ผ่านหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งครับ ช่วงสุดท้ายทางเริ่มดี

อากาศดีมากเลยละครับตอนนี้ ฟ้าใส รูปเลยออกมาดีครับ

กับภูเขารูปร่างแปลกตา

เกือบถึงหยางชัวแล้วละครับ จากจุดนี้อีกแค่ 4 กิโลเมตรก็ถึงแล้วครับ

และแล้วก็เข้าเขตเมืองหยางชัวจนได้ครับ รวมเวลาบนถนนทั้งหมด 6 ชั่วโมงครึ่ง ระยะทาง 32 กิโลเมตรครับ (หักเวลาแวะทานข้าวก็ 5 ชั่วโมงครึ่งครับ)

เย้! ในที่สุดก็กลับมาถึงซีเจียจนได้ เอาจักรยานไปคืนได้ทันเวลาพอดีเลยครับ (ถ้าไม่ทันนี่โดนปรับอานแน่ๆ - -")

พอเอารถไปคืนแล้วพวกผมก็ไปทานข้าวเย็นร้านเดิมครับ เพราะคุยกับเจ้าของร้านถูกคอ (ร้านข้าวผัดร้านเดิมครับ) เสร็จแล้วผมกับเพื่อนผมก็พักผ่อน เพราะปั่นจักรยานมาเหนื่อยเหลือเกิน พอตื่นมาผมก็พาเพื่อนไป "หว่างปา" (ร้านอินเตอร์เนต) ครับ ผมไปส่งเพื่อนกับสอนเพื่อนล็อกอิน (ที่อเมริกาไม่มีร้านเนตครับ เพื่อนผมเลยไม่ชิน) แล้วก็มาเดินเล่นครับ ซีเจียยามกลางคืนนี่สวยงามจริงๆ ครับ คึกคักมากด้วย

คลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งจีนทั้งฝรั่ง จากการสอบถามแม่ค้าในพื้นที่พบว่าคนไทยส่วนใหญ่พอมาเที่ยวกุ้ยหลินจะไม่ค่อยมานี่กันครับ ส่วนใหญ่จะเที่ยวแต่ในตัวเมืองกุ้ยหลินกันมากกว่า ผมเองไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไม ผมว่าหยางชัวสวยกว่ากุ้ยหลินตั้งเยอะครับ (กุ้ยหลินนี่สวยมากแล้วครับ ถ้าพูดกันตามภาษาพูด ก็คือว่าหยางชัวนี่ โค-ตะ-ระ สวยเลยละครับ เหอๆ)

ห้าทุ่มแล้วแต่ยังคึกคักมากครับ

ร้านค้าที่ซีเจียส่วนใหญ่จะเป็นร้านขายของที่ระลึกครับ มีพวกหมากรุก พัด การเขียนลายมือพู่กันจีน ผลิตภัณฑ์จากไม้ เลื้อผ้า(ก๊อบ) ฯลฯ ต่อรองราคาได้เต็มที่ครับ

ที่สะดุดตาที่สุดเห็นเป็นร้านนี้ครับ บรรยากาศคอมมิวนิสต์ดีครับ เหอๆ

แถวหน้าโรงแรมก็เป็นบาร์ครับ แสงนีออนสีสันบาดตาดีจริงๆ

ไม่ไหวแล้วครับ เหนื่อยเหลือเกิน แต่พรุ่งนี้วางแผนว่าจะต้องไป "เยว่เหลี่ยงชาน" ให้ได้ เลยต้องรีบไปนอนเอาแรงครับ

วันรุ่งขึ้นตื่นมาก็ยังไปทานกุ้ยหลินหมีเฝิ่นเช่นเคยครับ ใกล้ๆ ร้านอาหารมีรีสอร์ทที่บริษัทของมาเลเซียมาลงทุน บรรยากาศดีเหลือเกินครับ ใครก็ได้ออกตังค์ให้ผมพักที่นั่นที เหอๆ

แต่เพื่อนเจ้ากรรมน่ะสิครับ ปลุกแล้วก็ไม่ตื่น บอกว่าเหนื่อยมาก ขอนอนพักต่ออีกหน่อย แต่เพราะแพลนไว้ว่าจะต้องออกจากหยางชัวตอนเที่ยง ผมเลยต้องไปคนเดียวครับ

แล้วผมก็บึ่งไปร้านจักรยานร้านเดิมครับ ขอเช่าจักรยานอีกรอบ ตรงนี้เป็นบรรยากาศของสะพานข้ามแม่น้ำหลี่เจียงที่หยางชัวครับ

ทิวทัศน์ของหยางชัวจากบนสะพานครับ

เยว่เหลี่ยงชานอยู่ห่างจากหยางชัวราวๆ 6 กิโลเมตรครับ ไม่ไกลเท่าไหร่ ระหว่างทางขออีกภาพกับจักรยานคู่ใจครับ

ระหว่างทางเจอฝรั่งสูงอายุคนนึงปั่นจักรยานมากับชาวจีนครับ คงมาชมทิวทัศน์แถวนี้แน่ๆ

วิวสองข้างทางก็สวยเหลือเกินครับ

และในที่สุดก็มาถึง เยว่เหลี่ยงชาน จนได้ครับ ลักษณะเด่นของที่นี่คือบนยอดจะมีหินโค้ง เหมือนกับพระจันทร์เสี้ยว เลยเรียกที่นี่ว่า ภูเขาพระจันทร์ครับ

สามารถขึ้นไปชมยอดได้ครับ แต่ทางขึ้นค่อนข้างชันและลื่น ต้องระวังเป็นพิเศษครับ

แหม ตอนแรกผมนึกว่าจะได้รีบกลับไปเก็บกระเป๋าที่โรงแรมซะแล้ว เห็นทางขึ้นนี่เริ่มถอดใจเลยครับ

แต่วิวข้างบนเป็นรางวัลของความพยายามครับ

เวอร์ชั่นซูมครับ ซูมได้แค่นี้แหละครับ ไม่มีปัญญาแบกเลนส์เทเลมาด้วย แค่กล้องผมห้อยคอตลอดทางก็หนักพอแรงแล้วละครับ

แต่พอขึ้นไปถึงยอดนั้นกล้องผมกลับเก็บภาพได้ไม่หมด เพราะหินโค้งนั้นใหญ่มาก ถ่ายได้ดีสุดแค่นี้แหละครับ (แล้วก็เกิดกิเลสอยากได้เลนส์ไวด์อีก - -")

ที่จริงพูดว่าไร้ฝีมือถ่ายภาพเองน่าจะบรรยายทุกอย่างได้ครับ เหอๆ

เฮ้! เจียโหยวๆ (แปลว่า สู้ๆ อะไรทำนองนั้นครับ ในปักกิ่งมีการใช้คำนี้กับโอลิมปิกเยอะมาก เช่น เว่ยอ้าวยุ่นเจียโหยว แปลว่า สู้ๆ เพื่อโอลิมปิก อะไรประมาณนั้นครับ ความหมายตรงตัวของคำนี้คือเติมน้ำมันครับ) ทางลงยังอีกไกล

ถึงตีนเขาแล้วละครับ คิดเอาละกันครับ ผมต้องเดินขึ้นจากบันไดทางขวามือ ไปยอดเขาทางด้านบนซ้าย - -" หมดแรงละครับงานนี้

ลืมรูปครับๆ

แล้วก็มาถึงต้นไม้ใหญ่อายุหลายร้อยปีครับ ที่นี่ไม่ค่อยมีฝรั่งมาเที่ยวเท่าไหร่ มีแต่ทัวร์คนจีนครับ

ฝายกั้นน้ำครับ เดินข้ามหรือปั่นจักรยานข้ามได้สบายๆ ครับ

อยากล่องแพก็มีแพให้บริการ (ผมขอผ่านครับ เงินไม่มี )

ลืมรูปอีกแล้ว โทษทีคร้าบบ

เสร็จแล้วก็ได้เวลากลับไปเก็บกระเป๋าอำลาหยางชัวแล้วละครับ

ก่อนจากขอเก็บภาพบนสะพานข้ามแม่น้ำหยวี่หลงก่อนครับ สวยจริงๆ

ทิวทัศน์แบบนี้ไม่แปลกใจเลยครับว่าทำไมกุ้ยหลินและหยางชัวถึงติดอันดับหนึ่งในสิบแหล่งท่องเที่ยวที่ดีที่สุดของจีนมาโดยตลอด และหลายสำนักยังพร้อมใจกันยกกุ้ยหลินและหยางชัวเป็นหนึ่งในสิบที่ดีที่สุดด้วย สวยงามเกินคำบรรยายจริงๆ ครับ

ระหว่างทางกลับก็สวนทางกับคาราวานจักรยานฝรั่งอีกเพียบเลยครับ

สวยเหลือเกิน ถึงจะลงรูปพวกนี้ไปเยอะแต่ผมไม่รู้สึกเบื่อเลยครับ