เริ่มเข้าเขตทุ่งนาขั้นบันไดหลงจีแล้วครับ หมู่บ้านชาวเขาอยู่ริมลำธารเลย ให้ความรู้สึกธรรมชาติดีมากๆ ครับ

Quoted from love traveller

ชอบดูรีวิวรถไฟครับ   อยากเห็นของทุกประเทศเลย
ดุแล้วอิจฉา...ทำไมของเรามันไม่ได้อย่างเขามั่ง...

ปล.โจ๊กน่ากินจัง...เห็นแล้วหิวเลย

ครับ เดี๋ยวนี้รถไฟจีนพัฒนาไปเร็วเหลือเกิน จะว่าไปแล้วผมว่าจีนฉลาดนะครับที่เลือกพัฒนารถไฟ เพราะเป็นการขนส่งที่ต้นทุนต่ำกว่ารถยนต์หลายเท่า แถมยังขนคนได้ทีละมากๆ อีกด้วย เหมาะกับประเทศประชากร 1400 ล้านคนแบบจีนมากครับ แถมตอนนี้จีนยังมีรถไฟความเร็วสูงกว่า 200 กม./ชม. วิ่งให้บริการตามเมืองใหญ่ๆ ทั้งหลายในจีนแล้วครับ ค่าโดยสารก็ไม่ได้แพงเลย เพราะส่วนใหญ่เห็นใช้รางไฟฟ้าวิ่งครับ ไม่เหมือนกับรถไฟที่ใช้น้ำมันวิ่ง ทำให้ประหยัดต้นทุนเชื้อเพลิงได้เยอะครับ เพราะจีนไม่ได้พึ่งน้ำมันหรือแก๊สในการผลิตไฟฟ้าส่วนใหญ่ในประเทศครับ

ตอนนี้จีนยังมีโครงการใหม่ๆ เกี่ยวกับระบบรถไฟความเร็วสูงเพียบเลย งานนี้ฝรั่งเศส เยอรมัน และญี่ปุ่นจ้องมาแย่งแชร์กันใหญ่เลยครับ แต่กระนั้นตอนนี้จีนก็พยายามสร้างรถไฟความเร็วสูงของตัวเองเหมือนกัน ได้ยินว่าทำได้แล้วด้วย แต่ยังไม่เอามาวิ่งจริงๆ เท่านั้นเองครับ

พล่ามเยอะเหลือเกิน มาดูแผนที่ท่องเที่ยวบริเวณนี้กันดีกว่าครับ ตอนนี้เราอยู่แถวๆ ด้านล่างขวาของแผนที่ นั่งรถไปอีกนิดหน่อยก็ไปดูการแสดงของชาวเผ่าเย้าครับ ส่วนทุ่งที่เราจะไปชมชื่อผิงอาน แปลว่าความสงบสุขครับ รถจะเลี้ยวซ้ายไปทางที่คดเคี้ยวมากๆ ในแผนที่นี่แหละครับ

และก็มาลงรถที่หมู่บ้านชาวเขาเผ่าเย้าครับ ร้านขายของที่ระลึกพบได้ทั่วไป แถมชาวเขาเองก็มาขายของเป็นรายได้เสริมด้วย เหมือนเชียงใหม่ยังไงยังงั้นเลยครับ

และก็ข้ามสะพานไปฝั่งตรงข้ามครับ สะพานนี้จะแกว่งไปแกว่งมาทุกครั้งที่มีคนข้าม สนุกดีครับ รู้สึกเหมือนอยู่บนชิงช้าเลย

สายน้ำ ขุนเขา ยังคงอยู่คู่กับหมู่บ้านนี้ไม่เคยเปลี่ยน

แล้วก็เข้ามาชมการแสดงของชาวเขาครับ อันนี้เป็นประเพณีแต่งงานแบบพื้นบ้าน ผู้ใหญ่จะเอาตัวเจ้าบ่าวเข้ามา ถ้าเจ้าสาวชอบเจ้าบ่าวมาก ที่นี่จะมีธรรมเนียมคือการตบก้นเจ้าบ่าวครับ ไม่ผิดหรอกครับ เป็นแบบนั้นจริงๆ ยิ่งตบก้นแรงๆ ยิ่งแสดงว่ารักมากครับ

เพื่อนผมก็อยู่ในภาพครับ ทายเอาละกันว่าคนไหน เหอๆ

ปิดท้ายด้วยการรำแบบท้องถิ่นครับ ดูไปลาวกระทบไม้ของเราก็ใกล้เคียงอยู่นะครับเนี่ย ส่วนมากท่วงทำนองและการร่ายรำจะเกี่ยวกับการปลูกข้าวครับ

ก่อนจากกันก็มีการให้ดื่มเหล้าหมักจากข้าวครับ ผมว่าอร่อยดีนะ แล้วชาวเขาทั้งหลายก็ร้องเพลงอวยชัยให้นักท่องเที่ยวทั้งหลายเดินทางกลับอย่างปลอดภัย และเที่ยวกุ้ยหลินให้สนุกครับ

หลังจากนี้ผมโดนตบก้นด้วย เหอๆ สงสัยชาวเผ่าเย้าคงตกหลุมรักผมล่ะสิเนี่ย

ผมว่าคนเราก็อยู่กับธรรมชาติได้อย่างลงตัวนะครับว่ามั้ย

ดอกไม้ริมทางยืนเด่นเป็นสง่าหน้าฉากหลังซึ่งเป็นขุนเขาและสายน้ำอันยิ่งใหญ่

พอเสร็จแล้วไกด์ (ต่าวโหยว) ก็บอกกับกลุ่มของผมว่าต่อไปเราจะนั่งรถขึ้นเขาไปชมความงามของทุ่งนาขั้นบันใดกัน สูงมากครับ แถมทางก็คดเคี้ยวมากๆ ด้วย ถ้าขับไม่ชินทางนี่ตกเขาได้ง่ายๆ เลยละครับ

และนี่คือรางวัลของผู้กล้าครับ

บนเขาลูกนี้ก็มีบ้านชาวเขาเช่นกันครับ ที่เห็นไกลๆ คือม้าครับ คนที่นี่ไม่ใช้ควายทำนาเหมือนบ้านเราหรือแม้แน่ในส่วนอื่นๆ ของกว่างซีก็ตาม อาจเป็นเพราะว่าม้าแข็งแรงกว่าควาย และทำนาบนเขาได้ดีกว่ามั้งครับ

หลังจากนั้นเราก็แวะทานอาหารเที่ยงกันในหมู่บ้านครับ ผมสั่งไก่อบไม้ไผ่มา ทานกับข้าวผัดอร่อยดีครับ เสียอย่างเดียวแพงไปหน่อย (ขนาดหารกับเพื่อนแล้วยังหมดไปสามสิบหยวนเลย กลับไปทานโจ๊กร้านนั้นที่กุ้ยหลินได้ตั้งสามสี่ถ้วย)

อ้อ แต่ไก่ที่ผมสั่งเพราะว่าเป็นสไตล์การทำอาหารของชนชาติจ้วงครับ ชนชาติจ้วงชอบทำอาหารจากไม้ไผ่โดยการเอาไปอบและเผาไฟ พอแกะออกมามีเยื่อไผ่ติดมาด้วย อร่อยดีครับ แพงหน่อยแต่ก็เอาครับ คงไปหาทานในเมืองกุ้ยหลินไม่ได้

นี่แหละครับหมู่บ้านบนเขา ผู้ชายส่วนใหญ่ทำนา ผู้หญิงก็มาขายของให้นักท่องเที่ยวนี่แหละครับ เหอๆ บรรยากาศชวนคิดถึงลอร์ดออฟเดอะริงส์จริงๆ เลย

อีกสักภาพแล้วกันครับ เพื่อนผมชอบที่นี่มากๆ เลย

และนี่คือความงดงามของนาขั้นบันใดครับ การชลประทานที่นี่นับได้ว่าฉลาดมาก ชาวนาที่นี่จะใช้น้ำจากที่สูง ตกลงมาสู่นาของตัวเอง แล้วจะทำร่องน้ำสำหรับแต่ละขั้นบันใด พอน้ำเต็มนาตรงบันใดขั้นสูงแล้วก็จะไหลลงมาเรื่อยๆ สู่ชั้นที่ต่ำกว่าครับ  

อีกซักภาพก่อนไปเที่ยวกันต่อก็แล้วกันครับ

และแล้วก็กลับมาถึงกุ้ยหลินอีกจนได้ ภาพที่เห็นคือถนน จงชาน จงลู่ครับ เป็นเส้นเลือดใหญ่ของเมืองเลยก็ว่าได้ รถราเยอะแยะขวักไขว่ ตกกลางคืนก็เป็นตลาดนัดที่คึกคักครับ การเดินทางในเมืองกุ้ยหลินของพวกผมมีวิธีเดียวครับ เดิน อยากไปไหนในตัวเมืองก็เดินไปครับ อยากหาที่กินก็ไปถามคนท้องถิ่นว่าอะไรอร่อย การเที่ยวแบบนี้นี่แหละครับทำให้เราได้สัมผัสวิถีชีวิตคนท้องถิ่นอย่างแท้จริง ตลอดทริปพวกผมแทบไม่ได้ไปทานภัตตาคารเลยครับ กินร้านท้องถิ่นตลอด

ตกดึกก็กลายเป็นตลาดนัดกลางคืนอย่างที่เห็นนี่แหละครับ ต่อราคาได้ จะให้ดีต้องพูดจีนได้ด้วย

พอเที่ยงคืนตลาดก็เริ่มวายแล้วละครับ ช่วงตลาดวายเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะซื้อของ เพราะพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายรีบปิดร้าน จะได้รีบตกลงต่อราคากับลูกค้าให้เสร็จๆ ไป และเป็นช่วงที่มักจะได้ราคาดีครับ

วันรุ่งขึ้นพวกเรามีแผนจะไปล่องแม่น้ำหลี่เจียงกันครับ โดยจะล่องแม่น้ำตั้งแต่จากกุ้ยหลินไปจนถึงหยางชัวเลยครับ หยางชัวเป็นเมืองเล็กๆ ที่อยู่ทางใต้ของกุ้ยหลิน แต่เป็นเมืองยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวที่มากุ้ยหลิน โดยเฉพาะฝรั่งครับ จากการถามคนท้องถิ่นพบว่าที่หยางชัวมีคนไทย หรือคนจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้น้อยมาก ส่วนมากจะเป็นฝรั่งตะวันตกครับ เยอะกว่าคนจีนซะอีก เพราะมีกิจกรรมกลางแจ้งที่หลากหลาย เป็นที่ชื่นชอบของฝรั่งทั้งหลายครับ

แต่ก่อนออกเราได้ไปลองอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ - กุ้ยหลินหมีเฝิ่น แปลเป็นไทยก็คือ ก๋วยเตี๋ยวสไตล์กุ้ยหลินนั่นเองครับ ทานกับปาท่องโก๋ (โหยวเถียว) อร่อยครับ ชามนี้เชื่อไหมครับสามหยวนเท่านั้นเอง ถ้ามีโอกาสได้มากุ้ยหลินลองมาชิมดูนะครับ ถามคนปักกิ่งคนปักกิ่งยังรู้จักเลยครับ อร่อยมาก

พอเรือเริ่มออกจากกุ้ยหลินก็เจอเทือกเขาหินปูนต้อนรับเราสู่เส้นทางล่องแม่น้ำหลี่เจียงแล้วครับ

ฝนเพิ่งหยุดตกได้ไม่นานครับ บรรยากาศแบบนี้ก็สวยไปอีกแบบนะครับ ว่ามั้ย

อยากนั่งเรือเล็กก็มีให้บริการเช่นกันครับ

มองไปทางท้ายเรือก็เจอเรือที่ออกมาจากท่าที่กุ้ยหลินด้วยกันครับ เรือที่ผมอยู่ก็เป็นแบบนั้นครับ เป็นเรือใหญ่พอสมควร เป็นทัวร์ยอดนิยมของที่นี่จริงๆ ครับ

ซักพักฟ้าก็เริ่มเปิดครับ

ทัวร์แม่น้ำหลี่เจียงนี้ถูกจัดอันดับเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ AAAAA ของประเทศจีนเลยครับ ที่นี่จัดอันดับแหล่งท่องเที่ยวโดยใช้จำนวน A ที่กุ้ยหลินและรอบๆ ทุกที่อย่างต่ำ AAA ทั้งนั้นครับ ส่วน AAAA ก็มีเพียบเช่นกัน AAAAA นี่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในที่สุดของเมืองจีนเลยละครับ สวยจริงๆ ครับ ถ้ามาแล้วจะติดใจ และหายสงสัยว่าทำไมใครๆ ที่ไปกุ้ยหลินกลับมาล้วนแล้วแต่ประทับใจกันทั้งนั้น เพื่อนผมดูจะประทับใจมากกว่าผมซะอีก บอกว่าถ้ามีโอกาสทำงานแล้วจะหาโอกาสกลับมากุ้ยหลินอีกให้ได้ ดูสิครับ

รูปนี้ตั้งใจให้ออกแนว Sillhuette นิดๆ ครับ

กลับไปมองข้างหลังก็ยังสวยครับ

เรือที่ผมนั่งมาก็คล้ายๆ แบบนี้แหละครับ ส่วนใหญ่คนจะออกมายืนกันเต็มดาดฟ้าเรือเลยละครับ

ธงชาติจีนโบกสะบัดบ่งบอกว่าความงามของกุ้ยหลินและแม่น้ำหลี่เจียงจะอยู่คู่กับแผ่นดินจีนตลอดไป

สวยเกินคำบรรยายจริงๆ ครับ