้นเลย แถมถนนยังไม่ค่อยดีด้วย แต่คาดว่าคงขับไม่เร็วใช่หรือไม่ครับ

เห็นแล้วอยากไปจัง คาดว่าปลายปีคงได้เจอกัน

...ก่อนเริ่มต้น ขอวิสัชนาในแต่ละประเด็น...
1.รีบๆมาทำรีวิวต่อนะครับ รอดูอยู่ ทำรีวิวเมืองนครพนมหน่อยได้ไหมครับ อยากเห็นเมืองนครพนม
A: มีรูปไว้พอสมควร แต่จัดเก็บไว้ยากต่อการค้นหา เจอเมื่อไหร่จะเรียบเรียงมาให้ดูครับ.

2.ขอข้อมูลนิดนึงนะครับผม รถ VIP มีรอบเดียวคือ 8 โมงเช้าป่ะ
A:จะมีรถ VIP จริงๆ เที่ยว 8.00 มีแจกอาหารบนรถด้วย(ทราบจากใบปลิวแถวนั้น)ราคา ไม่แน่ใจแต่ไม่แพงมาก  ที่เหลือก็จะมีรถปรับอากาศปกติคล้ายๆว่าเป็น ม.2 บ้านเรา ก็ที่นั่งกว้างขวางกว่าคันที่ผมนั่งไปเยอะเลยครับราคาต่างกัน 10,000 กีบเอง (ประมาณ 40 บาท) ส่วนที่ผมโดยสารไปเที่ยวนี้มันคือรสบัสธรรมดาครับ

3.มีรอบดึกไหมครับ แล้วค่าโดยสารของ VIP กับรถที่คุณเดินทางเป็นยังไงบ้างครับผม
A: รอบค่ำ 19.30 แล้วไปถึงสว่างก็มีครับ แต่ถ้าดึกไปเลยอย่าง4-5 ทุ่มนี่ไม่มีครับ

4.สนใจเพิ่มสำหรับรถนอนไปคุนหมิงด้วย มีข้อมูลเรื่องเวลาเดินทาง และราคาไหมคะ
A: ไปคุนหมิงออก 14.00 ทุกวัน 360 หยวนครับ ตามป้ายที่แปะบนกระจก

5.แต่เส้นทางดูค่อนข้างน่ากลัว (อุบัติเหตุ) เขาทั้งนั้นเลย แถมถนนยังไม่ค่อยดีด้วย แต่คาดว่าคงขับไม่เร็วใช่หรือไม่ครับ
A: ถ้าเราไม่หลับเขาก็ไม่เร็วครับ ล้อเล่น ปกติครับไม่เร็วจนน่ากลัว

---ผมก็กะจะย้อนรอยเหมือนกัน ให้ครบปีก่อน คราวนี้ถ้าออกเช้าๆจะได้เห็นวิวก่อนถึงหลวงพระบางตอนที่มีแสงด้วย ขนาดมือสนิทก็ยังรู้ว่ามันสวยเลย---

...ไปดูส่วนต่างๆของบ้านเมือง...

...ผู้คน มีทางเลือกในการประกอบอาชีพ ตามความต้องการของนักท่องเที่ยว...

...ส่งกระดาษไปให้ใครบางคน..


...แต่มีอีกหลายอย่างที่ส่งผ่านกระดาษไม่ได้...

...เยื้องกับวัดนี้ ใกล้ที่สุดแต่ไปทีหลังสุด...

...บางครั้งก็ละเลยกับสิ่งที่ใกล้ตัวไป..

...รู้สึกผูกพันอย่างประหลาดกับแม่น้ำสายนี้...

...ปั่นจักรยานเลาะตามลำน้ำมาเรื่อยๆ...

...พลันมีเสียงเด็กเดินเคาะฆ้องอยู่ใกล้ๆ...

...ชาวบ้านช่วยกันนำเรือไปแม่น้ำนี่เอง..

...หลายแรงแข็งขัน...

จะพาเรือไปทางซ้ายแต่ไปไม่ได้เลยไปทางขวาก่อน...

...แล้วก็ไดไปตามทางที่ต้องการ...



..บางครั้งเมื่อต้องการให้บรรลุจุดหมาย อาจต้องไปในทิศทางที่ไม่ต้องการ เพื่อให้จุกหมายนั้นบรรลุได้...

...ปฐมบทแห่งการชมวัด ตามหนังสือที่ซื้อมา ภาพในหนังสือ หาใด้มีชีวิตชีวาเท่าที่ตาเนื้อสัมผัสอยู่ไม่...

...ผสมผสานระหว่างอนุรักษ์ กับ พัฒนา...

...อาณาบริเวณเดียวกัน...

...การท่องเที่ยวแบบตามที่ตาเห็นแล้วจึงดูข้อมูลที่มีหากอยากรู้ หรือบางอย่างก็ต้องการแค่ ดู...

...ศิลปะตามราวบันได...

...แหงนมองบ้างบน...


...ดูเผินๆ อาจเหมือนศิลปะไทยอีสาน แต่จริงๆแล้วเพียงแค่คล้าย...

...ภาพจากฝั่งไทย...

...สถานที่ที่ไม่ควรพลาด...

...มีการตรวจสัญชาติที่วัดเซียงทอง หากมิได้ถือสัญชาติลาวต้องเสียค่าเข้าชม...

...ซาว(ยี่สิบ)พันกีบ...


...แลกกับการเข้าไปข้างใน...

...ภาพที่คุ้นตา แต่หลากหลายอารมณ์ที่ถ่ายทอดผ่านมาทางภาพนี้...

...ดอกบัวที่รายรอบสิมแห่งนี้...

...ก่อนเข้าไปภายในสิม กับความคลาสสิค...

...บางส่วนมีฝุ่นจับที่ค่อนข้างหนา...

...พระประธาน...

บรรยากาศภายใน

...พระเสี่ยงทาย...

น่าไปครับ

...ก่อนเคยเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นวัดแห่งกษัตริย์ แต่เดียวนี้ผู้รู้ท่านว่าใครๆก็ทำได้...

...ด้านหลังสิม...

...มองไปอีกด้าน...

...ศิลปะการประดับกระจกเป็นลวดลาย...

เนื้อหาเกี่ยวกับวิถีชีวิต ขนบ วัฒนธรรม

...รายล้อมรอบๆ..

...เหลียวไปรอบๆ ไม่พบผู้คน จึงเดินมุ่งไปยัง "โรงเมี้ยนโกศ" ที่เก็บโกศนั่นเอง

....ลวดลายอันอ่อนช้อยบนบานประตู...

...ฝั่งตรงข้าม...


..แต่หาได้ใช่ศัตรูไม่...

...โกศ...



...คงร้างจากการทำหน้าที่มานานแสนนาน...

..ศิลปะคู่ลำน้ำโขง:มหานทีแห่งวัฒนธรรม..

...ลวดลายอันอ่อนช้อยภายใน...

...เดินชมให้ทั่ว..

...เมื่อออกมาภายนอก ทุกสิ่งก็ย่อมเป็นไปตามกาลเวลา...

...ท่าเรือข้างวัด เพื่อข้ามลำน้ำไปอีกฝั่ง แต่ก็เลือกจะเป็นผู้มองดู...

...ไป เพื่อกลับมา...

...การพบกันของลำน้ำสองสาย...

น้ำคาน และน้ำโขง

จากที่เคยพบน้ำมูล กับน้ำชีมาบรรจบ

และ น้ำมูลมาบรรจบกับน้ำโขง


...การรวมเป็นหนึ่งของสายน้ำ ที่ไม่เคยแตกแยก...

...แหล่งผลิต อนาคตของทุกชาติ ทุกภาษา...

....แผนกประถมนี่เอง...

...ปัจจัยที่ 1 ในมื้อสายๆๆ รถชาด ใกล้เคียงกับก๋วยจั๊บที่บ้าน และข้าวเปียกเส้นที่นครพนม...

...หน้าร้าน...

เลือกร้านที่คนท้องถิ่นไปกิน...
ทำให้ได้รู้ว่า จริงๆเขากินอะไรกัน...

...แม้แต่ป้ายข้ามถนน ยังเป็นเอกลักษณ์ อ่อนช้อย...

...สนามกีฬาประจำแขวง...

...เตลิดไปจนถึงท่ารถ อันเงียบ เหงา...

...ช่องจำหน่ายตั๋ว สำหรับการเดินทางต่อๆไป หลากหลายปลายทาง...

...และกำหนดเวลาเดินรถที่ยังซื่อตรง และตรงไปตรงมา..

...มองย้อนไปสู่สิ่งที่กลายเป็นอดีตไม่นาน และกำลังย้อนกลับมาเป็นอนาคต...

...สิ่งที่เรียกว่า หลวงพะบาง...

...ป้ายบอกทาง...



...มีหลายอย่างที่ "ป้าย" บอกไม่ได้แต่"ประสบการณ์"กลับบอกได้ดีกว่า

...ปั่นต่อไป ใช่ว่าไร้จุดหมาย แต่ยังไปไม่ถึง...

...ในความเชื่อแบบเดียวกัน...

...ตึกรามบ้านช่อง และความกลมกลืน??..

...เอกลักษณ์ของเมืองนี้...

...บรรยากาศริมฝั่งน้ำคาน...

...ไหลมาจากเทือกเขาน้อยใหญ่...

...อีกฝั่งของลำน้ำคาน..

....ทุกที่ที่มีคน ย่อมมีวัด...

...ความยึดมั่นในพุทธศาสนา...

..Internet Cafe โลกไร้พรมแดน... ภายใต้การโอบล้อมของบ้านเรือนทรงอนุรักษ์นิยม

...วนและเวียน เป้าหมายต่อไปคือการเดินไปยังอีกระดับ...

...เติมพลังด้วย ขนมปัง BARGET สารพัดไส้...

...พร้อมแล้วกับการก้าวต่อไป...

...ไข้วเขว เลยแวะที่นี่ก่อน อยู่ในบริเวณเดียวกัน..

...รูปแบบและสภาพยังเป็นแบบที่น่าจะเก่าจริง ไม่มีการบูรณะเพิ่มเติมแต่อย่างใด ข้างล่างเป็นปูน ด้านบนเป็นไม้

...ภาพวาดฝาผนังภายใน..

...พระประธาน...


...พระพุทธรูปองค์เล็ก..

...สินค้า???...

...บริเวณยอดยังหลงเหลือสิ่งที่นำมาห่อหุ้มไว้..

...ตามธรรมเนียม...ค่าธรรมเนียม...

...ได้สิ่งนี้มา...

...หนทางที่ต้องก้าวไป กับใจที่เริ่มสงบ..

...มิใช่แค่ดอกไม้ริมทาง หากแต่สูงค่าดั่งดอกไม้ประจำชาติ...

...ครึ่งทาง..

...แวะพัก...

...มุมมองจากด้านบน...

....การเดินทางต่อ...

...จุดหมายแค่เอื้อม...

...จุดที่มาบรรจบกันระหว่างความเหนื่อย กับความสงบ คือต่อหน้าพระ...

...แสงสว่าง แต่ไม่ใช่ทางออกเสมอไป...

...การเสี่ยงทาย ยังคงมีให้เห็น คนไม่เคยลังเลที่จะทำการเสี่ยงทาย แต่กลับสงสัยในผลการทำนายทุกครั้งไป...

...อาคารผู้โดยสารจากอากาศยาน ท่ามกลางขุนเขา...

...กำลังนำผู้คนจาก A ไป Z โดยไม่ผ่าน B C D...Y

...เหินฟ้า สายการบินแห่งซาด...


...ขอพระคุ้มครอง...

..สะพานข้ามลำน้ำคาน..และหลวงพะบางอีกฝั่ง

เร่งซ้อมกันอย่างเต็มที่

....รีวิวมาราธอนยังไม่จบ พรุ่งนี้คงได้ลงบทสรุป...


..กลัว กลัวเบื่อเสียก่อน รออีกแป้บเดียว เหมือนมดกัด...


...แล้วจะกลับมาในไม่ช้า...

ไม่เบื่อครับจะติดตามชมครับผม มาเร็วๆนะครับ ขอบคุณ

ขอบคุณมากเลยครับ


น่าติดตามมากเลยครับ


ผมชอบคำบรรยายคุณจังเลย


ให้ความรู้สึกน่าสนใจและน่าติดตามมากเลยครับ


พรุ่งนี้มาต่ออีกนะครับ


แล้วผมจะเข้ามาติดตาม

...ลัดเลาะไปโดยรอบ เพื่อมุมมองที่ครอบคลุม...

...ถนนที่ขนานกับสายน้ำ...

...มองไปรอบๆ มองไปทางไหน ก็มีแต่เขา เขา เขา แต่ไม่มี"เธอ"...

...มองไปทางท้ายน้ำ อีกแสนไกลกว่าจะถึงทะเล...

...วัดที่อยู่เบื้องล่าง แต่ความสำคัญแห่งศาสนสถานเท่าเทียมกัน...

...มีขึ้นแล้ว หลีกไม่พ้น ต้องมีลง...

...เป้าหมายต่อไป...

...หลักฐานการถ่ายเทวัตถุที่เรียกว่า "เงินตรา"...


...เพื่อการเข้าชมในหลายๆที่...

...ที่จริงให้เป็นบาทก็ได้แต่ อยากได้บรรยากาศ...

...เขาให้เก็บภาพได้แค่นี้....               หรือ
...เขาให้เก็บภาพได้ตั้งขนาดนี้...

...ภายในรั้วเดียวกัน...

...เผชิญหน้า...

...สิ่งที่อยู่ภายใน...

....ความงดงาม....

...ฝั่งตรงข้าม...

...วัดอันสงบร่มรื่น ภายในมีบางสิ่งบางอย่าง...

...พระธาตุหมากโม...

...สะพานที่มองเห็นจากวัดบนภูสี...


...สะพานที่ทำหน้าที่ทั้ง"เชื่อมต่อ"และ"ขวางกั้น"ในเวลาเดียวกัน...

...ดั้งเดิม และบูรณะ..

...คำที่เหมือนจะตรงข้ามกันแต่ต้องอยู่คู่กันเสมอ...

...วัดที่มาถึงครั้งแรก แต่เข้าไปชมเป็นที่สุดท้าย...

...ความงดงามที่ไม่ว่างเปล่า...

...ตระการตา...

..ประตู กับจิตรกรรมทางพุทธประวัติ ที่ยังไม่เก่า...

...ใช้ 100,000 กีบ แลกกับ VIP2...

...ต่างจากขามาที่มีแอร์ และที่นั่งกว้างมากขึ้น...

...มีเวลาให้ check-in แต่ก็คือการมารอรถไม่ใช่การตรวจเอกสาร-หลักฐานใดๆ...
...ถ้าเป็น VIP1มีวันละเที่ยว ตอนเช้า...

...เงียบ แต่ไม่เหงา...

...พักผ่อน จากการทำหน้าที่อันแสนไกล เพื่อเดินทางใหม่...

...ผ่านมา เพื่อจะผ่านไป...

...การรอคอยสิ้นสุดลง เพื่อเริ่มต้นการรอคอยต่อไป...

...แต่ความแตกต่างที่แอร์ เริ่มไม่แตกต่างเมื่อกลางดึก ก็ได้แอร์ธรรมชาติเช่นเคย...

..รอคอย...การเดินทาง...

...รอคอย...ลูกค้า

....แสงอาทิตย์ เริ่มบอกลาขุนเขา...

...แสงที่เหลืออยู่...

...ลับฟ้าไปตามเวลา แต่ไม่เคยท้อที่จะขึ้นมาใหม่ทุกวัน...

อรุณร่ง ณ เมืองปลายทาง แต่มิใช่ท้ายสุดแห่งการเดินทาง

...เช้าตรู่ที่ผู้คนยังหลับไหล...

...หลายคนตื่นมาทำสิ่งเดิมๆ...

...หลายคนตื่นมาทำสิ่งใหม่ๆ...

...หลายคนอยากทำสิ่งใหม่ๆแต่ยังไม่ยอมตื่น...

...ร้านให้บริการทางสุขภาพ ทางเลือกของคนเมือง...

...ก็ยังคุ้น เช่นเคย...

...สิ่งที่จะพากลับมาตุภูมิได้  คราวนี้ นั่งไปอุดรธานี ในอีกเส้นทาง สายทางนี้ไม่เข้าตัวเมืองหนองคาย วิ่งจากต้นทางสู่ปลายทางเลย...

...ยื่นหนังสือเดินทางเพื่อซื้อตั๋ว..จากที่วางกองๆกันไว้เพื่อเรียงคิว พบว่าเป็นคนเดียวที่กลับแผ่นดินเกิด...

...วัดสุดท้ายที่เก็บรูป...

...ตรวจคนขาออก แผ่นดินเกิดอยู่แค่เอื้อม...
...คนไม่มากเลยแอบเดินไปดูดิวตี้ฟรีได้ แค่เสี้ยวนาที...
...บางคน ติดปัญหาใช้เวลานาน รถเลยออกก่อน...
...อ้าวแล้วทิ้งกันเลยหรือ ---เปล่านั่งรถตามไปฝั่งไทยด้วยรถเวียน...
...พบเพื่อนร่วมทางต่างชาติที่พูดภาษาใกล้เคียงกัน แล้วเขาถามว่า"จังหวัดอีสานอยู่ที่ไหน"เลยได้นั่งอธิบายกันเสียยาวจนเกือบถึงปลายทาง...

...ทางรถไฟ ที่กำลังก่อสร้าง...

...การเดินทางครั้งต่อไป น่าจะอยู่บนเหล็กที่ขนานกันสองเส้นนี้...

...และแล้ว ก็กลับสู้แผ่นดินเกิดโดยสวัสดิภาพ...

...แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ลงท้ายด้วย"โดยสวัสดิภาพ"รอคอยอยู่...

...การเดินทางครั้งนี้สิ้นสุดเพื่อก่อให้เกิดแรงบันดาลใจในการเดินทางครั้งใหม่...

...ขอบคุณ ทุกสิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน ได้สัมผัส ได้ลิ้มรส ที่จะแปรเปลี่ยนไปป็น"ประสบการณ์"....

...เป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเดินทางที่ยาวที่สุดที่เคยทำมา.....

....ขอบคุณสายตาทุกคู่ ที่ดูมาจนถึงบรรทัดนี้ ขอบคุณจริงๆ...


                                          สะ-บาย-ดี
--------------------------------- THE END ---------------------------------------------------------

ขอบใจหลาย

ไม่เคยไปหลวงพระบางตอนแม่น้ำโขงสูงๆแบบนี้เลย แค่มีน้ำประมาณ 1/3 ของที่เห็น นั่งเรือข้ามฟากยังมีแอบเสียวๆอยู่เลย

ประเทศลาวยังมีเสน่ห์เสมอ โดยเฉพาะหลวงพระบาง

...ขอบคุณทุกความเห็นเด้อ พี่น้อง ...
...กำลังจะไปเชียงใหม่ด้วยโปรแกรม "ท่องไทย ตามใจ ตามโปรฯ" ไม่มีธุระอะไรที่เชียงใหม่เลย แต่อยากนั่ง บางกอกแอร์เวย์ ในราคาที่พอคว้าได้ อารมณ์ล้วนๆเลย ไม่มีเรื่องของเหตุผลเข้ามาเกี่ยวข้อง...

...งานนี้ก็เลยมานั่งหาโปรแกรมเที่ยว คืนเดียวกับอีกสองวันจนหน้าเหี่ยวเลย แล้วยังมีหน้าจะไปโผล่ที่อุบลอีก...

...อืม...เอาเป็นว่าเดี๋ยวมาเล่าให้ชม  ว่าเจออะไรบ้างในกระทู้หน้า...



...ขอพลังจงสถิตย์ และไดนามิกส์อยู่กับท่าน...


มาแล้ว ท่องไทย ตามใจ ตามโปรฯ  ไปโลด http://www.hflight.net/forum/v-post/b-travel_northern/m-1214902220/

สุดยอดแห่งคำบรรยาย พรรณนา
เป็นความรู้ดีมากๆๆคับ

มีรถไปเวียดนามด้วยมั้ยอ่ะคะ รึมีแต่ไปคุณหมิง