หวัดดีค่า พักนี้ห่างเหินวงการรีวิวสายการบินไประยะหนึ่ง เนื่องจากสภาวะเศรษฐกิจ ไม่เอื้อแก่ปากท้อง และตัณหาบ้าบิน    จะบินถี่บินบ่อย บินหยุมหยิม แบบสมัยก่อนไม่ได้ จะไปไหนแต่ละทริปต้องนอนเอามือเกยหน้าขมับ  ครุ่นคิดจนปวดตับ  นอนกระส่ายกระสับ  กันไปข้างเหมือนกันนะฮะ



แต่ด้วยความที่ว่า  chaneenoy เลือดเที่ยวมันข้นกว่าน้ำ    จึงถือโอกาสฤกษ์งามยามดี  สบโอกาสออดอ้อนใช้มารยาสาไถ   เดินตรงปรี่ เข้าไปอ้อนสามี  ณ  วันที่ 9  เวลาเก้าโมง เก้านาที  ใช้เท้าซ้ายก้าวก่อน  ตามหลักมนต์ดำวูดู     เมื่อสบเป้าหมาย ก็เป่ามนต์ดำใส่สามี ด้วยใบเสนอราคารายละเอียดค่าทริปต่างๆที่ร่างเองกับมือ  พร้อมกับงัดกลยุทธ์ทางการตลาดต่างๆ แสดงให้เห็นถึงซัพพลาย(นีน้อย เจ้าของวันเกิด ) ดีมาน(ความคันที่มีต่อการอยากเที่ยว )  ..คิดเสียว่าว่าถ้าทริปไม่อนุมัติ อย่างมากก็คงได้ไปฮิโรชิม่าแทน  ( โดนด่า ระเบิดลง อิอิ )   แต่เอาน่ะ สู้ๆ !!  ด้านได้ อายอด  


5  นาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก


โอว์ belive it or not  ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ  บุญบาปมีจริง  ไม่เชื่ออย่าลบหลู่    มติผ่านเป็นเอกฉันท์  อนุมัติให้จองบุ๊กกิ้งออกตั๋วบัดเดี๋ยวนั้น กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด  ฟ้ามีตาจริงๆ   ขอบคุณพระพระเจ้า  ฮือออ ดีใจ        อ๋อ นอกจากขอบคุณพระเจ้าแล้วก็ ขอspecial  thanks  บางกอกแอร์เวยส์ด้วยนะคะ ที่ส่งของขวัญกิ๊ฟการ์ด ดิ แอนมิเมชั่นน่ารักๆมาให้ ขอบคุณค่ะ  ได้ใจมากๆ

ทริปนี้ บังเกิดขึ้น เมื่อครั้ง  27 -29 สค.ที่ผ่านมา    หลังจากที่นั่งดูรีวิวบางกอกฟีเวอร์ของชาวบ้านเค้าจนก้นเริ่มร้อนนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว เนื่องจากป่วยด้วยโรค โหยหากลิ่นไอบูติคซินโดรม ระยะสุดท้าย อย่างถอนตัวไม่ขึ้น    


วันที่ 27  เครื่องออกสี่โมงเย็น แต่ตื่นมาตั้งแต่หกโมงเช้าเพราะนอนไม่หลับ  พร้อมกับลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าหน้าผม โดยเฉพาะคิ้ว ต้องเน้นเป็นพิเศษ  หากเจอ chaneenoy  ให้สังเกตุคิ้ว ถ้าคิ้วทั้งสองโก่งไม่ระดับ ดุจ สะพานซังฮี้ ให้ตั้งข้อสันนิษฐานได้เลยว่านั่นตัวปลอม  



การเดินทางครั้งนี้  เกิดการปะทะกันระหว่างหมวกสองใบ    ระหว่างหมวกสายการบินอันเป็นที่รัก และเวปไซต์อันเป็นที่รัก     เมื่อทั้งสองใบเดินทางมาพบกันอะไรจะเกิดขึ้น!     ที่สำคัญ  อย่าลืมก่อนออกจากบ้านทุกครั้ง   ยืดอกพกหมวก ( hflight ) นะคะ !!  

มาถึงสุวรรณภูมิ  ผลักประตูเดินพรวดเข้ามา ณ ประตูที่ 3 ก็ได้พบกับรอยยิ้มต้อนรับที่เคยคุ้น เคย แอร๊ยยยยย รู้ไหม เค้าคิดถึงตัวเองมากมายนะ !

ได้เวลาทอดน่องสู่ blue carpet  

วันนี้เส้นทางสีนำเงินไม่ปลอดโปร่ง จึงถูกเหวี่ยงมายังเค้าต์เตอร์ถัดไป คล้ายเป็นลางสังหรณ์ว่า ปีหน้า บัตรพรีเมียร์ ที่สร้างสมบำเพ็ญตบะมา จะถึงคราหลุดออกจากบ่า  

มีคำกล่าวตักเตือน ว่าห้ามนำของเหลวที่ขึ้นเครื่อง   แต่หากวันนี้มีเพียงชีวิตที่แหลกเหลว ที่จะนำขึ้นเครื่องหนึ่งชีวิต คงไม่ผิดกฎ ขอ. แต่อย่างใด


เหลือบหันไปเห็นป้ายชื่อ ไม่รู้เค้าเอาไว้ทำอะไร แต่รู้สึกตัวอีกที เจ้าป้ายนี้ก็ได้ Takeoffพุ่งเข้าสู่กระเป๋าchaneenoy เป็นที่ระลึกอย่างสวยงาม  

ใบผ่านด่าน พร้อม !

แต่เอ๊ะ  ว๊ายย  ช่อง sex  ทำไมผู้ชายไปเที่ยวกับผู้ชายละนั่น  แอร๊ยยยย ผิดผีที่สุด


ฮือออ  อยากบอกว่าทุกครั้งที่กรอกช่องอะไรทำนองนี้ ทันทีที่ปากกาจรดลงบนกระดาษ  รู้สึกเหมืนอหัวใจสลายแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะมันช่างตรอกย้ำความเป็นชายเสียนี่กระไร

ครั้งอดีตกาลที่ผ่านมา เดินผ่านป้ายบอร์ดนี้   สามีจะกล่าวว่า  "นี่เธอจะบ้าเหรอแม้แต่ป้ายก็ยังถ่าย "


ณ ปัจจุบัน   เดินเลยป้าย  สามีสะกิด "นี่ๆๆ เธอลืมถ่ายป้ายนะ "

อืมมมม ดีมาก เริ่มรู้งาน  ใช้ได้ๆ

แวะแลกตังค์กรุบกริบ  รู้สึกว่าค่าเงิน HK จะผันผวนปรับขึ้นมานิดหน่อยจากครั้งเมื่อทริป 4 กค. ที่ผ่านมา ตามแรงกระแสต่อต้านของบรรดาเหล่ากลุ่ม ...  

อืมม...

ถึงเวลา    หน้าชื่น  อก"ตม."

แวะถ่ายรูป  เอ้า ฮุย  เล  ฮุย  !


พร้อมกับเดินตามป้ายไปสู่  สวรรค์เบี่ยงสีน้ำเงิน  


ระหว่างทางไปเราจะพบกับอุปสรรคขวากหนามด่านแบรนด์เนมอรหันต์ที่มายั่วยวนเงินในกระเป๋าเต็มไปหมด  ส่วนตัวแนะนำให้เราอิกนอร์เชิ่ดใส่  อย่าไปสนใจ  เชิ่ดก่อนได้เปรียบ ทำประหนึ่งเหมือนว่าที่บ้านมีเยอะแล้วถึงแม้ในความเป็นจริงนีน้อยจะหิ้วหลุยส์เซินเจิ้นเกรด A ก็ตาม  

เล้าจน์ก็อยู่ไกลได้อีกก    ไม่รู้ไปถึงไหน    เล้าจน์ฝั่ง Dom ว่าไกล  หลบไปเลยนะฮะ  นี่นีน้อยเองก็ยังไม่ชินเล้าจน์ฝั่งINTER ด้วย   กว่าจะย่างก้าวกรีดกรายไปถึง  หลงบ้าง อะไรบ้าง  หิวหน้ามืดเชียว เพราะฉะนั้น ถ้า จนท. มาแอบอ่าน อยากบอกว่า  เวลากินเยอะห้ามบ่นนะ อิอิอิ  นีน้อยไม่ผิด เล้าจน์อ่ะผิด  



ถ่ายรูปมาให้ดูด้วยเดี๋ยวเผื่อมีใครเมก้าเคลฟเวอร์ ฉลาดสุดสุด หลงทางแบบนีน้อย  เดินตรงมาเจอเรือนมยุราแล้วหักหลบลงบันไดเลื่อนตามภาพเลยนะคะ

ลงบันไดเลื่อนปุ๊บ  ตรงดิ่งเดินหน้าไปเลย  อย่ายูเทริ์น  เพราะจะเจอเล้าจน์นี้แทน  ถือว่าผิด   หรูไป  สำหรับนีน้อยคงไม่มีบุญพาวาสนาตูด  ได้นั่งกับเค้าหรอก  

ถ้าเดินย้อนกลับมา  ในเส้นทางคู่ขนานกัน จะพบเจ้สิงคปุระ ยืนยิ้มแฉ่งประกบป้ายแบบนี้  ถือว่าถูก


ใครก็ได้ตาดีๆ   ช่วยบอกทีว่านีน้อยตาไม่ฝาด  แสตนด์สาวสวยแห่ง PGที่ยืนต้อนรับ หน้าเล้าจน์   คล้ายกับประหนึ่งว่าไปทะเลาะกับหมอฟันมา   ลูกใครหนอ มือคัน มันทำกับได้ลงคอ  หึหึหึ  น่าตีจริงๆ พับผ่าเถอะ    

ถึงแล้วเบี่ยงขวาเลยจ้า    

สั่งอะไรก็สั่งๆไปเถอะ  หิวมากสั่งมาก  หิวน้อยสั่งน้อย  (ทำเสียงแบบ อ.ยิ่งศักดิ์)


วันนี้นีน้อย หิวน้อย   สั่งน้อยค่ะ !    มาแล้วค่ะ น้ำส้มอร่อยๆ ชื่นใจ   อยากบอกว่าน้ำส้มในแก้วคงไม่มีความหวานสักเท่าใด หากเทียบเท่าผู้ที่นำมานั้นไร้ซึ่งรอยยิ้มหวานๆ  แต่หากเป็นเช่นนั้นไม่สำหรับที่แห่งนี้

จากรีวิวเก่าที่ผ่านมาเราได้พาทุกท่านทัศนากันจนว่อนเล้าจน์ไปแล้ว แต่รีวิวนี้เราจะเสนอในสิ่งที่คุณปฎิเสธไม่ได้  ในบลูริบบ้อนนอกจากมีที่นั่งอันแสนสะดวกสบาย ยังมีประตูกลนำพาไปสู่ห้องหลืบเล็กๆ ห้องหนึ่งอีกด้วย  สอบถามพนักงานได้ความว่าเป็นห้องพิเศษ สำหรับคุณหมอปราเสริฐ    สิ้นสุดเสียงพนักงาน   แสงแฟลชก็ไวกว่าความคิด จึงขอเดินเข้าไปถ่ายรูปมาให้ชมกัน   ซึ่งเหมาะสำหรับนั่งๆนอน ๆ กินลมชมรันเวย์เป็นอย่างยิ่ง

ได้เวลา คุยคุ้ยเขี่ย หาของกินเพิ่มเติมแล้ว  


อยากได้เครื่องชงกาแฟแบบนี้บ้างจัง ที่บ้านมีแต่ฮอตต้าชาร์ป อ่ะ

ฮ่วย !ทำไมหนมมันน้อยจัง ดูรีวิวคนอื่นทำไมแอบเห็นว่า ของกินในเล้าจน์ช่วงที่  งดเที่ยวเข้าพรรษา มันละลานตาไปหมด  


แต่อุ๊ย หางตาเหลือบไปเห็นของโปรด  ว้าววววว  มาเป็นเครือ เชียว  หึหึ   เสร็จเรา เอิง เอย  ... เอ๋ย แม่จะหม่ำให้หนำใจ  ฮาไฮ้  เจี๊ยบ!

ออเดิ๊ฟ  เบาๆ มาแล้วจ้า

เสริมโพแทสเซียมสักสองใบกรุบกริบ

อุ๊ย จะบอกว่าเห็นขนมน้อยๆแบบนี้ จริงๆเป็นอินลูชั่นภาพลวงตาค่ะ   เพราะของจริงอยู่ด้านในค่ะ แหะๆ  เพิ่งรู้      ดังนั้นไม่ต้องรีรอ  สวยสั่งได้   ขอเมนคลอส หนักๆ อีกหนึ่งที่จ้า

อิอิ บอกแล้วไงคะว่ากินน้อย (น้อยกว่าวัวหน่อยนึง)  ปิดท้ายแล้วค่ะ  ขอ ดีเสิ้ท ของหวาน ให้แฟน ตบท้าย   เป็นถั่วไฮโซ นะคะ มีแจกในชั้นบลูริบบ้อน    ปกติแฟนจะชื่นชอบกับถั่วดำเป็นทุนเดิมมากกว่า  แต่พอได้กินถั่วถุงนี้ถึงกับออกปากอุทานว่า "บร้าโว้!!"

หลังจากปล้นขนมในเล้าจน์จนหนำใจเป็นที่รีบร้อย ก็ได้เวลาย้ายร่างย้วยๆ ไปที่มุมสันทนาการไซเบอร์  


แต่เอ๊ะ  นี่วินโด้วอะไรคะ ทำไมหน้าตาไม่ค่อยคุ้นนะ  

ตอนแรกที่เห็น ถึงกับเบลอไป  สามวินาที  เมื่อดึงสติสตางค์กลับเข้าร่าง  จึงเดินไปถามจนท. ได้ความว่าเป็นนโยบาย ใหม่ ของพรบ. คอมพิวเตอร์ที่ต้องรู้ข้อมูลของผู้เล่นค่ะ ฉะนั้น  ผู้โดยสารที่ใช้บริการ ไม่ต้องตกใจไปนะคะ  ถ้าจะใช้บริการเน็ทให้ไปติดต่อขอรับพาสเวิด แล้วมากรอก ค่ะ     สามารถใช้ได้  30  นาที / 1 pass /1 ท่านค่ะ    


ดังรูปนะคะ  พอเล่นไปสักพักถึงใกล้จะถึงครึ่งชม. ก็จะมี the sign สัญญาณสยองโลก  เป็นกรอบเด้งขึ้นมาปุ๊บ บ่งบอกว่าใกล้ถึงเวลาต้องจรลีแล้ว  ช่วยเขยิบให้ชาวบ้านชาวช่อง เค้าเล่นบ้างนะ

แอร๊ยยยยยย   เปิดมาเจอรีวิว ปิ่นโต on plane อันเป็นที่ talk of  the town  ชักหิวอีกแระ  จึงออเดอร์ พายแน๊บเพิ้ล  มาทานเคล้าแกล้มรีวิว


แถมตอนเรียก จนท.ในเล้าจน์เกือบ เผลอ ตะโกนว่า "นิมนต์คร่า"   ดูสิเพ่มี๋ทำน้องสับสนหมด  

หรือใครจะใครอ่านหนังสือ  ก็มีหนังสือไว้บริการมากมาย หลายแบบ

แต่นีน้อยใคร่ประสงค์ที่จะคอยซุ่มแอบดูสามีว่าจะแอบแช๊ตกับใครหรือป่าวมากกว่า


อ๊ากกกก  


หึหึ  ดีมาก ขยันเช็คงานในebay   เดี๋ยวถึงที่หมายจะตบรางวัลให้อย่างงาม

ดื่มน้ำเข้าไปเยอะ  จนมันเริ่มมีแรงผลักดันหาทางออกสู่โลกภายนอก  ก็เลยถือโอกาสเดินไปสำรวจห้องน้ำมาฝากกันพอเป็นพิธี

อ๊างงง  เข้าผิดห้อง    ...นานแค่ไหนแล้วนะ  ที่เราไม่ได้ยืนฉี่ แบบสง่าผ่าเผย  คิดถึงอริยาบทแบบนั้นจัง อิอิ


อ่างล้างมือก็สวย มีก้อนหินเล็กๆ วางประดับ เกิดไอเดียอยากทำแบบนี้ที่บ้านบ้าง แต่เกรงว่ากาลเวลาผ่านไป  ขี้เกียจขัด   ตะไคร้น้ำจะถามหา  แขกไปใครมานึกว่าอาจนึกว่าหินโสโครก  

อีกทั้งไม้ดอกไม้ประดับ ที่วางโชว์ตะหง่าน อยู่หน้าห้องน้ำทั้งสองเพศ    ก็สวยงามจนอดใจที่จะถ่ายไว้ไม่ไหว ยิ่งเวลาชูช่อรับแสงกับแสงไฟที่ส่องประกายมา   ทำให้ดอกไม้นั้นกลายเป็นสีทอง อร่าม  คล้ายกับจะสื่ออะไรกับผู้ที่ยืนถ่ายรูปอยู่ตรงหน้าหรือปล่าว ไม่ทราบได้


ปิดท้ายรูปสุดท้ายที่เก็บตกมา  คือแผนผังทางหนีไฟ    ซึ่งไม่ได้เรียกแฟนมาดูเพื่อศึกษาแต่อย่างใด เพราะคิดว่า ถึงอย่างไรแฟนก็หนีไฟในทรวง ที่สุมเต็มอกที่มีต่อchaneenoy ไม่ได้หรอก  อิอิ

ขอขอบคุณคุณพี่จนท. ที่ดูแลต้อนรับเลี้ยงดูปูเสื่อนีน้อยกับแฟน กันจนอิ่มหนำสำราญนะคะ  


ก่อนออกไปก็เหลือบไปเห็นหมี  (ทำจมูกฟุตฟิตๆ  )  ตรงเค้าเตอร์นิดนึง   แบ๊วเนาะ ติดโบสองอัน อิอิ