สวัสดีครับ

ก่อนอื่นต้องขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยครับ เพราะว่ามหาวิทยาลัยที่ผมอยู่มีปัญหาเกี่ยวกับอินเตอร์เน็ต นั่นก็คืออยู่ๆ ก็ดับไปแบบไม่มีสาเหตุ ผมเองก็คาดเดาไม่ได้จริงๆ ครับว่าเนตจะใช้ได้หรือจะตัดเมื่อไหร่ แต่ยังมีภาพจากกุ้ยหลินที่ยังค้างยังไม่ได้นำออกมาให้ชมกันครับ ยังไงๆ ก่อนติดตามกระทู้นี้ขอให้ทุกท่านอ่านภาคแรกก่อนนะครับ เพราะเนื้อหาจะต่อกัน

ภาคแรก ชมได้ตามลิงค์นี้ครับ http://www.hflight.net/forum/m-1216164098/

มุมนี้ขออนุญาตเลียนแบบคุณ ann_vareewan นะครับ เหอๆ เห็นแต่จากด้านหลังแบงค์ 20 หยวนมานานแล้ว มาเห็นของจริงแบบนี้บอกได้เลยว่าสวยแบบในแบงก์เลยครับ

ทิวทัศน์ภูเขาหินปูนแบบนี้ภาษาอังกฤษเรียกว่า karst mountain ครับ ส่วนผมกับเพื่อนนึกสงสัย อยากรู้ว่าคนจีนจะเรียกวิวแบบนี้ว่าอะไร ปรากฏว่าพี่ไกด์บนเรือของเราเรียกซะทับศัพท์เลยครับ "คาซื่อเท่อ"

นี่พ้นส่วนที่สวยที่สุดมาแล้วครับ (วิวแบงก์ 20 หยวน) ขนาดพ้นส่วนที่สวยที่สุดมาแล้วยังสวยอยู่เลยครับ จากตรงนี้อีกประมาณ 20 นาทีก็ถึงหยางชัวแล้วละครับ

อย่าเพิ่งเบื่อกับ "คาซื่อเท่อ" ล่ะครับ แต่มันสวยจริงๆ ครับขอบอก

ระหว่างนั้นเพื่อนผมก็ไปคุยกับไกด์สาวสวยประจำเรือ บอกว่าอีกสองวันจะกลับจากหยางชัวไปกุ้ยหลิน เลยจะชวนไกด์คนนี้มาเที่ยวกุ้ยหลินด้วยกันครับ แต่ปรากฏว่าตอนพวกผมกลับไปกุ้ยหลินคุณพี่เธอกลับไม่ว่างซะยังงั้น ทำเอาเพื่อนผมเซ็งไปเลย

ระหว่างนั้นเราก็ได้เรียนคำแสลงของชาวกุ้ยหลินครับ ปกติคนจีนถ้าสนิทกันมากก็จะใช้ภาษาแบบไม่เป็นทางการ แต่ก็ยังเป็นคำในภาษาจีนอยู่ แต่ที่นี่แปลกครับ เรียกเพื่อนสนิทว่า โก่วโหร้ว (ความหมายภาษาไทยคือ เนื้อสุนัข) ฉะนั้นใครไปกุ้ยหลินแล้วถูกทักว่าโก่วโหร้วอย่าโกรธนะครับ แสดงว่าเขาคนนั้นรักคุณนับคุณเป็นเพื่อนจริงๆ

นอกจากนี้ยังมีคำอื่นๆ ที่น่าสนใจ เช่น เดินตรงไป ภาษาจีนกลางใช้ว่า "หว่างเฉียนโจ่ว" ชาวกุ้ยหลินมาแปลกครับ ใช้ว่า "ม่าเชิงม่าเชิงโจ่ว" (ไม่ค่อยแน่ใจตรง เชิง ครับ) เลยกลายเป็นว่านอกจากจะได้ล่องแม่น้ำหลี่เจียงแล้วยังได้เรียนแสลงจีนที่ผมคงไม่มีโอกาสได้เรียนในมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งเลยครับ

หลังจากอยู่บนเรือมากว่า 4 ชั่วโมงกับวิวสวยงามเลื่องชื่อระดับโลกแล้วเราก็มาถึงหยางชัวครับ พอเอากระเป๋าและสัมภาระต่างๆ ไปเก็บในโรงแรมแล้วเราก็ออกมาเดินเล่นกันครับ

ถนนเส้นนี้ผมอ่านในรีวิวเก่าๆ หลายๆ ท่านเรียกว่าถนนข้าวสารกุ้ยหลิน ผมว่าก็ไม่ผิดนักหรอกครับ ฝรั่งเต็ม แต่ตอนนี้ยังเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ อยู่ คนไม่ค่อยออกมาเดินกันครับ ชื่อภาษาจีนของถนนเส้นนี้คือ "ซีเจีย" แปลว่าถนนตะวันตกครับ

แล้วก็มีคำพูดที่ว่า หากกุ้ยหลินเป็นที่ที่สวยที่สุดบนพื้นภิภพนี้แล้ว หยางชัวก็คงเป็นที่ที่สวยที่สุดในกุ้ยหลิน ผมว่าคำพูดนี้เห็นจะจริงครับ เพื่อนผมมันบอกกับผมเลยว่า อิจฉาชาวเมืองนี้ที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่ "คาซื่อเท่อ" รอบเมืองเลยครับ มันยังขอบอกขอบใจผมใหญ่เลย ดูท่ามันจะชอบกุ้ยหลินมากกว่าผม (คนชวน) มากเลยละครับ เหอๆ

ลืมครับๆ ภาพสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ รอบๆ เมืองหยางชัวครับ ถ่ายมาจากล็อบบี้โรงแรม การท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อที่สุดสำหรับ backpacker อย่างพวกผมก็คือการปั่นจักรยานชมทิวทัศน์รอบๆ เมืองหยางชัวครับ เป็นประสบการณ์ที่แสนเหนื่อยและแสนลำบากครับ แต่สนุกมาก เดี๋ยวไว้พูดถึงทีหลังแล้วกันครับ

เดินออกมาชมวิวครับ ตรงนี้คือซีเจีย เดินตามทางไปท่าเรือครับ

วิวแม่น้ำหลี่เจียงที่หยางชัวครับ สวยไม่เบาเลยนะเนี่ย

เดินหลบออกมาจากซีเจียก็พ้นเขตนักท่องเที่ยวครับ เป็นเขตที่อยู่อาศัยและสถานที่ราชการครับ ร่มรื่นดีเหลือเกิน

คนเราก็ยังสามารถอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติได้อย่างลงตัวครับ

เขตชุมชนนี่บรรยากาศเงียบสงบดีเหลือเกินครับ

แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ผมเลยออกปากบอกเพื่อนว่า เนี่ย หิวแล้ว หาอะไรทานเหอะ ตรงนั้นมีร้านอาหารตามสั่งอยู่ร้านนึง ฝรั่งเพื่อนผมคนนี้ก็งงสิครับ อยู่อเมริกามีร้านอาหารตามสั่งซะที่ไหน แต่แล้วมันก็ไว้ใจผมครับ ตกลงใจกินร้านนี้แหละ ร้านนี้ขายพวกข้าวผัด หมี่ผัด สไตล์กุ้ยหลินครับ จานละห้าหยวนเท่านั้นเอง เพื่อนผมตอนแรกชี้ไปที่กุนเชียงแล้วถามผมว่ามันคืออะไร ผมก็ใบ้กินครับ ไม่รู้จะอธิบายกุนเชียงเป็นภาษาอังกฤษยังไง แต่ก็บอกว่า เออๆ ลองไปเหอะ เชื่อเหอะว่าอร่อยแน่ๆ ผลคือมันติดใจกุนเชียงครับ เหอๆ

ในรูปนั้น คนเสื้อดำน่ะผมเองครับ  

ตอนนี้ก็มืดแล้วล่ะครับ ไท่หยางลาก่อน (ไท่หยาง = พระอาทิตย์)

มองไปทางไหนก็มีแต่ "คาซื่อเท่อ" จริงๆ ครับ

กลับโรงแรมก่อนเด้อครับ พวกเราเหนื่อยกันเหลือเกิน พักผ่อนเอาแรงก่อนปั่นจักรยานในเส้นทางสุดโหดและสุดเร้าใจในวันรุ่งขึ้นครับ

ก่อนนอนก็เอาภาพ "เยว่เหลี่ยง" เหนือท้องฟ้าหยางชัวมาให้ชมกันครับ ถ่ายจากหน้าต่างห้องพักนั่นเอง

ตื่นมาตอนเช้าก็มาเดินซีเจียหาของกินครับ อาหารเช้าวันนี้ยังคงเป็น "กุ้ยหลินหมีเฝิ่น" เช่นเคยครับ พวกผมเกิดติดใจกุ้ยหลินหมีเฝิ่นซะแล้วละครับ แต่วันนี้ไม่มี "โหยวเถียว" (ปาท่องโก๋) เลยสั่งเสี่ยวหลงเปามาแทนครับ อร่อยดี

ทานข้าวเสร็จแล้วก็เดินเล่นย่อยอาหารเล็กน้อยครับ แล้วก็ไปเช่าจักรยานครับ ตอนแรกทางร้านคิดราคา 30 หยวนต่อคนต่อวัน พวกผมก็ใช้ลูกต่อได้เหลือ 25 หยวนต่อคนต่อวัน ผมว่าไม่แพงเลยครับ รถที่ได้ก็ดี เหมาะกับทางขรุขระ แถมมีหมากกันน็อก ถุงมือให้ด้วย ดูเท่ดีครับ

ผมคือคนเสื้อส้มทางขวามือครับ แหะๆ  

เริ่มแรกจากการอ่านแผนที่พวกเราว่าจะไปชม "เยว่เหลี่ยงชาน" (Moon Hill) ครับ แต่ปรากฏว่ากลับไปผิดทางซะยังงั้น ทางที่ไปเป็นทางหลวงที่ตรงไปกุ้ยหลินครับ กว่าจะรู้ตัวว่าผิดทางก็ตอนที่หยุดรถถามชาวบ้านข้างทาง แผนการเลยต้องเปลี่ยนกะทันหัน ต้องปั่นตรงไปสู่เมืองป๋ายชา ซึ่งห่างจากตัวเมืองหยางชัวประมาณ 13 - 15 กิโลเมตรครับ เส้นทางหลวงนี่ก็โหดใช้ได้ครับ พอออกจากตัวเมืองปุ๊บก็เจอทางขึ้นเขาค่อนข้างชันประมาณ 2 กิโลเมตรครับ ทำเอาพลังการปั่นหายไปเยอะเลยครับ แถมพอถึงตัวเมืองป๋ายชาก็เจอฝนอีก เลยต้องแวะหาที่กินข้าวกับหลบฝนที่นั่นครับ

ผมกับจักรยานคู่ใจที่ป๋ายชาครับ  

ตามแผนที่ถ้าไปตามเส้นทางนี้จะนำไปสู่ bike lane ครับ ที่จริงแล้วเรีวกว่า bike lane ก็ไม่ถูกนักหรอกครับ เพราะมันขรุขระเหลือเกิน บางช่วงก็แคบ บางช่วงก็เป็นโคลนเป็นเลน ปั่นยากมากๆ ครับ แต่เป็นประสบการณ์ที่ยากจะลืมจริงๆ ครับ

มาถึงสะพานข้ามแม่น้ำหยวี่หลง แสดงว่ามาไม่ผิดทางครับ โล่งอกนึกว่าจะหลงไปไหนไกลซะแล้ว เหอๆ

บรรยากาศบ้านเรือนแถบนั้นครับ ตอนแรกพวกผมมีแค่สองคนที่มาถึงสะพานนี้ ในใจก็หวั่นๆ ว่าจะหลงทางหรือเปล่าหว่า แต่หลังจากที่ชมวิวบนสะพานได้ไม่นานก็มีกลุ่มนักท่องเที่ยงฝรั่งปั่นจักรยานมาถึงที่นี่ ในใจก็ดีใจ เฮ้อ ในที่สุดก็เจอเพื่อนร่วมทางแล้ว

ปั่นจักรยานไปเป็นกลุ่มๆ แบบนี้น่ารักดีครับ

เอาบรรยากาศริมแม่น้ำหยวี่หลงมาให้ชมอีกรอบครับ

ที่จุดชมวิวระหว่างทางครับ ชอบที่ภูเขาสะท้อนในแม่น้ำครับ ดูสวยดี

เพื่อนผม (ไม่ใช่คนหน้าสุด) และเพื่อนร่วมทางที่บังเอิญมาเจอกันครับ

จ๊ะเอ๋ ทายซิ ผมคือใคร

ข้าวกำลังออกรวงสวยเลยละครับ นี่แหละครับรางวัลตอบแทนความขยันขันแข็งของชาวนา กระดูกสันหลังของทุกๆ ชาติ

ข้าวชูรวงรับกับภูเขาสวยๆ ของกุ้ยหลิน ทำให้สวยงามยิ่งขึ้นไปอีกครับ

จักรยานคู่ใจผม ตอนนี้ปั่นมาแล้ว 4 ชั่วโมงครึ่งกับระยะทางราว 22 กิโลเมตรครับ

นี่เพื่อนผมครับ แต่ภาพนี้ต้องการสื่อให้เห็นถึงความโหดของเส้นทางครับ บางช่วงทางก็แคบแบบนี้แหละครับ แถมเละอีกต่างหาก ปั่นยากมากครับ บางช่วงต้องลากรถเอาก็มี

เจอกลุ่มนักท่องเที่ยวโดยบังเอิญอีกแล้วครับ ตลอดเส้นทางผมเป็นนักท่องเที่ยวเอเชียคนเดียวจริงๆ ที่ปั่นจักรยานชมหยางชัวครับ นอกนั้นฝรั่งหมดเลย