วันนี้ขอเสนอรีวิวแช่อิ่ม เปรี้ยวหวานมันเค็มกำลังดีครับ............. :P


หลังจากบากบั่นพากเพียรเรียนมั่งไม่เรียนมั่งมาแสนนานจนรู้สึกเหมือนเรียนมาชั่วชีวิต ในที่สุดก็ถึงวันเรียนจบหมดสิ้นเวรกรรม เลยคิดว่าจะไปเที่ยวออกดูโลกกว้างเสียก่อนจะเริ่มทำงานเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวกะเขาครับ  ;D

เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจาก วันนึงเมื่อปลายปีได้เห็นกระทู้หนึ่งใน blueplanet ว่าด้วยการเดินทางรอบโลกด้วยโลวคอสต์ก็เกิดปิ๊งไอเดียอยากดำเนินรอยตามครับ

แต่คงไม่มีปัญญา (และกะตัง) จะเอาซะรอบโลกอย่างเขาหรอก เอาแค่เสี้ยวเดียวของเขาก็พอครับ ขอแค่ใกล้ๆนี่ก่อน

เชียงใหม่ >>สิงคโปร์>> ดาร์วิน >>บริสเบน>>>> โกลด์โคส>>>> ซิดนีย์ >>>>เมลเบิร์น >>>กรุงเทพฯ  
:Dวะฮ่าฮ่า บินซะให้สะอุรา ไม่บ้าไม่ทำครับ เกือบทั่วออสเตรเลียแล้วเชียว ถ้ามีเวลา(และมีตังค์) ก็ว่าจะเก็บแคนเบอร่า เพิร์ท ทาสมาเนีย กะนิวซีแลนด์ด้วย ไม่เป็นไร มีตังต์เมื่อไหร่เจอกัน

ก่อนอื่นก็ต้องจัดการเรื่องวีซ่าก่อน ต้องขอขอบคุณคุณดอส(เจ๊ดอส) และพี่ๆหลายๆท่านทั้งใน hflight, bluplanet, klaibaan และ trekkingthai สำหรับคำแนะนำครับ ผมส่งหลักฐาน พาสปอร์ต แนบ ใบรับรองว่าเป็นนักศึกษาที่ขอจากมหาลัยไป (อันที่จริงตอนไปน่ะจบแล้ว กะลังว่างงาน แต่เขาไม่รู้นี่...) พร้อมแบงค์ดราฟท์ 2200 บาท และซองเปล่าติดแสตมป์จ่าหน้าถึงตัวเอง ส่งถึงสถานทูตออสเตรเลียโดยตรงทางไปรษณีย์ ไม่ได้ยื่นผ่านวีเอฟเอส - (นายหน้าทำวีซ่าออสซี่ประจำประเทศไทย-  ประหยัดไปตั้ง 400แน่ะ อิอิ) ไม่ถึง 5วันก็ได้พาสปอร์ตพร้อมวีซ่ามัลติเปิ้ลวิซิท 1ปีกลับคืนมาแล้วครับ สะดวกจริงๆ ไม่ต้องรอนแรมเข้ากรุงเทพให้วุ่นวายเสียเงินเสียทองด้วยอ่ะ

ต่อมาก็หมั่นเข้าเน็ท เช็คโปรฯของสายการบิน 3 สายคือ Tigerairways, Jetstar, Virginblue เป็นประจำครับ ซึ่ง Jetstar กะ Virginblue มักออกทุกช่วงต้นเดือนครับ ราคาในเว็บถ้าเป็นเที่ยวบินภายในประเทศจะรวมทุกอย่างแล้ว เริ่มต้นเท่าที่เคยเห็นถูกสุดก็ประมาณ 49 ดอลลาร์(ประมาณ 1500 บาท) jetstar มักจะออกหลังเวอร์จิ้น และเกทับด้วยราคาถูกกว่าเล็กน้อย แต่ก็ไม่หวือหวามากเหมือนแอร์เอเชียบ้านเราทำนะครับ พอเช็คได้ราคาถูกใจก็จองเลย ผมจองก่อนเดินทางประมาณ 3 เดือนครับ

จากนั้นก็ใช้เวลาว่างจากการงาน (และโดดเรียน หรือแอบเข้าเน็ทหลังห้องขณะฟังเลคเชอร์) หาข้อมูลเกี่ยวกับการ "เที่ยวเอง" ในออสเตรเลียครับ แหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดก็ไม่พ้นที่นี่, บลูพลาเน็ท แล้วก็ เทร็กกิ้งไทยแหละครับ

และแล้ว วันเดินทางก็ใกล้มาถึงครับ ตื่นเต้นๆ

ก่อนออกเดินทางขออนุญาตพาไปซ้อมชมหมีโคอาล่าที่พึ่งได้รับมาจากออสเตรเลียที่สวนสัตว์เชียงใหม่ก่อนนะครับ

;)โอ๊ะ..ไม่ได้มาซะนาน เพิ่งเห็นว่าสวนสัตว์เชียงใหม่กำลังจะมีรถไฟฟ้ารางเดี่ยวนำเที่ยวสวนสัตว์ลักษณะเดียวกันที่เซนโตซ่า สิงคโปร์แล้วนะครับ แต่ไม่รู้จะได้เปิดใช้จริงเมื่อไหร

ดาราตัวอื่นๆของสวนสัตว์เชียงใหม่ก็ยังอยู่ดีกินดีครับ โดยเฉพาะเจ้าช่วงช่วงและหลินฮุ่ย ซึ่งตอนนี้โดนแยกขังเดี่ยว เอ้ย! แยกเลี้ยงเดี่ยวเรียบร้อยแล้ว เพราะโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้วนะจ๊ะ

และนี่ก็โครงการร่วมทุนเอกชนราคาหลายร้อยล้านเช่นกันครับ เชียงใหม่อะควาเรี่ยม อันนี้ก็ไม่รู้จะเปิดเมื่อไหร่เหมือนกัน เล่นมีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองแบบนี้

ส่วนจัดแสดงหมีโคอาล่าอยู่บนเนินเขา ใกล้ๆกับสวนสัตว์เด็กครับ

กล่องที่บรรทุกหมีมา มีตราสวนสัตว์ทารองก้า,ซิดนีย์ ติดอยู่ ในรีวิวนี้ผมจะนำพี่น้องไปบุกสวนสัตว์ที่มาของโคอาล่าสี่ตัวนี้กันเลย

เห็นแล้วๆ! เจ้าตัวนี้ไม่รู้ชื่ออะไร ปกติโคอาล่าจะนอนเกือบทั้งวันครับ จะตื่นเฉพาะช่วงที่มันกิน คราวนี้โชคดีเห็นมันตื่นมาทักทายคนดู 10 วินาทีก่อนจะหลับต่อ...คร่อก...

นกเพนกวินฮัมโบลด์ พันธุ์อเมริกาใต้ ที่ได้รับมาจากสวนนกจูร่ง ประเทศสิงคโปร์ เค้าให้มา 4-5 ตัว ตอนนี้ออกลูกออกหลานเต็มตู้

ควรแก่เวลาก็มาแพคของเพื่อการท่องเที่ยวแบบประหยัดกันครับ นี่เลย ข้าวกล่องอีซี่โกแช่เย็นแข็งโป้ก จะได้ประหยัดค่าอาหารระหว่างที่แวะสิงคโปร์ (เป็นความงกส่วนบุคคล เยาวชนที่ดีไม่ควรเลียนแบบนะจ๊ะ)

เช้าวันเดินทางที่สนามบินเชียงใหม่ครับ อากาศขมุกขมัวน่าดูตามแบบฉบับเชียงใหม่หน้าแล้งครับ เพราะอากาศไม่ถ่ายเท ควันจากการเผาหญ้าเผาขยะจึงปกคลุมทั่วไปจนค่าฝุ่นควันในอากาศเกินมาตรฐาน เดี๋ยวนี้มีกฎเทศบาลแล้วนะครับ ห้ามเผาใบไม้เผาขยะเด็ดขาด ฝ่าฝืนจับปรับ 2500 บาท จำคุก 2 เดือน เอาจริงด้วย คราวนี้ใครเผาละหมดตูด

ได้ใช้terminal ใหม่แล้วค่อยรู้สึกคุ้มค่ากับภาษีสนามบิน 700 บาทหน่อยครับ โอ่โถง ไม่อึดอัดเหมือนกระดองปูแบบเทอร์มินอลเก่าซึ่งกำลังจะปรับเป็นเทอร์มินอลภายในประเทศทั้งหมด

เที่ยวบินระหว่างประเทศวันนี้ช่วงเช้ามี 3 เที่ยวบิน ใช้เครื่อง A320 ทั้งหมด เจ้าเสือน้อยแหกขี้ตาตื่นบินมาจากสิงคโปร์แต่เช้ามืดเลยครับ ผู้โดยสารคงไปสนามบินลำบากน่าดูเพราะ MRT ก็ยังไม่วิ่ง แถมยังต้องไปถึง Budget terminal อีก

วันนี้คนเยอะมากครับ เต็ม 180 ที่นั่ง แถมเช็คอินช้ามากๆเพราะเสือน้อยลืมเก็บภาษีสนามบินรวมไว้ในค่าตั๋ว เลยต้องมาเก็บและออกบิลกันที่เคาท์เตอร์เช็คอิน


ปล. ต้องขอโทษด้วยนะครับที่บางรูปอาจเบลอ ไม่ชัดถ้าแสงน้อย เพราะทริปนี้ใช้กล้องปัญญาอ่อนตัวละ 4500 บาทถ่ายทั้งทริปอ่ะครับ มันเล็ก พกสะดวกดี

เนื่องจากกว่าจะเช็คอินเสร็จก็รอไปเป็นชั่วโมง เลยต้องวิ่งผ่ายตม. ตับเกือบแลบครับ ก่อนจะไปขึ้นเครื่องก็ผ่านห้องผู้โดยสารขาออกอันโอ่โถง มีร้านดิวตี้ฟรีเยอะกว่าเก่า แต่เนื่องจากผู้โดยสารขึ้นเครื่องหมดแล้วเลยเห็นโล่งๆอย่างนี้แหละครับ

วันนี้ได้นั่งเจ้าเสือน้อยลำใหม่ครับ 9V-TAG

ข้อมูลเที่ยวบิน
วันศุกร์ 2 มี.ค. 2550
เครื่องบิน แอร์บัส A320  180 ที่นั่ง ทะเบียน 9V-TAG
สายการบิน Tiger Airways เที่ยวบินที่  TR129
ออกจาก เชียงใหม่ (CNX)  9.00 น. ถึง สิงคโปร์ (SIN)  13.05 น.
รวมเวลาบิน 3 ชั่วโมง 5 นาที
ราคาโปรโมชั่น8.88 SGD  รวม 1405 + 700 = 2105 บาท
จองเมื่อ 19/10/06



งวงกระจกอันใหม่ สดใสไฉไลกว่าเดิม

พนักงานต้อนรับในเครื่องแบบใหม่ ทะมัดทะแมงและเรียบง่ายกว่าเก่า แค่เสื้อยืดคอวี กางเกงขายาว และผ้ารัดเอวลายเสือ

ห้องโดยสารใหม่เอี่ยมแต่รูปแบบก็เหมือนลำเก่าๆครับ ที่นั่งยัดแน่น 180 ที่ seat pitch แคบๆ นั่งแล้วปวดขาเหมือนเดิม ตรงเบาะมีการติดกระดาษรองศีรษะสีเขียวเป็นโฆษณาระบบโรมมิ่งของ Starhub

ที่ความสูง  35000 ฟิต อากาศสดใสครับ

ห้องน้ำก็ลักษณะเหมือนลำอื่นๆ

In flight magazine เดี๋ยวนี้จะรวมเอาเมนูอาหารและของที่ระลึกไว้หน้าท้ายครับ ตุ๊กตุ่นเสือน้อยตัวละ 300 บาท

คอลัมน์ภายในจะแนะนำ Destination ต่างๆของไทเกอร์แอร์เวยส์ครับ ซึ่งจะเกี่ยวกับประเทศไทยมากสุด เพราะมีตั้ง 6 destinations อันนี้เป็นบทความแนะนำสำนักอาจารย์สักยันต์ในจังหวัดสระบุรีครับ อ้างว่านางเอกปากสวย แม่ของลูกของแบรด พิตต์ ก็มาสักอักขระลงอาคมที่นี่ด้วย :o

ไทเกอร์แอร์เวยส์พึ่งเปิดจุดหมายใหม่ที่น่าสนใจคือ เพิร์ทครับ เป็นจุดหมายที่ใช้เวลาบินมากที่สุดถึง 4 ชั่วโมง 45 นาที นั่งกันจนขาบวมเป็น DVT(โรคชั้นประหยัด) กันไปเล้ย

รวบรัดตัดความมาถึงท่าอากาศยานชางงี สิงคโปร์กันเลยครับ หลังจากลงรันเวย์ตะวันออกทางทิศใต้แล้วก็แท็กซี่มาจอดหน้า Budget terminal ครับ ผมพึ่งเคยมาใช้เทอร์มินอลนี้ครั้งแรกก็รู้สึกอึ้ง ทึ่ง เสียว พอสมควร เคยได้ยินกิติศัพท์ แต่ไม่นึกว่ามันจะ.....  ได้ขนาดนี้

สภาพภายนอกเหมือนโรงเก็บของไม่มีผิด

มีเครื่องไทเกอร์ลำอื่นจอดเทียบอยู่ 2 ลำ

มุมบังคับ (เอากะเค้ามั่ง)

บ้าย บาย คุณ TAG

อาคารเทียบเครื่องบินแบบโอเพ่นแอร์ ติดลูกกรงเหล็กดัด โอ้วพระเจ้า จอร์จ  ร้อนสุดๆ
พอเข้ามาถึง Arrival hall ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อยเพราะมีแอร์

โถง ตม. คล้ายเค้าท์เตอร์คิดเงินตามเทสโก้โลตัสทีเดียวเชียว

สายพานรับกระเป๋ามี 3 เส้นครับ

รับกระเป๋าสัมภาระแล้วก็ออกมาขึ้น Shuttle bus ฟรีตรงหน้าอาคารผู้โดยสารขาออก ซึ่งจะแยกเป็นคนละหลังกันกับขาเข้าครับ เขาจะไปส่งที่ท่ารถเมล์ ใต้ terminal 2 เดินลัดเลาะไปตามทางแคบๆคดเคี้ยว (แต่มีป้ายบอกตลอด) แป๊บเดียวก็จะถึงสถานี MRT ครับ  

เนื่องจากเกาะเล็กๆแห่งนี้ตลอดจนการเดินทางเข้าเมืองแบบต่างๆ ได้ถูกรีวิวแล้วรีวิวอีกจนพรุนไปหมดโดยสมาชิกท่านอื่น จึงขอละไว้ในฐานที่เข้าใจนะครับ

คราวนี้ผมไปพักที่เดิมที่คุ้นเคยครับ Backpacker cozy corner http://cozycornerguest.com/ แถวๆร้านบะหมี่หลังโรงแรม NSS ชื่อดัง ที่นี่คิดค่าที่ซุกหัวนอนแค่คืนละ 12 เหรียญ แถมอาหารเช้าเป็นขนมปังปิ้งกะชากาแฟ  เปิดแอร์เป็นเวลา  มีครัว ตู้เย็น ไมโครเวฟให้เสร็จ ถ้าหิวมากๆก็ลงไปกินบะหมี่โต้รุ่ง ชามละ 3 เหรียญข้างล่างได้  ทำเลก็ดี มีเซเว่น อีเลฟเว่นอยู่ตึกเดียวกัน เยื้องไปหน่อยเป็นหอสมุดแห่งชาติสิงคโปร์  หน้าที่พักมีห้าง Bugis junction กะห้าง Seiyu ทีทางเดินลงไปหาสถานีรถไฟฟ้า Bugis เดินจากที่นี่ไปอีก 3-4 บล็อกก็มีฟู้ดเซ็นเตอร์ แล้วก็ Simlim Square  แหล่งค้าเครื่องใช้ไฟฟ้า อุปกรณ์อิเล็คโทรนิคและคอมพิวเตอร์แหล่งใหญ่ที่สุดของสิงคโปร์ พวกกล้องถ่ายรูป-กล้องวิดีโอ ต่อดีๆอาจได้ถูกกว่าซื้อบ้านเราเกือบหมื่น และยังได้ GST คืนอีกสูงสุดถึง 5% โดยไปเคลมได้ที่สนามบินหลังผ่าน ตม. ออกไปแล้ว ซึ่งไม่ได้คืนทั้ง 5% นะครับ เขาจะคืนเป็น step เช่น ซื้อตั้งแต่ราคาเท่านี้ถึงเท่านี้ ได้คืนเท่านี้เหรียญ โดยอย่างต่ำต้องซื้อ 100 เหรียญครับ แต่พวกพ่อค้าที่ Simlim นี่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนะครับ อาจทำให้คุณรู้สึกว่าถูกหลอก แต่ไม่ได้ถูกโกงได้โดยง่าย ต้องหนักแน่นในของชิ้นที่อยากซื้อนะครับ เช็คราคาจากเมืองไทยไปก่อน อย่าให้เขาหว่านล้อมให้ซื้อรุ่นอื่นโดยอ้างว่าดีกว่า แพงกว่านิดหน่อยโดยไม่ได้ศึกษาราคาที่อื่นมาก่อนเด็ดขาด :B

วันนี้ขออนุญาตพาไปเที่ยว Attraction เปิดใหม่ของสิงคโปร์ครับ จากหน้าที่พัก นั่งรถเมล์สาย 80 Harbor Front (ถูกกว่าขึ้นรถไฟหลายตังค์อยู่) จะมาส่งถึงประคูเลยครับ VIVO city ห้างเปิดใหม่ยิ่งใหญ่อลังการ ตั้งอยู่ตรงข้ามกับ Sentosa :o

ขึ้นมาชั้น 3 จะมีสถานีรถไฟรางเดี่ยวแบบที่กัวลาลัมเปอร์ วิ่งไป-กลับ เซนโตซ่าครับ สถานีฝั่งเซนโตซ่าจะมี 2 สถานี  คือตรงฐานเมอร์ไลอ้อนยักษ์ กับที่ชายหาดครับ

ซื้อตั๋วที่นี่เลย ราคา 3 เหรียญ เป็นค่าเข้าเซนโตซ่า 2 เหรียญ อีกเหรียญเป็นค่ารถไฟรางเดี่ยว ขึ้นได้ทั้งวัน

เป็นระบบรถไฟที่สั้นมากๆเลยครับ วิ่ง 4 นาทีก็สุดสายแล้ว ตามสไตล์เศรษฐีสิงคโปร์ สร้างไว้แค่ขอให้ได้มีก็พอใจ 555

แอบดูใต้ท้องรถไฟ

วันนี้มาดู Sentosa 4D Magic ครับ เป็นโรงหนัง 3 มิติเปิดใหม่ อยู่ตรงข้างๆหอคอยคาร์ลสเบอร์ก โรงไม่ใหญ่มากครับ ฉายหนัง 3 มิติกะโหลกกะลาเรี่องนึงเรื่อง The Pirate มิติที่4 ที่ว่าคือมีลมพัด มีน้ำพ่นใส่คนดู เหมือนที่ดิสนีย์แลนด์ฮ่องกงนั่นแหละครับ แต่มีเพิ่มมาอีกอย่างคือเก้าอี้กระตุกได้ (แค่กระตุกๆให้ตกใจนะครับ ไม่ได้โยกตามภาพที่ฉาย) แล้วก็ที่พนักพิงตรงข้างหูจะมีที่เป่าลมกับลำโพงเล็กๆไว้ทำเอฟเฟคผึ้งบินครับ  ราคาค่าตั๋ว 17 เหรียญ (400บาท) ใช้หาง boarding pass ไทเกอร์แอร์เวยส์ลดได้ 20 % ครับ นี่แหละ เหตุผลที่มา แฮ่ๆ

มาสิงคโปร์คราวนี้ฝนตกทุกวัน เลยไม่ค่อยได้ไปไหนเลย  อีกที่ที่ไปเที่ยวคราวนี้คือ Singapore science center ครับ  ขึ้นรถไฟไปลงสถาณี Jurong East แล้วก็เดินไปอีกประมาณ 10 นาทีก็ถึงครับ ข้างในจะมีการแสดงนิทรรศการวิทยาศาสตร์ต่างๆที่น่าสนใจทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ ประวัติการพัฒนาเครืองใช้ไฟฟ้าต่างๆ  ทุกอย่างจะให้เรียนรู้โดยการทดลองดูเองจริงๆเพื่อสร้างนิสัยรักในวิทยาศาสร์ให้แก่เยาวชน นอกจากนี้ก็มีโชว์น่าตื่นตาตื่นใจเป็นรอบๆด้วยครับ ค่าเข้าถูกทีเดียว(ถ้าเทียบกับอย่างอื่น) แค่ สองร้อยกว่าบาท ถ้าดูหนัง IMAX ด้วยก็เป็น 16 เหรียญ ซึ่งก็ฉายเรื่องเดียวกันกับที่บ้านเราแหละครับ

ข้างนอกมีสวนน้ำวิทยาศาสตร์สำหรับเด็ก

อันนี้คนทดลองใช้เยอะมากๆ ถ่ายรูปหน้าตัวเองใว้แล้วปรับดูว่าตอนอายุต่างๆหน้าตาจะเปลี่ยนไปยังไง ค่อนข้างแม่นทีเดียว ผมลองปรับดูตอนเด็กแล้วก็เหมือนจริงๆแฮะ แต่พอลองดูตอนแก่นี่สิ... อนิจจัง วัฏสังขารา  ใครขวัญอ่อนยอมรับความจริงไม่ได้ควรตั้งสติให้ดีนะครับ

ควรแก่เวลาก็เดินทางไป Budget terminal เพื่อเดินทางต่อไปออสเตรเลียครับ (แอบตื่นเต้น เล็กน้อย จะได้เหยียบแผ่นดินเมืองฝรั่งแล้ว...)

เคาท์เตอร์เช็คอินเปิดก่อนตั้ง 3 ชั่วโมงแน่ะ คราวนี้เช็คอินแปลกๆ ต้องเช็ค 2 ต่อ เป็นโต๊ะยืนยันสิทธิ์โต๊ะนึง โต๊ะเช็คสัมภาระอีกโต๊ะนึง

ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราคาของเที่ยวบินนี้เลยครับ ทั้งๆที่เป็นโปรโมชั่น 8.88 SGD เหมือนกัน แต่เส้นทางนี้พอรวมภาษีออกมาแล้วจะแพงกว่าเส้นทางอื่นเกือบ 2 เท่า เลยสงสัยว่าออสเตรเลียเขาเก็บภาษีสนามบินขาเข้าด้วยรึยังไง?


ภาษีสนามบินที่บัดเจ็ทเทเทอร์มินอลเดี๋ยวนี้คิด 7 เหรียญเท่านั้นเอง จากที่เมื่อก่อนเคยเก็บ 12 เหรียญ สายการบินที่ใช้เทอร์มินอลนี้มีแค่ 2 สาย คือไทเกอร์แอร์เวยส์ กับ เซบูแปซิฟิก สายการบินราคาถูกของฟิลิปปินส์ ส่วนแอร์เอเชียกับเจ็ทสตาร์เมิน-ไม่เอาด้วยครับ จะว่าไปการเดินทาจากในเมืองมานี่ก็ลำบากมากทีเดียวถ้ามีสัมภาระเยอะๆ

ผ่าน ตม. เข้ามาข้างในก็พบร้าน Duty Free และร้านอาหารมากมาย บรรยากาศคล้ายในดิสท์เคาท์ สโตร์  ราคาไม่แพงกว่าข้างนอก สมกับเป็นอาคารผู้โดยสารราคาประหยัด

มีอินเตอร์เน็ทให้เล่นฟรีคนละ 15 นาที เช็คสภาพอากาศก่อนไปดาร์วิน เขาบอก ฝนตก.....ฮือๆๆ :'(

ป้าย “แลกเปลี่ยเงนพณา” ไม่มีแล้วนะครับ

ถึงเวลาบอร์ดก็เดินไปเกท 9 ขาออกนี่ค่อยยังชั่วเพราะติดแอร์ครับ

ข้อมูลเที่ยวบินวันนี้ครับ
วันอาทิย์ 4 มี.ค. 2550
เครื่องบิน แอร์บัส A320  180 ที่นั่ง ทะเบียน –ไม่รู้ ดูไม่ทันครับ พลาดจริงๆ-
สายการบิน Tiger Airways เที่ยวบินที่  TR702
ออกจาก สิงคโปร์ (SIN)  20.05 น(GMT+8). ถึง ดาร์วิน (DRW)  02.15 น.(GMT+9.30)
รวมเวลาบิน 4 ชั่วโมง 40 นาที
ราคาสุทธิ 154.13 SGD ก็  4410 บาทครับ แพงจัง >:(

ที่นั่งสุดแคบ ผมต้องนั่งเอียงๆเหมียนเดิม

เที่ยวบินวันนี้มีผู้โดยสารประมาณ 80 % ส่วนใหญ่เป็นแขกครับ แปลกดี มีฝรั่งไม่มาก คนจีนบ้างประปราย ระหว่างทางอากาศแย่มากๆ มี turbulence ตลอด เนื่องจากอิทธิพลของพายุไซโคลนจอร์จซึ่งกำลังพัดถล่มตอนเหนือของออสเตรเลียรวมทั้งอิโดนีเซียอยู่ สัญญาณรัดเข็มขัดแทบจะติดตลอดเลย เครื่องสั่นและตกหลุมอากาศแรงมากๆ ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เคยเจออย่างแรงเช่นนี้ ปวดฉี่ก็ต้องอั้นไว้ ทรมานจริงๆ

เมื่อเครื่องลดระดับแตะแผ่นดินออสเตรเลียท่ามกลางสายฝนก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกครับ นั่งเครื่องบินมายังไม่เคยต้องภาวนาให้ถึงที่หมายเร็วๆมาก่อนเลย  ก่อนหน้านี้คิดในมโนภาพมาตลอดว่าเมืองฝรั่งอากาศคงจะเย็นๆ อย่างเลวก็คงไม่ร้อน แต่พอประตูเครื่องเปิดออกก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันทีครับ ทั้งๆที่ฝนตกอยู่แท้ๆ อากาศที่ดาร์วินยังร้อนฉ่ายิ่งกว่าบ้านเราอีก ทั้งร้อนทั้งเหนียวอีกตังหาก (ที่นี่เขาเรียกว่า อากาศแบบท็อปเอ็นด์) แถมงวงช้างที่นี่ก็ไม่ติดแอร์ซะอีก

เดินพ้นงวงมาหน่อยก็ถึงบางอ้อ  ทางเดินสู่ด่านตรวจคนเข้าเมืองทำจากสังกะสีเปิดโล่งฝนสาดพรมเปียกโชก ไม่รุ้ยังงี้จะมีงวงไว้ทำแป๊ะอะไร  ระหว่างทางเดินเล็กๆนี้ก็มีรูเปิดสู่งวงช้างเป็นระยะๆ

เครื่อง 320 ที่มาส่งจอดรอรับผดส. ขากลับ ไม่พักเลย

พอเข้าสู่โถง ตม. ก็ต้องปิดกล้องทันทีครับ เพราะมีป้ายห้ามถ่ายภาพ ห้ามอัดเสียง จับได้ปรับหมื่นเหรียญครับ

ระหว่างนี้กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองอันเข้มงวดสมคำร่ำลือก็เริ่มขึ้น คนเอเชียทุกคนถูกแยกไปสอบเดี่ยวหมดครับ รวมทั้งผมด้วย แต่เจ้าหน้าที่เขาก็ท่าทางเป็นมิตรดีนะครับ ไม่ได้มีท่าทีข่มขู่ดูถูกคนเอเชียอะไรเหมือนที่เล่าลือกันเลย หลังจากปั๊มตราผมนั่งรอสอบเดี่ยวอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็มีเจ้าหน้าที่สาวร่างท้วมมาซักประมาณว่า มาทำอะไร จะอยู่กี่วัน อยู่ที่ไหน ไปไหนบ้าง  อยู่เมืองไทยทำงานอะไร มีหลักฐานจากที่ทำงานไหม และขอดูเอกสารทุกอย่างทั้งบัตรนักศึกษา นามบัตร โดยเฉพาะใบที่ปริ๊นท์ออกมาตอนจองเครื่องบิน(Itinerary)นี่สำคัญมากครับ ขาดไม่ได้ ซึ่งก่อนมาผมปริ๊นท์มาทุกอย่างทั้งของเที่ยวบิน โรงแรม แผนที่ เรียงลำดับที่จะใช้ก่อนหลังเย็บเข้าเล่มเป็นพอกเก็ทบุ๊คมาด้วย เจ้าหล่อนชมเปาะเชียวว่าโอ้ว ยูนี่เวรี่ออแกไนซ์จังเลยนะ (ไอ้ผมก็เขินเล็กน้อย  อิอิ  ลองไปดูความรกที่หอผมก่อนสิจ๊ะ แล้วจะถอนคำพูด) ตบท้ายด้วยการย้ำ conditions ของวีซ่าว่าสำหรับมาเที่ยวเท่านั้นนะ ห้ามทำงาน ห้ามอยู่ครั้งละเกินสามเดือน ถ้าจะเรียนคอร์สสั้นๆต้องถ่ายเอ็กซเรย์ทรวงอกด้วย ...เท่าที่สังเกต คนที่มาออสเตรเลียเป็นครั้งแรกอย่างผมจะโดนสอบเดี่ยวละเอียดยิบกันทุกคนครับ ใช้เวลาตรงนี้ชั่วโมงนิดๆนับตั้งแต่ลงเครื่อง
ต่อไปก็ไปด่านสองครับ ด่านรื้อค้นสัมภาระหาของต้องห้าม โดยเรารับสัมภาระจากสายพาน(ซึ่งมันคงหมุนๆอยู่ยังงั้นมาชั่วโมงนึงแล้ว) แล้วก็มาผ่านจุดแรก มีเจ้าหน้าที่สี่ขาสวมเครื่องแบบพันธุ์บีเกิ้ลดังภาพมาไล่ดมของที่เราเอามาอย่างละเอียด ทั้งกระเป่าลากกระเป๋าสะพาย ถ้ามันขอดมต้องถอดมาให้มันดมหมด หมาพวกนี้ ไม้ได้เอาไว้หายาเสพติด ไม่ได้เอาไว้หาวัตถุระเบิด แต่ถูกฝึกมาเป็นพิเศษ เชี่ยวชาญในการดมหาหมูเห็ดเป็นไก่ ของกินได้ทุกชนิด (ในแผ่นพับเขาว่างั้น)  ของที่ห้ามเอาเข้าออสเตรเลียเด็ดขาดก็ได้แก่อาหารที่เป็น เนื้อสัตว์ นมเนย ผลไม้ ชิ้นส่วนพืช เมล็ดพืช เครื่องเทศ คือรวมๆแล้ว อะไรที่ยังมีชีวิตงอกเป็นต้นได้ห้ามหมด ก่อนจะเดินเข้าด่านจะมีถังขยะไว้ ถ้ารู้ตัวว่าเอาของพวกนี้มาก็ทิ้งไว้ที่นี่ ไม่ผิด หรือถ้าไม่แน่ใจว่าอันนี้ห้ามไหมก็ต้องสำแดงให้หมด(declare)  รวมถึงยา เวชภัณฑ์ต่างๆด้วยนะครับ ถ้าจับได้หลังจากนี้ละก็ ถูกปรับอานแถมต้องเสียค่าทำลายของอีก  อ้อ จุดนี้เขามีแผ่นพับแจกแจงรายละเอียดเป็นภาษาไทยเยอะเลยนะครับ

ต่อจากนั้นก็ถึงด่านค้นสัมภาระครับ ตามปกติทุกอย่างต้องถูกรื้อออกมาดูหมด เจ้าหน้าที่จะใส่ถุงมือ Disposable สีม่วง แบบว่าเตรียมคุ้ยของน่าขยะแขยงได้ทุกระดับ ดังนั้นตอนจัดกระเป๋าก็ระวังๆหน่อยครับ กางกุ้งกางเกงในควรจัดแพ็คเกจจิ้งดีๆหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวมีกลิ้งออกมาเป็นขดๆให้ได้อาย  มีเทคนิคเล็กๆสำหรับคนที่ต้องผ่านจุดนี้หรือต้องการเอาพวกอาหารแห้งเล็กๆน้อยๆเช่นบะหมี่ น้ำอัดลมเข้าประเทศออสเตรเลียคือต้องเอาออกมา declare ให้หมดครับ ต้องทำท่าทางจริงใจมากๆด้วย ยิ้มเข้าไว้แล้วไม่ต้องรอให้เขารื้อเอง ล้วงออกมาเลยว่าไอเอานี่ๆมา ผ่านได้ไหม? ประมาณนี้ เจ้าหน้าที่จะเห็นแก่ความตั้งใจ ไม่รื้อของเรามาก จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดของใหม่ อาหารเล็กๆน้อยๆก็ผ่านได้  ถ้าทำลับๆล่อๆละก็ ถูกรื้อกระจุยกระจายแน่นอนครับ เพิ่มอีกนิดว่ายาหรือเวชภัณฑ์ที่เอามา ต้องบอกได้นะครับว่านี่ยาอะไรๆ เอาไว้ทำอะไร และใครเป็นคนใช้  ของผมผ่านได้หมดครับ แต่เห็นแขกบางคนโดนทิ้งลงถังขยะเป็นถุงๆเลย

กว่าจะผ่าน “พิธีตรวจคนเข้าเมือง” มาได้ก็ล่อเข้าไปตีสี่กว่าแนะครับ  ออกมาสูดอากาศข้างนอกหน่อย ฝนยังปรอยๆ ร้อนสุดๆ

สนามบินดาร์วินขนาดใหญ่กว่าสนามบินภูเก็ต แต่เงียบเหงามาก อุปกรณ์อำนวยความสะดวกก็ไม่ค่อยดี  ทั้งที่เที่ยวบินก็ไม่ใช่น้อยๆ ผมว่าเทียบกับสนามบินภูมิภาคบ้านเราไม่ได้เลยอ่ะทั้งที่เป็นสนามบินของเมืองหลวงของรัฐเชียวนะ   นี่โถง ผดส. ขาเข้าครับ  สายพานพวกนี้เป็นของเที่ยวบินในประเทศที่ไม่ต้องผ่าน ตม. มี 2 สาย รวมกับข้างในของเที่ยวอินเตอร์อีก 1 สายเป็น 3 สายทั้งสนามบิน

เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์เปิดเป็นช่วงๆนะครับ ไม่ได้เปิดทั้งวัน สามารถจองที่พักได้ที่นี่ แผ่นพับท่องเที่ยวอะไรก็ขอได้

ตัวอย่างอาหารที่ผมลักลอบ เอ้ย ดีแคลร์แล้วรอดผ่านมาได้ (ซื้อที่สิงคโปร์ว่าแพงแล้ว ยังถูกกว่าที่นี่หลายขุม)

อีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะมีรถเข้าเมืองผมก็ต้องขอเวลางีบก่อนล่ะ มีซอกเล็กๆอยู่หลังเครื่องยกซ่อมหลังคาที่จอดอยู่ตรงปลายเทอร์มินอล ตรงนี้มีคนอาศัยนอนค้างคืนอยู่ราว 10 คน ผมก็ปูผ้าจองตรงนี้แหละครับ

เช้าแล้วก็ออกมาสำรวจภายนอกสนามบิน ตรงนี้เป็นสวนไม้แกะสลักสไตล์อะเบอร์ริจิ้น

หน้าอาคารผุ้โดยสารครับ สถาปัตยกรรมเดี๋ยวนี้ฮิตสไตล์ “ขึงผ้าใบเอาไฟส่อง” ซะจริงเนอะ

ชัทเทิลบัสเข้าเมืองจะเริ่มมีตอน 9 โมงเช้า หมดราว 6 โมงเย็น ซื้อตั๋วตรงนี้ราคา 10 เหรียญ (285 บาท)ส่งถึงประตูที่พัก หรือจะซื้อจากคนขับเลยก็ได้ครับ รถจะจอดอยู่ตรงปลายเทอร์มินอล

เป็นรถบัสคันเล็กๆครับ คนขึ้นสักสามสี่คนก็ออกแล้ว

วิ่งมาสักครู่ก็เป็นย่านชุมชนชานเมืองดาร์วิน ดาร์วินเป็นเมืองหลวงของรัฐ Northern territories แต่ขนาดเมืองเล็กมากครับ ย่านดาวน์ทาวน์เดินวันเดียวก็ทั่วแล้ว เมืองเงียบมากๆ รถราไม่ค่อยมี 4 โมงเย็นร้านรวงต่างๆก็ทยอยปิด 5 โมงก็เงียบเป็นป่าช้าแล้วครับ

เกสต์เฮาส์ที่ผมพักครับ เป็นบ้านหลังเล็กๆ ชื่อ “บ้านตุ๊กแก” Gecko Lodge” จองผ่าน Hostel world แหละครับ ราคาที่ซุกหัวนอนถูกสุดคืนละตั้ง 15 เหรียญ(ห้องรวม6เตียง ห้องน้ำรวม) เปิดแอร์เฉพาะกลางคืน  มีครัวให้ ข้าวสารอาหารแห้งสปาเก็ตตี้ มักกะโรนีฟรี แต่กับต้องไปซื้อมาเอง อาหารเช้าฟรี เป็นแพนเค้กขนาดเท่าข้าวเกรียบว่าว ซัดไปแผ่นเดียวแน่นไปทั้งวัน มีสระน้ำเล็กๆหน้าบ้านด้วยครับ

สภาพที่ซุกหัวนอนครับ (เยินๆยังงี้ แต่ยังดูดีกว่าที่หอผมอีก) เพื่อนร่วมห้อง 5 คนก็เฟรนลี่ใช้ได้

อุตส่าห์ยอมเป็นหนี้ มาเที่ยวเมืองฝรั่งทั้งที จะเอาแต่นอนหลบฝนอยู่แต่ในที่พักก็กระไร อยู่ใต้ฟ้าจะมากลัวอะไรกับฝน (แต่ถ้าอัสนีบาตละก็ ...ไม่สู้) ออกไปเดินดูเมืองกันดีกว่าครับ จะได้ซื้อของกินด้วย  นี่ป้ายรถเมล์หน้าบ้านครับ

เดินมาประมาณ 1 กม. ก็ถึงดาวน์ทาวน์ ครับ (ที่จริงจะขึ้นรถเมล์ก็ได้ แต่แพง ตั้ง 60 กว่าบาทเลยยอมเดินดีกว่า) สภาพอย่างที่เห็นครับ ไม่ค่อยคึกคักเท่าไหร่ ตอนถ่ายนี่ 4 โมงเย็นแล้วครับ ร้านต่างๆเริ่มทยอยปิด

ซุปเปอร์มาร์เก็ตครับ มาเที่ยวแบบประหยัดนี่ต้องพึ่งซุปเปอร์มาร์เก็ตเป็นหลักในการยังชีพ อาหารตามริมทางราคาก็พอสู้ไหวอยู่หรอก แต่ไม่ค่อยจะน่ากินเลย เป็นพวกฟาสฟูด จืดๆ ชืดๆซะมาก  ไม่มีหรอก อาหารฝรั่งหรูๆแบบซิสเลอร์บ้านเราจะมีขายตามข้างทาง อยู่ที่นี่ประมาณว่า
-อาหารราคาพอไหว—ไม่น่ากิน
-อาหารที่น่ากิน(สำหรับคนไทย) --- ราคาแพงมหาโหด
ด้วยเหตุฉะนี้ผมก็เลยพึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นหลักครับ

ร้อนๆอับๆ อยู่กันเข้าไปได้ยังไงนะ บ้านแบบนี้

โรงหนังใหญ่ประจำเมืองครับ สิงห์แมงกะไซค์มาปาร์ตี้กัน

นวดแผนไทย โด่งดังไปทุกที่เลย

ที่นี่ จอดรถตรงไหนก็เสียตังค์ ตู้เก็บตังค์รับบัตรเครดิตด้วยนะ

วิวทะเลที่สวนสาธารณะอ่าวดาร์วินครับ มีคนมาจ๊อกกิ้งเยอะเชียว  พระเจ้าจอร์จ ฝนตกไล่มานู่นแล้ว!!
หลังจากนั้นผมก็วิ่งกลับมาเกสต์เฮาส์แบบเปียกฝนมะล่อกมะแล่ก  อาบน้ำต้มบะหมี่กินแล้วนอนเอาแรงครับ

ตื่นเช้ามา ลุงเจ้าของบ้านก็ทอดแพนเค้กวางพูนๆอยู่บนโต๊ะให้แล้ว

ราดช้อคโกแล้ตนิด ใส่แยมหน่อย ฝานลูกกีวี่ลุกละ 10 บาทที่ซื้อมาเมื่อวานใส่อีก น่ากินขึ้นมาเป็นกองครับ

ห้องคอมมอนรูม(ห้องนั่งเล่น)ของเกสต์เฮาส์ครับ มีโปสเตอร์โฆษณา แผ่นพับข้อมูลท่องเที่ยววางไว้ให้หยิบได้ รวมถึงข้อมูลงานเล็กๆน้อยๆให้แบ๊กแพ็คเกอร์รับจ๊อบหาตังค์ระหว่างเที่ยว เช่น ตัดหญ้าหน้าบ้าน ช่วยย้ายบ้าน อะไรเทือกนั้น เป็นจ๊อบเล็กๆก็จริงแต่รายได้ไม่น้อยเลยนะครับถ้าทียบกับค่าแรงบ้านเรา ชั่วโมงนึงก็ปาเข้าไป 300 กว่าบาทสำหรับงานกรรมกร

ไฮไลท์ของที่นี่ครับ อุทยานแห่งชาติก่าก่าดู ที่คนชอบไปดูจระเข้ทำตัวเป็นปลาโลมากระโดดบนน้ำ(ใช้ไก่ล่อ) ถือว่านักท่องเที่ยวที่มาดาร์วินทุกคนควรจะไปดู  แต่พายุเข้ายังงี้อย่าหวัง แหะๆ

แผ่นพับโฆษณาแพกเกจเที่ยวมากมาย มีโปรแกรมล่าตุ๊กเข้ตามรอยพ่อสตีฟชื่อดัง (น่าเสียดาย โดนปลากระเบนจิ้มตายไปซะแล้ว)

ห้องครัวครับ เพียบพร้อมทีเดียว มีข้าวสารฟรีด้วย(ติดข้างถุงว่าปลูกในออสเตรเลีย) แต่ไม่มีหม้อหุงข้าว ผมเลยหุงกับหม้อ เช็ดน้ำแบบลูกเสือเอาครับ เสร็จแล้วก็เอามาผัด ใส่ชีส ใส่แหนม(ไส้กรอกอะไรไม่รู้ เค็มๆเปรี้ยวๆ มัดมาเป็นดุ้นๆ) ก็พอกินได้ (ดีกว่ากินดินหน่อยนึง) ฝรั่งที่มาพักด้วยชมใหญ่เชียวว่าโอ้ว ยูคุ๊กไรส์แบบเอเชียได้ด้วย ไอทำเป็นแต่ข้าวต้ม!! ส่วนหลังบ้านก็เป็นซุ้มย่าง BBQ

ต่อมาก็เตรียมอาหารกลางวันไปกินระหว่างเดินทัวร์วันนี้ครับ  เอาขนมปังฝรั่งเศสผ่ากลางยัดไส้แหนม(ที่จริงเป็นอะไรไม่รู้ เป็นเนื้อหมูผสมนมผง อัดเป็นหลอดดุ้นๆคล้ายแหนมบ้านเรา กินแล้วเค็มๆ) ใส่กีวีซะหน่อย (กีวีที่นี่ติดฉลากว่ามาจากอิตาลี ของออสซี่ของนิวซีแลนด์ไม่เห็นมีขาย)

วันนี้ผมเลือกเดินออกนอกเมืองเลาะไปตามชายหาดครับ พืชพรรณที่นี่ก็เหมือนๆกับบ้านเรา คนชอบปลูกดอกเข็มกับต้นลั่นทมไว้หน้าบ้าน

มดแดงที่นี่แปลกดี ตูดสีเขียว ชอบทำรังตามต้นกระถินณรงค์

เดินผ่าน Sky City เป็นรีสอร์ทกาสิโนชื่อดังของที่นี่ครับ

อ๊ะ ! .. ห่านป่า

อ่าวเฟนนี่ครับ หาดเกรอะๆ ไม่ค่อยน่าเล่นน้ำเท่าไหร่ แมงกะพรุนเยอะด้วย เดือนตุลาถึงพฤศจิกายน ห้ามลงเล่นน้ำเด็ดขาด

ใครโดนแมงกะพรุนก็มีผักบุ้งทะเลปลูกไว้ให้ใช้ปฐมพยาบาลได้

ปูเสฉวนในเปลือกหอยเจดีย์เดินดุ่มๆอยุ่เต็มหาด

ปลัดขิกอะเบอร์ริจิ้น

สวนพฤกษสาสตร์ดาร์วินครับ เป็นอีกที่ที่เจ้าหน้าที่ที่เกสต์เฮาส์แนะนำ แต่เฉอะๆแฉะๆยังงี้ ขอบาย

โรงเรียนมัธยมดาร์วินไฮสคูลครับ อยู่นอกเมืองมาซะไกลเชียว

ป้ายอยู่ออกจะสูงก็มีเด็กมือบอนไปเติม ... พิพิธพันธ์ “ตด” แห่งชาติ 555

นี่คือจุดหมายวันนี้ครับ พิพิธพันธ์และศูนย์แสดงศิลปะประจำรัฐ Northern Teritories  ไม่เก็บค่าเข้าด้วย

แม้ข้างนอกจะดูปอนๆ แต่ข้างในก็จัดนิทรรศการได้ยิ่งใหญ่น่าตื่นตาตื่นใจดีเชียวครับ มีหนังสือคู่มือแจกฟรีหรูๆหลายเล่ม (เหมาะเก็บมาเป็นที่ระลึก)อธิบายเรื่องต่างๆให้หยิบด้วย อันนี้เป็นส่วนแสดงสัตว์ดึกดำบรรพ์เฉพาะของออสเตรเลีย ทุกอย่างในนี้ถ่ายรูปได้ครับ ยกเว้นอันที่เป็นงานศิลปะ

หอยยักษ์ กระดองนี้ประมาณครึ่งตัวผม

ปูยักษ์ ใหญ่ขนาดนี้ ดำน้ำเจอคงฉี่ราด

เจ้าหวานใจเป็นจระเข้ที่เป็นตำนานของดาร์วินครับ เรื่องมีอยู่ว่าเจ้านี่คว่ำเรือประมงไป 3 ลำ เจ้าหน้าที่จึงล้อมจับเพื่อจะเอาไปปล่อยในอุทยานแห่งชาติ แต่เจ้าหวานใจถึงฆาต เจ้าหน้าที่อัดยาสลบมากไป เจ้าหวานใจเลยม่องซะ หลังจากนั้นร่างก็ถูกนำมาสตั๊ฟไว้ที่นี่แหะครับ ตรงนี้มีปุ่มให้กดฟังเสียงเจ้าหวานใจด้วย

ชายหาดของดาร์วิน

พิพิธพันธ์เรือครับ

เต่าจิ๋ว

ขนาดพายุเข้ายังงี้ก็ยังมีนักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นมานะครับ อันนี้เป็นรถเดย์ทัวร์รอบเมืองครับ

ขากลับนี่เดินไม่ไหวแล้วครับ ยอมจ่ายค่ารถเมล์ดีกว่า 2.4 เหรียญครับ ราคาเดียว ที่ออสเตรเลียนี่เขาคิดค่ารถค่ารถเป็นโซนๆ ไม่ขึ้นกับระยะทาง เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังครับ

ค่ารถจ่ายที่คนขับเลยนะครับ ไม่มีกระเป๋า ให้เป็นแบงค์ก็ได้ครับ ทอนได้

รถเมล์ที่นี่มาไม่บ่อย แต่ตรงเวลามากนะครับ ตรงป้ายจะมีบอกเลยว่ารถจะผ่านป้ายนี้เวลาเท่านี้ๆ รอไปเลย มาตรงเวลาเป๊ะๆ (ก็เขาไม่มีรถติดนี่นา)

เพื่อนร่วมเกสต์เฮาส์ครับ  ส่วนใหญ่จบไฮสคูลแล้วก็ออกจากบ้าน เที่ยวหาประสบการณ์ไปเรื่อยๆ ตังค์หมดก็หางานทำ ตังค์มีก็ไปต่อ ฟังแล้วก็อายนิดๆ ผมจบมหาลัยแล้วยังต้องกู้ตังค์ท่านพ่อมาเที่ยวอยู่เลย

ควรแก่เวลาก็ออกเดินทางไปสนามบินเพื่อจะบินไปบริสเบนตอนดึกวันนี้ครับ ต้องรีบออกจากที่พักไม่งั้นรถหมดต้องขึ้นแท็กซี่ละก็ ตายแน่ วิธีเรียกรถก็คือบอกที่เคาท์เตอร์เกสต์เฮาส์ครับ ให้เขาโทรนัดรถให้เรา แล้วก็จ่ายตังค์ที่นี่เลย 12 เหรียญ(แพงกว่าขามา 2 เหรียญ) เขาจะออกตั๋วให้ แล้วรถก็จะมารับหน้าบ้านตามเวลานัดครับ

รถโดยสารที่นี่จะมีค้อนห้อยตรงเสาทุกคัน ประมาณว่าถ้ามีอุบัติเหตุเภทภัยเกิดขึ้น ออกประตูไม่ทันด็ตุ๊บหน้าต่างเล้ย

คันนี้ต่างจากขามาครับ เป็นรถตู้คันใหญ่ๆ พ่วงตู้สัมภาระเล็กๆ อยู่ที่นี่จะเห็นรถพ่วงแบบนี้เยอะครับ

ทางเข้าช่องเช็คอิน ผู้โดยสารภายในประเทศ

ทั้งสนามบินมีห้องน้ำห้องเดียวเองครับ แยกชายหญิง ข้างในก็มีส้วม 2 ห้อง

ที่ฉี่ก็เป็นแบบนี้  ทั้งสนามบินมีแค่นี้จริงๆครับ สำหรับผู้โดยสารที่รอเช็คอินและญาติทั้งหมด

อะไรๆก็แพง แต่ไอ้นี่ดันถูก 1 เหรียญได้ตั้ง 2 ชิ้น

หอ ATC ดาร์วิน

สายการบินท้องถิ่น บินใกล้ๆ

ลานจอดรถครับ ที่นี่ใช้รถญี่ปุ่น โตโยต้ากับฟอร์ดซะเป็นส่วนมาก

แถวที่ผมนอนเมื่อวานซืน  กว่าเคาท์เตอร์เช็คอินจะเปิดตั้งเที่ยงคืน ของีบเอาแรงก่อน

เพื่อนร่วมอุดมการณ์ เดินทางแบบกระยาจก

สะดุ้งตื่นมาสี่ทุ่ม เดินไปดูจอแทบกรี๊ดครับ เนื่องจากไม่มีเที่ยวบินของผมขึ้นบนจอ วิ่งไปดูเคาท์เตอร์สายการบินก็ปิด ทั้งเจ็ทสตาร์ ทั้งควันตัส เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์สนามบินก็ปิด พอดีมีโทรศัพท์ฟรีสำหรับติดต่อศูนย์ลูกค้าสัมพันธ์ของควันตัสอยู่แถวๆเคาท์เตอร์เช็คอิน ผมเลยโทรไปถามว่าเที่ยวบินของควันตัสไปบริสเบน ตีหนึ่งห้าสิบวันนี้ยกเลิกหรือเปล่า(เป็นเที่ยวบิบบินร่วมกับเจ็ทสตาร์) เขาบอกยังไม่มีข้อมูลว่ายกเลิก ยังมีตารางบินตามปกติเลยใจชื้นขึ้นมาหน่อยครับ แต่ก็ยังแอบเสียวๆอยู่ ถ้าเกิดยกเลิกขึ้นมาละก็ ทุกอย่างที่แพลนไว้จะรวนไปหมด เพราะเที่ยวบินต่อไปก็อีกตั้ง 1 วัน แถมพนักงานกราวด์ของสายการบินก็ไม่โผล่มาให้เห็นเลย

พอเที่ยงคืนเคาท์เตอร์ก็เปิดครับ โล่งทันที ผมเลยเช็คเป็นคนแรกๆเลย เล่นเอาเราใจหายใจคว่ำ ปรากฏว่าเป็นเพราะทางสนามบินชุ่ยเอง ไม่ใส่ข้อมูลเที่ยวบินลงในระบบสารสนเทศ

โถงผู้โดยสารขาออกต้องขึ้นมาชั้นสองครับ คนเยอะทีเดียว เที่ยวบินก็ไม่น้อย ร้านค้าก็พอมี แน่นอนว่าขายแพงสุดๆ จนผมต้องกินน้ำประปาแก้หิว

มี Observation deck เป็นที่สูบบุหรี่ครับ เครื่องที่มาลงที่นี่ส่วนใหญ่เป็นแควนตัสครับ  อันนี้ โบอิ้ง 717 แควนตัสลิงค์

โบอิ้ง 737-800 ลำนี้จะไปเมืองเคนส์

ในโถงผู้โดยสารมีWifi ให้เล่นฟรีด้วยครับ อ้อ... อยากถามมานานแล้วว่านี่ลูกใคร???

Virgin blue ก็มา ลำนี้ไปบริสเบนเหมือนกัน ออกเวลาเดียวกัน แต่เจ็ทสตาร์ถูกกว่า 10 เหรียญ ผมเลยเลือกเจ็ทสตาร์

บอร์ดดิ้งพาสของเจ็ทสตาร์ครับ ใบสีน้ำเงินข้างหลังเป็นใบ Priority ในการขึ้นเครื่องแบ่งตามสี มีสีน้ำเงิน สีส้ม เช็คอินก่อนได้ขึ้นก่อนครับ ไม่รู้จะมีไปทำไมทั้งที่ก็ระบุที่นั่งตั้งแต่ตอนจองผ่านเน็ท

เกทเปิดแล้วครับ พนักงานต้อนรับบนเครื่องลงมาเป็นคนบอร์ดผู้โดยสารด้วย(ใช้คุ้มจริงๆ)

Airbus 320 ลำนี้แหละครับ จะพาผมไปบริสเบน เมืองของเจ๊ดอสเขา (ตอนนี้กำลังเดินผ่านทางเดินมุงสังกะสีเหมือนตอนขามา)

ข้างในเป็นเบาะหนังสีดำเหมือนแอร์เอเชีย เคบินตกแต่งด้วยโทนสี ดำ-ส้ม

ทั้งที่มี 180 ที่นั่งเหมือนกัน แต่ที่นั่งของเจ็ทสตาร์ดูโปร่งและ Seat pitch กว้างกว่าของเสือน้อย ผมนั่งได้สบายไม่ต้องเอียงเข่าอ่ะครับ เคล็ดลับคือ เขาตัดห้องน้ำออก 1 ห้องครับที่ท้ายเคบิน เลยมีที่วางเก้าอี้มากขึ้น ผมว่าก็เข้าท่านะ สำหรับรูทในประเทศไม่กี่ชั่วโมง แต่คนแก่ที่จะเข้าห้องน้ำอาจต้องรอนานขึ้น

ข้อมูลเที่ยวบิน
วันที่ 7 มีนาคม 2007
สายการบิน Jetstar (Australia) เที่ยวบินที่ JQ971
ออกจาก ดาร์วิน(DARWIN) 1.50 am (GMT+9.30) ถึง บริสเบน(BRISBANE) 5.50 am(GMT+10)
รวมเวลาบิน 3 ชั่วโมง 30 นาที ออกและถึงตรงเวลา
เครื่องบิน Airbus A320
ราคา 121.00 AUD (Jet Saver) ประมาณ 3460 บาท

เนื่องจากเป็นเที่ยวบินกลางคืน ข้างนอกมืดตึ๊ดตื๋อ เคบินก็ปิดไฟหลับ ไม่มีอะไรให้ดู จะลุกไปถ่ายรูปตรงนั้นตรงนี้ก็เกรงใจฝรั่งตัวใหญ่ที่หลับอยู่ตรงเบาะติดทางเดิน เลยขอรวบรัดตัดตอนไปตอนเช้าถึงสนามบินบริสเบนเลยนะครับ อากาศครึ้มเชียว ชักไม่ดีแล้ว

สนามบินบริสเบนภาคโดเมสติกครับ จะใหญ่กว่าภาคอินเตอร์มาก และแยกกันอยู่ไกลมากๆ ต้องนั่งรถไฟไปอีกสถานีนึงครับ เครื่องที่จอดฝั่งนี้ก็เห็นมีแต่เจ็ทสตาร์ เวอร์จิน และเจ้าถิ่นแควนตัส ส่วนใหญ่เป็นเครื่องลำตัวแคบไม่เกิน 200 ที่นั่งทั้งนั้นเลย

ตอนนี้ตีห้ากว่าครับ แต่ค่อนข้างสว่างทีเดียว

ห้องน้ำในอาคารเทียบเครื่องบินที่นี่มีเพียงพอค่อนข้างดีครับ แต่ไม่ได้สะอาดอะไรมากมาย

สายพานรับกระเป๋าจะแบ่งเป็นโซนๆครับ สายการบินละโซน

จากนี้ไป รถเข็นฟรีไม่มีให้เห็นอีกแล้ว สองเหรียญแน่ะครับถ้าจะใช้ ผมดูแล้วดูอีก คิดว่าไม่น่าจะมีที่เอารถมาคืนแล้วได้ตังค์คืนนะ เลยไม่อาวดีกว่า

พอรับกระเป๋าเสร็จก็ลากอย่างทุลักทุเลขึ้นบันไดเลื่อนตรงนี้นะครับ อยู่ตรงทางออกจากสายพานรับกระเป๋าเจ็ทสตาร์เลย  มาถึงตรงนี้นึกว่าอากาศจะเย็นๆซะอีก ที่ไหนได้ ร้อนน้อยกว่าดาร์วินนิดเดียว

สถานีรถไฟจะอยู่อีกฝั่งครับ ข้ามลานจอดรถไป

หันกลับมาดูเทอร์มินอลอีกที

ที่ออสเตรเลียนี่เขาจะเน้นโอเพ่นแอร์ซะส่วนใหญ่ คงเพราะอากาศไม่ได้ร้อนหรือหนาวจัด ฝนสาดนิดหน่อยไม่เป็นไร ใครบ่นฝนสาดทางเดินที่จอดรถ-สุวรรณภูมิ มาดูที่นี่คงได้อีกมุมมอง

รถไฟแบบนี้แหละครับ ค่าเข้าเมือง 12 เหรียญ 350 บาท แวะเทอร์มินอลต่างประเทศด้วย ไม่ว่าจะลงสถานีไหนใน Brisbane CBD ก็ราคาเดียวครับ แต่ถ้าไปถึง โกลด์โคสเลย(ต้องแวะเปลี่ยนขบวน) ก็ 23.30 เหรียญ

เช้าๆงี้ โล่งเชียะ

แวะเทอร์มินอลต่างประเทศครับ อยู่ห่างมาราวๆกิโลนึง เล็กๆ ไม่ใหญ่มาก

ที่ออสเตรเลีย รถไฟจะสูงกว่าชานชาลาแบบนี้หมด และไม่มีเสียงเตือน Please mind the gap! นะครับ ถือว่าต้องระวังเอง เป็นสามัญสำนึก (ก็ลองไม่ระวังดูสิ ได้มีหัวร้างข้างแตกแข้งขาหักกันบ้าง ไม่ใช่แค่สะดุดล้มเฉยๆ)

ผมลงที่สถานี Brunwick Street นะครับ ตามแผ่นที่ของหอพัก สถานีพวกนี้ไม่ได้อยู่ใต้ดินนะครับ แต่ซ่อนอยู่ใต้ตึกต่างๆ

บูทขายตั๋วครับ ที่นี่เขาไม่ได้คิดราคาตามระยะทางหรือสถานี แต่คิดเป็นโซนๆครับ เดินทางในโซนเดียวกันราคาเดียว ข้ามไป 1 โซน 2โซน ก็อีกราคานึง ซื้อตั๋วแล้วก็ลงไปสถานีเลย ไม่ตรวจตั๋วอะไรทั้งนั้น ปลายทางก็ไม่ตรวจครับ ยังงี้ถ้ามีพวกมั่วนิ่มเยอะซื้อตั๋วราคาใกล้แต่ไปลงไกลๆละก็ การรถไฟควีนส์แลนด์เจ๊งแน่ๆ มารู้ทีหลังว่าเขามีการสุ่มตรวจอยู่บ้างครับ และก็ใช้ระบบไว้เนื้อเชื่อใจแบบนี้เหมือนกันหมดทุกที่ ทั้งซิดนีย์ เมลเบอร์นก็เป็นแบบนี้

สถานีซ่อนอยู่ใต้ตึกนี้แหละครับ

เดินลงเขามาครึ่งกิโลก็ถึงหอพักครับ (ตอนกลับขึ้นไปละไม่อยากจะคิด)  สภาพหอน่ากลัวพึลึก ตอนเย็นๆจะมีวัยรุ่นมานั่งกินเบียร์เปิดเพลงอยู่ตรงนี้ด้วย  ตึกนี้ชั้นสองจะเป็นโรงแรมแบ๊คแพ๊คครับ ชั้นสูงขึ้นไปจะเป็นไพรเวทอพาร์ทเมนท์ให้เช่า ใช้ลิฟต์ตัวเดียวกัน ที่พักชื่อ Valley Backpackers ครับ คืนละ 16.2 AUD ก็ 450 บาท จองผ่าน  http://www.hostelworld.com

สภาพห้องที่ผมอยู่ครับ อยู่รวมกัน 16 คน อากาศไม่ร้อนไม่อับก็ถือว่าอยู่ได้ละครับ ราคาคืนละ 465 บาทมีครัว ตู้ขายน้ำอัดลมและขนม ห้องน้ำรวมเป็นช่องๆเหมือนห้องน้ำตามห้างและฟิตเนส สะอาดใช้ได้ มีคอมพ์+อินเตอร์เน็ทให้สองเครื่อง เจ๊งไปหนึ่ง มีเคเบิลทีวีและจอโปรเจคเตอร์ให้ดูฟรีครับ เด็กวัยรุ่นที่มาพักกันก็อัธยาศัยดี เสียดายอยู่ที่นี่วันเดียว ถ้าอยู่นานต้องได้เพื่อนเยอะแน่ๆ

เพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน เหนื่อยมากเลยหลับไปซะครึ่งวันครับ ตื่นมาก็บ่ายแก่ๆแล้ว ต้องรีบล้างหน้าออกไปเดินชมเมือง

ขออนุญาตไม่อธิบายมากนะครับ  เกิดผิดขึ้นมาเดี๋ยวเจ๊ดอสจับได้มีอาย

เดินไปหน่อยมีไชน่าทาวน์

เดินเล่นในสวนสาธารณะอากาศเย็นๆ สดชื่น นี่อนุสาวรีย์ใครก็ไม่รู้

อ๊ะ ของฟรี!

พวกมือบอนมีอยู่ทั่วไปครับ เหมือนบ้านเราเลย

สภาพบ้านเมือง ตึกรามบ้านช่องสมัยใหม่ ไม่ค่อยต่างจากบ้านเรา

เดินไปมั่วๆก็มาถึงฝั่งแม่น้ำบริสเบนครับ

สะพานเหล็กแบบคลาสสิก ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกซักหน่อย

เดินมาอีกหน่อยมีปราสาทโบราณอยู่บนเขา น่าเอาไว้ถ่ายหนังผี

เดินมาเรื่อยๆก็นึกได้ว่าไกลเกินไป เดินกลับไม่ไหวแล้วครับ

ว่าแล้วก็ยอมควักตังค์ขึ้นรถไฟกลับดีกว่า สถานีเดียวหมดไป 2.6 เหรียญ เกือบ 80 บาท ตรงนี้เป็นสถานี Central ครับ ถ้าจะเปลี่ยนขบวนรถไฟไปสายสีอื่นๆก็ต้องมาที่สถานีนี้ สังเกตว่าเขายังให้ไม้เป็นหมอนรางรถไฟอยู่เลยนะเนี่ย แสดงว่ารถไฟที่นี่มีความเป็นมายาวนานมาก

รถไฟมาแล้ว ก้าวดีๆนะจ๊ะ สังเกตว่ารถไฟที่นี่จะไม่แน่นเลยครับ แม้จะเป็นชั่วโมงเร่งด่วนก็ยังมีที่นั่ง อ้อ ลืมบอกไปว่าบริสเบนนี่บ่ายสี่โมงห้าโมงร้านรวงก็ปิดกันหมดแล้วนะครับ ซุปเปอร์มาร์เก็ทเปิดดึกสุดคือ 1 ทุ่ม หลังจากนั้นจะหากินอะไรก็ลำบากแล้วล่ะ พวกมินิมาร์ทหรืออะไรที่เปิดดึกๆก็หาไม่ค่อยมี เซเว่นนี้ไปมาหลายเมืองไม่เห็นมีเลยนะครับ  อ้อ ลืมไป เจอที่โกลด์โคสที่นึงครับ นอกนั้นต้องพึ่งซุปเอร์มาร์เก็ตเจ้าดังชื่อ Coles ครับ

เย็นนี้พึ่งร้านขายของชำเกาหลีครับ หมี่โกเรงจากอินโดห่อละ 55 เซนต์ (ราว 15 บาท) ปูอัดอีกสองเหรียญกว่าๆ ส่วนพวกผลิตภัณฑ์นม ชีส พวกนี้ราคาถูกกว่าบ้านเรานะครับ ไข่ฟองละเกือบ 10 บาท พวกผักที่นี่แพงมากครับ ซื้อไม่ไหว ใครปลูกขายนี่รวยตายเลย.....   ข้างล่างเป็นหนังสือพิมพ์แจกฟรีที่สถานีรถไฟครับ ตอนนั้นพาดหัวเครื่องบินอินโดฯตก

ทำออกมาแล้วก็ได้เป็นแบบนี้  รอดไปอีก 1 มื้อ

อิ่มแล้วก็มานั่งดู Discovery channel จอยักษ์

เช้ามาก็เก็บของเตรียมบ๊ายบายบริสเบนละครับ จะไปโกลด์โคสตามคำแนะนำของเจ๊ดอส ต้องนั่งรถไฟไปอีกประมาณ 80 กิโลครับ ค่ารถประมาณ 10.6 เหรียญ310 บาทครับถูกกว่าจากสนามบินมานี่อีก ใช้เวลาเดินทาง 1 ชม. 15 นาทีครับ อ้อ สามารถเช็คราคาและตารางเวลาได้ที่  http://www.qr.com.au ครับ รถไฟที่นี่ตรงเวลาแบบสุดๆ

นั่งชิลๆชมวิวสองข้างทางครับ รถไฟแวะสถานีชานเมืองไปเรื่อยๆ อันนี้เป็นภาพสถานีนึงครับ อยู่บนดินธรรมดา เรียบง่าย ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ครับ ชานชาลาไม่ต้องมีหลังคาก็ได้ แดดก็อุ่นๆ ไม่ร้อนมาก

อันนี้ตั้งใจดูวิวนะครับ ไม่ต้องดูนางแบบสาวชาวเอเชีย

บางสถานีก็มีแค่นี้แหละครับ ง่ายๆ

นั่งมาชั่วโมงกว่าก็ถึงสถานี Robina ปลายทาง ถ้าจะไปหาด Surfer paradise ก็ต้องลงสถานีนี้นะครับ

จะมีรถเมล์ไปสถานีขนส่งริมหาดจอดรออยู่ ดูสายดีๆนะครับ

ทั้งคันเป็นนักท่องเที่ยวชาวเอเชียซะเป็นส่วนใหญ่

ผ่านร้านรวงตามชานเมืองโกลด์โคส เหมือนในหนังฝรั่งเลย….

ถึงแล้วครับ ย่าน Surfer paradise มีโรงแรมดังๆมากมาย

มีโมโนเรลด้วย

แถวนี้มีร้านอาหารไทย เหนือ – อีสาน เยอะมากครับ ร้านนี้โฆษณาว่ามีไส้อั่วด้วย (เบื่อแล้วละ กินมาตั้งแต่เกิด) ไม่รู้เอาวัตถุดิบมาจากไหน ก็เข้มงวดของนำเข้าออกอย่างนั้น ตะไคร้ – ใบมะกรูด เอาเข้ามาได้ไง?

ตึกสวย ฟ้าใส

แล้วรถก็มาจอดหน้าสถานีขนส่งครับ

นี่คือโรงแรมที่ผมจองไว้ครับ Islander Hotel คืนละ 700 กว่าบาท จองผ่าน hostelworld.com ได้แลย นอนห้องรวม 4 คน อยู่ติดสถานีขนส่งเลย

โรงแรมนี้มี 2 ฝั่งครับ ฝั่งนึงเป็นแบบหรู อีกฝั่งเป็นแบบแบ๊คแบ็คเกอร์ ต้องเดินผ่านเกมเซนเตอร์เข้าไปขึ้นลิฟท์

ห้องหับดีเหลือเชื่อครับ เตียงแข็งแรงและสะอาดมาก มีล๊อกเกอร์ให้คนละตู้ ไม่ต้องเปิดแอร์เลย ลมโกรกเย็นสบายทั้งวันทั้งคืน ที่โกลด์โคสนีไม่ร้อนเลยนะครับอากาศกำลังดี ตากแดดก็แค่อุ่นๆ

ห้องน้ำก็ใช้ได้ สะอาดมาก เสียอย่างเดียวคือการพักห้องแบบนี้จะทำอาหารกินเองไม่ได้ครับ เขาห้าม ฮิๆ

ตอนแรกตั้งใจว่าจะไป Theme park ชื่อดังต่างๆของโกล์ดโคส แต่ปรากฏว่ารถเมล์ที่จะไปพาร์คเหล่านี้ขาไปวิ่งถึงแค่ 11 โมงเช้าเท่านั้นครับ ผมไปถึงมันบ่ายโมงแล้ว เลยอดไปตามระเบียบ (ตารางเวลารถเมล์หาดูได้ตามป้ายเลยครับ มาตามเวลานั้นเป๊ะๆ) เอ้านี่แผ่นพับให้ดูยั่วน้ำลาย

แห้วไปอย่างนึง ไม่เป็นไร มาทะเลขอให้ได้เล่นน้ำก็พอใจละ ว่าแล้วก็เดินไปหาดครับ 500 เมตรจากโรงแรมก็ถึงแล้ว หาดชื่อดังระดับโลกที่เจ๊ดอสแนะนำว่ามาบริสเบนแล้วไม่ควรพลาด

ชอบจริงๆครับ หาดสวย อากาศดีไม่ร้อน(ออกจะเย็นๆด้วยซ้ำ)  คนก็ไม่เยอะมาก

ทำท่าแบบโฆษณา Jetstar Airways

ตลอดความยาวหาดไม่ใช่ว่าจะลงเล่นได้หมดนะครับ เขาจะปักธงไว้เป็นสีๆว่าโซนนี้ให้คนเล่น โซนนี้ให้นักเซิร์ฟ โซนคนเล่นจะมีไลฟ์การ์ดทาหน้าขาวๆ เล่นปะปนกับคนเล่นอยู่ครับ  ทำงานถึงสี่โมงเย็น หลังจากนั้นห้ามลงเล่นเด็ดขาด  ตอนแรกผมก็คิดว่าอะไรกันนักกันหนาเล่นน้ำแค่นี้ต้องมีไลฟ์ก่งไลฟ์การ์ด เจอะเข้ากับตัวถึงรู้ครับ

เรื่องของเรื่องคือหาดที่นี่ลาดมาก น้ำก็เย็น เป็นตะคริวได้ง่าย คลื่นก็แรงมาก ทุกครั้งที่สาดใส่ฝั่งนี่คนตัวใหญ่อย่างผมล้มกลิ้งได้ทีเดียว แล้วก็จะดูดกลับลงไปในทะเลแรงมาก  ผมเผลอแป๊บเดียวโดนดูดลงไปห่างฝั่งไปตั้งไกลแล้ว ว่ายกลับยังไงก็ไม่ถึงที่ขาหยั่งถึงซะทีจนจะหมดแรงแล้ว เดือดร้อนไลฟ์การ์ด 2 คนต้องเอาเซิร์ฟบอร์ดไปให้เกาะแล้วช่วยกันลากเข้าฝั่งครับ น่าอายชะมัด

คลื่นแรงชะมัด เข็ดแล้วล่ะ

อาชีพหาเศษสะตุ้งสตางค์ตกตามหาด

โรงแรมที่ผมพักอยู่ตรงตีนตึกสวยๆนั่นพอดีเลย

น้ำใสมากๆ แต่ทรายไม่ค่อยละเอียด

เล่นน้ำเสร็จก็มีฝักบัวอาบน้ำจืดฟรีตรงหาดนะครับ

ตอนอาบน้ำอยู่ก็เหลือบไปเห็นป้ายเตือนให้สังเกตธงสีต่างๆ

มีข้อความเตือนหลายภาษารวมทั้ง...ภาษาไทย

เหนื่อยจากเล่นน้ำแล้วก็มานั่งชิลๆบนหาด กินไก่ย่างลดราคาชิ้นละ 1.9 เหรียญที่ซื้อมาจากห้างColes ในบริสเบน(เป็นห้างค้าปลีกขนาดใหญ่มีสาขาเยอะๆ ของออสเตรเลีย คล้ายโลตัสบ้านเรา)

เจ้าตัวนี้มาขอแบ่งด้วย ไม่กลัวคนเลย

โชว์เสบียงที่ไปแย่งชิงมาตอนลดราคานาทีสุดท้ายของห้างโคเลสครับ (บรรยากาศประมานตอนห้างเอาของที่จะหมดอายุพรุ่งนี้มาลดราคาที่บ้านเรานะครับ)  เป๊ปซี่ขวดละ 80 เซนต์เอง ว๊าว! เป็นไปได้ไง??  โบโลน่า ขนมปัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ชีสโหล หมดนี่จ่ายไป 8 เหรียญเอง  แค่นี้ก็สบายไปหลายมื้อครับ

ที่โรงแรมมีสระน้ำแล้วก็อ่างน้ำวนไว้บริการด้วยครับ ใช้ได้ทั้งแขกไฮโซและแบ็คแพ็คเกอร์

กลางคืนที่โกลด์โคสก็คึกคักทีเดียว มีโชว์เร่หาเงินแบบตามถนนคนเดินทั่วไป

เพลิดเพลินไปกับการช๊อปสินค้า (ซึ่งราคาไม่ถูกเท่าไหร่) ร้านอาหาร บาร์มีทุกตรอกซอกซอยแต่ดูเป็นระเบียบดีครับ มีกระทั่งเซ็กส์ช็อป ร้านของเล่นผู้ใหญ่ อันนี้เป็นแผงเสื้อยืดลายทะลึ่งๆ อันที่ลูกศรชี้นี่ก็ว่าฮาแล้ว มาเห็นแถวมาบุญครองบ้านเรามีข้อความกำกับด้วยว่าห้ามทำเกินวันละ 2 ครั้ง เด็กและสตรีมีครรภ์ไม่ควรทำ 555

เช้าอันสดใสที่โกลด์โคส

กว่าร้านรวงต่างๆจะทยอยเปิดก็ 10 โมงเช้าแน่ะครับ

แม้จะเที่ยง แดดเปรี้ยงๆ ก็เล่นเซิร์ฟได้

ดูโรงแรมอีกมุมหนึ่ง

ท้องถนน รถราไม่มากครับ

ใครอยากจะไปบ้าง โรงแรมนี้ถูกที่สุดที่หาได้ในเน็ทแล้วครับ http://www.islander.com.au

ถึงเวลาต้องลาจากหาดสวยระดับโลกแล้ว ผมก็แบกเป้อันหนักอึ้ง เช็คเอาท์แล้วเดินไปป้ายรถเมล์ใกล้ๆ เพื่อเดินทางต่อไปซิดนีย์ครับ

ผมจำไม่ได้แล้วว่ารถสายอะไรไปสนามบิน แต่ถามที่เคาท์เตอร์โรงแรมได้ครับ  รถจะมุ่งไปสนามบิน Coolanggatta ทางตอนใต้ของโกล์ดโคสครับ ผ่านหาดชื่อดังต่างๆของโกล์ดโคส (ไม่ได้มีแค่ Surfers paradise หาดเดียวนะ) รูปนี้กำลังผ่านศูนย์ประชุมนานาชาติครับ

ค่ารถประมาณ 4 เหรียญ  แต่ไม่ได้เข้าสนามบินเลยทีเดียว รถเมล์จะเอามาทิ้งไว้ป้ายนี้ครับ ให้รอรถตู้ของสนามบินมารับอีกที(ไม่เสียตังค์เพิ่มครับ)  รูปนี้ให้ดูเสาไฟฟ้าไม้สนที่ยังอนุรักษ์ไว้ครับ

แป๊บเดียวรถตู้ก็มาแล้ว

อีกประมาณ 5 นาทีก็ถึงสนามบินครับ คับคั่งทีเดียว

เทอร์มินอลที่สร้างแบบง่ายๆเหมือนโลว์คอสต์เทอร์มินอลนะครับ แบ่งเป็นฝั่ง Quantus + Jetstar และฝั่ง Vergin blue ครับ คราวนี้ผมจองโปรลดกระหน่ำของเวอร์จินบลูไว้ครับ จะได้นั่ง 737-800 แล้ว!

เดี๋ยวนี้ที่ไหนๆก็ฮิตสถาปัตยกรรมผ้าใบ

เช็คอินเวอร์จิ้นบลูต้องทำเองทุกคนนะครับ โดยใช้ตู้อัตโนมัติแบบนี้ แสกนบาร์โค้ด แล้วก็เลือกที่นั่งตามใจชอบครับ บอร์ดดิ้งพาสก็จะปริ๊นท์ออกมาจากเครื่องนี้

เสร็จแล้วก็เอาสัมภาระไปโหลดที่เคาท์เตอร์ครับ จำกัดน้ำหนัก 20 กิโลครับ แต่ไม่เห็นชั่งเลย

เครื่อง 737 และ 320 ขึ้นลงถี่มากครับสนามบินนี้ ส่วนใหญ่ก็ไม่พ้น ควันตัส เจ็ทสตาร์ และเวอร์จิ้นครับ  อันนี้เป็น 737 – 400 ของเวอร์จิ้น มาจากเคนส์ จอดแล้วก็เชิญ ผดส. ลงเดินตามอัธยาศัย

อันนี้เป็น Observation Deck ครับ เชิญเกาะรั้วดูได้ตามใจชอบ แดดเปรี๊ยงๆแต่แค่อุ่นๆครับ ผมเอาขนมปังโปะชีสแผ่นกับแฮมแล้วตากแดดไว้ แค่นี้ก้ได้แซนด์วิชแฮมชีสไว้สำหรับเป็นของว่างบนเครื่องละ
อิอิ

อากาศดีมากๆ สมเป็นแหล่งท่องเที่ยว

หอควบคุม ใสแหน็วเป็นตาตั๊กแตน

แล้วก็เข้ามาใน Departure hall ที่สร้างขึ้นอย่างง่ายๆครับ

เจ็ทสตาร์ลำนี้พึ่งมาจากซิดนีย์ หลุมจอดที่นี่จะเอียงๆนะครับ เพื่อที่เครื่องจะหมุนตัวออกไปได้เลย ไม่ต้องพึ่งรถ Push back

และแล้วเที่ยวบินของผมก็เรียกขึ้นเครื่อง

เชิญเดินเอาหัวดำๆตากแดด ตามคอนเซปต์ของโลวคอสต์แอร์ไลน์

ประตูเปิดทั้งหน้าทั้งหลังครับ ใครนิยมประตูหน้าหรือหลังก็เชิญตามอัธยาศัย คราวนี่ไม่ต้องเล่นเก้าอี้ดนตรีครับเพราะมีเลขที่นั่ง

เนื่องจากมีเลขที่นั่ง การบอร์ดผู้โดยสารจึงค่อนข้างช้าถ้าเทียบกับเจ้าที่ไม่ระบุเลขครับ ส่วนใหญ่ก็มัวแต่เดินหาที่นั่งกันนั่นแหละ กว่าจะเจอ กว่าจะเก็บของ กว่าจะหย่อนก้น แต่ยังไงเสียเขาก็รักษาเวลาได้ดีครับ

แคตตาล๊อกขายของ

คู่มือความปลอดภัยบนเครื่อง Boeing 737-800 Virgin Blue

Seat pitch กว้างทีเดียวครับ นั่งสบายๆ

มี In-flight Magazine ด้วย

ข้อมูลเที่ยวบินครับ
สายการบิน Virgin Blue
เที่ยวบินที่ DJ516 วันศุกรที่ 9 มีนาคม 2550
ออกจาก Goldcoast Coolangutta Airport 13.45 น. (GMT+10)
ถึง Kingfordsmith Airport, Sydney Terminal 2 16.10 น. (GMT+11 Day light saving time)
รวมเวลาบิน  1 ชั่วโมง 35 นาที
เครื่องบิน Boeing 737-800
ราคาสุทธิ 51 AUD  1462 บาท ครับ

แล้วก็มุ่งหน้าออกจากโกลด์โคสครับ แหม ชอบปีกงอนๆของเครื่อง 737 New Generation จริงๆ

ท้องฟ้าอันสดใส สวยจนหลับไม่ลงเลยครับ

ถุงอ้วกเอนกประสงค์ครับ นอกจากจะอ้วกใส่ได้แล้ว ยังสามารเอาฟิล์ม เมโมรีการ์ด หรือสื่อบันทึกภาพอะไรๆใส่ใว้พร้อมจ่าหน้าถึงตัวเอง เพื่อใช้บริการล้างอัดภาพทางไปรษณีย์ได้ด้วย แต่เห็นสนนราคาแล้วก็แหม...

พาทัวร์ห้องครัวตอนเจ้าของเขาไม่อยู่ ไปขายน้ำ

ห้องน้ำแบบทิปปิคอล 737 ครับ ชักโครกเป็นแบบโมเดิร์นกดแล้วดูดตูด ใครเป็นริดสีดวงโปรดระวัง

.ในห้องน้ำแทบทุกที่ในออสเตรเลียแม้แต่บนเครื่องบินจะมีกล่องสำหรับทิ้งเข็มฉีดยา เป็นกล่องขาวๆ มีรูปเข็มติดอยู่ ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร แต่ผมเดาว่าคงมีไว้สำหรับคนที่ใช้อินซูลินแบบฉีดเข้าใต้ผิวหนังเพื่อคุมเบาหวาน

แอบถ่ายคุณป้าแอร์ ยืนยันว่าลุง-ป้าทั้งลำครับ

น้ำแอ๊ปเปิ้ลราคาประมาณ 50 บาทเอง(แน่ะ)ครับ สายการบินนี้ขายของราคาเท่าๆกับบนพื้นดินเลย ทำให้ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาซื้อของบนเครื่องมากิน

ตอนนี้อยู่เหนือท้องฟ้าซิดนีย์แล้วครับ กำลังลดระดับ ว้าวๆๆ ตื่นเต้นๆๆ

อ๊ะ เห็นแล้วๆ ซิดนีย์โอเปราเฮาส์  กรี๊ด!! เคยเห็นแต่ในทีวี ไม่นึกว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ!! (กรุณาอย่านึกสมเพชเด็กบ้านนอกอย่างผมเลยอ่ะ) อยู่ตรงกลางรูปเลยน่ะครับ ข้างๆทางขวาสีดำๆก็เป็นสะพานฮาเบอร์บริดจ์ที่เขาเอาไว้จุดพลุตอนปีใหม่กันง่ะ

แล้วก็เริ่มเลี้ยวกลับเพื่อให้เข้าทางรันเวย์สนามบินคิงส์ฟอร์ดสมิท

พึ่งรู้ว่าชายฝั่งซิดนีย์นี่เป็นแบบเว้าๆแหว่งๆ ไม่มีชายหาด น่าจะเกิดจากการยุบตัวของชายฝั่งหรือการกัดเซาะของคลื่นหรือธารน้ำแข็งในสมัยโบราณ (อันนี้เดามั่วนิ่มเอาเองล้วนๆ ไม่ได้อ้างอิงจากความรู้หรือข้อเท็จจริงทางธรณีวิทยาใดๆทั้งสิ้น เด็กๆห้ามนำไปอ้างอิงในเชิงวิชาการนะจ๊ะ)

ที่โล่งๆนั่นคือป่าช้านะครับ กว้างมากๆๆ ไม่รู้ชาวบ้านรอบๆแถวนั้นอยู่ได้ยังไง ท่าจะเฮี้ยนน่าดู

ปลายรันเวย์แล้ว

เห็นดาวน์ทาวน์ซิดนีย์อยู่ลางๆ

แตะพื้นแล้วครับ อ๊ะนั่นคุณป้า 747-400 การบินไทยลายโบราณ

และคู่แข่งคู่กัดตลอดกาล

เทียบงวงช้างที่เทอร์มินอล 2 Domestic ครับ แถวนี้มีแต่เวอร์จิ้น

ภายใน 737-800 เคบินครับ คุณป้าข้างหน้าแบบว่า Complete obstruction มาก เป็นเส้นเลือดหัวใจละก็ตายไปแล้ว เลยปล่อยให้แกไปก่อนแล้วถือโอกาสถ่ายรูปซะเลย

รูปสุดท้ายบนเครื่องเป็นที่ระลึกครับ เพราะทริปนี้ขึ้นสายนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ตอนแรกว่าจะขอถ่ายกะลุงสจ๊วต แต่เห็นท่าทางน่าจะดุเลยไม่กล้า

ลำนี้แหละคร้าบ ที่พาผมมาเหยียบซิดนีย์ เมืองที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก

(737-800 รุ่นเดียวกับของไชน่าแอร์ที่ลงจอดแล้วระเบิดเลยอ่า..)

กระจกโค้ง ทำให้ได้ภาพที่แปลกตา

จอดได้ตรงขีดเป๊ะๆเชียว เจ้าหน้าที่ภาคพื้นรีบเอาหินหนุนล้อกันไหล

แถวนี้เวอร์จิ้นครอง ไม่รู้บริสุทธิ์อยู่จริงๆหรือเปล่า

รับกระเป๋าเบลท์ 2 ครับ

ที่นี่รถเข็นเก็บตังค์อีกแล้ว อะไรกันนักกันหนา ว่าแล้วก็เลยแบกเองแล้วเดินหลงทั่วเทอร์มินอล

กว่าจะมาเจอบูทขายตั๋วรถตู้เข้าเมืองครับ ที่จริงมีรถไฟใต้ดินเข้าเมืองนะครับ แต่ไปดูแล้ว แพงมาก แถมต้องเดินไกล ผมว่าขึ้นรถตู้ดีกว่า ไป-กลับ12 เหรียญมั้งถ้าจำไม่ผิด ส่งถึงประตูที่พักเลย ตอนขากลับก็โทรเรียกเขามาก่อนซัก 2 ชั่วโมงก่อนเวลาเครื่องขึ้น รถจะมีทุกชั่วโมงครับ ระยะทางก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ นั่งรถประมาณ 30 นาที

ซื้อตั๋วแล้วก็เดินมาขึ้นคันนี้แหละครับ คนขับเป็นคนจีน พูดภาษาปะกิตเพี้ยนๆ ไม่ต่างจากผม

ระหว่างทางเขาก็จะจัดลำดับส่งผู้โดยสารคนอื่นก่อนตามความใกล้-ไกล ไอ้เราก็ชมบ้านชมเมืองไป

แถวนี้เป็นย่านคนจีนครับ (ที่ซิดนีย์คนจีนเยอะมากๆ ร้านค้าต่างๆเท่าที่เห็นส่วนใหญ่เจ้าของหรือพนักงานขายก็เป็นคนจีน)

ที่ซิดนีย์ขี่มอเตอร์ไซค์ไม่ต้องเปิดไฟแต่ต้องใส่หมวกครับ

ระหว่างทางก็ชมสถานที่สำคัญไปเรื่อยๆ แล้วจะได้มาตามเก็บทีหลัง

ที่พักผมคราวนี้ราคาคืนละ 14.6 AUD ก็ 420 บาทชื่อ Sydney G’ day Backpackers  เชิญชมเว็บเขาได้ที่ http://www.g-day.com.au สภาพข้างนอกเป็นตึกแถวธรรมดาๆแต่สะอาด ดูไม่น่ากลัว ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆอ่าววูลูมมูลูและสถานีรถไฟคิงครอส (แต่ต้องเดินขึ้นเขาไปหน่อยครับ) มีห้าง Coles อยู่ใกล้ๆด้วย จองผ่าน hostelworld.com ไปจะถูกกว่านะครับ  สภาพเตียงนอนก็อย่างที่เห็น อาหารเช้าเป็นแพนเค้กกับกาแฟฟรี แต่ไม่ทำให้ครับ ให้แป้งมากระปุกนึง หาน้ำหรือนมผสมแล้วทอดเอาเอง ไอ้เรามีแต่ทักษะทอดไส้อั่วเนื้อเค็ม กว่าจะทำแพนเค้กแบบมนุษย์กินได้ก็ไหม้แล้วไหม้อีก เป็นที่ให้ตลกขบขันของบรรดาเพื่อนร่วมหอพักทั้งหลาย

ที่เที่ยวในซิดนีย์ก็มีหลายที่ครับ ที่ทัวร์ไทยมักพาไปก็คืออุทยานแห่งชาติบลูเมาเทนกับสวนหมีโคอาล่า ซึ่งผมมีเวลาจำกัดก็เลยต้องตัดบลูเมาท์เทนทิ้งแล้วเลือกแค่ทัวร์ในเมืองใกล้ๆ

ซิดนีย์มีภูมิประเทศที่ไม่ใช่ที่ราบครับ เป็นที่ลุ่มๆดอนๆ ตลอด เดาเอาจากแผนที่ไม่ได้ว่าเดินเอาจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ในเมื่อรถไฟใต้ดินมันแพง(และไม่ค่อยสะดวกเพราะแต่ละสถานีล้วนอยู่ห่างจากจุดที่ผมอยากไป) ไอ้จะขึ้นแท็กซี่รึก็รอให้รวยก่อนเถอะ เลยไม่พ้นจะต้องเดินเอาซะทั่วเมืองครับ ขาแทบลากเลยขอบอก อันนี้ขอแนะนำตรงๆว่าไม่ควรเอาอย่างนะครับ เพราะวันต่อไปมันจะล้ามาก จนไม่อยากลุกไปไหนเลย
แผนที่เมืองซิดนีย์ http://www.metromonorail.com.au/Artwork/MetroSydneyMap-Web.gif

อันนี้เป็นพิพิธพันธ์

อันนี้ท่าจะวิทยาลัยเก่าครับ สวยจริงๆ

น้ำพุแบบนู้ดๆ อีโรติค

ซิดนีย์ทาวเวอร์ครับ ทำไมเมืองใหญ่ๆเขาต้องนิยมมีหอคอยเป็นแลนด์มาร์คกันนะ

ตามแผนที่ที่เขาแจกฟรีบอกว่าถ้าเดินตรงไปทางนี้จะเจออ่าว Circular quay ซิดนีย์ครับ ตรงนั้นมีท่าเรือเฟอรี่ไปต่อได้หลายที่

และก็มาถึงครับ ท่าเรือซิดนีย์เฟอรรี่ที่ Circular Quay มองเห็นสะพาน Harbor bridge  อันสวยงามที่เคยเห็นแต่ในทีวี    ว๊าว ว๊าว...

แถวนี้มีนกนางนวลมาคอยโซ้ยขยะที่นักท่องเที่ยวกินเหลือแล้วทิ้งมากมาย

คราวนี้ซื้อแพกเกจเรือไป-กลับ+ ค่าเข้าสวนสัตว์ทารองก้า(ที่ให้หมาโคอาลี่เรามาไว้ที่สวนสัตว์เชียงใหม่นั่นแหละ) + ค่านั่งกระเช้าขำๆในสวนสัตว์ สนนราคา 32 เหรียญครับ ประมาณ 900 บาท

เรือเฟอรี่ครับ เป็นเรือเก่าๆที่เอามาทาสีให้ดูใหม่หน่อย ติดป้ายไฟวิ่งเข้าไปหน่อยก็ดูหรูละ

เรือจะแล่นผ่านซิดนีย์โอเปราเฮาส์ครับ นั่งบนดาดฟ้าโต้ลมเย็นๆ แดดอุ่นๆ ชมโอเปราเฮาส์ในอ่าวซิดนีย์ อะโห ฟังดูไฮโซ ..... แต่เรือบ้านี่เหม็นควันจังว่ะ...

โอเปร่าเฮาส์มองใกล้ๆแบบนี้ดูโทรมชอบกล มีหยากไย่ด้วยอ่ะ แต่ก็ดูคลาสสิค ถ้าจะถ่ายรูปโอเปราเฮาส์มุมนี้ควรมาช่วงเช้านะครับ ไม่งั้นจะย้อนแสง ไม่สวย

ชอบรูปนี้จัง โอเปราเฮาส์มีดาวน์ทาวน์ซิดนีย์เป็นแบ๊กกราวด์ อยากถ่ายตัวเองคู่กับภาพนี้เป็นที่ระลึก แต่กลัวรูปจะหมดความขลังไปเลยไม่เอาดีกว่า

แล้วเรือก็มาเทียบที่ท่าเรือสวนสัตว์ตารองก้าครับ ใช้เวลาเดินทางแค่ประมาณ 20 นาที ที่นี่ไม่ตรวจตั๋วอีกตามเคย

เนื่องจากสวนสัตว์นี้อยู่บนไหล่เขา ทางเข้าจริงๆอยู่ข้างบนนู่น  คนที่มาทางเรือเลยต้องนั่งกระเช้าขึ้นไปก่อนประมาณ 200 เมตรแล้วค่อยเดินดูไล่ๆลงมา จะได้ไม่เหนื่อยครับ

หมาโคอาลี่ครับ ดูได้อย่างเดียว ห้ามจับครับ  ถ้าจะถ่ายรูปคู่กะมันใกล้ๆต้องซื้อแพ๊กเกจเสียตังค์เพิ่มเป็นพันเลยอ่ะ

จิงโจ้เทา ดูได้อย่างเดียว ห้ามจับเช่นกัน

ตัวกินมดคล้ายเม่น

มีโชว์เครื่องบินเขียนอักษรบนท้องฟ้าด้วยครับ เกิดมาก็พึ่งเคยเห็นนี่แหละ ไม่รู้ใครที่ไหนจ้างให้เขียนชื่อเมียเอ้ย  แฟน บนฟ้า BAM BAM BAM เขียนอยู่ได้ทั้งวันเลย

หิวแล้วก็ไปโรงอาหารกันครับ ดูจากสถาปัตยกรรมคงสร้างขึ้นมาพร้อมกับโซนสัตว์เอเชียนี่แหละ  เอาร้านนี้ดีกว่าครับ พนักงานขายเป็นคนไทยด้วย

ข้าวราดเนื้อแกะผัดแบบมองโกลเลียครับ กล่องนี้ + โค้ก แค่เนี๊ย!! ราคา 280 บาทโลด ฮือๆๆ


ใครไม่เคยกินเนื้อแกะ อยากรู้ว่ารสชาติเป็นยังไง เอียงหูมาจะกระซิบให้ว่า.... รสชาติเหมือนเนื้อควายบ้านเราเลย ;)

ร่มทรงบาหลี หลังคาทรงไทย-มาเลย์-อินโด

มีศาลาไทยไว้พักหลบแดด ของพวกนี้สร้างขึ้นมาต้อนรับช้างไทย 5 เชือกที่เราเอามาแลกหมีโคอาล่าครับ ตอนนี้เป็นดาราเด่นของสวนสัตว์ที่นี่เลย

เจ้าพวกนี้แหละครับ เป็นลูกช้างวัยรุ่น 4 ตัวชื่อ ผักบุ้ง,น้องกุ้ง, แตงโม, พรทิพย์ และ ทองดีครับ  ... ฝรั่งสนใจมุงดูกันเต็มเลย เห่อเหมือนตอนพวกเราเห่อหมีแพนด้าก็ไม่ปานครับ ใครอยากไปเยี่ยมเจ้าสี่ตัวแบบลัดฟ้า เชิญที่ http://www.zoo.nsw.gov.au  หรือ http://www.zootopia.com.au/content/view.asp?id=1225  ครับ เขาทำไว้ดีทีเดียว

สภาพความเป็นอยู่ของช้างที่นี่ ส่วนตัวผมว่าดีมากๆ มีอาหาร มีน้ำให้เล่น มีที่ให้เดินกว้างๆ มีควานฝรั่งคอยดูแลอาบน้ำให้ ฯลฯ ถ้าไม่นับว่ามันหนาวนะ

ฝรั่งมุง อุ้มลูกจูงหลาน

ตู้บริจาคช่วยช้างไทย

มีป้ายให้ข้อมูลสถานการณ์ช้างในเอเชีย ส่วนไอ้ชื่อหนังสือพิมพ์นั่นเป็นอักษรอะไรก็คงรู้ เขาไม่ได้เขียนผิดครับ แต่เขาตั้งใจให้เป็นยังงี้แหละ จะเห็นได้จากป้ายต่างๆแถวนี้ก็เป็นแบบนี้ ประมาณว่าอยากให้ดูได้มู้ดเมืองไทย แต่ไม่อยากพาดพิงโดยตรงอ่ะ

เดินแถวนี้แล้วรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน

สวนสัตว์ทารองก้ายังมีสัตว์น่าสนใจอีกหลายอย่างนะครับ นี่ก็กอริลล่า

จากสวนสัตว์สามารถถ่ายรูปอ่าวซิดนีย์อันสวยงาม

มาดูเพนียดฝึกช้างกันครับ ลอกแบบมาจากบ้านเรา แต่ทำด้วยอุปกรณ์ไฮโซกว่า

ข้างเพนียดมีนี่ด้วย ไม่รู้ว่าทำเอาขำๆได้บรรยากาศหรือจริงจังกันแน่ แต่ของเซ่นนั่น ของจริงอ่ะ???

สวนสัตว์ทารองก้ามีการจัดการที่ดีมาก ขนาดส่วนแสดงสัตว์ที่อาศัยตามบึงก็มีตู้กระจกให้เราลงไปดูบรรยากาศใต้น้ำ

Fly Fox ครับ ตอนแรกนึกว่าเป็นสัตว์ประหลาดอะไรซะอีก ที่แท้ก็ค้างคาวแม่ไก่

มุมถ่ายรูปสำหรับเด็กๆ

หมียักษ์อะลาสก้าพันธุ์ดุ

เมียร์แคทครับ ใครไม่รู้ว่าเจ้า “ทีโมน” ในเรื่อง The Lion King เป็นตัวอะไร ก็เจ้านี่แหละ

ตรงนี้เป็นส่วนแสดงนกครับ ฉากหลังสวยงามมั่กๆ

ผู้ชายเสื้อแดงนี่ทำหรู เตี๊ยมให้คนฝึกนกแก้วให้นกคาบแหวนมาให้แฟนแล้วขอแต่งงานกลางสวนสัตว์เพื่อเซอไพรส์ คนเฮกันตรึม เมื่อจบการแสดงก็มีคนไปแสดงความยินดี...ยังกะในหนังแน่ะ

หนูไม่ได้คางเบี้ยวนะจ๊ะ กำลังเคี้ยวเอื้อง...

ขากลับก็นั่งกระเช้าไปขึ้นเรือที่เดิมครับ บ๊ายบาย เจ้าโคอาล่า เดี๋ยวจะไปเยี่ยมเพื่อนแกที่เชียงใหม่อีก

ระหว่างทางกลับก็ผ่าน Opera House อีกรอบ คราวนี้ได้แสงในมุมที่ต่างออกไป

ขึ้นจากท่าเรือแล้วก็ว่าจะขึ้นรถไปไปอ่าวDarling ครับ ซึ่งเป็นที่ตั้งของ Sydney Aquarium

นี่ใบอะไรนะ ใช่ใบเมเปิ้ลรึเปล่า???

รถไฟใต้ดินของซิดนีย์จะเก่าๆ มีสองชั้นแบบนี้แหละครับ บางคันก็ติดแอร์ บางคันก็ไม่ติด ร้อนอิ๊บอ๋าย.. เอาแน่ไม่ได้

เข้าประตูไปก็จะบันได นั่งที่ไหนก็ได้ตามสบาย อ้อ ที่นั่งมันมากจนไม่ต้องมีคนยืนนะครับ ราคาก็ค่อนข้างแพง คิดเป็นโซน ไม่คิดเป็นระยะทางครับ ภายในโซนเดียวกันก็ 2.4 เหรียญโลด 60 กว่าบาท ทั้งที่ไปแค่สถานีเดียวเอง

มาผุดสถานีใต้ห้างควีนสตรีทครับ กว่าจะหาทางออกสู่โลกเบื้องบนเจอก็แย่เหมือนกัน

เดินอีกหน่อยก็ถึงอ่าวดาร์ลิ้งครับ ที่จริงจะขึ้นรถไฟรางเดี่ยวก็ได้ แต่มันแค่สถานีเดียวเอง แพง ไม่คุ้ม

ถึงแล้วครับ ซิดนีย์อะควาเรี่ยม

ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกซะหน่อย ท่าเรือเล็กอ่าวดาร์ลิ้ง ตอนเย็นๆแถวนี้จะบรรยากาศดีมีคู่รักมานั่งจู๋จี๋กันพร้อมโยนเศษอาหารให้นกนางนวล

ต่อไปก็เข้าไปดูอะควาเรียมครับ ราคา 700 กว่าบาท ที่จริงเอาโบร์ชัวร์ที่แจกที่โรงแรมมาเป็นส่วนลดได้อีก แต่ผมลืมหยิบใส่กระเป๋ามาอ่ะ ข้างในจะมีป้ายว่าอันไหนถ่ายรูปได้อันไหนถ่ายไม่ได้นะครับ ที่นี่ไม่ได้มีแค่สัตว์น้ำ ตุ๊กเข้ก็มี

อันนี้ก็ตุ่นปากเป็ดหรือ Platypus ถ่านรูปยากมากๆเพราะมันชอบอยู่ที่มืดและก็ว่ายเร็ว เลยได้มาแค่นี้แหละครับ เจ้านี่เขาว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดเดียวที่ออกลูกเป็นไข่ ตรงขาหน้าของมันจะมีเงี่ยงพิษ ปักเจ็บเหมือนปลาดุกบ้านเรา

เพนกวินนางฟ้า เพนกวินพันธุ์เล็กที่สุด พบเยอะแถวแทสมาเนีย เมลเบอร์นก็มี

ตรงนี้ให้เล่นเกม “หาสหายของนีโม”

แสงน้อย กล้องปัญญาอ่อนเลยถ่ายไม่สวยครับ

ทางเดินลอดใต้แทงค์ปลาของที่นี่จะเป็นแบบนี้ครับ คือเป็นอุโมงค์กระจกทั้งข้างบนข้างล่าง

The great white shark ครับ ฉลามขาวที่ถูกเอามาทำเป็นหนังฉลามกินคนน่ากลัว โดยรวมผมว่าอะควาเรี่ยมที่นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่อ่ะครับ สัตว์น้ำไม่หลากหลายเท่าไหร่  บอกตรงๆว่าเสียดายตังค์ ถ้าให้เทียบกับที่สิงคโปร์ละก็ผมว่าที่สิงคโปร์ดีกว่าอีก

นี่ไงครับ ตอนเย็นๆเริ่มมีคู่รักมานั่งกินลมชมวิวกันแล้ว

เดินขาลากไปเรื่อยๆก็ไปถึงไชน่าทาวน์ครับ ที่นี่ฟู้ดเซนเตอร์ขายข้าวแกง ไอ้นี่ข้าวราด 3 อย่าง 180 บาท แต่รสชาติ.... สุนัขไม่รับ’ทานเลยอ่ะ....

ไชน่าทาวน์เป็นที่ที่เหมาะจะซื้อของฝากนะครับ ตามที่ผมไปมา 3-4 เมือง ซื้อที่นี่ถูกสุด พวกตุ๊กตุ่นหมีโคอาล่า คลิ๊บหนีบกระดาษหมีโคอาล่า Magnet พรมขนแกะ อะไรพวกนี้

เช้าอีกวันมาผมจะไปโคอาล่าปาร์คที่ทัวร์ไทยชอบพาไปครับ วิธีไปก็คือขึ้นรถไฟจากสถานี King cross สายสีน้ำเงินไปเปลี่ยนรถเป็นสายสีแดงที่สถานีเซนทรัล แล้วไปลงที่สถานี Pennant Hill ครับ เป็นสถานีบ้านนอกเล็กๆอ่ะ ลงรถไฟแล้วก็ข้ามสะพานลอยไปจะมีป้ายรถเมล์ รถเมล์ไปสวนโคอาล่าจะมาทุกชั่วโมง มีตารางติดไว้ที่เสา ซึ่งผมดูแล้วไปไม่ทันดูโชว์ที่สวนหมีแน่ๆเพราะตอนนี้ก็ 10 โมงกว่าแล้ว เลยขอแชร์แท๊กซีไปกับ 2 สาวญี่ปุ่นที่เจอกันตรงป้ายรถเมล์ มิเตอร์ขึ้นเร็วมากๆ กิโลกว่าๆเองหมดไป 12 เหรียญ หารแล้วคนละ 4 เหรียญครับ ปล. Sydney rail System ครับ http://www.cityrail.info/out_about_sydney/images/daytripper_map.gif ::)

แล้วก็มาถึงสวนเพาะเลี้ยงและอนุรักษ์หมีโคอาล่า ทางเข้าจะธรรมดาๆยังงี้แหละครับ

ค่าเข้า 16 เหรียญครับ ถือว่าถูกทีเดียว

ที่นี้เขาเลี้ยงโคอาล่าแบบปล่อยๆ ลองมองหาตามต้นยูคาลิปตัสดีๆก็จะเจอครับ รูปนี้ก็มีตัวนึง

มีโชว์กล้อนขนแกะครับ วันละ 2 รอบ

สภาพแกะก่อนโดนตัดขน... น่ารักน่ากอด

ขณะกำลังเผชิญชะตากรรมครับ.....กว่าจะตัดได้ก็ต้องปลุกปล้ำพอสมควรครับ

ให้คนดูขึ้นไปลองตัดเก๊กท่าถ่ายรูปได้ด้วย

อันนี้สภาพหลังเสร็จกิจ เขาบอกอีกประมาณ 1 ปีถึงจะตัดได้ใหม่ครับ ถ้าไม่กลายไปเป็นซี่โครงแกะอบซ๊อสซะก่อน

ขนที่ได้เขาต้องเอาไปผ่านกระบวนการทำความสะอาด- ฟอกสีอีกที

ต่อไปเป็นโชว์หมาเลี้ยงแกะครับ ต้อนแกะเข้าคอก เหมือนในเรื่อง “เบ๊บ หมูน้อยหัวใจเทวดา” เลย (เด็กสมัยนี้เกิดทันมั๊ยนะ) แล้วก็มีโชว์ขว้างบูมเมอแรงด้วยครับ บูมเมอแรงที่ใช้ได้เขาต้องฝนให้มีเหลี่ยมมีมุมเฉพาะ แบบนะครับ ไม่ใช่ไม้อะไรงอๆก็เอามาขว้างได้หมด(ขว้างน่ะขว้างได้ แต่มันไม่กลับมาหรอก) แล้วเวลามันกลับมาเขาก็ใช้สองมือตะปบเอานะครับ ไม่ใช่ตั้งท่ารับเท่ๆแบบพี่เบิร์ดชุดบูมเมอแรง (แอบใบ้อายุอีกแล้ว)

หมีโคอาล่าที่นี่สามารถสัมผัสใกล้ชิด จับได้กอดได้ให้อาหารได้ครับ เขาไม่หวงเหมือนที่สวนสัตว์ทารองก้า

ตัวนี้บักเอ๊กมาก เท่าหมาตัวเขื่องๆเลย

ใครว่าโคอาล่าเชื่องช้า ไม่จริงครับ วิ่งบนดินนี่เร็วปรู๊ดเลย ปีนต้นไม้ขวับๆ

มีสวนจิงโจ้แดง-จิงโจ้เทา เลี้ยงแบบปล่อยๆ เข้าไปกอดไปเล่น ให้อาหารได้ เชื่องมากเลยครับ

ลูบหัวก็ได้ ขอมือก็ให้ (ยังกับหมา)

หางอันหนักอึ้ง เอาไว้ทรงตัว

อันนี้วอมแบทครับ เป็นตัวเดียวที่ห้ามจับ เพราะมันกัด!!! ใส่ปลอกคอ-ไหล่-สายจูง ยังกับหมาแน่ะ ฮิๆ

ดูจนทั่วก็ขึ้นรถเมล์ไปต่อรถไฟกลับซิดนีย์ครับ ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ผ่านสนามกีฬาที่เขาเคยใช้จัดโอลิมปิคด้วย อลังการมากๆ แต่เสียดายคว้ากล้องมาถ่ายไม่ทัน ถ้าใครสนใจเขามีเดย์ทัวร์ขึ้นเรือจากที่ที่อ่าวซิดนีย์Circular Quay ไปเที่ยวชมโอลิมปิคปาร์คด้วยนะครับ.... สองสาวในรูปนี่แหละที่ให้ผมแชร์ค่าแท็กซี่ด้วย ขอบคุณคร้าบ..

มาเปลี่ยนขบวนที่สถานีเซ็นทรัล เป็นสีน้ำเงินเพื่อต่อไปสถานีคิงครอส ใกล้ที่พักผม

ตอนแรถผมนึกว่าคิงครอสนี่เป็นสถานีกลาง เพราะชื่อเหมือนที่ลอนดอน แต่จริงๆไม่ใช่เลย แถวนี้เป็นแหล่งเสื่อมโทรมเลยก็ว่าได้ มีแต่ร้านเซ็กซ์ช๊อป ร้านบริการสำหรับผู้ใหญ่เต็มสองข้างทาง ถ้าใครมาอย่ามาพักแถวนี้เลยครับ น่ากลัว

หลังจากนอนเอาแรงพักขาเมื่อยๆ ตื่นเช้ามาผมก็รีบเดินไปดูม้านั่งมิสซิสแมคควารีส์(ซึ่งคงเป็นเมียข้าหลวงคนสำคัญอะไรซักอย่างในอดีต)  อีกหนึ่งไฮไลท์ที่ทัวร์มักพาไปครับอยู่ในสวนสาธารณะตรงแหลมอะไรที่ปากอ่าววูลูมมูลู ตรงนั้นเป็นจุดที่ดีที่สุดที่จะถ่ายรูปคู่กับโอเปราเฮาส์- สะพานฮาเบอร์บริดจ์ ในตอนเช้า เพราะตำแหน่งและแสงจะได้พอดีครับ เดินจากที่พักผมไปก็ราว 2 กิโลได้ ขึ้นเขาด้วย ทรมานชะมัด ปกติทัวร์เขาจะเอารถโค้ชเข้าไปส่งกันน่ะครับ....แต่เสียดาย ไปถึงเขาดันเก็บม้านั่งไปซ่อมซะนี่...

จากนั้นผมก็รีบกลับมาที่พักเพื่อโทรเรียกรถตู้มารับไปสนามบินครับ เทอร์มินอลต่างประเทศของสนามบินคิงส์ฟอร์ดสมิท อยู่ไกลจากเทอร์มินอลโดเมสติกมากๆๆ

วันนี้จะนั่งเจ็ทสตาร์ไปเมลเบอร์นครับ เป็นเที่ยวบินไม่ปกติ คือ ปกติเจ็ทสตาร์จะใช้ A320 ลงที่สนามบินAvalon นอกเมืองเมลเบอร์นซึ่งเป็นสนามบินบ้านนอกเล็กๆสำหรับโลวคอสต์ (เจ๊ดอสบอกยังงั้น) แต่เที่ยวบินที่ผมจองมานี่จะใช้ A330-200 ลำบักเอ๊ก :oและไปลงที่สนามบิน Tullamarine  ซึ่งเป็นสนามบินหลักของเมลเบอร์นครับ เพราะเขาจะบินต่อไปกรุงเทพฯ เป็นเที่ยวบินอินเตอร์ของเจ็ทสตาร์ที่พึ่งเริ่มบินปลายปีที่แล้วไงครับ แต่เชื่อไหมว่าเที่ยวบินที่ผมจองนี่ ราคาถูกกว่าเที่ยว 320 ที่ไปลง Avalon ตั้งเยอะแน่ะ

เช็คอินเสร็จก็เดินดูสนามบินคิงส์ฟอร์ดสมิทอินเตอร์กันดีกว่า ไฝ่ฝันจะได้มาเห็นตั้งนานแล้ว ฮิๆ  เดินมาก็เจอเจ้านี่แขวนโชว์อยู่ ประมาณว่ากลัวคนเขาไม่รู้ว่าตูเป็นเจ้าแรก ฮิๆ

ด้านหน้าสนามบินครับ ไม่มีอะไร ดูธรรมดาๆ

ที่ฟู๊ดเซนเตอร์จะเป็น Observation deck ไปในตัว เครื่องที่นี่จอดใกล้อาคารมากๆ Winglet ป้า 747 นี่แทบจะทิ่มตาผมแน่ะ

สายการบินเพื่อนบ้านจอดเรียงกัน แล้วพี่ไทยไปจอดไหนนะ

โบอิ้ง 767 ของแควนตัส

ดิวตี้ฟรีก็น่าสนใจทีเดียว อ้อ ลืมบอกไปว่าผมขึ้นเที่ยวบินภายในประเทศนะครับ แต่มาเดินตุหรัดตุเหร่ในส่วนอินเตอร์ได้ โดยที่บอร์ดดิ้งพาสเขาจะปั๊มว่า Domestic ไว้ให้ เวลาผ่าน ตม. เขาก็จะไม่ตรวจอะไรมาก ให้ผ่านๆไปเลย

มีอินเตอร์เน็ทฟรีด้วย

ผู้โดยสารไปเมลเบอร์นไม่ค่อยเยอะครับ (มิน่าถึงถูก)

ขึ้นเครื่องแล้วครับ เบาะหนังสไตล์เจ็ทสตาร์ จัดแบบ 2-4-2 เลือกที่นั่งได้ตั้งแต่จองในเว็บ

ทีนั่งถูกเตรียมไว้อย่างสวยงาม

รูปเครื่องบินข้างนอกถ่ายมาได้จากภาพสะท้อนแค่นี้เองครับ เพราะรีบ

ข้อมูลเที่ยวบินครับ
วันที่ 12 มีนาคม 2550
เที่เยวบินที่ JQ103 สายการบิน Jetstar Airways /Jet saver class
ออกจาก Sydney Kingsfordsmith International terminal 1    14.30 น.
ถึง Melbourne Tullamarine International terminal 2  16.00 น.
รวมเวลาบิน 1 ชั่วโมง 30 นาที ใช้เครื่องบิน  Airbus A330-200
ราคาสุทธิ 91 AUD  2610 บาท

ไฟลท์นี้มีลูกเรือส่วนใหญ่เป็นคนไทย เพราะเขาเตรียมจะบินต่อไปกรุงเทพฯครับ พี่ๆแต่ละคนน่ารักทั้งนั้น (ถูกมั๊ยเนี่ย ไปเรียกเค้าพี่) ได้คุยกันด้วย แต่ไม่ได้ถ่ายรูปเพราะพี่เขายุ่ง เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลังครับ

บรรยากาศการค้าขายภายในเคบิ้น

ขึ้นเครื่องแบบที่ไม่เคยนั่งทั้งที จะไม่พาไปดูส้วม เอ้ย! ห้องน้ำก็คงไม่เหมาะนะครับ

---- ก็เหมือนกะแอร์บัส 320 เลยเนอะ----

อาหาร-เครื่องดื่มบนเจ็ทสตาร์แพงกว่าบนเวอร์จิ๊นเล็กน้อยครับ....ง่ะ ข้างล่างยังกะทะเลทราย

ใกล้จะลงแล้วครับ สภาพภูมิประเทศดูแห้งแล้งมากๆ

แตะพื้นแล้ว

มีคุณ 777-200ER ลำใหม่ของการบินไทยจอดอยู่คู่กับ 747-400 ของสิงคโปร์

เบาะหนังสวย นั่งสบายมากครับ Seat pitch  ก็กว้าง

บ๊ายบาย

สวัสดีครับ คุณปทุมวัน จะมีโอกาสได้เข้าไปชมมั๊ยนะ แพงออกยังงั้น

สนามบินโล่งโจ้งมาก กลัวผีหลอก

ภายนอกสนามบินครับ และก็สมใจผม อากาศหนาวมั่กๆ ในที่สุดก็ได้สัมผัสอากาศเมืองหนาวซะที เสียดายหิมะไม่ตก เด็กบ้านนอกอยากเห็นหิมะอ่า...

วิธีเข้าเมืองต้องมาซื้อตั๋วรถที่นี่ครับ ราคา 15 เหรียญ มาทุก 30 นาที ที่นี่ไม่มีรถไฟครับ ไม่ขึ้น Skybus ก็ต้องขึ้นแท็กซี่  นี่แผนที่เครือข่ายขนส่งมวลชนของเมืองครับ ดาวน์ทาวน์จริงๆจะเป็น 4 เหลี่ยม มีรถรางวิ่งรอบๆ http://www.railmaps.com.au/melbourn.png

มาแว้วๆๆ

รถจะมาส่งที่สถานีรถไฟ Southern Cross ด้านใต้ของเมืองครับ แล้วก็จะมีรถตู้เล็กๆไปส่งเราตามที่พักอีกที

นี่แหละที่พักผม All Nations City Backpackers http://allnations.com เป็นโรงแรมสำหรับแบ๊กแพ๊กเกอร์โดยเฉพาะ ห้องละ 4-6 คน ราคาตอนนั้น คืนละ 16 เหรียญ 460 บาทครับ ใครมาอยู่จะได้เพื่อนหลายชาติมากๆ แม้แต่รีเซพชั่นก็เป็นคนที่มาพักที่นี่แหละ รับจ๊อบเพื่อที่จะได้อยู่ต่อนานขึ้น คนทำความสะอาดก็เหมือนกัน วันดีคืนดีผมก็ถูกเพื่อนข้างห้องมาปลุกให้ตื่นเพื่อที่เขาจะเอาเตียงไปตีและเปลี่ยนผาปูเตียงให้เพราะเจ้าของโรงแรมจ้างเขามากำจัด Bed Bug

ที่นี่มีครัวให้ครับ มีช่องเก็บของสำหรับใส่ข้าวสารอาหารแห้งและตู้เย็นให้ ที่นี่ไม่มีใครขโมยของกินกันครับ ถือเป็นมารยาท พอทำอาหารแล้วก็ต้องล้างจาน – กระทะเองด้วย ที่นี่มีทีที่ซักผ้า-รีดผ้า ห้องน้ำแยกชาย-หญิง มีอินเตอร์เน็ทให้ใช้โดยไปซื้อชั่วโมงมาจากรีเซ็พชั่น  ที่สำคัญ โรงแรมนี้คืนเงินค่ารถมาจากสนามบิน 15 เหรียญให้แขกทุกคนที่มาพัก และแถมคูปองสำหรับเบียร์ 1 แก้วสำหรับไปสังสรรค์ที่ผับของโรงแรมที่ชั้นล่าง ซึ่งบรรยากาศก็เป็นมิตรวันรุ่นๆ  เล่นเกมตอบคำถาม เปิดเพลงเต้นกันสนุกดีครับ ไม่ได้เถื่อนๆเหมือนในหนังฝรั่ง

ที่ออสเตรเลียมีดิสเคาท์สโตร์ดังชื่อ Coles อยู่ทุกที่ เหมือนโลตัสบ้านเรา มีของขายหลายอย่าง ราคาของถูกกว่าร้านทั่วไป ผมซื้อของมาตุนทุกเมืองที่ไปเลยครับ นมกล่องนี่ 1.2 เหรียญเอง อันนี้ผมเอาแฮมและชีสที่ซื้อมาทำแซนด์วิชกินเป็นอาหารเช้า ขนมปังโรงแรมมีให้ฟรี

ระบบขนส่งในเมลเบอร์นนอกจากจะมีรถไฟแล้วก็มีรถรางหรือ Tram วิ่งรอบเมืองด้วย

อันนี้เป็น Tram แบบเก่าสำหรับนักท่องเที่ยว วิ่งรอบเมือง นั่งฟรีครับ

ส่วนอันนี้เป็นแบบใหม่ ใช้รางเดียวกัน ติดแอร์ วิ่งเป็นสายๆ แต่ไม่ฟรีนะครับ ต้องจ่ายตังค์เป็นเหรียญ คิดเป็นโซนๆเหมือนกัน ใกล้สุดก็ 1.7 เหรียญ ไม่มีคนตรวจตั๋ว แต่จะมีคนขึ้นมาขอสุ่มตรวจเป็นครั้งคราวครับ จริงๆก็แอบขึ้นฟรีได้นั่นแหละ แต่ถ้าโดนจับได้คงโดนปรับน่าดู

ต่อไปก็มาเดินซิตี้ทัวร์กันครับ

อาคารทรงคลาสสิคโบราณ

ผมลองมา Traveler center ที่กลางเมืองตามที่วิดีโอที่ดูบนเครื่องบินแนะนำ ที่นี่มีโบร์ชัวร์ของเดย์ทัวร์ต่างๆแจกและรับจองทัวร์ แนะนำทัวร์ฟรี ไอ้ตึกที่เป็นเหลี่ยมๆในรูปนั่นแหละครับ (อันนี้ตั้งใจให้ดูเครื่องแบบนักเรียนเด็กฝรั่งด้วย)

กำลังจะมีเทศกาลอาหารไทยที่นี่ เร็วๆนี้ครับ

บรรยากาศใน รถรางไฟฟ้าครับ  ข้อมูลเรื่องสายรถรางดูได้จากในแผนที่ฟรีครับ ง่ายๆ

ผมมาตลาดสดวิคตอเรียตามที่ทัวร์ไทยมักพาไป แต่อนิจจา แค่บ่ายโมงตลาดก็วายซะแล้วอ่ะครับ

ออสเตรเลียนี่เป็นงี้ทุกที่เลยครับ แค่บ่ายๆ หรือสี่โมงห้าโมงเย็นร้านรวงต่างๆก็ปิดหมดแล้ว

นั่งรถรางฟรีกลับครับ

บรรยากาศในรถรางแบบฟรี

อีกวันผมเลยซื้อเดย์ทัวร์ไป Great Ocean Road ตามที่รีเซฟชั่นแนะนำว่าเป็น Must See ของเมล์เบอร์น มีให้เลือกหลายเจ้าตามโบรชัวร์ที่เสียบๆไว้ตามข้างฝา ผมเลือกอันที่ถูกที่สุด 99 เหรียญโดยโทรไปจองเองครับ  

ทัวร์ที่คนมักไปอีกแพ็กเก็จนึงก็คือ ไปดูนกเพนกวินนางฟ้าเดินพาเหรดกลับรังที่หมู่เกาะฟิลิป รุ่นพี่ผมบอกไม่ค่อยน่าสนใจ ให้ไปนั่งเงียบๆมืด ดูนกเพนกวินเดิน ห้ามเสียงดัง ห้ามถ่ายรูป ผมเลยว่าไม่เอาดีกว่า :P


ที่ออสเตรเลียนี่ทำธุรกรรมการเงินง่ายจัง คงเพราะความซื่อสัตย์สูง โทรไปจองทัวร์แค่บอกเลขบัตรเครดิตกับชื่อเขาก็ตัดบัตรได้แล้ว ไม่ต้องบอกวันหมดอายุหรือ CVV number เลย เขานัดผมจะให้รถมารับตอนเช้าที่โรงแรมดังใกล้ๆ ห่างไป 1 บล็อก เพราะหน้าหอพักผมมันจอดรถไม่ได้เพราะเป็นสี่แยก

นี่แหละครับ รถบริษัท AAT Kings คนขับทำหน้าที่เป็นไกด์ไปในตัว ติดไมค์จ้อเป็นภาษาอังกฤษแบบช้าๆ ฟังง่ายๆ ไปตลอดทาง  เราเริ่มเดินทาง 7.00 น. ครับ