ภาพนี้ก็น่ารักดีครับ

เข้าสู่เขตเมืองหยางชัวโดยสวัสดีภาพครับ

เอาจักรยานเสร็จแล้วก็ปลุกเพื่อนไปเช็คเอาท์ครับ หลังจากนั้นพวกเราก็ช็อปปิ้งกันเล็กน้อย แล้วแบกสัมภาระของพวกเราไปยังสถานีรถบัสครับ เพื่อเดินทางกลับไปยังกุ้ยหลิน ใช่แล้วครับ วันนี้พวกเราต้องเดินทางกลับปักกิ่ง

สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาแบบ backpacker ระวังนิดนึงครับ ที่ท่ารถจะมีคนทำเป็นมาช่วยขนกระเป๋าบอกว่าจะพาขึ้นรถตู้ไปกุ้ยหลิน แต่รถตู้พวกนี้อาจพาแวะข้างทางบังคับให้ซื้อของทั้งๆ ที่ไม่จำเป็น แถมเรียกเก็บค่ารถแพงกว่าปกติอีกด้วย ให้ถูกต้องจริงๆ ต้องตรงไปที่เคาน์เตอร์ขายตั๋วรถครับ ราคาแค่ 15 หยวนแค่นั้นครับ ใช้เวลาวิ่งชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงสถานีขนส่งกุ้ยหลินแล้วละครับ

ถึงกุ้ยหลินแล้วพวกเราก็เอากระเป๋าไปฝากไว้กับโรงแรมที่เราเคยพักด้วยชั่วคราว แล้วเดินเที่ยว Elephent Trunk Hill (เขางวงช้าง) สัญลักษณ์ของเมืองกุ้ยหลินครับ เนื่องจากพวกเรามีบัตรสถาบันศึกษาในประเทศจีน เลยได้ลดราคาค่าเข้าครับ

เข้ามาแล้วก็ไม่รอช้า ขึ้นไปชมเมืองกุ้ยหลินจากมุมสูงกันดีกว่าครับ

ที่นี่ก็มี "คาซื่อเท่อ" เหมือนกันครับ ถึงจะไม่สวยงามเท่าของที่หยางชัวก็ตาม

ประมาณจากสายตา ผมว่ากุ้ยหลินใหญ่กว่าเมืองเชียงใหม่สองถึงสามเท่าครับ

กุ้ยหลินอยู่ในอ้อมกอดของภูเขาและแมกไม้ครับ

เห็นเจดีย์เงินเจดีย์ทองที่ไปมาแล้วเมื่อสี่วันที่แล้วด้วยครับ

อย่าถือผมเลยครับ ผมเองชอบภาพแนวภูมิทัศน์เมืองมาก อย่าเพิ่งเบื่อกันนะครับ

มองเมืองกุ้ยหลินจากด้านบนก็สวยไปอีกแบบนะครับผมว่า

กุ้ยหลินบนอีกฝั่งของแม่น้ำหลี่เจียงครับ

ตรงนั้นน่าจะเป็น Seven Stars Park ที่ผมไม่มีเวลาไปครับ

บ้านเมืองเค้าดูเป็นระเบียบดีนะครับว่ามั้ย

แม่น้ำหลี่เจียงที่เป็นเส้นเลือดใหญ่ของชาวกุ้ยหลินครับ

บอกลาเขางวงช้างเพียงเท่านี้แหละครับ พวกผมไม่เหลือเวลาเดินไปถ่ายเขางวงช้างทั้งลูกแล้ว เพราะต้องรีบกลับไปเอาของที่โรงแรม แล้วก็กินข้าว แล้วก็ไปสนามบินซึ่งอยู่ไกลจากตัวเมืองเหลือเกินครับ

ก่อนกลับไปเอากระเป๋าก็ไปกินข้าวกันครับ เช่นเคยครับต้องร้านท้องถิ่นเท่านั้น

ลักษณะอาหารของร้านนี้ก็คือ จะเอาหม้อดินมาตั้งไฟ แล้วก็หุงข้าวกันในหม้อดินเลยครับ พอข้าวเริ่มสุกได้ที่ก็ใส่เนื้อที่เราต้องการ (เราบอกกับคนทำครับว่าอยากได้เนื้ออะไร) รอจนทุกอย่างสุกดีก็พร้อมเสริฟโดยราดซอสและผักแต่งหน้าครับ โดยรวมก็คือข้าวอบหม้อดินสไตล์ของที่นี่นั่นเองครับ มีขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ ราคาก็ 6 7 และ 8 หยวนตามลำดับครับ

หน้าตาตอนเสร็จแล้วเป็นแบบนี้ครับ น่ากินไหมเอ่ย

พอกินข้าวจนถึงก้นหม้อแล้วจะพบว่าข้าวจะติดหม้อเป็นตัง ทำให้ผมนึกถึงบิบิมบับกะทะร้อนของเกาหลีเลยครับ ทำนองเดียวกัน กรอบอร่อยดีครับ

ระหว่างเดินทางกลับโรงแรมก็ขอถ่ายภาพถนน จงชานจงลู่ เส้นเลือดใหญ่ของกุ้ยหลินเป็นครั้งสุดท้ายครับ เฮ้อ ลาแล้วนะกุ้ยหลิน อีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จะได้กลับมาใหม่อีก

สุดท้ายแล้วงานเลี้ยงก็มีวันเลิกราครับ พวกผมต้องเดินทางไปยังสนามบินเพื่อเดินทางกลับปักกิ่งมาเรียนต่อ (เฮ้อออ) แล้วละครับ ภาพสุดท้ายคือทางด่วนสู่สนามบินครับ ตะวันกำลังจะลับฟ้า พลอยทำให้พวกเราคิดถึงกุ้ยหลินมากจนทำให้แทบไม่อยากกลับไปปักกิ่งเลยละครับ

ห้าวันสี่คืนที่กุ้ยหลินนี้นับได้ว่าเป็นห้าวันสี่คืนที่น่าประทับใจมาก พวกผมได้เรียนรู้ศัพท์ภาษาจีนใหม่ๆ ที่ไม่มีสอนในหนังสือ ได้หัดวางแผนการเดินทางท่องเที่ยวด้วยตัวเอง ได้มิตรภาพและได้พบปะกับผู้คนจากกว่า 13 ประเทศ ได้ทานอาหารท้องถิ่น ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของชาวใต้ในประเทศจีน ฯลฯ พวกเราได้อะไรหลายๆ อย่างจากกุ้ยหลินจริงๆ ครับ จนเพื่อนผมถึงกับพูดว่า ปีที่แล้วเค้าก็มาเมืองจีนแล้วรอบนึง ไปเที่ยวมาก็เยอะ แต่ประทับใจกุ้ยหลินที่สุดในเมืองจีนมากเสียยิ่งกว่าปักกิ่งหรือซีอานซะอีก พอถึงเวลาต้องลาจากกันก็ย่อมมีความรู้สึกเศร้าสร้อยเป็นธรรมดาครับ ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาขอบคุณผมใหญ่ที่แนะนำกุ้ยหลินให้เขา และเขาบอกว่าถ้ามีโอกาสจะมาเยี่ยมผมที่เมืองไทยแน่นอนในอนาคต การเดินทางครั้งนี้ได้ทั้งการเรียนรู้ ประสบการณ์ และมิตรภาพครับ เป็นทริปที่ผมจะไม่มีวันลืมได้เลย

สุดท้ายก็ขอขอบคุณที่ติดตามชมครับ กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาซะนานเลย เพราะรูปเยอะมากกกกก และขอโทษสำหรับกระทู้แรกที่ขาดช่วงไปนานด้วยครับ คอยติดตามรีวิวเมืองจีนชุดต่อไปของผม: เซี่ยงไฮ้-หนานจิง-หังโจว-ซูโจว 10 วันกับการเที่ยวแบบยาจกหลังจบโปรแกรมผมที่ปักกิ่งในอีกสามอาทิตย์ครับ หลังจากนั้นผมก็คงกลับเมืองไทยแล้วละครับ อย่าลืมติดตามชมนะครับ

สวยงามมากเลยอ่ะคร้าบ แวะเข้ามาเจิมคนแรกเลย ขอบอกว่าเห็นแล้วทำให้อยากไปเที่ยวมากๆ แบบปั่นจักรยานอ่ะนะ ธรรมชาติเค้ายังดูบริสุทธิ์มากๆเลยอ่ะ ถ้าพูดจีนได้เมื่อไหร่จะไปแน่นอนคร้าบ Xiexie!!!

เพิ่งตามมาเก็บ สวยงามมากจริงๆ ครับ

แต่ฝายนั่น หน้าน้ำผมไม่แน่ใจว่าจะมีสิ่งใดข้ามได้อีกหรือไม่ อิอิ......

สมบุกสมบันจริงๆ อยากปั่นจักรยานอย่างนั้นบ้าง

ออ ฝรั่งก็ต้องติดใจกุ้ยหลินมากกว่าเราอยู่แล้ว เพราะภูมิทัศน์แบบ Karst Topography หาได้ยากในเขตอบอุ่น เนื่องจากฝนน้อยกว่าน่ะครับ บ้านเราก็ที่ได้ชื่อว่ากุ้ยหลินเมืองไทย ก็ที่เขื่อนรัชประภา สุราษฎร์ธานีครับ ถึงแม้ว่าจะไม่ใหญ่เท่า

ขอบคุณมากๆ ครับ

สวยจัง