ก่อนอื่น ต้องขอแนะนำตัวกับเพื่อนๆ พี่ๆสมาชิกชาว hflight ทุกคนนะครับ

ผมเป็นสมาชิกใหม่ใสกิ๊กของที่นี่ครับ.....ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคร้าบบบบบ

จริงๆก็แอบเข้าเว็บนี้มานาน 2 ปีได้ จากแรกเริ่มที่เข้ามาเพื่อหาข้อมูลท่องเที่ยว พอเข้ามาบ่อยๆก็เลยชอบดูเครื่องบิน สายการบินโดยปริยาย แต่พักหลังๆอาการเริ่มหนัก ชักจะเสพติดเว็บนี้ขึ้นทุกวันๆ อิอิ สุดท้ายเลยตั้งเว็บนี้เป็นหน้า home เลยซะยังงั้น

แอบดูรีวิวคนอื่นมาตั้งนาน ในที่สุดก็เริ่มเกิดอาการอยากมี review เป็นของตัวเองมั่งเอาไว้แลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเพื่อนๆพี่ๆทั้งหลาย ก็เลยตัดสินใจเป็น member ครับ

ตอนนี้ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ ปี 5 (แก่เนอะ) อยู่สถาบันเก่าแก่แห่งหนึ่ง พอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็เข้าเน็ตดูเว็บท่องเที่ยวเป็นทุกที จนบางครั้งไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ เฮ้อ!!

ที่ผ่านมาก็มีโอกาสได้ไปเที่ยวมาหลายๆประเทศ หลายๆเมือง แล้วแต่โอกาส ทั้งไปดูงานแลกเปลี่ยน แล้วก็ไปเที่ยว รวมถึงไปเกาะอาศัยเพื่อนที่อยู่ ตปท. ตั้งแต่เริ่มเที่ยวมาไม่เคยไปกับทัวร์เลยซักครั้งครับ (เพราะงบไม่ค่อยมี....ส่วนมากใช้ตังก์เก็บจากการทำงานสอนพิเศษครับ) เวลาที่ไปเที่ยวก็มักจะไปช่วงปิดเทอมอันน้อยนิด(ของเด็กแพทย์) แต่ก็คุ้มค่าทุกครั้งที่ได้ไป

แนะนำตัวพอหอมปากหอมคอ ก็ขอเล่าเรื่องเกี่ยวกับ trip นี้แล้วกันครับ

trip นี้จริงๆจัดว่าเป็นรีวิวดองเค็มก็ว่าได้ คือผมได้มีโอกาสไปเที่ยวอังกฤษ กับสกอตแลนด์ เมื่อเมษายน 2006 แบบไปเอง โดยไปอาศัยกับเพื่อนซึ่งเรียนอยู่ที่ oxford ณ เวลานั้น การเตรียมตัวก็แทบไม่มีอะไรมากครับ แค่หาทางไปให้ถึงอังกฤษให้ได้ก็พอ เพราะที่เหลือเพื่อนพาเที่ยว (สบายสุดๆ)

....มาติดตามชมกันเลยครับ

ตอนนั้นเดินทางโดย Etihad ครับ ไปแวะเปลี่ยนเครื่องที่อาบูดาบี มาลงที่ London Gatwick ถึงเวลาประมาณ 8 โมงเช้าครับ (ตอนนั้นไม่ได้ถ่ายรูปบนเครื่องบินครับ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้อยากจะทำรีวิว EY แถมให้ด้วยจัง)

บรรยากาศด้านนอกสนามบิน เวลานั้นอากาศหนาวใช้ได้เลยครับ อุณหภูมิประมาณ 9 องศา
[

นัดเพื่อนมารับที่สนามบิน จากนั้นเพื่อนก็พาขึ้นรถ National express คันที่เห็น มุ่งหน้าไปยังเมือง Oxford ครับ (เพื่อนผมเรียนอยู่ที่ Oxford)

เอากระเป๋าสัมภาระไปเก็บที่บ้านเพื่อนปุ๊บ ก็ไปเที่ยวกันต่อเลยครับ....
จากนั้นเพื่อนก็พาไปเที่ยว Blenheim Palace อยู่แถวๆชานเมือง Oxford ซึ่งสถานที่นี้เป็นบ้านเกิดของอดีตนายกรัฐมนตรีอังกฤษผู้โด่งดัง Sir Winston Churchill ใหญ่มากๆครับ
ป.ล.วันที่ไปอากาศค่อนข้างอึมครึม มีฝนตกปรอยๆแล้วก็ลมแรงมากๆ หนาวทรมานหัวใจสุดๆเลยครับ แต่ก็มีนักท่องเที่ยวเข้ามาไม่ขาดสาย

คฤหาสน์หลังนี้กินอาณาบริเวณกว้างมากครับ แล้วก็ติดทะเลสาบด้วย มองเห็นแกะแล้วก็ทุ่งหญ้าอยู่รำไร....สวยมาก

ภาพบรรยากาศในรถเมล์ 2 ชั้นที่นั่งระหว่างขากลับจาก Blenheim Palace ไปยังบ้านเพื่อน....วันนี้อากาศไม่ค่อยดี เลยไม่มีคนซักคน ถ่ายรูปได้เต็มที่ (อันนี้เป็นภาพชั้นบนครับ)

จากนั้นก็กลับมานอนพักที่บ้านเพื่อนซึ่งอาศัยอยู่กับ host family (ใจดีมากครับ) เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปบ้านมาด้วย แต่บ้านน่าอยู่มาก เป็น town house เก่าๆ คาดว่าอายุเกือบ 100 ปี

ยังไม่ทันได้เดินเที่ยวชมเมือง Oxford วันรุ่งขึ้นก็รุ่งหน้าลงใต้ไปเที่ยวกรุง London ครับ

ภาพนี้เป็นภาพรถไฟใต้ดินของ London ซึ่งเค้าเรียกกันว่า tube ครับ เท่าที่จำได้รู้สึกว่ารถไฟใต้ดินที่นี่จะมีอายุเก่าแก่ที่สุดในโลกก็ว่าได้ ดังนั้นความทันสมัยอาจจะสู้รถไฟใต้ดินทางฝั่งเอเชียหรือบ้านเราไม่ได้ ส่วนจำนวนสายก็ซับซ้อนไม่แพ้โตเกียวเลยครับ (ผมเดินตามเพื่อนลุกเดียว อิอิ)

ป.ล.ลองสังเกตุดู คนที่นี่มักจะแต่งตัวสีโทนดำครับ ดูขรึมๆแบบผู้ดีอังกฤษ แล้วก็อึมครึมเหมือนบรรยากาศของประเทศนี้จริงๆ

จากนั้นก็เที่ยวชมเมือง ที่แรกก็เป็นสัญลักษณ์ของ London ที่ทุกคนน่าจะรู้จักกันดี....Big Ben

จากนั้นก็เดินชมเมืองต่อมาเรื่อยๆ เหงื่อไม่ออกแม้แต่นิด ตอนนี้ชักหิวแล้ว ตังก์ก็ไม่ค่อยมี ก็เลยฝากท้องไว้ที่ McDonald ซึ่งนับว่าเป็นอาหารที่ถูกที่สุดของที่นี่ สนนราคาขั้นต่ำก็ประมาณ 3-4 ปอนด์ต่อมื้อ (ถ้าคูณแล้วจะเริ่มทานไม่ลง) ค่าครองชีพที่นี่แพงจริงๆครับ เท่าที่เปรียบเทียบกับที่เคยไปโตเกียวมา ย้ำว่าที่นี่อาหารแพงกว่าโตเกียวอีกครับ

คราวนี้ขอเปลี่ยนบรรยากาศ มานั่งทานแบบ open air ครับ เห็นฝรั่งเค้านั่งกันเต็มเลย ก็เลยเอามั่ง

เดินไปเดินมา ก็ถึงย่าน Chinatown ของ London

เพื่อนผมบอกว่าที่นี่เป็นแหล่งฝากท้อง หาของกินของชาวเอเชียที่อาศัยอยู่ในอังกฤษทั้งหลายซึ่งทุกวันนี้มีอยู่มากมาย ร้านอาหารชื่อดังที่ผู้คนนิยมไปกินกันก็ ร้านเป็ด 4 seasons ซึ่งคราวนี้ผมไม่ได้ไปกินครับ ก่อนอื่นต้องบอกว่าทุกวันนี้ London กลายเป็นเมืองนานาชาติไปแล้วครับ มีชาวต่างประเทศอาศัยอยู่มากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นชาวอินเดีย ปากีสถาน เค้าว่ากันว่าทุกวันนี้ใน London เจอคน 10 คนจะมีคน London แท้ๆอยู่แค่ 1 คนเท่านั้นครับ

ป.ล. มีคนมาทักผมเป็นภาษาจีนเป็นชุดๆเลย ผมก็ ???? สิครับ คนส่วนใหญ่เค้ามักจะคิดว่าผมเป็นคนจีนอ่ะ

อันนี้เป็นภาพจากบนยอดโดมของ St Paul's Cathedral ครับ เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่าผมอยากดูวิวมุมสูงของ London แต่ไม่อยากเสียตังก์ขึ้น London eye เพื่อนผมก็เลยพามาที่นี่ แต่กว่าจะขึ้นถึงยอดโดมนั้นไม่ง่ายอยากที่คิด ทำเอาเหนื่อยหอบแทบตาย เพราะต้องค่อยๆเดินขึ้นบันไดวนขึ้นไปด้วยตัวเอง (ไม่มีลิฟท์) พอขึ้นไปถึงก็ยืนกินลมชมวิวเอาพักใหญ่ ข้างบนลมแรงมาก

ภาพที่เห็นโดยรอบๆก็คือเขต London ชั้นใน หรือเขตเมืองเก่าครับ จะมีแต่ตึกเก่าๆเต็มไปหมด ส่วนมากตึกที่เห็นก็มีอายุเป็นร้อยๆปีทั้งนั้น(น่าทึ่งจริงๆ) แต่ภายในก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

รูป สถานีรถไฟ King cross ชุลมุนวุ่นวายดีแท้

ตระเวนไปเรื่อยๆ หันมามองนาฬิกาอีกทีก็หัวค่ำซะแล้ว ก็เลยเดินทางไปยังที่พักกัน วันนี้เพื่อนผมพาไปพักที่สำนักงาน กพ.ของไทย อยู่ใกล้ๆ Hyde park สวนสาธารณะยักษ์ใหญ่ใจกลางกรุง London ที่สำนักงาน กพ.นี้เปิดเป็น hostel ด้วยครับ โดยมีแม่บ้านคนไทยคอยอำนวยความสะดวกให้ตลอดเวลา สนนราคาถ้าเป็นนักเรียน กพ.ก็ตกคนละ 10 ปอนด์ต่อคืน ถ้าคนนอกรู้สึกจะ 20 ปอนด์ (ถ้าจำไม่ผิด) ราคานี้รวมอาหารเช้าด้วยครับ

จากนั้นก็เดินเล่นๆ ชมบรรยากาศแถวๆ Hyde park

ตื่นเช้ามาหลังจากทำธุระส่วนตัว check out จาก กพ.เรียบร้อย ก็เดินทางต่อไปยังท่ารถใกล้ๆสถานี King cross เพื่อที่จะนั่งรถไปเที่ยวพระราชวังวินด์เซอร์ ที่ประทับของ queen elizabeth ที่ 2 ในปัจจุบัน

ภาพบรรยากาศที่คิวรถ coach

บรรยากาศของทหารเปลี่ยนเวรยามภายในพระราชวังวินด์เซอร์ (เข้าไปไม่ได้ครับ)

ป.ล. trip นี้ผมซื้อ British heritage pass สำหรับเข้าชมพิพิธภัณฑ์ต่างๆในอังกฤษซึ่งเข้าชมได้โดยไม่จำกัด ราคาเหมาก็ประมาณ 40 กว่าปอนด์ (จำตัวเลขแน่นอนไม่ได้ เพื่อนเป็นคนซื้อให้) ผมว่าสำหรับคนชอบเข้าพิพิธภัณฑ์นั้นถือว่าคุ้มค่ากว่าซื้อเป็นครั้งๆมากครับ แต่สำหรับพระราชวังวินด์เซอร์นั้นเป็นข้อยกเว้น ใช้บัตรดังกล่าวไม่ได้ ผมก็เลยต้องเสียตังก์ตามระเบียบ แต่โชคดีที่ทำ ISIC (international student identity card) ไว้ ก็เลยได้ลดไปหลายตังก์อยู่เหมือนกัน

ภาพสุดท้ายของตอนที่ 1 แล้วครับ (ยังมีอีกหลายตอน) เป็นภาพบรรยากาศรอบๆ พระราชวังวินด์เซอร์ ยังไงก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ชมจนจบ (ครั้งแรกเพิ่งทำ ตื่นเต้นนิดๆ) ภาพอาจจะมีไม่มาก เพราะสมัยที่ไปเที่ยวยังไม่คิดจะถ่ายรูปทำรีวิวใดๆ บางภาพอาจไม่ชัดเจนก็ขออภัยด้วยครับ

มีอะไรติชมได้เลยนะครับ บายยยยยยยย.....แล้วรอติดตามตอนต่อไป

ขอบคุณสำหรับรีวิวนะครับ....


ขออนุญาตแก้ไขนิดหนึ่งครับ ร้านเป็ด 4 seosons ไม่ได้อยู่ที่ China Town (Soho) นะครับ... แต่อยู่ที่ย่าน Bayswater ขึ้น Tube จากสถานี Royal Oak นะครับ...

ปล.เป็ดที่นู้นแพงเวอร์ได้ใจมาก..... แต่ถ้าลองทานแล้ว ผมว่าเป็ด MK บ้านเราพอสู้ได้ (เผลอๆอร่อยพอๆกันครับ)

เห็นรีวิวแล้ว ต่อมอยากเที่ยวเริ่มทำงานนนนนน

ขอบคุสำหรับรีวิวครับ

ร้าน four seasons มีสองสาขาครับ ที่ bayswater กับ china town

ขอบคุณสำหรับรีวิวครับ...

4 seasons เพื่อนผมเค้าบอกว่า MK บ้านเราก็พอๆกันแหละ  ไม่รู้ว่ามันองุ่นเปรี้ยวหรือเปล่านะครับ  ไว้ถ้าไป มีโอกาสได้ลอง จะมาเล่าให้ฟังละกัน

ขอบคุณมากครับ

เป็ด 4 ฤดู อยู่ที่ queensway ครับ ไม่ได้อร่อยอะไรมากมาย เชื่อผมเถอะ ไปลอนดอนเกิน สิบครั้งแล้วครับ กินเป็ด MK บ้านเราไม่ต่างกันมาก แต่ที่อร่อยเห็นจะเป็นเป็ดที่ทำคล้าย ๆ เป็ดร่อน คือ ย่างกรอบแห้งทั้งตัว เวลากิน กินกับเครื่องคล้าย ๆ การกินเป็ดปักกิ่งครับ ร้าน  goldmine ที่อยู่ข้าง ๆ ก็อร่อยไม่แพ้กัน ลองไปดูนะครับ

ขอบคุณค่า ดูแล้วคิดถึงทั้ง London ทั้ง Oxford เลย
ส่วนเป็ดโฟร์ซีซั่น เคยไปทานที่Bayswaterค่ะ ขึ้นสถานีมองไปฝั่งตรงข้ามทางซ้ายก็เจอแล้ว
ส่วนตัวคิดว่าอร่อยกว่า MK มากมายค่ะ เป็นรสชาติดีกว่า นุ่มอร่อย ที่สำคัญอ้วนมากๆๆ เที่ยบกัน ของMKเหมือนเป็ดเข้าคอร์สลดน้ำหนักเลยทีเดียว
แล้วราคาก็ไม่แพงเทียบกับอาหารอื่นๆที่นั่น ต้องลองไปทานดูค่ะ แล้วจะรู้เอง ^_^

ขอบคุณ รีวิวเมืองผู้ดีคะ

เป็นเมืองที่น่ากลับไปอีกจริงๆ ไม่เคยเบื่อเลย ยังมีมนต์เสน่ห์ไม่เสื่อม

มายินยันเรื่องเป็ดว่า อร่อยกว่าเอ็มเคจริงๆนะครับ เนื้อมาเป็นชิ้นเป้งๆเลย เคยไปอีกที่หนึ่งจำชื่อร้านไม่ได้ครับแถว Soho ก็อร่อยดีไม่แพ้กัน แต่ลืมเรื่องราคาไปเลยนะครับ

ตอนนี้เครื่องว่างๆ แสตนบายไปเที่ยวอีกสักรอบดีไหม

ขอบคุณสำหรับรีวิวนะครับ

มาคอนเฟิร์มเป็ดโฟร์ซีซั่นครับ ห้ามพลาด!!

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามและติชมนะครับ

ต่อไปก็เป็นรีวิวตอนที่ 2 เกี่ยวกับ ลอนดอน และออกซ์ฟอร์ด รวมถึงชีวิตในมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดแบบคร่าวๆครับ
เข้าไปชมได้ที่
http://www.hflight.net/forum/m-1216908199/

ขอบคุณมากครับ...อยากไปจังเลยครับ ตึกที่อังกฤษสไตล์ย้อนยุคนี่ชั่งสวยเหลือเกิน ดูแล้วยังคงสภาพความเป็นอดีตควบคู่ไปกับความเจริญได้อย่างลงตัว