ก่อนจะอ่านกระทู้นี้ได้โปรดย้อนเวลาไปเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา แล้วเอามืออุดจมูกด้วย

เพราะดองไว้จนกลิ่นออกแล้ว...........................................










ไม่ต้องอุดแน่นขนาดนั้นก็ได้ ยังไม่เน่า  เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกตายหรอก





แน๊.......................บอกให้เอามือออก เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย






        หลังจากจดๆจ้อง หาข้อมูลมานาน จากทั้งเสริช์ดูที่เว็ป เฮชไฟลท์และหาอ่านหนังสือ

ท่องเที่ยวฟรี ตามร้านต่างๆ  ทำให้มันอัดอั๊นในอก อยากเที่ยวจนอกแทบระเบิด ในที่สุดก็มีส้ม

เข่งเบ้อเร่อหล่นใส่หัว  เนื่องจากพี่เคลลี่อาจารย์ใหญ่ที่โรงเรียนสอนภาษาโทรมาถามว่าอยาก

เดินทางมั๊ย  เพราะตอนนี้มีอาจารย์ที่โรงเรียนสามคนวีซ่าหมดอายุพร้อมกัน โรงเรียนจึงต้อง

ส่งไปขอวีซ่าที่สถานทูตไทยในต่างประเทศ (ดูไฮโซนะ) อยากจะให้ขะเจ้า เป็นธุระช่วย

จัดการพาไปหน่อย ค่าใช้จ่ายไม่ต้องทางโรงเรียนออกให้ (หวานเดะ) โดยมีข้อแม้ว่าจะต้อง

ไปสถานทูตประเทศเพื่อนบ้านเท่านั้น ประเทศไกลๆไม่ต้องทะลึ่งคิด มีเวลาให้ห้าวันพร้อมกับ

ให้เงินค่าขนมและเดินทางคนละสี่พันบาท…………………………….

หึหึหึ…  แหมๆๆๆๆๆ คิดได้นะ…..สี่พัน……………… แล้วยังจะมาบอกว่าไม่ต้องไปไกล

เงินแค่นี้ไม่ต้องกลัวจะหนีไปไกลหรอก มันก็แหมะอยู่แถวๆน้ำโขงนี้แหละ ไปได้ไม่ถึงใหน

หรอกเฮียเอ๊ย  

      ได้ยินทีแรกก็ตื่นเต้น ไปชวนไอ้เพื่อนฝรั่งทั้งหลาย วางแผนไฮโซจะไปกันถึงเวียดนามบ้าง นครวัดบ้าง

อินโดบ้าง สุดท้ายก็มาจบที่ แต่น แต่น แต้นนนนน…………… เวียงจันทร์เด้ออ้าย เหตุผลเรอะก็มันถูกดีนี่หว่า

พร้อมแล้วก็พาเพื่อนฝรั่งไปทำวีซ่าที่สถานทูตลาว ตั้งอยู่แถวๆ เหม่งจ่าย  ค่าทำวีซ่า คนละ พันสี่ถ้วนๆ รับยื่นเล่ม

เฉพาะตอนเช้าเท่านั้น มารับอีกสองวันทำการถัดไป ส่วนใครทีต้องการวันนั้นก็จ่ายค่าวีซ่าด่วนก็เพิ่มอีกสองร้อย

รอรับไปเลย ส่วนเราก็รอดตัวเกิดมาเป็นคนไทย ไม่ต้องทำวีซ่า เซฟไปได้อีกพันสี่ อุอุ

ใครที่จะพาเพื่อนไปขอวีซ่าก็เข้าไปดูที่เว็ปไซต์ของสถานทูตลาวเค้าได้เลยที่นี่    

http://www.bkklaoembassy.com/ มีเบอร์โทรให้ติดต่อได้ด้วย แต่จะบอกว่าไม่ต้องโทรไปหรอกเพราะโทร

ยังไงก็ไม่มีคนรับ  ไปถึงที่ก็บางอ้อ ทั้งสถานทูตมีเจ้าหน้าที่อยู่สามคน เฮ้ออออออ....เหนื่อยใจ

       ได้วีซ่าแล้วก็มาจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน ทริปนี้ได้รับการสนับสนุนจาก ไทยแอร์เอเชียอีกเช่นเคย ตั๋วฟรี

(มีเงินอยู่สี่พัน จ่ายค่าวีซ่าไปคนละพันสี่ ถ้าต้องมาจ่ายเงินค่าตั๋วอีกก็ไม่ต้องกินข้าวแล้วพี่น้อง) แต่ต้องภาษีจ่าย

เอง อีกประมาณพันร้อย ช่วยเซฟจากสามพันกว่าเหลือแค่นี้ก็ดีใจแล้ว ขอบคุณไทยแอร์เอเชียด้วย  ขอให้หาง

แดงจงเจริญ!!!   ทริปนี้มีเวลาแค่ห้าวันสี่คืน เส้นทางของเราที่แพลนไว้คือ บินจากกรุงเทพไปลงอุดรธานี แล้วนั่ง

รถเมล์อินเตอร์ข้ามด่านเวียงจันทร์ ทำธุระเรื่องวีซ่าสองวันแล้วนั่งรถต่อไปที่วังเวียง พักผ่อนแบบชิลๆ จริงๆ

อยากจะไปหลวงพระบางด้วย แต่นั่งเอาเท้าก่ายหน้าผากดูแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้ ก็เลยต้องเก็บพับไว้ใน

กระเป๋าเป็นแผนสอง เอาไว้ปีหน้าปีในเผื่อมีโลว์คอสบ้านเราใจกล้าฝ่าด่านบินไปหลวงพระบาง

ได้ก่อนเถ้อ เจ้าประคู๊ณณณณณ หึหึหึหึ

         21 สิงหาคม วันดีเดย์เนื่องจากเป็นไฟลท์เช้า เลยต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง เช็คอิน ก่อนตีห้าสี่สิบ  

เดินลงมาข้างล่างแป๊บนึงก็เห็นรถ Shuttle bus ของแอร์เอเชียผ่านมาสีเงี๊ยแดงแปร๊ดได้ใจจริงๆ ถ้าไม่มี

โลโก้แอร์เอเชียติดอยู่ละก็นึกว่ารถ ปอ.สองไปสุพรรณนะเนี่ย

               หกโมงครึ่งกราวน์ก็มาเรียกบอร์ด ดีเลย์เล็กน้อย แบบกรุบกริบ

ยืนตามเคยยยยย เซ็งงงงงงงงงงงงงง




     

  รถเมล์แดงพามาจอดที่ เบย์แล้ว เจอเจ้าบาวแดงเขายาวเฟื้อยแต่ไม่ได้ขึ้น เสียดายจริง! เห็นเค้าล่ำลือกันว่า

เป็นรุ่นแอร์ขั้วโลก กะจะลองซักหน่อย  เหลือบตาไปเห็นโลโก้ที่เครื่องยนต์ เลยถ่ายมาให้คนอ่านรู้ว่าตอนนี้เรา

กำลัง................





Go holiday ha ha haaaa
     

     ก่อนขึ้นเครื่องหันมาหน้าด้าน เอ๊ยด้านหน้า ก็เจอกับธงชาติไทยที่เคยเป็นคดีถึงขั้นมีคนต้องกระทู้ว่า

มันใหญ่เกินไป หาว่าเค้าทำใหญ่เพื่อประชด!!! ประเทศไทยว่างั้นเลย.......เค้าทำมาเล็กก็ว่าไม่รักชาติ ทำมา

ใหญ่ก็หาว่าประชด คนเราเนอะ ปล.ใครที่อยากรู้รายละเอียดถามน้องเจเค กับหมอยุ่งได้ครับ ฮ่าๆๆ (ไม่รู้ยังจำ

ได้หรือป่าวอ่ะน้องยุุ่ง)

          ได้เวลาแล้วก็เดินเข้าครับ ชิล ชิล ตามประสา ไม่ต้องเสียเวลาไปแย่งที่นั่งกับใคร เพราะแอบถามจำนวน

ผู้โดยสารจากกราวน์มาแล้วได้คำตอบว่าเต็มสนิท!!!! ฉะนั้น คนอื่นต้องรีบแย่งกันนั่งแถวหน้าแน่ๆ  มันจะต้อง

เหลือที่แถวสุดท้ายไว้ให้พวกเรา  ขึ้นเครื่องได้ก็มุ่งหน้าลงตูด เอ้ย ท้ายเครื่อง เจอที่นั่งว่างก็จัดเจงเอาตัวเล็กๆ

(กว่าวัวนิดนึง) เข้าไปแทรก ถ่ายรูปมาให้ดูด้วย 1 ที ปรับแสงให้มันเนียนๆ หน่อย   เคบินก็ออกมาใหม่กิ๊กแล้ว

ฮ่าๆ แต่พรมตรงกลางเครื่องแอบเยินนิดนึงนะเนี่ย
     

        เรียบร้อยแล้วก็แท็กซี่ ระหว่างนั้น ไอ้พวกเพื่อนฝรั่งดันจะหลับตอนพี่ๆแอร์ทำเดโมเฉย

เลยถ่ายรูปเอาไว้ประจานแล้วยื่นมือไปเบิร์ดโหลก พร้อมด่ามันไปว่าห้ามหลับ เอาไว้เค้าเดโม

เสร็จก่อน เพราะไอ้ช่วงที่น่าเบื่อที่สุดนี่แหละ มันจะช่วยชีวิตพวกเอ็งเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน ตัว

พวกเอ็งโบ้ขนาดเนี๊ย ถ้าเครื่องตก ไม่มีใครมาแบกได้นะเฟ้ย ต้องช่วยตัวเอง!!

ใครที่บอกว่าชั้นขึ้นเครื่องหลายรอบแล้วเบื่อไม่อยากดู ดูกี่ครั้งมันก็เหมือนเดิม ไม่เห็น

เค้าจะเพิ่มเสต็ปให้มากขึ้นเลย อย่าลืมนะว่า FA เค้าเบื่อกว่าเราอีกเพราะเค้าต้องทำทุกวัน วัน

ละหลายๆรอบ เค้าเบื่อมากกว่าเราเยอะ ( ไม่เชื่อลองดูหน้าเค้าด)ิ แต่เค้าก็ยังต้องทำเพราะมัน

เป็นข้อมูลที่สำคัญ  ดูเสร็จแล้วก็อย่าลืมก้มลงไปนับที่นั่งว่าอีกกี่แถวจะถึง Emergency Exit

ด้วยนะแล้วก็จำไว้ดีๆเด้อพี่น้อง  เค้าว่ากันว่าเวลาเกิดเหตุฉุกเฉินเราต้องคลานไปกับพื้นทาง

เดินแล้วจับขาเก้าอี้ออกไป จะรู้ว่ายังอีกกี่แถวถึงจะเป็นทางออก (ขาคนไม่นับนะ อิอิ)

              บิน 1 ชั่วโมงนิดๆก็ถึงอุดรแล้ว กัปตันคนไทย แลนด์ได้นิ่มมากจนนึกว่ากำลัง

Decend เฉยๆ เพราะตอนลงหลับตาอยู่ ได้เดินเข้าสนามบินใหม่เป็นครั้งแรกโอ่โถงดี มารับ

กระเป๋าก็เจอ information display แบบคนไทย ดูง่ายและดี ไม่ต้องใช้จอพลาสม่าให้เสียเงิน

เยอะแยะ นี่เลย feature board กับ ขาตั้งเหล็ก ชัดเจนดี

        แปดโมงเช้า ออกมาข้างนอกก็เจอเหล่าชายหน้าเหี้ยมมารุมล้อม ว่าจะไปใหน ทีแรก

ตกใจนึกว่าจะพาไปเชือดซะแล้ว ถามไปมาได้ความว่าพี่แกมาเสนอราคารถ Limousine ไปถึง

ด่านที่สะพานมิตรภาพคนละ 150 บาท ว้าวววว รถลิโม ฟังดูดีมีชาติตระกลู  ราคานับว่าไม่เลว

ดีกว่าขึ้นรถตู้ไปในเมืองแล้วต่อรถบัสอินเตอร์ นั่งรวดเดียวคงจะเร็วกว่าไม่น้อย เลยเคลิ้มซื้อ

ตั๋วทั้งที่ยังไม่เห็นรถ ในใจก็ตุ้มๆต่อมๆ ลุ้นว่ารถจะเป็นงัย แต่พอออกมาข้างนอกแล้วสะดุ้ง

โหยงนึกว่ารถตู้ รามคำแหง-รังสิตมารอรับซะอีก  ทุกอย่างดีหมด ยกเว้น.........................

แอร์ไม่เย็นครับพี่น้อง มันเป่าลมอุ่นๆประมาณตดแมวออกมา นั่งไป เหงื่อแตกซิก ไม่บอกไม่รู้

ว่าเป็นลิโม นึกว่าเป็นรถซาวน่าเคลื่อนที่ซะอีก

     ถึงด่านหนองคายแล้ว(น้ำหนักลดไปสามโลจากการซาวน่าบนรถ)

  ก็จัดแจงผ่านกระบวนการตม.ระหว่างรอก็เห็นป้ายน่าสนใจป้ายนึง

บ่งบอกถึงความร่ำรวยและนิสัยคนไทยเป็นอย่างดี  ติดอยู่ประเทศอื่นด้วยเหตุผลแบบนี้

มันน่าช่วยกลับมามั๊ยเนี่ย จริงๆแล้วถ้าพวกติดการพนันมันไปติดอยู่ประเทศอื่นหมดก็ดีนะ

กรุงเทพจะได้สูงขึ้นอีกนิดเวลาฝนตกน้ำจะได้ไม่ท่วม ประหยัดงบประมาณไปอีกโข
    

     ผ่านด่านแล้วก็ไปซื้อตั๋วรถเมล์ข้ามสะพาน 15 บาทถ้วน   รถคันเล็กประมาณรถเมล์เขียว

บ้านเรา ไอ้ที่ไปด้วยกันก็โบ้ๆทั้งน้านนนนน ขึ้นหัวชนเพดานพอดี รถก็แน่น กว่าจะเบียดตัวเข้า

ไปในรถได้ เกือบได้เสียกับคนข้างๆซะแล้ว เสียด๊ายยยย ทำไมรถมันไม่แน่นกว่านี้นี้นี้

      ข้ามไปถึงฝั่งลาวตรวจหนังสือเดินทางแล้ว จ่ายค่าธรรมเนียมการใช้สะพานคนละสิบบาท

ออกมาเดินหารถ ก็เจอกับแม่หญิงลาวหน้าแฉล้ม ถามมาด้วยน้ำเสียง อ่อนหวานว่า “อ้าย

อ้าย สิไปใส เอารถตู้บ่ โอวววววววววววววว” มองไปที่ต้นเสียง ก็เจอแม่หญิงลาว ขาวจั๊ว!! อา

รายมันจะโอโมขนาดนี้  ยังงี้ก็ต้องตอบว่า “เอาท่าได๋ล่ะ”  เอ๊ย “เอาเท่าได๋ล่ะ” น้องเค้าบอก

ว่า ไปส่งที่สถานทูตไทยราคา 350 บาท และรอรับไปส่งที่เกสต์เฮ้าส์ได้ด้วย คิดไปคิดมาก็น่า

สนใจ คนละ 90 บาทเอง แถมมีบริการรอไปส่งที่พัก หลังจากยื่นวีซ่าเสร็จแล้วด้วย...........

เมื่อน้องเสนอมีรึพี่จะไม่สนอง งานนี้เลยตอบตกลงพร้อมกับคิดในใจ ว่า เรานี่นอกจากหน้าตา

ดีแล้ว ยังต่อเก่งอีก อุอุ หันไปหาสาวเจ้าก็เห็นไปยืนหัวเราะกับเพื่อนๆ ประมาณว่าวันนี้กรูได้

ฟันชายไทยแล้ววว   เลยไม่รู้ว่างานนี้ใครโดนหลอกกันแน่ว่ะ  ใหนๆก็ใหนๆแล้ว โดดขึ้นซะ

เลยเป็นรถเกีย 7 ที่นั่ง เปิดแอร์เย็นสบายดีครับ

      ก่อนขึ้นรถแวะแลกเงินลาว เรทวันนั้น 268 กีบต่อ 1 บาท ข้าพเจ้าแลกไปแค่ สองพันห้า

เงินที่ได้มาเกือบเอาใส่กระเป๋าไม่หมดมันอลังการดีแท้......สองพันห้ายังเยอะขนาดนี้แล้วถ้า

เจ็ดหมื่นแปดพันล้านบาทจะเยอะขนาดใหนนะ...อุ่ยยยยย โตดคร๊าบบบบ

มาถึงแล้วก็จัดการทำธุระ ด้วยการไปสถานทูตไทยก่อน ถึงแล้วก็จัดการยื่นวีซ่าให้เพื่อนๆ

เห็นแผนกรับยื่นวีซ่าแล้วอดถ่ายรูปมาให้ดูไม่ได้ อารายจะดูดีมีสไตล์ขนาดนั้น อาคารชั้น

เดียวแบบโอเพ่นแอร์ด้วย เหมือนสนามบินของ PG ไม่มีผิดเพี้ยน เอ้า ดูรูปซะ...................
     

หลังจากบักสีดา (มะใช่อันเดียวกับของลุงเชสนะ)ยื่นวีซ่าเสร็จก็ห้อไปที่เรือนพักนิต้า

ถนนสายลม ราคาคืนละสี่ร้อยบาทถ้วน

ห้องหับใช้ได้  มีแอร์ เคเบิลทีวี สะอาดสะอ้าน แอบมีมุ้งสโนน้อยเรือนงามให้ด้วยคนละ 1

หลัง สีหวานเชียว

เดินออกนอกห้องมาเห็นป้ายทางหนีไฟที่โรงแรม ดูแล้วได้อารมณ์จริงๆ

โพสตาม 1 ที

ป้ายนี้ก็น่าสนใจมั่กๆๆ  สงสัยมีคนแอบพามาเยอะ

เสร็จแล้วตอนเที่ยงออกไปเดินหาอาหารกัน มื้อแรกเป็นเฝอ ชามเท่าบ้าน ราคายี่สิบบาท แถมรูปน้ำขวดลาวมาให้ดูด้วย  

ต่อจากนี้ไปก็ได้เวลาสำรวจเมืองเวียงจันทร์กัน  ก็พากันเดินไปแถวๆถนนล้านช้าง ไปจนทะลุ

น้ำโขงอ่ะ ลิ้นห้อยเลยสวยงามใช้ได้ ลองดูรูปละกัน

อาคารสำคัญ

  Million Elephants Avenue. หรือถนนล้านซ้างครับ เป็นถนนสายหลักในเวียงจันทร์          

ถ้าเปรียบเทียบกับบ้านเราก็ประมาณถนนราชดำเนินนั้นแล  

ย่านการค้า

ภาพที่สองเป็นผับครับ

สีสันสดใสดีแท้ ผับที่นี่ เปิดเพลงหมอลำแด๊นซกระจายครับ

เดินกันจนหมดแรงแล้วต้องแวะซื้อบาเก็ตมาเติมพลังหน่อย เป็นขนนมปังฝรั่งเศส ผ่าตามยาว

ใส่ใส้ตามที่ต้องการ ราคาอันละ 12,000 กีบ ยาวประมาณเกือบศอก เพื่อนๆไปก็ลองกินดูดิ

เอาใส้ ออริจินอล เท่านั้นนะครับ ใส่อื่นมะค่อยเวิร์คเท่าใหร่ แต่ความแข็งของขนมปังนี่ ถ้ากิน

ไม่หมดก็ปาหัวหมาแตกเลยแหละ

กินอิ่มก็ค่ำแล้ว เดินกลับมาจากแม่น้ำโขงไปที่ประตูชัยต่อ ระหว่างทางก็แวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ
ประตูชัยตอนกลางคืน สวยงามครับ

ถ่ายติดผีฝรั่งตัวเขียวมาด้วยแฮะ

ระหว่างถ่ายรูปอยู่ อยู่ดีๆก็มีพายุ พัดผ่านมา โอ๊วววววววววววว  ช่วยด้วยยยยยยยยยยย

พัดไปทางขวาาาาาาาาาา

พัดซ้ายที ขวาที…………ฮ่วยเลิกเล่นได้แล้วพวกเมิง ปัญญาอ่อนนะเนี่ย

    ตื่นเช้ามาไปรับเล่มพาสปอร์ตที่สถานทูต เสร็จแล้วก็รีบเพ็คกระเป๋า ซื้อตั๋วรถที่เกสต์เฮาส์

ไปวังเวียงกัน เพราะได้ข่าวว่างามหลายๆ มีเวลาอีกสามวันต้องใช้ให้คุ้ม ค่าตั๋วรถมินิบัสไปวัง

เวียงคนละ 5 USD มีรถตุ๊กๆมารับที่หน้าเกสต์เฮาส์ เอาไปทิ้งไว้ที่ริมโขงซักแป๊บก็มีรถเมล์คัน

เล็กมารับ เห็นรถแล้วต้องตกใจ โอววววว มายก๊อดดดด รถมีแอร์ด้วยวุ้ย ถืกใจข้อยหลายเด้

  เสร็จแล้วก็เกณฑ์กันขึ้นรถ ทั้งหัวดำหัวแดงนับได้ประมาณยี่สิบกว่าคน นั่งโขยกอยู่บนรถ

ประมาณสี่ชั่วโมง มีพักครึ่งให้เข้าห้องน้ำหนึ่งที  ใครอยากเขาต้นใหนก็ตามสบาย ข้าเจ้าเลือก

ต้นนี้แหละ ใหญ่โต สังเกตุง่ายดี

ในที่สุดก็เดินทางมาถึงวังเวียงซะที ห้องพักก็ไม่ได้จองไว้  แต่Guru (ภาษาไทยคือกูรู้) อย่า

เราย่อมถือคติไปหาเอาดาบหน้าย่อมถูกกว่า  ไปที่ใหนต้องได้เห็นห้องพักถึงจะยอมจ่ายตัง

แฮ่ๆ(จริงๆคืองก)  ก่อนถึงผ่านบ้านพี่น้องลาวหลายหมู่บ้าน ขอเอาหัวเป็นประกันว่าบ้านที่นี่ มี

จานดาวเทียมติดทุกหลัง รวยแท้เด้อ เอารูปไปดูป่ะ เดี๋ยวจะว่าเราขี้จุ๊

            เดินรอบหมู่บ้านที่วังเวียงนิดนึงพอเป็นพิธี ก็ได้เกสต์เฮ๊าสที่ถูกใจ ตั้งอยู่สุดท้ายของ

คุ้งน้ำเลย ชื่ออารายก็จำไม่ได้ ราคาคืนละ 12 USD สำหรับห้องคู่สุดโรแมนติก              

นอนได้สองคน ที่นอนเป็น ควีนไซส์ซะด้วย แล้วคืนนี้ตูจะปลอดภัยมั๊ยเนี่ย

เพื่อนฝรั่งมันยิ่งบอกว่า โซ โลนลี่อยู่ โอวววววววววว  

       ดูห้องพักเรียบร้อยก็ต้องรีบออกมาข้างนอกถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระทึกหน่อย วิวสวยเชียว อยู่


ในห้องนานไม่ได้ บรรยากาศมันดีเกินไป มองหน้ากันมากๆ เดี๋ยวเคลิ้ม อิอิ  ไม่ได้เห็นฟ้าสี

จัดๆแบบนี้มานานเท่าใหร่แล้วนะเรา

     ย่ำค่ำแล้วก็ต้องออกท่องราตรีที่วังเวียงซะหน่อย ไปเดินดูตลาดร้านค้าครับ เดิน

ออกมาก็เจอความมืดดดดด สนิท มะมีอารายตื่นเต้นเลย แต่มองดูบนท้องฟ้ามีดาวแฮะ สวย

เชียว สงสัยดาวที่กรุงเทพหนีมาอยู่ที่นี่หมด

     เดินเลยไปอีกหน่อยก็เจอร้านอาหารเรียงราย ทุกร้านมีเมนูเหมือนกัน ราคา(แพง)เท่ากัน

ที่นั่งเป็นคอกไม่ใผ่ มีหมอนสามเหลีjยมให้นั่งพิง พร้อมกับเปิด ดีวีดีให้ดู

(ทุกร้านเปิดคล้ายๆกัน)    สงสัยถนนร้านอาหารบนสายนี้ มีเจ้าของคนเดียวกันแหงมๆเลยอ่ะ

ยกตัวอย่างเมนูมาให้ดูดีกว่า ลองดูราคานะตีว่าสองร้อยห้าสิบกีบเป็นหนึ่งบาท

จะรู้ว่าแพงแค่ใหน

ตำบักหุ่ง (ส้มตำ)          หมื่นกีบ
ข้าวนึ่งกระติ๊บละ                      ห้าพันกีบ
ข้าวสวย               ห้าพันกีบ
ก๋วยเตี๋ยว                          หมื่นห้าพันกีบ
แซนวิชต่างๆ          สองหมื่นกีบ
สปาเก็ตตี้ต่างๆ          สองหมื่นห้าพันกีบ
แกงต่างๆ                          สองหมื่นกีบ

ตกจานละ สี่สิบบาทขึ้นไปบางอย่างเกือบร้อยอ่ะ อาจจะดูว่าถูกกว่ากรุงเทพบ้านเรา แต่อย่า

ลืมว่าที่ไปนะ มันหมู่บ้านกลางป่าเลยนะพี่น้อง จานละสิบห้าบาทก็พอแร้วววววววววววววววว

       กินเสร็จก็นอนยาวที่ร้านหนึ่งงีบ แล้วก็คลานกลับมาที่พักด้วยความอิ่ม นัดแนะกับเพื่อน

ว่าตอนเช้าเจอกันหกโมงจะตื่นมาถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น อากาศตอนกลางคืนเย็นมั่กๆ ดังนั้น

เพื่อความปลอดภัยเราต้อง………………(ซักแห้งสิครับ แฮะๆ) หัวถึงหมอนหลับภายในสามวิ

เอ๊ะ ยังงี้ใครมาทำอะไรตอนกลางคืนก็มะรู้เรื่องสิ เสียดายยยยยย ดันหลับลึกไปหน่อย ฮ่าๆ

เช้าแล้ว เจอบริการ มอนิ่งเคาะ ปัง ปังๆๆๆๆๆ เพราะที่เกสต์เฮาส์มะมีโทรศัพท์ภายใน จากมอ

นิ่งคอลเลยมาเป็นมอนิ่งเคาะแทน

     

     ก่อนเดินข้ามสะพานไปอีกด้านนึง ถึงเพิ่งรู้ว่าที่มีธุรกิจแบบใหม่ สร้างสะพานแล้วเก็บตังค์

คนที่ข้าม เที่ยวเดียว ห้าพันกีบ ตกเกือบๆยี่สิบบ้าน ไปกลับ หมื่นกีบ  คนลาวจ่ายครึ่งราคา  

มองไปข้างล่างน้ำลึกน่าดู แถมเชี่ยวอีกต่างหาก จะเซฟตังค์แล้วว่ายน้ำข้าม ก็กลัวจะลงไป

แล้วไปโผล่ที่แม่น้ำโขงเลย เลยต้องจำใจจ่าย ตอนจ่ายเงินก็โปรยยิ้มหวานๆแล้วบอกพูด

ลอยๆว่า อย่ามากรุงเทพนะเฟ้ย เดี๋ยวตูจะเก็บตังค์เอ็งค่าข้ามสะพานลอยซะให้เข็ด

ดูซะสะพานไฮโซ ไม่มีเงินข้ามไม่ได้   ดีนะที่เค้าไม่เก็บตังคืค่าถ่ายรูปบนสะพานด้วย

            ข้ามสะพานได้ก็เดินดุ่มๆ ไปที่ภูเขา ด้วยความรมณ์เสีย เพราะโดนปล้นแต่เช้า แต่

พอพ้นแนวต้นไม้เท่านั้นแหละ ความโกรธและความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง พร้อมกับแอบนึกใน

ใจว่าถ้ามีเงินเยอะๆขากลับจะให้อีกสักร้อยกีบเลยอ่ะ เพราะภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือธรรมชาติ

ประเทศเราเคยมี แต่คิดว่าตอนนี้คงหาไม่ได้แล้วในเมืองไทย สาเหตุจากคนเห็นแก่ตัวเพียงไม่

กี่กลุ่มที่ไม่เคยคิดถึงลูกหลาน อากาศเย็นๆ ที่พัดมาจนรู้สึกหนาวนิดๆ  มองเห็นหมอกสีขาว

จางๆ เป็นเส้น  ลอยต่ำๆ เอ้อระเหยผ่านเหนือทุ่งนา โดยมีภูเขาหินปูนตั้งตระหง่านอยู่ด้าน

หลัง มีชาวบ้านกำลังทำนา หาปลาอยู่ตามประสาคนชนบท อยู่ง่าย กินง่าย เคารพธรรมชาติ

ได้เห็นแบบนี้แล้วก็นั่งถ่ายรูปเพลินแทบไม่อยากลุกไปใหน

ภาพโปรดครับ

          นั่งอยู่จนสายได้เวลาก็เดินกลับไปที่เกสต์เฮาส์กินอาหารเช้าแล้วก็เช่ามอเตอร์ไซค์

ออกไปผจญภัยกับเพื่อนๆกัน คนไทยหนึ่ง ฝรั่งสาม แถมฝรั่งทุกคนมีความฝันอยากขี่มอเตอร์

ไซค์เที่ยวทั้งนั้นแต่ปัญหามันมีอยู่นิดเดียว มันขี่(แม่ง)ไม่เป็นกันซ๊ากกกกกกกกกกกก คน  

ใช้เวลาหัดประมาณสิบนาทีก็บอกว่าเป็น ผลสุดท้ายก็เป็นแบบเนี๊ย(กรูบอกเมิงแล้วน๊าาา)

สม

น้ำ

หน้า

         หลังจากสมน้ำหน้ากันจนสะใจก็เดินทางต่อไปที่ถ้ำต่างๆ อันได้

แก่่……...........................................  มากจนจำชื่อไม่ได้ซักถ้ำ มีแต่ถ้ำมองนี่แหละ จำ

ขึ้นสมองเลย ฮ่าๆ


จะบอกว่าที่นี่มีถ้ำมากพอๆกับที่กรุงเทพมี เซเว่น อีเลเว่น ขับมอเตอร์ไซค์ไปจนเหงื่อซก  


ภาพที่สองเป็นสระน้ำมรกตหน้าถ้แห่งนึง น่าโดดมาก แต่มองลงไปเห็นปลา ตัวเท่าปลาที่เดอะ

มอลล์บางกะปิ เลยมิกล้าเสี่ยง กลัวปลาจะหิวใส้กรอกเยอรมัน ฮ่าๆๆ

ระหว่างทางเจอต้นไม้งามๆ ฝรั่งก็อยากจะระลึกถึงบรรพบุรุษของมัน เลยต้องปล่อยให้ขึ้นต้นไม้เล่นซะหน่อย

ยังกะดูสารคดี Animal planet แนะ

มีซุปเปอร์แมนมาแจมกับเค้าด้วย

ระหว่างทาง ถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระทึกกันซะหน่อย รักใครชอบใครก็เชียร์กันนะครับ

จากซ้ายไปขวา  

Ty  Kris  Evan  Josh ครับ

ออกจากถ้ำนึง ไปอีกถ้ำนึง ระหว่างทางเจอสะพาน ก็ต้องเสียตังค์อีกละ คนละ 5000 กีบ

ฮ่วยยยยยย ทำกรรมอะไรมาน๊า ชาติที่แล้ว ชาตินี้แค่จะขึ้นสะพานยังต้องจ่ายตังค์  

ข้ามไปเจอน้องน้อย ก็เลยขอถ่ายรูปซะเลย แต่ต้องกล่อมตั้งนาน เพราะสาวน้อยเขินลูกเดียว

       สรุปอยุ่ที่นั่นสามวันสองคืน ใช้เวลาอยู่กับธรรมชาติซะคุ้ม สุขมากๆครับ ใครที่คิดว่าตัว

เองหมดพลัง อยากจะไปชาร์จไฟ วังเวียงก็เป็นคำตอบที่ไม่เลวเลยทีเดียว เสียดาย กลับมา

ก่อน ไม่มีเวลาเล่นทูปว์ (จริงๆคือล่องห่วงยางตามลำน้ำ) ไม่งั้นจะมันส์กว่านี้เยอะ ไม่เป็นไร

เอาไว้ คราวหน้า ถ้าได้ไปหลวงพระบาง ขากลับค่อยมาแวะก็แล้วกัน


ก่อนกลับแอบถ่านรูปมุมโปรดที่เกสตเฮาส์ไว้ มานั่งตอนเช้าๆ โลกะติกมากเลยล่ะ

     ขากลับก็นั่งรถตู้กลับ ราคา 6 USD แพงกว่าขามาเหรียญนึง แต่เป็นส่วนตัวกว่ามาก ครบ

เก้าคนปุ๊บรถออกเลย โชคดีที่อีกกลุ่มเป็นครอบครัวใหญ่ เลยมีแต่นักท่องเที่ยวน่ารัก สบายหู

ไม่เหม็นควันบุหรี่ (ขามาถึงจะเป็นรถแอร์ ฝรั่งโง่ๆบางคนมันก็สูบในรถ จะบ้าตาย)

          นั่งรถมาถึงเวียงจันทร์ ก็เที่ยงแวะกินข้าวเที่ยง( บาเก็ตเหมือนเดิม อาหารคนจน) แล้วจับรถตุ๊กๆ ราคา 60,000 กีบ มาที่ด่าน แล้วนั่งรถตู้ข้ามไปที่ฝั่งไทยเลย แวะนอนหนองคายหนึ่งคืน ได้เกสต์เฮาส์ชื่อเรือนไทยเกสต์เฮาส์  ราคาคืนละสี่ร้อยบาท สะอาดมากก ติดแม่น้ำโขงด้วย เดี๋ยวจะแยกรีวิว ให้ดูต่างหาก  

ตอนเย็นเดินเที่ยวในตลาดหนองคาย บรรยากาศดีจริงๆครับ

      ตื่นเช้ามาก็ต้องพากันไปกินอาหารเช้าแบบหนองคาย นั่นคือ ไข่กระทะครับ พลาดไม่ได้

เสร็จแล้วก็เดินดูของที่ตลาดริมโขงนิดหน่อย ขอย้ำว่าเดินดูครับ เพราะเงินหมดแย้ววววววว

          ขากลับนั่งรถตู้จากออฟิศตัวแทนขายตั๋วกาารบินไทย ค่ารถคนละร้อยบาทถ้วน แอบ

ถามพี่สกายแลบที่พาไป แกบอกว่าถ้าไปขึ้นรถที่ออฟฟิศนี้แกได้ค่าพามาคนละยี่สิบบาท

ฮ่วยยย เดี๋ยวนี้คอมมิชชั่นมันลามจากสนามบินในกรุงเทพมาถึงนี่แล้วเรอะ

   ไปถึงที่สนามบินอุดร เห็นสนามบินใหม่ ในใจถึงกับร้องโอ้โห……เดี๋ยวนี้ไฮโซขึ้นเยอะเลย

(ยกเว้นเป๊ปซี่ขวดนี้ ยังหลงอยู่ คลาสสิคที่สุด)

แต่เราโลโซของแท้ ต้องขึ้นแอร์เอเชีย ขวัญใจคนยากอีกเช่นเคย

แอบบเดินดูสนามบินไปทั่ว เห็นทั้งสีแดง สีเหลือง

         นั่งรอแป๊บๆ ก็เห็นหางแดงๆ ลงมาละ วันนี้ไม่ดีเลย์ด้วยแฮะ แปลก (อุ่ย) ขึ้นไป หลับ

เป็นตาย คิดถึงบ้านที่สุด กลับไปจะไปกินมาม่าข้างโรงบาลราม ให้สะใจ

เพราะอร่อยมากกกกกกก

        สุดท้ายฝากรูปดอกนี้ไว้ครับ คงจะคุ้นๆกันนา หางเครื่องการบินลาวก้มีงัยครับ ดอกไม้

ประจำชาติลาว ดอกจำปานั่นเอง  วันนี้เอาแค่นี้ก่อนนะ บ๋าย บาย    เมนต์กันตามใจชอบนะพี่

น้อง ใครไม่เมนต์ ขอให้ชาตินี้ แห้วบินฟรีตลอดกาลลลลลลลลลลล

สวย, ละเอียด, สนุก & ขำเหมือนได้ไปเที่ยวเองเลยครับ  ;D

ขอบคุณมากครับ  :D

ฮ่าๆๆ เขียนรีวิวได้หนุกดีครับ  อ่านไปฮาทุกแก็ก   โดยเฉพาะฝรั่งเพื่อนคุณโยขำๆกันทั้งน้าน
(ชอบแก๊กพายุมากเป็นพิเศษ อิอิ)  ขอบคุณมากครับ  วันหลังขออีกนะครับ (ชอบมากกก หุหุ)   ;D

สนุกสนานเฮฮากันทั้งทริปเลย ชอบแก๊กพายุเหมือนป๋าด้วยคนนะค่ะ อิอิ....  ;D

อลังการดีแท้มีจานดาวเทียมด้วย

ขอบคุณครับผม

นั่นนะสิ ท่าทางจะเป็นทริปที่มันส์แล้วก็ฮามากๆเลย

อยากลองไปวังเวียงสักครั้งบ้างเหมือนกัน อิอิ  ;D

อยากไปบ้างอ่าคับ ดูแล้วเหมือนได้ไปด้วยจิงๆเลย  

น่าสนุก มั๊ก ๆๆๆๆ

ชอบพายุครับ อิอิ และชอบสระมรกตหน้าถ้ำ น้ำใสมากๆครับ ธรรมชาติสุดๆ ต้องหาโอกาสไปให้ได้ครับ ขอบคุนสำหรับรีวิวด้วยครับ :)

พี่โยไปเที่ยวไม่ชวนเลย แอบงอน ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นครับ
คราวหน้าพอน้องๆไปบ้างนะ

ขอบคุณครับสำหรับรีวิว

ขอบคุณครับ เพิ่งไปมาปลายตุลาคม ไป 5วัน บักสีดาสาม กะเหรี่ยงหนึ่งเหมือนกันครับ tubing ไปสามรอบ เข้าฐานโดดน้ำทุกจุด มุดสารพัดถำ้จนเข่าเดี้ยง ไปงานแต่งงานชาวลาว ใส่ซองคนละ 2 หมื่นกีบ (80 บาท) ล่อเบียร์ลาวไป 3 ลังไม่พอ ไปต่อ bucket อีกสี่ ดีนะยังกลับเฮือนพักถูก ตั้งหน้าตั้งตากลับไปรอบที่สามอยู่ครับ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับรีวิวกระตุ้นความอยากนะครับ

อ่านจบเลยต้องรีบมาเม้นท์อ่ะนะครับ กลัวแห้วบินฟรี  ;D

ชอบวังเวียงมากๆเคยผ่านแต่ไม่เคยแวะซะที รูปสวยดีครับแถมบรรยายสุดยอด อ่านแล้วฮาสุดๆ

ปล. เห็นที่ยื่นวีซ่าที่สถานทูตไทยที่ลาวแล้ว ไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ พยา่ยามมองโลกในแง่ดีคิดว่าสิ่งที่ี้เห็นเป็นแค่อาคารชั่วคราวเท่านั้น  :-/

เห็นรูปแล้วคิดถึงเวียงจันทร์ และอยากไปวังเวียง ไม่เคยไปกับเค้าเลย

เห็นแล้วคิดถึงลาวจัง  ดูแล้วน่าสนุกมากๆ ขอบคุณนะคับที่อุส่าเอามาให้ดูกัน

เกือบได้ไปเมื่อต้นปี .. เสีย ดาย จั๊ง

คุณทำให้เราเกิดแรงบันดาลใจอันใหญ่หลวง

กี๊ซซซซซซซ

เพื่อนฝรั่ง มีเบอร์โทรมั้ยคะ

ไม่ได้คิดไร .. จะขอให้เค้าเป็นไกด์นำเที่ยว ในฐานะคนเคยไปก่อน  :B

อิอิอิ

รีวิวได้สนุกมากๆครับ

ทำให้อยากไปลาวขึ้นมาตงิดๆ ;D

แหม ดู๊ดู รุ่นพี่ผม ทำไปได้ ....

ชอบมุขพายุจริงๆ นะนี่  ;D

ภาพสวยงามมั๊กๆ คับ

ชอบมุขพายุเหมียนกัน
โถ ทำไปด้าย สงสารป้ายจราจรจัง  อายุการใช้งานคงสั้นแน่เลย
แต่เสียวแทน มุขนอนร่วมห้องจัง ยิ่งหลับไม่รู้เรื่อง รู้ลาว เอ๊ย ราว ด้วย
นำเที่ยวได้หนุกหนานมาก คาวหน้าขออีกนะฮับ  :P

ขอบคุณครับ ลาวยังน่าท่องเที่ยวอยู่เสมอ ตั้งใจจะไปให้ทั่วครับ

ชอบมุขพายุเหมือนกัน ทำได้ไงอ่า

วังเวียงสวยจัง แต่พายุน่าจะแรงนะเนี่ยะ พัดซะคนกระจุยเลย  

อยากแปลงร่างเป็น หน่วยกู้ภัย ไปช่วยฝรั่งที่ขี่มอไซต์ตกข้างทาง กรั๊ก ๆ ๆ   (hlaalaa)

กลัวแห้วค่ะ

มาเม้น ปี 08 เพราะเพิ่งได้อ่าน คงไม่แห้วนะครับ

thx krub