เว็บบอร์ดรีวิว

ความเดิม 2 ตอนที่แล้ว

Sok sabai jie te กัมพูชา (เสียมเรียบ)  http://www.hflight.net/forum/m-1242391267/s-all/
Sok sabai jie te กัมพูชา (ตอน พนมเปญเศร้ามาก) http://www.hflight.net/forum/m-1242441739/
ร้อน ๆ สด ๆ กรุ่น ๆ เพิ่งแลนดิ้ง กะบางกอกแอร์เวย์  http://www.hflight.net/forum/m-1241970467/s-all/

วันที่ 7 พฤษภาคม 2552

ผมตื่นเช้ามาแบบมีวิญญาณอยู่ 50% นอกนั้นเป็นร่างกาย อาบน้ำและรีบแบกกระเป๋าลงมาล็อบบี้เพราะเมื่อคืนเตรียมตัวไว้แล้ว รถมารับผมที่เกสท์เฮ้าส์ตอน 7 โมงครึ่ง เป้าหมายของผมต่อไปคือ ไซง่อน (ขอเรียกไซง่อนนะครับ มันดูคลาสสิคดี)

รถทัวร์ที่ผมขึ้นเป็นของ Sapaco Tourist ครับราคา 12 ดอลล่าร์ ราคารถจากพนมเปญไปไซง่อนราคาดูเหมือนจะเท่ากันทุกบริษัท แต่ถ้าให้ผมแนะนำ ผมขอแนะนำแม่โขง Express ครับ ดูแล้วแตกต่างมีการอธิบายถึงสถานที่สำคัญต่าง ๆ ระหว่างทาง และเหมาะกับคนโบฮีเมี่ยนแบบผม  กลับมาที่เรื่องของเราต่อดีกว่า รถแล่นมาได้เกือบ ๆ 3 ชั่วโมงก็ขึ้นแพข้ามฝากแม่น้ำโขง ใช้เวลาแค่แป๊บเดียวก็แล่นต่อไป

พอใกล้ด่านระหว่างกัมพูชากับเวียดนาม น้อง ๆ ที่ให้บริการบนรถก็แจกใบแถลงสุขภาพครับ ก็ไข้หวัด 2009 กำลังระบาดต้องสอบถามกันหน่อย พอถึงด่านก็มีเจ้าหน้าที่ขึ้นมาเช็คถึงบนรถแล้วก็ทำตามขั้นตอนคือตรวจคนออกจากเมืองของกัมพูชาและตรวจคนเข้าเมืองของเวียดนาม ใช้เวลาร่วม 1 ชั่วโมงได้ ขอโทษนะครับอยากจะบอกว่าไม่ใช่แค่ด่านปอยเปตเรานะครับที่มีคาสิโน ด่านที่ติดกับเวียดนามก็ไม่แพ้กัน เอาวะ เอาเหวย เก่งจริง ๆ กัมพูชา ทำธุรกิจกับความโลภของคน ขอให้เจริญนะครับกัมพูชา (ไม่ประชดแต่อย่างใด) และขอให้ลูกค้าล่มจมถ้วนหน้าครับ (อันนี้แช่งจริง ๆ)

พอทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินทางต่ออีกประมาณ 2 ชั่วโมง คุณพระช่วยครับฝนเทลงมาห่าใหญ่ (ไม่ได้ไม่สุภาพนะ) ถนนเต็มไปด้วยน้ำนองไปหมด ยังไงเนี่ยจะต้องเดินตากฝนไปเกสท์เฮ้าส์หรือนี่ แล้วมันอยู่ไหนก็ไม่รู้ โถคุณพระโบฮีเมี่ยนอย่างเราจะทนได้มั้ยเนี่ย เอาวะเป็นไงเป็นกัน เดินหลงอยู่นานสองนาน แทบจะโดนคุณป้าแก่ ๆ ย้ำนะครับ คุณป้าแก่ ๆ สอยให้ไปพักกับเค้าแล้วเพราะราคามันถูกแบบสาแกใจมาก คืนละแค่ 6 ดอลล่าร์เท่านั้น แต่ในที่สุดคุณป้าขายบุหรี่ก็ช่วยชีวิตกระทันหัน ว่าจะซื้อบุหรี่เป็นการตอบแทนซะหน่อย แต่ไม่เอาดีกว่า ยิ้มให้ละกัน

ผมเดินเข้ามาในเกสท์เฮ้าส์ที่จองไว้ชื่อ Vy Khan Guesthouse ในราคา 15 ดอล แต่ผมเปลี่ยนแผนกระทันหัน คือมาถึงที่ไซง่อนเร็วขึ้น 1 วัน เจ้าของก็เลยพามาเกสท์เฮ้าส์ของญาติกัน ชื่อว่า Ngoc Thao Guesthouse พี่เค้าบอกให้พักก่อนคืนแรกและคืนต่อไปค่อยย้าย ที่นี่ราคา 16 ดอล แถมีวายฟาย และก็เป็นเกสท์เฮ้าส์จริง ๆ ครับ คือผมเป็นเกสท์ เพราะครอบครัวพี่เค้าอยู่ข้างล่างกันเต็มไปหมด แต่ดูอบอุ่นดีนะผมชอบอ่ะ มันแนวมาก แบบได้สัมผัสวิถีชีวิตคนไซง่อน แต่ห้องพักนี่สิ โอ้โห โอเฮะเลยหล่ะครับ

จะบอกว่าใครที่นิยมจองที่พักใน hostelworld ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในละแวกที่ผมพักนี่แหล่ะครับ เป็นซอยเล็ก ๆ แต่มีเสน่ห์ยิ่งนัก

หลังจากที่ผมเก็บของแล้วก็ลงมาออนไลน์ มันเหมือนถ้าไม่ออนมันจะตายคาโน้ตบุ๊คยังไงไม่รู้ ก็เกสท์เฮ้าส์ทั้งเสียมเรียบ พนมเปญ ไซง่อน มีวายฟายกันทั้งนั้น อดไม่ได้ พอจัดการภารกิจแชท เรียบร้อย ก็ออกไปหาทัวร์เที่ยวดีกว่า เสร็จไปครับ ทัวร์แม่โขง กับทัวร์ไอ้หลุม ๆ สมัยลุงโฮอ่ะครับ ไว้ตอนหน้าจะเล่าให้ฟังว่าเป็นยังไง ทั้ง 2 ทัวร์ผมหมดไป 18 ดอล แล้วผมก็นั่งรถเมล์สาย 1 ไป china town ต่อ ราคารถเมล์ 3000 ดองครับ

แล้วก็นั่งกลับมาแต่ดันลงป้ายผิด เดินซะ 3 กิโลไซง่อนได้ เฮ่อออออ  ไปตลาดกันต่อดีกว่าครับ  ตลาดใหญ่กลางเมืองเลย

เดินกันต่อครับ

เดินกันต่อไป

ผมไปเดินเล่นในตลาดกะว่าจะเช็คราคาเสื้อยืดซะหน่อย แต่ดันได้ไฟแช็คมาฝากสิดน้องของผม จาก 120,000 ต่อเหลือ 65,000 ดอง เป็นอันดิว และได้ของมา ( 1 บาท = 400 ดอง) ส่วนเสื้อยืดไว้ซื้อวันกลับดีกว่า ขี้เกียจแบกและ ผมเดินเล่นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความหิว KFC ครับ ฝากท้องหน่อย เรื่องของเรื่องไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่มีแบ้งใหญ่อ่ะครับ เกรงว่าใช้ไปกะร้านเฝอข้างถนนจะโดนเส้นเฝอพันคอตาย ไม่คุ้ม ขอตายแผ่นดินไทยดีกว่า

ขอตัวนอนก่อนดีกว่านะครับ วันนี้เพลียมากมาก

วันที่ 8 พฤษภาคม 2552  (เกือบจบชีวิตในไซง่อน)

ต้องพาร่างแบบมีวิญญาณเกือบเต็มเปี่ยม เพราะเมื่อคืนนอนหลับสบายจริง ๆ ตื่นมาเกือบ 6 โมงครึ่ง อาบน้ำ แต่งตัวเตรียมไปเที่ยวกัน ต้อง check out จาก guesthouse ก่อนครับเพราะวันนี้ต้องเปลี่ยน อันนี้แค่ชั่วคราว กินอาหารเช้าขนมปังฝรั่งเศส กับไข่ดาวฟองใหญ่มาก กับกาแฟดำ ในราคา 2 เหรียญ กับค่าห้อง 16 เหรียญ ก็ไปที่นัดหมาย บริษัททัวร์ที่ผมจองทัวร์ไว้

ผมซื้อทัวร์ล่องแม่น้ำโขง แล้วก็ดูวิถีชีวิต 2 ฝั่งโขง เป็นทัวร์เต็มวันราคา 13 ดอล ทัวร์วันนี้เหมือนไปล่องแม่น้ำโขงกับคณะสหประชาชาติ มีสิงคโปร์ ออสเตรเลีย เม็กซิโก (ปลอดหวัดนกครับ พอดีเค้าทำงานที่ฮ่องกง) ฮอลแลนด์ และผมคนไทย เกือบ 15 ชีวิต  

รถออกเดินทางจากย่าน ฟามงูเหลา (ย่านแบ็คแพ็คเกอร์) ประมาณเกือบ 8 โมงเช้าด้วยรถบัส พร้อมไกด์ชื่อ "เดง"

ขับเรื่อย ๆ บีบแตรเป็นระยะ ๆ แต่ระยะถี่นะครับ ร่วม 3 ชั่วโมงก็ถึงท่าเรื่อแม่น้ำโขง อยู่ประมาณเมือง Caibe (เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าเวียดนามก็มีแม่น้ำโขง  อย่าด่านะ เพิ่งรู้จริง ๆ)

ล่องเรือไปได้ซักพักก็ไปแวะตลาดน้ำ อันนี้เป็นตลาดน้ำสำหรับชาวบ้านเอาของมาซื้อมาขายกันนะครับ ไม่ใช่ตลาดน้ำสำหรับนักท่องเที่ยว

ล่องกันต่อ

ล่องกันต่อครับ

ล่องไปเรื่อยๆ

แปลกตาดีนะครับ เพิ่งจะเคยสัมผัสแม่น้ำโขงเป็น ๆ เห็นแบบเต็ม ๆ ตา ดูเหมือนจะดัดจริตพิกล แต่ก็นะครับอะไรที่มันใกล้ ๆ ไม่ค่อยเห็นความสำคัญ ไปดูแม่น้ำโขงถึงเวียดนามซะอย่างนั้น อีสานบ้านเฮาก็มีไม่ไปดู เอาน่าครับ สัญญาว่าจะไปดู  พอเรือแล่นมาได้ซักพักก็มาดูวิธีทำขนม ถ้าจะเอาให้เห็นภาพก็ต้องบอกว่าท็อฟฟี่มะพร้าวนั่นเอง

ก็ลองชิม และขายของกันตามระเบียบ ส่วนผมก็ขอตัวเดินดูบ้านของคนเวีดยนามซะหน่อย

บุกบ้านเค้ากันต่อ

ซนไม่หยุดครับผม เดินต่อไปเรื่อย ๆ ประมาณเป็นบ้านเรา ก็มีคุณป้าสาธิตวิธีการทำ อะไรดีหล่ะ เหมือนข้าวเกรียบปากหม้อละกัน แต่ไม่มีไส้ จิ้มซีอิ๊วขาวกิน อร่อยดี

เห็นสาวน้อยข้างบนป่ะครับ ไม่ใช่สาวเหลือน้อยที่นั่งทำนะครับ ท่านพี่ไกด์บอกผมว่าเค้าชอบมาก แต่ผู้หญิงไม่ชอบ ก็คุยกันเรื่องผู้หญิง ท่านพี่ไกด์บอก ผู้หญิงไทยสวยกว่าหรือเปล่า ผมเลยขอตอบแบบสหประชาชาติละกัน "ก็แล้วแต่รสนิยมใครรสนิยมมัน ผู้หญิงเวียดนามก็น่ารักตามแบบเวียดนาม ผู้หญิงไทยก็น่ารักตามแบบผู้หญิงไทย" (ฮี้วววววววววววววววววววว)

พอเสร็จจากบ้านนี้ก็ไปบ้านต่อไป ทั้งหมดนี้เป็นบ้านริมคลองนะครับ บ้านหลังนี้ขายข้าวเกรียบทำมาจากข้าว ประมาณป็อปคอร์นเลยครับ มีการสาธิตวิธีทำ แล้วก็ให้กินน้ำชา รินแบบไม่รู้จบ รินแล้วรินอีก จนเม็กซิโกเพื่อนผมจะปวดฉี่ตาย 5555 พอรินซักพักก็เริ่มปฏิบัติการ direct sale เสนอขายข้าวเกรียบข้าวผมในราคาถุงละ 10000 ดอง (400 ดอง = 1 บาท) ผมทำเป็นไม่สนใจ ก็เลยเสนอผม 5000 ดอง เฮ้ย ป้า เจ๊ ซิ่ม ทำไมมันลดราคาได้ขนาดนั้นแหมมมมมม เอาวะซื้อก็ซื้อ อุตส่าห์รินน้ำชาให้จนฉี่จะแตก เพื่อนเม็กซิโกผมบอกว่าถ้ารอสักนิดนึงคงจะเหลือ 2500 อย่างนั้นเลย กลัวจะเอาน้ำชาลวกอ่ะสิ 5555

กำลังคั่วข้าวครับ

พอเสร็จจากคุณป้า ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ (ลดราคา) ไปแล้วก็ล่องเรือไปตามลำคลองต่อไปครับ จนมาลงเรือแจว แหมมมมมมมมมม โบฮีเมี่ยนอย่างผมลงเรือแจว ต้องขอลองแจวดูซะหน่อย