เมื่อเอ่ยชื่อถึงเมืองหนานหนิงแล้ว หลายๆคนคงไม่รู้จัก ยกเว้นคนขอนแก่น ส่วนจะเป็นเพราะเหตุใดติดตามไปเรื่อยๆก็จะทราบเอง แต่ถ้าเอ่ยถึงเมืองกุ้ยหลินละก็ ทุกคนที่เป็นนักท่องเที่ยวก็คงรู้จักกันเป็นอย่างดี ถึงแม้จะไม่เคยไปก็ตาม

แต่กุ้ยหลินนั้น เป็นแค่เมืองๆหนึ่งในมณฑลกวางสี แต่หนานหนิงนั้นเป็นถึงเมืองหลวงของมณฑลกวางสีเลยทีเดียว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน ติดกับประเทศเวียดนาม ในอดีตการเดินทางติดต่อกันทางบกเป็นไปด้วยความยากลำบาก เนื่องจากแถบนี้มีภูเขาสูงชันเป็นปราการธรรมชาติ ที่ทำให้ไม่สามารถติดต่อกันได้สะดวก

แต่ในปัจจุบันจีนได้สร้างทางด่วนพิเศษระดับซุปเปอร์ไอเวย์สายใหม่เชื่อมระหว่างชายแดนเวียดนามไปจนถึงเมืองหนานหนิง ด้วยการเจาะอุโมงทะลุเทือกเขาต่างได้สำเร็จ เปิดเส้นทางการท่องเที่ยวสายใหม่ไปยังหนานหนิง และเลยต่อไปยังกุ้ยหลินได้

วันนี้จึงได้โอกาสอันดี ขอทำรีวิวเส้นทางสายนี้พร้อมทั้งเมืองหนานหนิงเลย โดยเริ่มต้นเดินทางจากฮานอย หลังจากที่ได้ท่องเที่ยวฮานอยและฮาลองเบย์มาแล้ว 2 วัน ตามรีวิวก่อนหน้านี้เลยนะคะ

http://www.hflight.net/forum/m-1214396633/s-0/

คณะของเราออกเดินทางจากฮานอยแต่เช้าตรู่ ท่ามกลางการจราจรอันคับคั่ง

ฮานอยยามเช้าเต็มไปด้วยฝูงมอเตอร์ไซด์มากมายเต็มไปหมด

ถ่ายบนรถขณะรอติดไฟแดง

ที่นี่ยังไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องหมวกกันน็อค

ทุกหนทุกแห่งในฮานอยเต็มไปด้วยรถจักรยานยนต์จริงๆ

ใช้เวลานานพอสมควร กว่าจะพ้นตัวเมืองออกมาได้ ข้ามแม่น้ำแดงเส้นเลือดใหญ่ของฮานอย

มุ่งสู่ทางทิศเหนือของเวียดนาม เพื่อไปยังชายแดนด้านที่ติดกับจีน

สภาพบ้านเรือนเริ่มเป็นชนบทขึ้น

สองข้างทางในเวียดนามจะเห็นต้นข้าวออกรวงเต็มไปหมด ที่เวียดนามนี้น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ เนื่องจากมีแม่น้ำแดงเป็นเส้นเลือดสายใหญ่ จึงสามารถทำนาได้ถึงปีละ 4 ครั้ง ส่งออกข้าวเป็นอันดับสองรองจากไทยเท่านั้น

มองไปตรงไหนก็มีแต่สีเขียวของไร่นา แทบจะไม่มีที่ว่างเลย

สองข้างทางจะเห็นบ้านเรือนของชาวเวียดนามสลับกับท้องนาตลอดเวลา

เนื่องจากในเวียดนามถนนค่อนข้างแคบ จึงมีการจำกัดความเร็วของรถยนตร์ โดยรถเล็กให้ใช้ความเร็วได้ไม่เกิน 50 กม/ชม. ส่วนรถใหญ่ของเรา วิ่งได้ไม่เกิน 40 กม/ชม. ทำให้ต้องใช้เวลามากในการเดินทางไปชายแดนถึง 4 ชม. ทั้งที่ระยะทางประมาณ 160 กม.เท่านั้น จึงต้องมีการแวะพักรถให้เข้าห้องน้ำที่เมืองหลักซาว

ร้านอาหารที่แวะพักรถให้เข้าห้องน้ำ

ตัวเมืองหลักซาวยามสายๆ หลักซาวเป็นเมืองชายแดนเล็กๆที่อยู่ทางตอนเหนือของเวียดนาม ติดกับชายแดนของประเทศจีน

ในที่สุดเราก็มาถึงพรมแดนระหว่างเวียดนามกับจีน ก็ต้องผ่านพิธีการทางด้านต.ม.เสียก่อน อาคารที่เห็นในภาพเป็นด่านของเวียดนาม ซึ่งก็มีนักท่องเที่ยวรอผ่านแดนเข้าไปในจีนพอสมควร

นักท่องเที่ยวทุกคนจะต้องลากกระเป๋าของตนเองผ่านขึ้นทางประตูนี้

และเมื่อผ่านการตรวจลงตราของเวียดนามเรียบร้อยแล้ว ก็จะมาออกประตูด้านข้างนี้

ระยะทางระหว่างด่านของเวียดนามและจีนอยู่ห่างกันพอสมควร จึงมีรถกอล์ฟของจีนวิ่งบริการสำหรับคนที่ไม่อยากเดินลากกระเป๋าโดยคิดราคาพอสมควร

โฉมหน้าของด่านจีน สร้างใหม่ใหญ่โตผิดกับของเวียดนามมากมาย

ยิ่งใหญ่อลังการงานสร้างจริงๆ เหมือนเป็นการข่มด่านของเวียดนามอยู่ในที

รั้วเล็กๆแบ่งเขตแดนจีนและเวียดนาม มองเห็นธงชาติเวียดนามชัดเจน

ทหารจีนเดินตบเท้าแสดงความเข้มแข็งให้นักท่องเที่ยวเห็น

เมือผ่านการตรวจลงตราเข้าเมืองแล้ว ส่วนใหญ่ก็ต้องเดินลากกระเป๋าออกไปนอกด่าน

ส่วนคณะของเรานั้น หลังจากผ่านต.ม.จีนเรียบร้อยแล้ว รถกอล์ฟก็นำเรามาส่งยังลานจอดรถ ซึ่งมีรถบัสปรับอากาศใหม่เอี่ยมที่เราจะใช้ท่องมณฑลกวางสีของจีนเป็นเวลาอีก 5 วัน 4 คืน หญิงสาวที่เห็นในภาพกำลังยกกระเป๋านั้น เป็นไกด์สาวชาวจีน แต่พูดไทยได้ชัดเจน มารอรับเราอยู่ที่ชายแดน

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว รถก็เริ่มออกเดินทาง ตอนนี้เราอยู่ในเขตมณฑลกวางสีของจีนแล้ว สองข้างทางเขียวขจีแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์

ออกจากด่านได้ไม่นาน รถก็แวะไปยังเมืองผิงเสีย ซึ่งเป็นตำบลเล็กๆอยู่ชายแดน เพื่อให้เราได้รับประทานอาหารกลางวันกัน พร้อมทั้งปรับเวลาให้เร็วขึ้นอีก 1 ชม.ด้วย เนื่องจากเวลาจีนเร็วกว่าไทยและเวียดนาม 1 ชม.

ถึงจะเป็นตำบลเล็กๆ แต่ภัตตาคารสำหรับอาหารมื้อแรกในจีน ก็โอ่อ่าพอสมควร

เมืองผิงเสียมีลักษณะเป็นชนบทจริงๆ

ซึ่งขัดกับรูปลักษณ์ของภัตตาคารมาก ซึ่งคงสร้างไว้เผื่อรองรับนักท่องเที่ยวี่ผ่านแดนเข้ามาจากเวียดนามเท่านั้น ชาวบ้านคงจะไม่มีใครเข้าใช้บริการเป็นแน่

และทุกคนเมื่อก้าวผ่านประตูเข้าไปในภัตตาคาร ก็ต้องชงักเหมือนกันแทบทุกคน เมื่อเจอกับพื้นทางเดินเป็นกระจกใส มองเห็นปลาคาร์ฟแหวกว่ายอยู่เบื้องล่าง

อาหารมื้อแรกของจีน ถ้าเทียบกับของเวียดนามที่ผ่านมา ต้องถือว่าดีพอสมควร แต่เสียดายที่ถ่ายรูปมาไม่ทันเพราะทุกคนกำลังหิว เมือทานเสร็จก็ออกมาเดินรอบๆ บรรยากาศยังไม่ค่อยแตกต่างจากบ้านเรามากนัก โดยเฉพาะดอกไม้