สวัสดีครับ

หมู่นี้ผมรู้สึกว่าใจผมตรงกับคุณ ann_vareewan ยังไงไม่รู้ ผมเองก็เพิ่งกลับมาจากกุ้ยหลินเหมือนกัน ตอนอยู่ที่กุ้ยหลินคิดว่ากลับมาจะทำรีวิวซะหน่อย แต่พอเปิดเว็บดู อ้าว คุณแอนตัดหน้าผมไปก่อนแค่วันสองวันเอง ตอนแรกก็คิดๆ อยู่ว่าจะทำดีหรือเปล่า เพราะของคุณแอนนี่เนื้อหาครบถ้วนดีเหลือเกินจนผมไม่รู้จะทำอะไรแล้วละครับ เอาเป็นว่าผมขอนำเสนอการเที่ยวกุ้ยหลินแนวใหม่ก็แล้วกันครับ

สืบเนื่องจากการได้มาเรียนภาคฤดูร้อนที่ปักกิ่ง ทางโปรแกรมได้กำหนดให้มีวันหยุดยาวกลางโปรแกรมตั้งแต่วันที่ 10 - 15 กรกฎาที่ผ่านมา ส่วนมากนักเรียนในโปรแกรมไม่มีใครอยู่ที่ปักกิ่งกันเลย ต้องออกไปเที่ยวกันหมด ส่วนใหญ่จะไปกันสองที่ก็คือมองโกเลียในกับภูเขาหวงชาน แต่ด้วยเลือดนักเดินทางที่พุ่งพล่าน ผมเลยคุยกับเพื่อนชาวอเมริกันอีกคนหนึ่งซึ่งไม่อยากไปเที่ยวกับกลุ่มใหญ่ๆ แบบนั้นว่า ไปกุ้ยหลินกันดีไหม เพราะเพื่อนผมคนนี้ชอบอะไรที่เป็นธรรมชาติ แล้วเขาก็ตอบตกลง การเดินทางอันแสนยาวไกลจากปักกิ่งสู่กุ้ยหลินโดยไปกันแค่สองคนก็เริ่มต้นขึ้นครับ

การเดินทางเริ่มต้นที่สถานีรถไฟ Beijing West Station (Beijing Xi Zhan - เป่ยจิงซีจ้าน) ครับ สถานีรถไฟนี้เป็นหนึ่งในสถานีที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย กรุงปักกิ่งมีสถานีรถไฟหลัก 4 สถานีครับ ได้แก่ Beijing Station, Beijing West Station, Beijing North Station และที่กำลังจะสร้างเสร็จเร็วๆ นี้คือ Beijing South Station ครับ

เริ่มออกจากปักกิ่งตอน 8 โมงเช้า ที่จริงแล้วนัดเพื่อนเจอกันที่ล็อบบี้หอพักตอนเจ็ดโมงครึ่ง แต่พี่แกยังเก็บของไม่เสร็จ เลยกลายมาเป็นแปดโมงนี่แหละครับ แล้วนี่เป็นเช้าวันธรรมดาด้วย กรุงปักกิ่งรถติดมาก ไปถึงสถานีก็แปดโมงครึ่งแล้วครับ แถมต้องผ่านแถว security ยาวเหยียดยังกะขึ้นเครื่องบินเลยละครับ เฮ้อ โอลิมปิกเล่นเอาซะเหนื่อย (รถออกเก้าโมงครับ)

ขออนุญาตก็อบรูปมาจากที่นี่นะครับ ถ่ายรูปด้านหน้ามาไม่ได้เพราะกลัวตกรถครับ

http://www.ianandwendy.com/slideshow/OtherTrips/ChinaVietnamCambodia/China/Beijing/picture9.htm

หน้าจอแสดงเที่ยวรถไฟครับ มีเยอะมากกกกก รถนอนของจีนมีหลายระดับครับ ตั้งแต่ Z, T, K, N, L ไปจนถึงไม่มีตัวอักษรนำหน้า Z เป็นรถนอนที่หรูหราที่สุด ใช้โบกี้ใหม่ และจอดน้อยสถานีด้วยครับ ส่วนที่เหลือคุณภาพก็ลดหลั่นกันลงมาครับ วันนี้ผมไปกับขบวนรถที่ K21 ต้นทาง Beijing West ปลายทาง Guilin ครับ ลงที่สถานีปลายทางพอดีเลย

อ้อ สำหรับเวลาเดินทางนะครับ ออกจากปักกิ่ง 9 โมงเช้า ถึงกุ้ยหลินประมาณเที่ยงครึ่งของวันถัดไป นับดูแล้วเวลาเดินทางทั้งหมดก็ 27 ชั่วโมงครึ่งครับ จอดประมาณ 15 - 16 สถานีครับ จริงๆ T train ก็มีนะครับ แต่เต็มหมดแล้ว T train ใช้เวลาแค่ 21 - 22 ชั่วโมงเท่านั้นก็ถึงกุ้ยหลินแล้ว แต่รถ T train นี้ปลายทางอยู่หนานหนิงครับ ใกล้ๆ ชายแดนเวียดนามเลย

รูปในสถานีอาจคุณภาพต่ำหน่อยนะครับ ใช้กล้อง iPhone ตัวเล็กๆ ถ่ายครับ หยิบกล้องตัวเก่งมาถ่ายคงไม่ทันกินแน่ๆ

จอแสดงเที่ยวรถไฟแบบเต็มๆ ครับ ถ้าใครคิดจะขึ้นรถไฟเองที่นี่แนะนำให้เตรียมตัวเรื่องชื่อเมืองต่างๆ ที่เป็นตัวอักษรจีนมาด้วย เพราะที่นี่ไม่มีภาษาอังกฤษครับ ห้องขายตั๋วที่นี่ก็ไม่มีภาษาอังกฤษครับ ต้อง speak chinese ลูกเดียว

สำหรับที่ว่าผมไปเที่ยวกับฝรั่ง จะมีปัญหาเรื่องภาษาหรือเปล่า เพื่อนผมคนนี้ก็มาเรียนภาษาจีนเหมือนกันครับ ความรู้ทางภาษาจีนของเขาดีกว่าผมด้วยซ้ำ รู้สึกอายฝรั่งนิดๆ ครับ (แต่เวลามันพูดสำเนียงตลกๆ ครับ คนไทยได้เปรียบตอนพูดจีนเพราะภาษาไทยมีเสียงวรรณยุกต์ครับ ทำให้การพูดเสียงต่างๆ ของภาษาจีนทำได้สบายมากครับ เหอๆ)

ระหว่างทางเดินไปชานชลาหมายเลข 6 (โฮ่วเชอชื่อ  - Waiting Room) ก็พบผักชีหลายต้นเลยละครับ ดูเหมือนทางการจีนจะเร่งมือปลูกผักชีเต็มที่ต้อนรับโอลิมปิกครับ

ห้องพักผู้โดยสารหมายเลข 6 ครับ สำหรับผู้โดยสาร (เฉิงเค่อะ - ผู้โดยสาร) ของขบวนต่อไปนี้

เขตห้องนั่งรอครับ ไม่มีตั๋วหมดสิทธิ์ครับ

มาถึงชานชลาแล้วครับ รถไฟพวกเราอยู่ทางขวา

รถไฟนั่งชั้นสามของจีนครับ เทียบได้กับรถชั้นสามของไทย แต่ดูดีกว่ากันเยอะครับ (ยิ่งจั้วเชอ - รถนั่งชั้นสาม Hard Seat)

ไม่ได้ขึ้นผิดขบวนนะครับ

เข้ามาข้างในแล้วครับ เนื่องจากเป็นการเดินทางที่นานถึง 27 ชั่วโมง เพื่อนผมเลยคิดว่านั่ง soft sleeper ไปน่าจะสบายกว่า แต่ผมก็กลัวอยู่ว่าจะมีคนมาร่วมห้องด้วยหรือเปล่า เพราะพวกเราของเยอะมากจนต้องวางไว้บน 2 เตียงที่เหลือครับ (ส่วนใหญ่เป็นของกินครับ เหอๆ)

Soft Sleeper - หร่วนหว้อเชอ

สภาพภายในดูดีเลยครับ ห้องหนึ่งมี 4 เตียง บนสองล่างสอง มีทีวีให้ดูแก้เหงา มีกาต้มน้ำเผื่อต้มบะหมี่กินหรือชงชาครับ

มีหนังสือพิมพ์กับนิตยสารให้ด้วยแก้เซ็ง แต่อ่านจีนไม่ออกง่า ทำไงดี

จ๋าจื้อ - นิตยสาร
เป้าจื่อ - หนังสือพิมพ์

ทางเดินไปสู่ห้องน้ำครับ มีห้องน้ำทั้งแบบจีนและแบบตะวันตก เลือกเข้าได้ตามอัธยาศัยครับ เหอๆ ส่วนไฟแดงๆ ที่บอกว่ามีคนในห้องน้ำหรือเปล่านั้น อ่านว่า โหย่วเหริน แปลเป็นไทยตรงตัวเลยครับว่า มีคน

อ่างล้างหน้า

โถงทางเดิน

ลาแล้วนะปักกิ่ง เมืองหมอกควัน อีกห้าวันกลับมาใหม่

รถไฟน่านั่งดีครับ  

เห็นแล้วน่าลองนั่งดีจัง ว่าแต่จบแล้วเหรอครับเนี่ย ทำไมสั้นจัง

จบไม่ได้หรอกครับ เพราะยังมีต่ออีกเพียบ ไปเรียนมาเพิ่งเสร็จครับ ขอโทษทีครับ

แอบไปดูตู้ hard sleeper กันดีกว่า (ยิ่งหว้อเชอ) แต่ละส่วนก็เป็นเตียงสามชั้นอย่างที่เห็นนี่แหละครับ

ตู้นี้เป็นตู้เสบียง (ชานเชอ) ดูหรูดีครับ

พระอาทิตย์กำลังจะลับฟ้า นี่ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยนะครับเนี่ย

ระหว่างอยู่บนรถไฟก็เจอนักท่องเที่ยวจากสวีเดนกับเซอร์เบียด้วย ลองไปคุยๆ ดูปรากฏว่าทั้งหมดก็สนใจอยากมาเที่ยวเมืองไทย บอกว่าเคยได้ยินเกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยวเมืองไทยผ่านทางทีวี น่าชื่นใจครับ แต่ที่เลือกมากุ้ยหลินเพราะมีหนังสือนำเที่ยวเขียนบอกว่ากุ้ยหลินเป็นที่ที่ควรมาให้ได้สักครั้งในชีวิตครับ

กินข้าวเสร็จปุ๊บก็นอนแล้วละครับ ง่วงและเหนื่อยเหลือเกิน ตื่นมาอีกทีก็ถึงสถานีอะไรจำชื่อไม่ได้ครับ รู้แต่ว่าเป็นที่สุดท้ายที่รถไฟจะวิ่งโดยใช้พลังงานจากรางที่สามมาใช้น้ำมันแทนครับ

น่าทึ่งมากที่ทางประเทศจีนลงทุนสร้างระบบรถไฟทั่วประเทศ แถมทำเป็นรางคู่อย่างดีมีสายไฟฟ้าเหนือรางยาวจากปักกิ่งลงใต้เป็นระยะทางเกือบสองพันกิโลเมตร เพราะแบบนี้นี่เองทำให้รถไฟจีนถึงจะวิ่งไกลแค่ไหนแต่ก็ค่อนข้างตรงเวลาครับ

เห็นภูเขาหินปูนแบบนี้รู้เลยว่าเข้าใกล้กุ้ยหลินแล้วครับ

ถึงสถานีกุ้ยหลินเวลา 12:55 ครับ เสียเวลาไปประมาณ 25 นาทีเท่านั้นเอง เทียบกับการที่รถไฟวิ่งนานถึง 27 ชั่วโมงถือว่าน้อยครับ เทียบกับ รฟท วิ่งแค่ครึ่งวันก็เสียเวลากันกระจุยกระจายได้ครับ

พอถึงแล้วพวกผมก็ออกหาบริษัททัวร์ที่จะจองห้องให้ผมได้ครับ ในสถานีกุ้ยหลินมีบริษัททัวร์ของรัฐบาลจีนที่รับจองโรงแรมและทัวร์ต่างๆ ก็เลยลองดูครับ ส่วนตัวผมว่าแพงนิดหน่อย แต่ก็โอเคครับ ราคาทัวร์ต่างๆ เป็นตามนี้

เที่ยวทุ่งนาขั้นบันไดหลงจี พร้อมชมหมู่บ้านชาวเขาเผ่าเย้า - 180 หยวนต่อคน รวมค่าเดินทางและไกด์แล้ว จ่ายเงินที่นั่นแล้วรถจะมารับที่โรงแรมเลยครับ หากอยากชมการแสดงของชาวเขาและขึ้นไปชมทุ่งนาขั้นบันใดต้องจ่ายเพิ่มอีก 62 หยวนครับ

ล่องเรือชมแม่น้ำหลี่เจียง ราคา 395 หยวนต่อคนครับ ล่องเรือจากกุ้ยหลินลงไปถึงหยางชัว ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมงครับ รวมอาหารเที่ยงและไกด์พูดภาษาอังกฤษได้ครับ (ถ้าไปกับไกด์พูดอังกฤษไม่ได้ราคาจะลงมาที่ 280 หยวนต่อคน แต่สำหรับความรู้ภาษาจีนขนาดผมไม่แนะนำครับ เหอๆ)

ส่วนที่เหลือพวกเราก็ท่องเที่ยวกันตามอัธยาศัยครับ วันแรกในกุ้ยหลินตกดึกๆ พวกเราไปชมเจดีย์เงินเจดีย์ทองกันครับ เปิดไฟสวยงามเชียว

ขอเกริ่นนำเกี่ยวกับกุ้ยหลินซักนิดแล้วกันนะครับ กุ้ยหลินเป็นเมืองตั้งอยู่ในมณฑลกว่างซี จะว่าไปแล้ว จะเรียกกว่างซีว่าเป็นมณฑลก็ไม่ถูกนักหรอกครับ เป็นเขตปกครองตนเองของชนชาติจ้วง ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดในจีนรองจากชาวฮั่นครับ กุ้ยหลินมาจากตัวอักษรจีนสองตัว คือ กุ้ย แปลว่าต้น osmanthus ภาษาไทยผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันคือต้นอะไร ส่วน หลิน แปลว่าป่าครับ หมายความว่ากุ้ยหลินก็คือป่าแห่งต้น osmanthus นั่นเอง

มามองเจดีย์เงินเจดีย์ทองกันอีกมุมดีกว่าครับ ที่นี่อยู่ใกล้โรงแรมที่พวกผมพักพอสมควรครับ เดินประมาณ 10 นาทีก็ถึงแล้ว

ตกดึกสองสหายนักเดินทางที่เพิ่งมาถึงกุ้ยหลินยังไม่ได้ทานอะไรเลย ก็เดินออกไปหาอะไรทานกันครับ ปรากฏว่าตอนนั้นเพื่อนผมตอนอยู่มหาลัยที่อเมริกาเป็นคนเรียนเกี่ยวกับดนตรีมา พอมาชมเจดีย์เงินเจดีย์ทองแล้วได้ยินเสียงชมรมผู้สูงอายุแห่งกุ้ยหลินกำลังร้องเพลงประสานเสียงกันอยู่ เพื่อนผมเห็นน่าสนใจเลยชวนผมไปดูด้วย เสียเวลาตรงนั้นอยู่นานเลยละครับ ลงมาก็สี่ทุ่ม ร้านอาหารปิดกันเกือบหมดแล้ว โชคดีมาเจอร้านโจ๊กร้านนึงเปิดอยู่ เห็นคนเยอะดีด้วย เลยลองชวนกันไปชิมดู อร่อยครับ ที่เห็นตรงกลางเป็นกล้วยห่อแป้งชุบแป้งทอด อร่อยครับ เพื่อนผมบอกว่าอาหารท้องถิ่นแถวนั้นอร่อยดี ถ้าผมไม่มากับเขาด้วยคงเลือกร้านไม่ได้แน่นอน เราสองคนต้องพึ่งกันตลอดครับ เขาเรียนจีนมามากกว่าผม ส่วนผมคุ้นชินกับวัฒนธรรมและอาหารการกินแถบนี้มากกว่าเขา เรียกได้ว่าขาดกันไม่ได้ครับ

แล้วโจ๊กที่นี่ก็ราคาไม่แพงเลยครับ ชามเล็ก (ขนาดหนึ่งคนกินอิ่ม) ราคาแปดหยวนเท่านั้น เทียบกับสภาพร้านที่ดูหรูหราดีแล้วถือว่าไม่แพงเลยครับ

หลังจากนั้นพวกเราก็ไปนอนเอาแรงกันครับ วันถัดมาพวกเราต้องเดินทางต่อไปทุ่งนาขั้นบันไดหลงจี ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองกุ้ยหลินไปประมาณ 80 - 90 กิโลเมตรครับ ทางบริษัททัวร์ที่จองทัวร์ไว้บอกว่านัดรถมารับแปดโมงยี่สิบที่หน้าโรงแรมครับ เลยต้องรีบนอนกันหน่อย

บนรถมีนักท่องเที่ยวชาวจีนครึ่งนึง ต่างชาติอีกครึ่งนึง ไกด์ของเราพูดอังกฤษได้เล็กน้อยครับ ผมและเพื่อนเลยต้องรับหน้าที่เป็นล่ามจำเป็นไปโดยปริยาย เพราะพวกผมพูดได้ทั้งจีนทั้งอังกฤษครับ ถึงภาษาจีนผมจะออกแนวกระท่อนกระแท่นหน่อยก็เถอะ เหอๆ

ระหว่างทางผ่านทุ่งนาของชาวบ้านแถวนั้นครับ ดูเขียวชอุ่มดีเหลือเกิน เห็นแล้วสดชื่นครับ

รถขึ้นเขาก็เริ่มเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามแบบในเทพนิยายครับ เห็นแล้วผมจินตนาการถึงลอร์ดออฟเดอะริงส์โน่น สวยงามและเขียวชอุ่มเหลือเกินครับ เพื่อนผมขอบคุณผมใหญ่เลยบอกว่าถ้าไม่แนะนำให้มานี่เขาคงไม่ได้มาเห็นอะไรที่เขียวชอุ่มและสวยงามขนาดนี้

รู้สึกเหมือนอยู่ในแดนแห่งเทพนิยายจริงๆ ครับ

เหมือนกับอยู่บนถนนแห่งสรวงสวรรค์ครับ

ชอบดูรีวิวรถไฟครับ   อยากเห็นของทุกประเทศเลย
ดุแล้วอิจฉา...ทำไมของเรามันไม่ได้อย่างเขามั่ง...

ปล.โจ๊กน่ากินจัง...เห็นแล้วหิวเลย

เริ่มเข้าเขตทุ่งนาขั้นบันไดหลงจีแล้วครับ หมู่บ้านชาวเขาอยู่ริมลำธารเลย ให้ความรู้สึกธรรมชาติดีมากๆ ครับ

Quoted from love traveller

ชอบดูรีวิวรถไฟครับ   อยากเห็นของทุกประเทศเลย
ดุแล้วอิจฉา...ทำไมของเรามันไม่ได้อย่างเขามั่ง...

ปล.โจ๊กน่ากินจัง...เห็นแล้วหิวเลย

ครับ เดี๋ยวนี้รถไฟจีนพัฒนาไปเร็วเหลือเกิน จะว่าไปแล้วผมว่าจีนฉลาดนะครับที่เลือกพัฒนารถไฟ เพราะเป็นการขนส่งที่ต้นทุนต่ำกว่ารถยนต์หลายเท่า แถมยังขนคนได้ทีละมากๆ อีกด้วย เหมาะกับประเทศประชากร 1400 ล้านคนแบบจีนมากครับ แถมตอนนี้จีนยังมีรถไฟความเร็วสูงกว่า 200 กม./ชม. วิ่งให้บริการตามเมืองใหญ่ๆ ทั้งหลายในจีนแล้วครับ ค่าโดยสารก็ไม่ได้แพงเลย เพราะส่วนใหญ่เห็นใช้รางไฟฟ้าวิ่งครับ ไม่เหมือนกับรถไฟที่ใช้น้ำมันวิ่ง ทำให้ประหยัดต้นทุนเชื้อเพลิงได้เยอะครับ เพราะจีนไม่ได้พึ่งน้ำมันหรือแก๊สในการผลิตไฟฟ้าส่วนใหญ่ในประเทศครับ

ตอนนี้จีนยังมีโครงการใหม่ๆ เกี่ยวกับระบบรถไฟความเร็วสูงเพียบเลย งานนี้ฝรั่งเศส เยอรมัน และญี่ปุ่นจ้องมาแย่งแชร์กันใหญ่เลยครับ แต่กระนั้นตอนนี้จีนก็พยายามสร้างรถไฟความเร็วสูงของตัวเองเหมือนกัน ได้ยินว่าทำได้แล้วด้วย แต่ยังไม่เอามาวิ่งจริงๆ เท่านั้นเองครับ

พล่ามเยอะเหลือเกิน มาดูแผนที่ท่องเที่ยวบริเวณนี้กันดีกว่าครับ ตอนนี้เราอยู่แถวๆ ด้านล่างขวาของแผนที่ นั่งรถไปอีกนิดหน่อยก็ไปดูการแสดงของชาวเผ่าเย้าครับ ส่วนทุ่งที่เราจะไปชมชื่อผิงอาน แปลว่าความสงบสุขครับ รถจะเลี้ยวซ้ายไปทางที่คดเคี้ยวมากๆ ในแผนที่นี่แหละครับ

และก็มาลงรถที่หมู่บ้านชาวเขาเผ่าเย้าครับ ร้านขายของที่ระลึกพบได้ทั่วไป แถมชาวเขาเองก็มาขายของเป็นรายได้เสริมด้วย เหมือนเชียงใหม่ยังไงยังงั้นเลยครับ

และก็ข้ามสะพานไปฝั่งตรงข้ามครับ สะพานนี้จะแกว่งไปแกว่งมาทุกครั้งที่มีคนข้าม สนุกดีครับ รู้สึกเหมือนอยู่บนชิงช้าเลย

สายน้ำ ขุนเขา ยังคงอยู่คู่กับหมู่บ้านนี้ไม่เคยเปลี่ยน