นมัสการสังเวชนียสถาน 4 ตำบล - ภาคที่ 1 - Print Topic

ดูก่อน อานนท์ สังเวชนียสถาน ๔ แห่งเหล่านี้ เป็นที่ควรเห็นของกุลบุตรผู้มีศรัทธา

สังเวชนียสถาน ๔ แห่งเป็นไฉน

สังเวชนียสถานเป็นที่ควรเห็นของกุลบุตรผู้มีศรัทธาด้วยระลึกว่า
พระตถาคตประสูติในที่นี้ ๑
พระตถาคตตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณในที่นี้ ๑
พระตถาคตยังธรรมจักรอันยวดยิ่งให้เป็นไปแล้วในที่นี้ ๑
พระตถาคตเสด็จปรินิพพานด้วยอนุปาทิเสสนิพพานธาตุในที่นี้ ๑

ดูก่อน อานนท์ ชนเหล่าใดเที่ยวจาริกไปยังเจดีย์ มีจิตเลื่อมใส จักกระทำกาละ
ชนเหล่านั้นทั้งหมดเบื้องหน้าแต่ตายเพราะกายแตก
จักเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์

จาก: มหาปรินิพพานสูตร ทีฆนิกาย มหาวรรค เล่ม ๑๓ หน้า ๑๓๑

สวัสดีครับ

วันนี้จะขอนำสมาชิก HFlight ร่วมจาริกแสวงบุญไปนมัสการพุทธสังเวชนียสถาน ๔ ตำบล
คือสถานที่ๆ พระพุทธเจ้า ประสูติ , ตรัสรู้ , แสดงปฐมเทศนา , และปรินิพพาน

สถานที่แรกที่จะขอนำชมคือ ตำบลพุทธคยา ซึ่งเป็นสถานที่ตรัสรู้
ขอเชิญติดตามรับชมได้เลยครับ

การเดินทางในครั้งนี้ เริ่มต้นจากการเดินทางด้วยเครื่องบินของการบินไทย เที่ยวบินที่ TG8820 BKK- GAY

ติดตามชมรายละเอียดการเดินทางได้ที่นี่ครับ http://www.hflight.net/forum/m-1170154543/

ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง 20 นาที ก็ถึงสนามบิน Gaya Airport (GAY)

อาคารสนามบินนี้เป็นอาคารใหม่ พึ่งเปิดใช้ได้ไม่นาน รู้สึกว่ารัฐบาลภูฏาน
จะออกค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างให้

ในสนามบินไม่อนุญาตให้ถ่ายภาพ แต่จะขอเล่าให้ฟังสั้นๆ ว่า
ขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมืองและตรวจกระเป๋ากินเวลาค่อนข้างนาน
เนื่องจากเครื่องไม้เครื่องมือที่ ยังไม่ค่อยจะทันสมัยมากนัก และ จำนวนช่อง
เจ้าหน้าที่ตรวจ Passport ซึ่งมีเพียง 2 ช่อง

รถที่เอื้องหลวงนำมาบริการเรา เป็นรถบัสขนาดประมาณ 30 กว่าที่นั่ง
สะดวกสบายพอใช้ แต่แอร์ค่อนข้างเย็น เพราะไม่สามารถปรับอุณหภูมิได้
เปิดกับปิดได้อย่างเดียว

ผู้ใช้บริการถแบบนี้ โดยมากจะเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติเท่านั้น
รถที่คนอินเดียเขานั่งกัน จะนำมาให้ชมทีหลัง

สถานที่แรกที่เราได้ไปเยี่ยมชมกันก็คือ มหาเจดีย์พุทธคยา

ผู้ที่ประสงค์จะถ่ายภาพ ต้องซื้อใบอนุญาตราคา 20 รูปี หรือประมาณ 17 บาท

จากนั้นก็นำรองเท้าไปฝาก ไม่เสียค่าบริการ

การเดินทางไปนมัสการสังเวชนียสถานที่อินเดีย
แนะนำให้ซื้อถุงเท้าไปเยอะ ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งไปเลย
หรือจะบริจาคให้ขอทานก็ได้ เนื่องจากพื้นสกปรกมาก
ซักไม่คุ้ม

มหาเจดีย์พุทธคยาสันนิษฐานว่าพระเจ้าอโศกมหาราชเป็นผู้สร้างไว้เดิม
และต่อมาก็ได้มีผู้บูรณะปฏิสังขรณ์จนเป็นสถูปใหญ่ในปัจจุบัน

บริเวณโดยรอบ

เจดีย์เล็กๆ

เสาหน้ามหาเจดีย์ ซึ่งมีความเชื่อว่า เป็นจุดแบ่งโลก
ที่แปลกก็คือ เมื่อยืนด้านซ้ายของเสา จะรู้สึกว่าพื้นมีความเย็น
ในขณะที่เมื่อยืนด้านขวา จะรู้สึกว่าพื้นมีความอุ่น

หน้าทางเข้า

ด้านในมหาเจดีย์ จะเป็นที่ประดิษฐานของพระพุทธเมตตา
เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สมัยปาละ อายุกว่า 1400 ปี

พระพุทธเมตตา เป็นพระพุทธรูปที่สื่อถึงยามเมื่อที่พระพุทธเจ้า
ทรงขอให้แม่พระธรณีมาเป็นพยานต่อการบำเพ็ญบารมีของพระองค์
ซึ่งทรงบำเพ็ญมานับเป็นหลายกัป หลายอสงไขย

เมื่อเห็นพระพักตร์ของพระพุทธเมตตาแล้ว
จะรู้สึกถึงความเปี่ยมล้นแห่งพระมหากรุณาธิคุณแห่งองค์พระพุทธเจ้าได้

เมื่อนมัสการพระพุทธเมตตาเสร็จแล้ว
ก็ออกมาด้านนอกเพื่อนมัสการต้นพระศรีมหาโพธิ์

ต้นพระศรีมหาโพธิ์ปัจจุบันเป็นต้นที่ 4 อายุประมาณ 126 ปี
ต้นนี้เป็นต้นสืบทอดมาจากต้นแรกที่พระพุทธองค์ได้ตรัสรู้
ตั้งอยู่ด้านหลังมหาเจดีย์พุทธคยา โดยมีพระแท่นวัชรอาสน์คั่นอยู่

ต้นโพธิ์เดิมในสมัยพุทธกาลเรียกว่า ต้นอัสสัตถพฤกษ์
ต่อเมื่อพระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ใต้ร่มไม้นี้ จึงได้ชื่อว่า ต้นโพธิ์ หรือ โพธิรุกขะ

พระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์ อาจจะทรงตรัสรู้ใต้ต้นไม้ที่ต่างกัน
เช่น พระกัสสปะ มีไทรเป็นโพธิรุกขะ พระโกนาคมมีต้นมะเดื่อเป็นโพธิรุกขะ

โพธิต้นนี้ เป็นต้นไม้คู่บารมีหรือเป็นสหชาติของพระพุทธเจ้า คือเกิดขึ้นมา
ในวันเพ็ญเดือนหกก่อนพุทธศก 80 ปี ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่พระพุทธองค์ประสูติ

ในวันนั้นมีสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกัน 7 อย่างคือ

1. พระนางยโสธราพิมพา
2. พระอานนท์
3. อำมาตย์กาฬุทายี
4. นายฉันทะ
5. ม้ากัณฐกะ
6. ต้นพระศรีมหาโพธิ์
7. ขุมทรัพย์ทั้ง 4

ทั้งหมดนี้เรียกว่า สหชาติ

โพธิ์ต้นนี้เป็นรุ่นที่ 4 ตามประวัติกล่าวไว้ว่า

ต้นที่ 1 เกิดวันเดียวกับวันที่เจ้าชายสิทธัตถะประสูติ มีอายุจนถึงสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช
ก็ถูกมหเสีองค์ใหม่ นำยาพิษมาราดทำลาย จนตาย เนื่องจากริษยาที่พระเจ้าอโศก ให้ความสำคัญ
แก่ต้นพระศรีมหาโพธิ์มากกว่าตน นับอายุต้นแรกได้ 352 ปี

ต้นที่ 2 หลังจากที่ต้นแรกถูกทำลาย พรเจ้าอโศกได้มีรับสั่งให้นำน้ำนมมารดจนไม่ช้า
ก็มีหน่อแตกขึ้นมาใหม่ที่รากเดิม และอยู่มาได้จนถึงปี พ.ศ. 1100 จึงถูกพระเจ้าศศางกา
ซึ่งเป็นกษัตริย์ฮินดูทำลายลง ด้วยการฟันต้นโพธิ์ และขุดรากทิ้ง เอาไปเผาและราดด้วยน้ำอ้อย
นับอายุต้นที่ 2 ได้ 871 ปี

ต้นที่ 3 ภายหลังจากที่พระเจ้าศศางกาได้สิ้นพระชนม์อย่างอนาถ
พระเจ้าปูรณวรมันแห่งแคว้นมคธ ได้รีบจัดการบำรุงรากโพธิ์
ด้วยน้ำนมจากแม่โค 1000 ตัว จนมีหน่อโพธิ์โผล่ขึ้นมาจากรากเดิมอีกครั้ง
และเติบโตมาได้อีก 1258 ปี จึงหมดอายุขัยตามไปเองตามธรรมชาติ

ต้นที่ 4 -ต้นปัจจุบัน เซอร์คันนิ่งแฮม นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ได้ทำการ
บูรณะพุทธคยา เมื่อปี 2423 และได้พบหน่อโพธิ์ที่เกิดจากต้นที่ 3 สองหน่อ
จึงคัดเอาต้นที่สูง 6 นิ้วปลูกลงไว้ที่เดิม นับอายุจนปัจจุบันได้ 126 ปี

กล่าวกันว่า โพธิต้นนี้ไม่สลัดใบ จะสลัดใบก็เฉพาะในวันปรินิพพานเท่านั้นแล้วก็แตกใบใหม่อีก

สำหรับเมืองไทย รัชการที่ 2 ได้โปรดให้อาจารย์สายมาอัญเชิญ
เมล็ดโพธิ์กลับสู่ประเทศไทย และทรงเพาะโดยพระองค์เอง
แล้วนำปลูกไว้ที่วัดสระเกศ วัดบวรนิเวศ และวัดมหาธาตุ ที่ละ 1 ต้น

ผู้คนที่มาจากทั่วสารทิศ

เครื่องสักการะบูชาของพระธิเบต

คั่นกลางระหว่างพระมหาเจดีย์และต้นพระศรีมหาโพธิ์คือ พระแท่นวัชรอาสน์
พระแท่นนี้สร้างในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช
แกะสลักด้วยหินทราย บนผิวหน้าแกะเป็นรูปเพชรและรัศมี สื่อถึงมหาบุรุษ
ซึ่งมีน้ำพระทัยเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวเหมือนเพชร

คณะของเราได้ร่วมนำผ้ามาพันห่อต้นโพธิ์เพื่อเป็นพุทธบูชา
ก่อนที่พัน ได้นำผ้าผืนดังกล่าวเวียนประทักษิณรอบพระเจดีย์และต้นโพธิ์ 3 รอบ

หลังจากนั้น คณะเราได้เดินทางกลับโรงแรม

เมื่ออาบน้ำและรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ได้กลับมาที่เจดีย์อีกครั้ง
อากาศหลังพระอาทิตย์ตก ต่างจากกลางวันมาก วันนี้อุณหภูมิอยู่ราวๆ 9 - 10 องศา

รอบองค์พระเจดีย์ ยังเต็มไปด้วยผู้คน

สามรูปนี้ ขอบอกว่า กล้องมิได้เป็นอะไร และกล้องของคนอื่นๆ ในคณะ
อีกหลายกล้องก็ถ่ายออกมาได้ในลักษณะเดียวกัน

สถานที่อีกแห่งที่เราได้ไปเยี่ยมชมที่เมืองคยาคือ บริเวณที่สันนิษฐานว่า
เป็นบ้านของนางสุชาดา

ปัจจุบันเหลือเพียงฐานเจดีย์ซึ่งสร้างครอบบ้านนางสุชาดาไว้

นางสุชาดาคือผู้ที่ถวายข้าวมธุปายาสให้แก่พระพุทธเจ้าก่อนวันตรัสรู้

ทิวทัศน์ถ่ายจากด้านบนเจดีย์

จากบ้านนางสุชาดาอีกไม่ใกล ก็เป็นชายฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา
บริเวณที่เราไป เป็นบริเวณที่สันิษฐานว่าเป็นที่ๆ พระพุทธเจ้าได้
ตั้งจิตอธิษฐานลอยถาดทองคำที่นางสุชาดาถวายพร้อมข้ามธุปายาส

แม่น้ำสายนี้เต็มไปด้วยทราย
บริเวณนี้เรียกกันว่า อุรุเวลาเสนานิคม หรือ หมู่บ้านที่สร้างเขตกั้นด้วยทราย
ปัจจุบันจะมีน้ำไหลหลากเฉพาะช่วงฤดูฝน

บริเวณนี้ อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของต้นพระศรีมหาโพธิ์
ห่างกันประมาณ 200-300 เมตร

ดูจากรูปจะเห็นองค์เจดีย์พุทธคยาด้วย

จากเมืองพุทธคยา สามารถเดินทางไปยังนครราชคฤห์ ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 80 กม.
เมืองราชคฤห์ อดีตคือมหานครแห่งแคว้นมคธ ในสมัยพุทธกาล มีพระเจ้าพิมพิสารเป็นพระราชา
และในช่วงท้ายก็มีพระเจ้าอชาติศัตรูซึ่งเป็นพระโอรสของพระเจ้าพิมพิสารปกครอง

สถานที่สำคัญคือ มูลคันธกุฎี บนยอดเขาคิชกูฏ วัดเวฬุวนาราม และ ตโปทาราม

ระหว่างทาง พระอาจารย์ซึ่งเมตตามาเป็นพระมัคคุเทศก์ประจำรถ
ก็ได้บรรยายพุทธประวัติ ได้ความรู้ขึ้นมาอีกมาก

ทิวทัศน์ระว่างทาง .....

แม่น้ำที่เห็นแต่ทรายเช่นเดียวกับเนรัญชรา

ร้านขายขนม

ร้านตัดผม

ข.ส.ม.ก. อินเดีย
ค่าตั๋วบนหลังคา ราคาเดียวกับในรถ

บ้านเมืองริมทาง ส่วนที่เป็นตัวเมือง
และส่วนที่เป็นท้องนา

สถานที่แรกที่เราแวะ ณ เมืองราชคฤห์ คือเขาคิชกูฏ

เป้าหมายคือการไปเยี่ยมชมมูลคันธกุฎีบนยอดเขาลูกนี้

เขานี้ไม่สูงชันมากนัก เดินสบายๆ พอเหนื่อยนิดๆ
สำหรับผู้สูงอายุอาจจะจ้างเสลี่ยงได้ในราคาประมาณ 700 บาท ไป-กลับ

แม้คนงานจะมีความชำนาญ แต่ก็เห็นแต่ละท่านนั่งกันตัวเกร็ง

นอกจากนั้น ยังอาจจะช่วยอุดหนุนไม้เท้าคนอินเดีย
มาช่วยเสริมเป็นขาที่สามในการเดินขึ้นเขา
ราคาประมาณ 20 รูปี

ก่อนขึ้นเขา ท่านอาจารย์ได้สอนคาถาไม่ให้เหนื่อยดังนี้

สิเน ราโค, สิเน สิปฺปํ, สิเน ธมฺโม, สิเน ปพฺพตวิรุฬฺห

การเดินขึ้นเขา ให้เราสำรวมระวังตั้งใจว่ากำลังจะไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า
เส้นทางนี้ เป็นเส้นทางที่พระพุทธองค์ทรงใช้ดำเนินขึ้นลงเป็นประจำเพื่อโปรดเวไนยสัตว์

ฝูงลิงริมทาง

วางท่าอย่างวานร

มองเห็นพระคันธกุฎีอยู่ใกลๆ

บริเวณสถูปซึ่งสันนิษฐานว่าเคยเป็นสถานที่พระเจ้าพิมพิสารเสด็จลงจากหลังช้าง
เวลามาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า เมื่อเสด็จลงจากหลังช้างแล้ว
พระเจ้าพิมพิสารจะเสด็จดำเนินด้วยพระบาทเปล่าขึ้นไปเฝ้าพระพุทธเจ้า
อันเป็นการแสดงถึงความเคารพอย่างสูงสุดของพระองค์ต่อพระพุทธเจ้า

ระหว่างทางจะพบถ้าสำคัญสองแห่ง
แห่งแรกคือถ้ำพระโมคัลลานะ พระอัครสาวกฝ่ายซ้าย ผู้ได้ชื่อว่าเป็นผู้เป็นเลิศในฤทธิ์

ปากถ้ำจะมีผู้นำหินมาก่อเป็นเจดีย์เพื่อบูชา
บ้างก็เสี่ยงทายโดยการหันหลังโยนก้อนหิน
ถ้าหินไม่ไหลตกลงมา แปลว่าจะสำเร็จ

ถ้าที่สองคือถ้ำสุกรขาตา ซึ่งเคยเป็นถ้ำของพระสารีบุตร ซึ่งเป็นอัครสาวกฝ่ายขวาและ
เป็นผู้ที่ทรงยกย่องว่าเป็นผู้เป็นเลิศในทางปัญญา

นอกจากนี้ ถ้านี้ยังเป็นสถานที่พระสารีบุตรสำเร็จเป็นพระอรหันต์ในขณะฟังธรรมจากพระพุทธองค์
ซึ่งทรงแสดงธรรมโปรดหลานของพระสารีบุตรคือทีฆนขปริพาชก

ทางเดินขึ้นเขาจะเห็นทิวธงซึ่งพระชาวทิเบตนำมาผูกไว้
ด้วยความเชื่อที่ว่า เมื่อสายลมพัดผ่านธงซึ่งมีการเขียนมนตราไว้
จะนำเอามนตราไปกับสายลมสู่โลก ทำให้โลกสงบสุข

ถึงพระมูลคันธกุฎีบนยอดเขาคิชกูฏในที่สุด

สถานที่นี้มีความสำคัญคือ เคยเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้า
เพื่อโปรดพระเจ้าพิมพิสารและพ่อค้าประชาชนชาวราชคฤห์
นอกจากนี้ยังเป็นที่ๆ พระองค์ทรงแสดงอาฏานาฏิยสูตรอีกด้วย

บนยอดเขานี้ พระอาจารย์ได้นำสวดมนต์ นั่งเจริญภาวนา
และเดินประทักษิณ 3 รอบๆ พระมูลคันธกุฎี

ชักรูปหมู่ก่อนลงเขา

ระหว่างทางขาลง จะพบกับทางลงเส้นเก่า ซึ่งเป็นบริเวณที่พระเทวทัตได้
กลิ้งหินหมายจะปลงพระชนม์พระพุทธเจ้า จนทำให้พระพุทธเจ้าห้อพระโลหิต

ต้นมะตูม

ดอกรักเร่ หน้าโรงแรมที่แวะทานอาหารกลางวัน

รถยี่ห้อสุดฮิตของอินเดีย "Ambassador"
แม้แต่ผู้นำอินเดียก็ยังต้องใช้รถยีห้อนี้
ดูๆ ก็สวยคลาสิคดี

เด็กน้อยมาเข้าแถวนั่งคอยขนมจากคนไทยใจบุญ

ขอแนะนำว่า การให้ทาน หากอยากจะให้ ควรให้ไกด์ท้องถิ่นช่วย
จัดระเบียบให้ และควรระมัดระวังในการให้ อย่าให้เขามาจับมือเรา
บางคนแหวนหายมาแล้วก็มี

และอย่าใช้วิธีโปรยในขณะรถวิ่ง เพราะเคยเกิดกรณีที่เด็กขอทาน
วิ่งเขาไปเก็บลูกอม เลยโดนรถทับศีรษะถึงแก่ความตาย

สถานที่ต่อมาคือ วัดเวฬุวนาราม

เวฬุ = ไผ่
วนา = ป่า

วัดเวฬุวัน เป็นวัดที่พระเจ้าพิมพิสารได้ทรงถวายให้เป็นพระอารามแห่งแรกในพระพุทธศาสนา
พระพุทธองค์เคยประทับที่นี่รวมแล้ว 6 พรรษา

นอกจากนี้ยังเป็นที่ๆ พระอรหันต์ 1250 รูปมาประชุมพร้อมกันในวันจาตุรงคสันนิบาต
มาฆะบูชา และพระพุทธองค์ได้ทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์แก่ภิกษุเหล่านั้น

ในบริเวณวัด มีศาลาไทยอยู่หนึ่งหลัง

จากราชคฤห์ เราได้เดินทางต่อไปยังเมืองนาลันทา
ซึ่งอยู่ห่างจากราชคฤห์ประมาณ 16 กม.

นาลันทา เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสงฆ์ในอดีต
คาดว่าถูกสร้างขึ้นในสมัยของพระเจ้ากุมารคุปต์ (ประมาณ พ.ศ. 900)

จากการบูรณะขุดค้นโดย Sir Cunningham พบว่านาลันทาประกอบด้วยอาคารที่พักของ
พระอาจารย์และพระลูกศิษย์จำนวน 11 หลัง พระวิหารอีก 5 หลัง นอกจากนี้ยังมี หอสมุด
โรงครัว ยุ้งฉาง

หมู่อาคารเหล่านี้ ล้วนไม่ธรรมดาเพราะความสูงหลายชั้น
บางอาคารมีความสูงถึง 9 ชั้น

พระนักศึกษาจากหลายแห่งรวมถึงพระถังซัมจั๋งก็เคยมาเป็นนักศึกษาที่นี้
ว่ากันว่าในสมัยก่อน นาลันทาจะมีนักศึกษาประมาณ 10000 คน และมี
พระอาจารย์ประมาณ 1500คน

นาลันทาคือความยิ่งใหญ่ของพุทธศาสนาในแค้วนมคธจนกระทั่งถูกคุกคามจากพวกมุสลิมจากตุรกี

นาลันทาครอบคลุมพื้นที่ถึงกว่า 200 ไร่
บางบันทึกกล่าวไว้ว่าเป็นการผนวกรวมของวัด 6 แห่งเข้าไว้ด้วยกัน

ทุกสรรพสิ่ง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไป รวมถึงนาลันทา ....
ชาวมุสลิมจาก ตุรกีได้บุกเข้ามาและได้สังหารพระในนาลันทาจนหมดสิ้น

ฉางข้าว จากด้านนอกและภายใน

มีบันทึกกล่าวถึงความยิ่งใหญ่ของนาลันทาว่า
หนังสือที่เก็บไว้ในหอสมุด ต้องใช้เวลาเป็นหลายเดือนกว่าจะเผาเสร็จสิ้น

ความรู้สึกที่หลายคนมีตรงกันคือความภูมิใจในความรุ่งเรืองและยิ่งใหญ่แห่งพระพุทธศาสนาในอดีต
ระคนกับความสลดสังเวชใจในความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง ที่ในที่สุดก็ถึงวันต้องดับสูญ

ปัจจุบัน ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ในเมืองนาลันทา
โดยมีชื่อว่า นวนาลันทา ซึ่งก็มีพระจากประเทศไทยกำลังศึกษาอยู่หลายองค์

ชาวอินเดียที่มาเยี่ยมชมนาลันทา

สถานที่สุดท้ายที่เราได้ไปเยี่ยมชมในวันนี้คือ สถานที่คุมขังพระเจ้าพิมพิสาร
บันทึกกล่าวไว้ว่า พระเจ้าอชาติศัตรู ได้หลงเชื่อคำยุยงของพระเทวทัต
จึงบังคับเอาราชสมบัติจากพระบิดาคือพระเจ้าพิมพิสาร โดยการจับพระองค์มา
ขังไว้ณ สถานที่แห่งนี้ และได้กระทำทรมานต่างๆ จนถึงขั้นปิตุฆาตคือทำให้
พระเจ้าพิมพิสารถึงแก่ความตาย

จากจุดนี้จะสามารถมองเห็นพระมูลคันธกุฎีบนยอดเขาคิชกูฏได้

ขอจบการนำชมในภาคที่ 1 แต่เพียงเท่านี้
ขอบคุณที่ติดตามรับชมครับ

ปล. ขอเชิญติดตามภาค 2 - เมิองกุสินารา สถานที่ปรินิพพาน ได้ที่นี่
http://www.hflight.net/forum/b-travel_india/m-1171102247/

รีวิวนี้ช่วยให้ผู้อ่านเกิดพุทธิปัญญาอย่างมากมาก โดยเฉพาะสัจจธรรมของความรุ่งเรืองและการแตกดับ
ย่อมเป็นไปในวิถีทางแห่งกรรม
ขอบคุณสำหรับรีวิวสู่ดินแดนพุทธภูมิ

ภาพสวยงามน่าศรัทธามากครับ ขอบคุณครับ :D

การเล่าเรื่องจากภาพน่าสนใจเชียวค่ะ

อ่านสนุกลื่นไหล

ขอบคุณนะคะ

ปล. ทิวทัศน์งามดีค่ะ ชอบรูปลิงนั่งเต๊ะท่า น่ารักค่ะ

ได้เห็นสถานที่สำคัญๆทางพระพุทธศาสนาหลายแห่ง อ่านไปรู้สึกปลื้มปิติอย่างที่สุดเลยครับ ขอบคุณสำหรับรีวิวครับ

ใดใดล้วนอนิจจัง เฮ้อเราเราท่านท่านยังเป็นปุถุชนคนธรรมดาอยู่ย่อมแสนเสียดายจริงๆ
ขอขอบคุณสำหรับสาระที่อัดแน่น และเพลิดเพลิน
ต้องขอชมว่าจดจำสาระได้ยอดเยี่ยมจริงจริง

รูปถ่ายตอนกลางคืนที่เห็นเป็นดวงๆ ขึ้น เกิดจากการใช้เฟลตครับ ไม่ใช่ปฏิหารอะไรหรอก หมั่นทำความสะอาดเลนส์บ้างก็ดีนะครับ :-/

Quoted from topgun

รูปถ่ายตอนกลางคืนที่เห็นเป็นดวงๆ ขึ้น เกิดจากการใช้เฟลตครับ ไม่ใช่ปฏิหารอะไรหรอก หมั่นทำความสะอาดเลนส์บ้างก็ดีนะครับ :-/

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ จริงๆ แล้ว สิ่งเหล่านี้ปัจจัตตัง
จึงไม่ขออธิบายอะไรมาก

ขอบคุณคร๊าบบบผม อิอิ

พอดีเมื่อวันที่ 7 - 8 พฤศจิกายน 2550 ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสกลับไปเยือนพุทธคยาอีกครั้ง
แต่ไปเพียงคืนเดียว เพื่อไปงานทอดผ้าพระกฐินพระราชทาน ที่วัดไทยพุทธคยา และวัดไทยเนรัญชราวาส
และไปงานทอดกฐินสามัคคีวัดไทยมคธพุทธวิปัสนา รวมสามวัด

เนื่องจากเป็นทริปสั้นๆ อีกทั้งเป็นการเดินทางไปกับผู้ใหญ่ซึ่งผมต้องคอยดูแล เลยไม่มีโอกาสได้ถ่านรูปมามาก
จึงขอนำรูปมารวมกับกระทู้นี้

แม้ช่วงระยะเวลาจากครั้งแรกกับครั้งนี้จะห่างกันเพียง 10 เดือน แต่ก็มีความเปลี่ยนแปลงขึ้นหลายอย่าง
อย่างแรกก็คือพระรัศมี (หรือบางท่านเรียกพระฉัพพรรณรังสี) จากเดิมซึ่งเป็นสีทอง ก็มีการติดแก้วประดับสวยงาม

^
^
องค์พระเมื่อเดือนมกราคม

ส่วนรูปล่างเป็นขณะปัจจุบัน

มีผู้กล่าวว่า ท่านใดอยากรู้ว่าพระพุทธองค์มีใบหน้าอย่างไร ก็ให้ดูได้จากพระพุทธเมตตานี้

คราวที่แล้วได้แต่ภาพพระเจดีย์ยามค่ำคืน คราวนี้ได้ไปตอนกลางวันครับ

พระพุทธรูปซึ่งประดิษฐานอยู่รอบเจดีย์

รัตนจงกลมเจดีย์

^
^
แม่น้ำเนรัญชราที่เคยแห้งผาก ในเดือนนี้ยังคงมีน้ำหลากไหล

ปิดท้ายด้วยรูปชีวิตชาวเมือง

บุญกุศลที่ได้มาจากการเดินทางในครั้งนี้ ขอให้ทุกท่านจงมีส่วนได้รับโดยทั่วกันครับ

ขอบคุณที่ติดตามรับชมอีกครั้งครับ

และสำหรับท่านที่เข้าชมรีวิวนี้เป็นครั้งแรก ขอเชิญชม ภาค 2, 3, 4 ได้ตามนี้ครับ

http://www.hflight.net/forum/b-travel_india/m-1171102247/
http://www.hflight.net/forum/b-travel_nepal/m-1171211280/
http://www.hflight.net/forum/b-travel_india/m-1171362024/

Print Topic - Archive