เว็บบอร์ดรีวิว

สืบเนื่องมาจากรีวิวภาคที่แล้วของทริปนักเรียนแลกเปลี่ยน JENESYS Programme

ภาคที่แล้วเป็นบรรยากาศตอนขามาที่ญี่ปุ่น (ต้องขออภัยด้วยที่มาต่อช้า และไม่มีภาพ
อาหารบนเครื่อง อันเนื่องมาจากว่าคุณแอร์เธอไม่ให้ถ่าย เลยอดไปตามระเบียบจ้า)....

ติดตามภาคที่แล้วในชื่อตอน JENESYS Programme vol.1 ; BKK-NRT  ได้ที่นี่ครับบ
http://www.hflight.net/forum/m-1240732983/

เข้าเรื่องกันดีกว่า หลังจากทรหดอดทนบนเครื่องโบอิ้ง ของANA มา 7 ชม.แล้ว
ชีวิตชั้นเมื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง  ลงเครื่องมาก็ไป ตม. ทำพิธีการต่างๆเสร็จเรียบร้อย
ก็ออกเทอร์มินอลไปขึ้นรถ

และบัดนั้นเอง กะเหรี่ยงน้อยจากแดนสยามก็เบิกบานสำราญบันเทิงใจอย่างสุขี
เมื่อได้สัมผัสกับแผ่นดินญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก  โอ้ววว!!! สุโก่ยยย (คำอุทานญี่ปุ่น)
อากาศดี สดชื่น สูดอากาศเข้าเต็มปอด ก่อนจะขึ้นรถบัสมุ่งหน้าไปยังโตเกียว
ใช้เวลาเดินทางประมาณ 40 นาที ซึ่งระหว่างทางก็มิได้หงอยเหงาแต่อย่างใด

เพลิดเพลินบันเทิงใจกับวิวข้างทาง ราวกับเป็นสวรรค์วิมานอะไรประมาณนั้น

---------
ลงเครื่อง ANA คุณแอร์เธอก็มาโค้ง แถมยังสวัสดีเราด้วย (อิอิ ก็แหงล่ะ บินมา
จากไทยนิ)...

พอเริ่มเข้าในเมือง ก็สัมผัสได้ถึงความไฮโซหรูหราอลังการตระการตา
เหอๆ..  เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงก็ไม่ผิด(เนอะ)  เริ่มเห็นได้ถึงความสะอาด
ระเบียบเรียบร้อยของที่นี่  ตื่นตามากๆครับ

หลังจากที่ทุกคนกำลังสนใจกับวิวทางข้างอยู๋นั้น
ทันใดนั้นเอง ทุกสายตาก็จับจ้องอยู่ที่วิวหน้าต่างข้างขวา(มั้ง)

โอ้วพระเจ้า !!! และสิ่งที่โดดเด่นตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้านั้น
มันคือ TOKYO TOWER นั้นเอง ทุกคนงัดกล้องมาแชะภาพ
กันอย่างเมามันส์ .. มีเรอะที่เราจะพลาด ขอด้วยคน เอ้า!แชะ  

และแล้วก็มาถึงโรงแรม Prince Hotel ซึ่งอยู่ด้านหน้าโตเกียวทาวเวอร์
เห็นทีแรกแล้วอยากกรี๊ดดดดดด ดังๆเลยครับ วิวดีมากๆ ทำเลก็เหมาะ
เสียอย่างเดียว อยู่ห่างสถานีรถไฟใต้ดินไกลไปหน่อย ทำให้หนีไปเที่ยว
ได้ยาก อิอิ... ก็มันก็ไม่ใช่ปัญหาของเรา สบายอยู่แล้ว

ไหนๆก็ถึงแล้ว ออกไปสำรวจรอบดีกว่า จะไปทางไหนดีล่ะ ?????
อ้อนี่ไง ป้ายนี้ช่วยชีวิตเราได้ ดูซิมีที่ไหนให้เราหนีไปเที่ยวบ้าง ...
งั้นขอแชะภาพกับป้ายนี่ไว้เป็นระลึกซักหน่อย

มาเริ่มต้นที่วัด ZOJOJI (วัดโซโจจิ) กันก่อนครับ  อยู๋ข้างโรงแรมนี่เอง
เป็นวัดที่ค่อนข้างใหญ๋พอสมควรครับ แต่ไม่ค่อยมีคนมากเท่าไร

เดินชมบรรยากาศรอบๆ ก็ถ่ายรุปไปเรื่อยๆ ต้นไม้เค้าประดับประดาได้สวย
ดีครับ ใช้เวลาที่นี่ไม่นานมากก็เดินทางต่อไป

นี่ก็อีกมุมหนึ่งด้านหลังประตูทางเข้า
ฝนเริ่มตกปรอยๆลงมาแล้วครับ  ผมเลยวิ่งไปเอาร่มที่โรงแรม

เนื่องจากว่าอยู่ติดกัน เลยใช้เวลาไปเอาร่มไม่นาน
จากนั้นก็ลุยต่อเลยยย

เดินไปเรื่อยๆครับ ที่จริงผมเดินตรงไปแค่ร้อยเมตรก็ถึงแล้วนะ
แต่ผมดันไปเดินอ้อม เพราะผมต้องการหาร้านร้อยเยน

เนื่องจากได้ให้สัญญากับที่บ้านไว้ว่า จะช๊อปที่ร้านร้อยเยน
มาฝาก ซึ่งก็เดินไปเรื่อยๆ ถามเซเว่นก็แล้ว คนข้างทางก็แล้ว

ไม่มีใครรู้เลยครับ  สรุปว่างานนี้อด !!  
ไม่เป็นไร ไปโตเกียวทาวเวอร์ต่อก็ได้

เริ่มเห็นแล้วครับ  เข้าใกล้มาเรื่อยๆ
เดินไปเหนื่อยไป เดินขึ้นเนินสูงมากๆ

กำ!! ฝนตกอีกต่างหาก ตายล่ะวิวคงหมดสวยแน่ๆ
ในใจได้แต่ภาวนาให้ฝนหยุดเถิดดดด pleasesss+

ใกล้เข้ามาอีก  เริ่มเห็นโครงสร้างของทาวเวอร์ชัดเจนล่ะครับ

ระหว่างทางก็เพลิดเพลินกับวิวข้างทางไปเรื่อยๆ ซึ่งเท่าที่สังเกต
แล้วการมาโตเกียวทาวเวอร์นั้น มาทางรถไฟใต้ดินจะสะดวกที่สุดครับ
โดย

Mita line ลงที่สถานี Onarimon
Uedo line , Asakusa line ลงที่สถานี Daimon , Akabanebashi
และรถไฟ JR ลงที่สถานี Hamamatsucho

ซึ่งผมแนะนำให้ลงที่สถานี Akabanebashi ครับ เพราะอยู่ใกล้ที่สุด
ส่วนสถานีอื่นๆนั้น ก็ตามสะดวกครับ

ระหว่างทางก็เจอตูขายน้ำอย่างนี้ล่ะ เต็มบ้านเต็มเมือง
ดูราคาเซ่... น้ำเปล่าราคาแพงพอๆกับโค้กเลยเน้อ !!!

ถ้าไม่อยากกินน้ำแพง ก็โหลดใต้เครื่องไปกินที่ญี่ปุ่นด้วย
จะดีกว่าเน้อ (อิอิ)   หาเหรียญแล้วก็หยอดลงปายยในเครื่อง

หิวน้ำว้อยยย!!!  เดินขึ้นเนินมาตั้งไกล ขอโซ้ยยน้ำซักแปป

ถึงแล้ววโตเกียวทาวเวอร์สูงเด่นเป็นตะหง่าน
ใจกลางมหานครโตเกียว สีแดงสดตัดกับสีขาว

แต่.... ความฝันอันสูงส่งก็เป็นอันต้องพังทลาย
เมื่อฝนยังตกไม่หยุด ท้องฟ้าปิด เมฆครึ้มทั้งฟ้า

ขึ้นไปดูวิวข้างบนคงไม่คุ้มกับค่าตั๋วแน่ เอ้ยย!!!
วิวคงไม่สวยแน่ต่างหาก  เซ็งเป็ดเลยครับเดี้ยน

ดูดู๋ดูดูเธอทำ .. ทำไมถึงทำกับชั้นได้
ท้องฟ้ามีเมฆบัง ทัศนยีภาพหมดสวย

ฝนไม่ได้ตกหนักมากนะครับ ปรอยๆ
เลยเข้าไปหลบข้างในก่อน ในส่วนบริเวณ
ชั้น1และ2มีร้านค้าให้ช้อปปิ้ง แก้เซ็งครับ

เอาล่ะ หลังจากทำใจได้แล้วก็นึกได้ว่า
ช่วงท้ายของโปรแกรมจะมีการดินเนอร์ที่นี่ด้วย
เลยตัดใจได้

ลองมาดูประวัติกันดีกว่า เอาสาระมั้ง บันเทิงเยอะล่ะ(อิอิ)
โตเกียวทาวเวอร์ (東京タワー)  คนญี่ปุ่นเค้าออกเสียงว่า"โตเกียวทะวา"
เพราะในภาษาญี่ปุ่นไม่มีตัวสะกดไง มีพยัญชนะที่เป็นเสียงในตัวเลย
(ยกเว้นตัว อึน)   เป็นหอคอยสื่อสารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเขตมินะโตะ
กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีความสูง 332.6 เมตร(1,091 ฟุต) สร้างแล้ว
เสร็จเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2501 (ค.ศ. 195

เป็นหอคอยที่ไว้ส่งสัญญาณคลื่นวิทยุโทรทัศน์ต่างๆ เช่น NHK TBS
ฯลฯ บริเวณหอคอยสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ส่วน ส่วนล่างสุดเป็นอาคารสูง 4 ชั้น
ที่ตั้งอยู่ใต้หอโดยตรง ภายในประกอบด้วยพิพิธภัณฑ์ ร้านคา ภัตตาคาร ฯลฯ อีก 2
ส่วนที่เหลือเป็นจุดชมทัศนียภาพของหอคอย ตั้งอยู่บนความสูง 150 เมตร และ 250 เมตร
ตามลำดับ  ค่าตั๋วเข้าชมส่วนแรกก็ 820 เยนครับ(ผมว่าแพงนะ)

(ขอบคุณ Wikipedia สำหรับข้อมูลประเทิงปัญญา)

เมื่อกี้ลืมใส่ภาพ  กำลังกิน men4 อยู่ครับ
(ชายสี บะหมี่เกี๊ยวไง+++)

ระหว่างเดินกลับโรงแรม ก็ผ่านวัดโซโจจิ
เลยแชะภาพอีกซักภาพ คู้กับโตเกียวทาวเวอร์

ซึ่งจะว่าไปแล้วนะครับ บริเวณก็ไม่ค่อยมีเที่ยว
เท่าไรนัก ส่วนมากก็จะเป็นอาคารสำนักงานมากกว่า
ซึ่งหากจะมาที่นี่แล้ว ควรมากลางคืนจะได้วิวที่ดีมากๆ
เลยครับ ไฟที่โตเกียวทาวเวอร์จะเปลี่ยนไปตามฤดูกาลด้วย

ออ..ที่นี่เค้าปิดเที่ยงคืนครับ ไฟจะดับหมดเลย(น่ากลัว)

เสร็จแล้วก็มาที่โรงแรมทำกิจกรรมต่างๆของโปรแกรม
(JENESYS Programme ; ผู้มีพระคุณที่ให้ทุนมานี่ไง)
ก็มีการมีทติ้งกันของตัวแทนชาติอาเซียนและติมอร์
รวมๆกันแล้วก็ประมาณ 200 คน แบ่งเป็นกลุ่มๆ

ตัวแทนประเทศละ 2 คนในกลุ่ม รวมๆก็ประมาณ20คน/กลุ่ม
ผมได้อยู่สายเหลือง MIYAGI Group ไปเมืองเซ้นได(SENDAI)
รายละเอียดต่างๆนั้น อยู่ในภาคต่อไปครับ

มาที่โรงแรมดีกว่า  เข้ามาที่ห้องพักกันเล้ยย
เป็นเตียงคู่ รูมเมทเป็นคนสิงคโปร์ครับ พูดอังกริดเก่งมักมาก

เห็นอะไรมั้ยครับพี่น้อง ???
มันคือโตเกียวทาวเวอร์นั้นเอง โอ้ววววววววววววววว!! สุโก่ย!!!

เห็นได้ชัดเจนจากห้องนอนของผมเลย อะไรจะดีปานนี้
ตอนกลางคืนวิวสวยงามมากๆเลยครับ  ประดับประดาไฟสวยมาก

ห้องผมอยู่บนชั้น6 เห็นได้ชัดเเจ๋วเลย สุดยอดดดดดดดดดดดด
(บ้าไปแล้ว นั่งดูวิวเหงาๆคิดถึงใครบางคน ...)

นั่งๆเหงาๆคิดถึงแฟนริมหน้าต่าง เหมือนMVพี่เสกโลโซเสร็จแล้ว
ก็ไปห้องน้ำดีกว่า  นี่ไงส้วมไฮเทค ตื่นเต้นมาก
กับการใช้งาน

ผมได้ยินที่เมืองไทยตอนแรกๆ เหก้นว่าใช้ยากมาก
ซึ่งพอได้ลองมาใช้จริงๆเเล้วก็ไม่ยากนะครับ เพียงแต่
ว่าเราอย่าหลงไปกดมั่วเท่านั้นเอง ไม่งั้นละก้อ.....555

มาดูปุ่มกันดีกว่า มีหลากหลายฟังก์ชั่นให้เลือกใช้
ตามใจชอบ เริ่มจากฉีดเฉพาะจุด หรือว่าจะเป็น
แบบชาวเวอร์ฉีดล้างซอกซอนทุกที่  

ปรับอุณหภูมิของน้ำได้ด้วยนะ  แล้วเวลานั่งลงไป
ก็อุ่นก้นอีกต่างหาก  สบายก้นมากมาย

หากคุณว่างๆไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหน ก็มานั่งเล่นใน
ห้องน้ำฆ่าเวลาได้ ช่วยคุณสบายได้มากทีเดียวล่ะ อิอิ

เริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่สดชื่น อันเนื่องมาจากว่า
ที่นี่สว่างเร็วมาก ผมตื่นมาตีสีก็สว่างเเล้ว งงเลย

ตื่นเช้าอาบน้ำไปทานบุฟเฟ่ต์อาหารที่ในห้องประชุม
มีการนัดแนะกันเล็กน้อย แล้วก็แยกย้ายแต่ละกลุ่มไป

ผมมักจะลืมถ่ายรูปช่วงสำคัญๆไว้ ไม่รู้เป็นอะไร โดยเฉพาะ
ตอนกินนี่ล่ะ ถ่ายไว้น้อยมาก (เอ็นจอยกับการกินอยู่ เลยไม่มีเวลาถ่ายรูป)

นั่งรถบัสไปโล้ดดดด  ตอนนี้กำลังติดไฟแดงอยู่ (ถ้าติดไฟเขียวก็ไปเเล้วว)

เช้านี้เรามาที่มหาวิทยาลัยวะเซะดะ (WASEDA University)
เป็นคล้ายๆกับห้องประชุมสัมณา  อะไรประมาณนี้ล่ะ

เสร็จแล้วก็มาถ่ายรูปหมู๋กันหน่อย กับตัวอาคารทีดูคลาสิกมากๆ
เป็นตึกสีแดงๆ เหมือนยุโรป และที่สำคัญ! ลืมถ่ายรูปไว้ 555+

สำรวจบรรยากาศรอบๆ
ทีแรกเห็นนึกว่าไม่ใช่มหาลัย

มารู้ทีหลังว่าตัวมหาลัยจริงๆนั้นอยู๋อีกฟากฝั่งหนึ่งนั่นเอง
(ชั้นก็นั่งงง อึ้งกิมกี่อยู่ซะนาน!!)

ถนนสวยดีเนอะ สะอาด น่านอน ฮิฮิ

ในช่วงเช้าพวกเราก็มาเรียนภาษาญี่ปุ่นกัน
ซึ่งก็ไม่มีอะไรมากครับ เป็นประโยคง่ายๆ

ซึ่งได้เรียนมาเเล้วจากเมืองไทย ก็เลยเออๆออๆไปครับ
จนเที่ยงก็ได้กินข้าวกล่อง หรือโอเบนโตะ อาหารกล่อง
ญี่ปุ่นนี่ล่ะครับ่

รสชาติก็งั้นๆล่ะ ผักเยอะไป ชั้นไม่อยากไดเอ็ท อยากกินเนื้อเยอะๆๆๆ
(นี่กะว่ากลับบ้านไปจะไปโซ้ยยสุกี้เอ็มเคให้เต็มที่ซะ)

พลิกไปพลิกมา กำ!! มันมาจากร้านอาหารมาเลเซีย
ตรูก็นึกว่าอาหารญี่ปุ่นแท้ !!!!

กินอิ่มพักเที่ยงแล้วเราก็ออกมาเดินเล่นกันดีกว่า
ออกมาสำรวจเมืองกัน ที่นี่อยู่แถวๆชินจูกุ หรือ
ชิบูย่า ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ว่าอยู๋แถวๆนี่ล่ะ

ดูสิ เค้าขี่จักรยานกัน มอเตอร์ไซด์เหมือนบ้านเราแทบจะไม่มี
มีก็แต่พวกรถสกู๊ตเตอร์  จักรยานอะเต็มบ้านเต็มเมืองครับ

บ้านเมืองเค้าให้ความสำคัญกับผู้พิการมากเลยครับ
ยกตัวอย่างเช่นบนทางเท้าเนี่ย มีทางพิเศษที่มันเป็นปุมๆ
ทางเดินเอาไว้ให้คนตาบอดเดิน  มีทุกที่ทุกซอยครับ

เห็นแล้วน่าชื่นใจ

รอสัญญาณไฟข้ามถนน เดินเล่นไปเรื่อยๆครับ
ไม่ค่อยมีไรมากนัก คนไม่เยอะเท่าไร

ลมแรงมากๆเลยครับ ตัวเนี่ยแทบปลิวเลย
แต่แดดแรงมากๆ แสบหน้า