แต่กว่าจะเดินมาเจอที่นี่ เล่นเอาเมื่อยปากเหมือนกันครับเพราะชาวบ้านบางคนยังบอกไม่รู้จักเลย อ้าวแล้วผมจะไปยังไงล่ะนี่ แต่ไม่ต้องกลัวครับตราบใดที่มีแผนที่วิเศษผมก็ไม่หวั่นครับ พอมาถึงผมถึงที่วัดนี้แล้ว เชื่อไหมครับว่าผมก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะใช่ที่นี่หรือปล่าว เพราะสถานที่แห่งนี้ตามความรู้สึกของผมดูยังไงก็ไม่เหมือนวัดนะครับ

แต่พอก้าวเข้ามาในที่นี่ก็ไม่เห็นมีใครเลยครับ มีแค่ผมมายืนชะเง้อ ก้มๆ เงยๆ ถ่ายภาพเพียงคนเดียว แบบนี้ยิ่งทำให้บรรยากาศในการซึมซับความรู้สึกยิ่งเป็นทวีคูณเลยครับ

อาวุธยุทโธปกรณ์ดูทันสมัยมากๆ เลยครับ ทำให้ผมทึ่งเลยครับว่าเมื่อสมัยก่อนมีของอย่างนี้ใช้แล้วเหรอนี่

ของเหล่านี้คือเรดาห์ที่ไว้ติดตามความเคลื่อนไหวของเครื่องบินครับ

นี่คืออาวุธต่างๆ ที่คอยตอบโต้ครับ ดูทันสมัยมากๆ เลยครับ

รวมถึงอันนี้ด้วย

และนี่คือผมของการต่อสู้ครับ จากเจ้าเครื่องบินบรรทุกลำเลียงลำใหญ่โต เหลือแค่เพียงสิ่งนี้

ซากของปีกและเครื่องยนต์ครับ

ตามที่ได้ยินมาเขาบอกว่าเครื่องลำนี้โดนยิงตกที่บริเวณนี้ เขาก็เลยสร้างอนุสรณ์ไว้ตรงนี้ครับ พอได้มาเห็นและรับรู้กับสิ่งเหล่านี้แล้วสำหรับผมรู้สึกหดหู่จับใจเลยครับ อากาศยานที่ผมรักจำต้องมาเหลือเป็นซากเพียงเศษเหล็กแค่นี้หรือ

ผลของสงครามและความขัดแย้งไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลยครับ  

จากนั้นก็ได้เวลาจากวัด B-52 แล้วครับ แต่พอเดินออกมาก็มาเจอกับตึกแห่งหนึ่งไม่รู้ว่าคืออะไรเหมือนกันครับ แต่คาดว่าเป็นของรัฐบาลนะครับ

โอ้ เป็นครั้งแรกเลยครับที่ผมได้เห็นปั๊มน้ำมันของคนที่นี่ ในนี้ไม่ใหญ่โตอะไรครับ แต่มีคนมาต่อคิวเติมน้ำมันกันเป็นจำนวนมากทีเดียว

เดินไปเดินมาจึงมาเจอตลาดแห่งนี้ครับ ตลาดไม่ใหญ่เท่าไรครับ แต่ปริมาณคนที่มานั้นเยอะใช้ได้เลย

แต่ตลาดที่นี่เวียดนามจะดูไม่ค่อยสะอาดเท่าไรนะครับ แต่พวกผักผลไม้นั้นจะเป็นของที่สดมากๆ

อย่างที่บอกไว้ว่าคืนนี้ผมจะมาดูหุ่นกระบอกน้ำ แต่ด้วยยังเหลือเวลาที่จะแสดงอยู่อีกนานผมจึงเดินมาดูสถานีรถไฟของที่นี่ฮานอย กะว่าจะถ่ายรูปพวกรถไฟซะหน่อย แต่ปรากฏว่าถ้าเราไม่ได้เป็นผู้โดยที่มีตั๋วไม่สามารถเข้าไปถึงตรงชานชาลาได้เลย จึงได้มาแค่นี้

เมื่อได้เวลาการแสดงผมก็มุ่งตรงมาที่นี่เลย

ครั้งนี้ผมเลือกจองที่นั่งแบบ V.I.P. ครับ เพราะอยากจะได้สัมผัสแบบใกล้ชิด แต่ที่ไหนได้ขนาดจองมาก่อนนะนี่ยังนั่งเกือบหลังๆ ของ V.I.P. เลย เพราะข้างหน้าผมนั้นก็มีแต่พวกที่มากับทัวร์ทั้งนั้นเลย

แต่ไม่เป็นไรเท่านี้ก็ยังพอได้ใกล้ชิดอยู่

จากนั้นพิธีกรก็เริ่มการแสดง

แล้วก็เริ่มโหมโรงด้วยเครื่องดนตรีชนิดหนึ่ง บรรเลงด้วยคุณพี่เสื้อแดงนั่นนะครับ

ฝีมือในการบรรเลงนั้นสุดยอดมากๆ เลย เล่นเอาเสียงปรบมือดังสนั่นทั้งโรงละครเลย

และคนพากษ์ก็มาประจำที่เป็นที่เรียบร้อย ทุกอย่างก็เริ่มขึ้น

แต่ !!! กล้องผมเกิดแบตเตอรี่หมดครับ กำ ดันมาหมดซะตอนนี้

แต่อาศัยเปิดๆ ปิดๆ กล้อง จึงได้ภาพนี้มาเป็นภาพสุดท้าย เซ็งจริงๆ

การแสดงโดยรวมจะออกแนววัฒนธรรมท้องถิ่นของเขานะครับ แต่ที่ผมชอบมากๆ คือพวกกลไกของหุ่นกระบอกนะครับ ทำออกมาได้น่ารักดี

และแล้วเรื่องร้ายก็มาเกิดขึ้นกับผมอีกจนได้ เพราะเมื่อคืนตรงทะเลสาปโฮเคียมมีการเฉลิมฉลองวันตรุษญวน มีการแสดงยิ่งใหญ่ มีดอกไม้ไฟนานาชนิด ประชากรผู้คนออกมากันอย่างเนื่องแน่นเพราะรัฐบาลเขาปิดทุกถนนทุกสายเลย ด้วยบรรยากาศเช่นนี้นักท่องเที่ยวต่างๆ ก็ออกมาชมบรรยากาศกันอย่างหนาตา แต่ในเมื่อนักท่องเที่ยวมีมากหมาย ผู้คนก็ล้นหลามเช่นนี้สิ่งหนึ่งที่ต้องมีคู่กันนั้นก็คือ มิจฉาชีพครับ

ด้วยเหตุนี้ผมจึงโดนล้วงกระเป๋าครับ แต่พวกโจรมันเอาไปเพียง N70me เครื่องใหม่เพิ่งถอยมาได้เดือนกว่าๆ เอง ส่วนกระเป๋าสตางค์นั้น มันก็จะเอาอยู่เหมือนกันนะครับ แต่ผมรู้สึกตัวจึงคว้าแขนพวกมันไว้ แต่มันก็สะบัดมือผมหลุดไปทำให้ผมนั้นจำหน้าพวกมันได้อย่างชัดเจน ผมจึงเดินไปบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่บริเวณนั้นทันที

แต่พวกตำรวจนั้นไม่ได้ให้การช่วยเหลือผมเลยแม้สักนิด ผมจึงเปลี่ยนไปบอกตำรวจกลุ่มอื่นแทนพวกเขาก็ทำหน้าแบบไม่รู้จะช่วยยังไงแล้วก็พยายามเดินหนึไป ตอนนี้ผมเริ่มกังวลแล้วดิ เพราะพวกคนที่ขโมยนั้นก็ยังอยู่บริเวณนั้นยังไม่ได้ไปไหน ผมจึงพยายามดึงมือตำรวจไปจับโจรพวกนั้น คราวนี้ตำรวจยอมเดินไปกับผม แต่พอถึงตรงทีโจรนั้นอยู่ปรากฏว่า ตำรวเขาเพียงแค่มองเฉยๆ ไม่ยอมจับ

ที่นี่ผมเลยเดือดเลยทำไมมันไม่ยอมจับอะ ทำไม จากนั้นตำรวจก็พาผมออกมาแล้วบอกว่าให้ไปแจ้งความที่ สน. ก่อนพวกเขาถึงจะจับได้ อืมม ผมจึงรีบวิ่งไปหาสถานีตำรวจที่อยู่บริเวณนั้น แต่พอไปถึงเชื่อไหมครับว่า ตำรวจที่อยู่ในนั้น ยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมีข้อความว่า ทางตำรวจเวียดนามนั้นไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ ให้เราทิ้งเบอร์โทรโรงแรมที่พักไว้ แล้วเขาจะติดต่อกลับมา แล้วอย่างนี้ทำไงนี่ ผมจึงรีบวิ่งกลับไปที่เกิดเหตุ แล้วไปบอกกับตำรวจคนนั้นที่พูดอังกฤษได้และเป็นคนเดียวกับที่บอกให้ผมมาแจ้งความที่ สน.
ตำรวจคนนี้จึงพาผมมาที่ สน. อีกที พร้อมกับสื่อสารให้กับตำรวจที่นั่นฟัง สุดท้ายเข้าก็ให้ผมกรอกใบแจ้งความไว้ แค่นั้นแล้วก็ให้ผมกลับไป

ถึงตรงนี้ความรู้สึกที่จะได้โทรศัพท์คืนกลับมา คงจะหมดสิ้น ความหวังที่จะได้คืนมาคงจะไม่มีอีกแล้ว


ทำให้เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาแบบหมดอาลัยตายอยาก คิดในใจอยากจะกลับบ้านตั้งแต่เมื่อคือเลย เซ็ง.....เสียดายข้อมูลที่อยู่ในโทรศัพท์เป็นที่สุด ทำหนอเราจะต้องมาเจอกับเรื่องอย่างนี้ด้วย  

จากนั้นผมจึงเอาใบแจ้งความมาให้พวกพนักงานที่โรงแรมแปลความหมายของภาษาเวียดนามให้ฟัง เขาบอกแค่เพียงว่าในข้อความพวกนั้นบอกว่าทางตำรวจรับทราบและรับเรื่องไว้แล้ว แค่นั้น

พอได้ฟังเรื่องอย่างนี้ผมก็พลันนึกถึงตำรวจไทยขึ้นมาเลย คิดว่าอย่างน้อยถ้าเป็นบ้านเราตำรวจเขาคงจะช่วยเหลือเราได้ดีกว่านี้แน่นอน เฮ้อ........


ยิ่งพอออกจากโรงแรมมาแล้วก็ยิ่งทำให้งง เป็นที่สุดเพราะด้านหน้าโรงแรมผมนั้น ทำไมมันเป็นอย่างนี้ไปได้นี่  

ผมก็คิดว่าคงจะเป็นแค่บริเวณที่เรากระมั่งที่มันโล่งๆ อย่างนี้ จึงเดินต่อไปที่ทะเลสาป โฮเคียม ปรากฏว่า โล่งพอๆ กันเลย

อ้าวแล้วนี่มันเกิดไรขึ้นนี่.........????

จากนั้นก็เลยเดินไปที่ สถานีตำรวจเพียงตามเรื่องเมื่อคืน ปรากฏว่าที่นี่ก็เป็นอย่างที่เห็นครับ

ตึกนี้เป็นตึกการไฟฟ้าของเขาครับ สวยดีเหมือนกัน

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าที่จะได้เวลาไปสนามบิน ผมจึงเลือกเดินทางไปกับรถเมล์ ประมาณว่านั่งรถเมล์เล่นๆ ไปกลับฆ่าเวลา เพราะเซ็งกลับเรื่องโดนล้วงกระเป๋า จึงทำให้มาเจอกับทะเลสาปอีกแห่งที่อยู่ทางตอนเหนือของฮานอย

ส่วนสภาพอากาศก็ยังคงหนาวเหมือนเดิม แต่ผมไม่ค่อยรู้สึกหนาวสักเท่าไรเพราะเรื่องที่เกิดกับผมมันทำให้ผมไร้ความรู้สึกไปโดยปริยาย

นั่งรถคันแล้วคันเล่า ทำให้เห็นว่าตรงนี้มีป้ายรถเมล์ที่ทันสมัยและเป็นระบบมากๆ เลย เพราะรถเขาจะจอดตรงป้ายที่เป็นช่องสำหรับสายเขาเท่านั้น ซึ่งแต่ละสายก็จะมีช่องจอดของตัวเอง แต่ขนาดถนนใหญ่อย่างนี้ก็ยังไม่มีมอเตอร์ไซด์สักคันมาโผล่ให้เห็นเลยครับ

แล้วในภาพที่เห็นมีคนมองนั้นไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ คือเขางงที่ผมไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวอะครับ คือทริปนี้ผมอยากใส่เสื้อกันหนาวทั้งๆ ที่ได้เตรียมไป จึงทำให้ผมได้สัมผัสถึงความเย็นอย่างสุดขั้วจริงๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมชอบนะครับ อืมม หรือว่างงที่ใครหว่ามาบ้าถ่ายรูปแหมกระทั่งป้ายรถเมล์ น่ะ

และแล้วก็ได้เวลาไปสนามบินกัน แต่รูปนี้จะเป็นรูปสุดท้ายสำหรับที่นี่ เพราะกล้องผมมันฟ้องมันหมดจนไม่รู้จะหมดยังไงแล้ว หรือจะใช้มุกเดิมที่ปิดแล้วมาเปิดใหม่ ครั้งนี้มันเปิดยังไงก็ไม่ขึ้นแล้วครับ

สำหรับตึกนี้เป็นตึกที่ทำการของแบงค์นะครับ

รอเกือบ 20 นาทีรถเมล์มาแล้วจะพาเราไปส่งที่สนามบินแล้วครับ คราวนี้ไม่กลัวหลงรถหรือจะขึ้นลงป้ายผิดแล้ว เพราะเตร็ดเตร่ กับรถเมล์จนชำนาญเลย

พอมาถึงสนามบินนอยไบ ผมก็ไปหาร้านแลกเงินในสนามบิน เพิ่อที่จะแลกเงินดองกลับมาเป็นเงิน $ (USD)  แต่ปรากฏว่าร้านรับแลกเงินปิดหมดทั้งสนามบินครับ

เอาล่ะซิจะทำยังไงนี่ งานนี้เศรษฐีเงินล้าน(ดอง) อย่างผมจะทำไงล่ะนี่ เดินหาไปหามามีอยู่แบงค์หนึ่งเปิดไฟอยู่แต่ไม่มีเจ้าหน้าที่ ผมจึงรอที่นี่เผื่อจะมีเจ้าหน้าที่มา รอได้เกีอบ 30 นาที เจ้าหน้าที่ก็มาครับ แต่เขาบอกว่าเขาไม่รับเงินดอง รับเฉพาะเงิน USD เปลี่ยนเป็นเงิน ดอง อ้าวมีงี้ด้วยอ่ะที่นี้ผมเลยหัวปั่นเลยอะไรกันอะนี่ โทรศัพท์ก็หายเงินก็แลกไม่ได้ทำไงดี แต่ยังดีที่ผมมาถึงที่สนามบินตั้งแต่บ่าย แต่เครื่องนกแอร์กำหนดออกตอน 2 ทุ่ม จึงทำให้เดินหาวิธีไปเรื่อย สุดท้ายเลยมาลองถามกับเคาเตอร์รับจองโรงแรมที่เปิดเพียงเจ้าเดียวเช่นกัน อ้อนวอนอยู่สักพักเขาจึงรับแลก แต่ก็กดราคาเยอะอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นครับยอมได้ ดีกว่าพกเงินล้านกลับบ้านเรา

ส่วนเรื่องที่วันนี้เขาหายกันไปทั้งเมืองนั้น เป็นเพราะเป็นธรรมเนียมวันตรุษนะครับ ไม่ว่าที่ไหนเขาก็หยุดกัน แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะหยุดแม้กระทั่งธุรกิจที่อยู่ในสนามบินแบบนี้

พอเมื่อได้เวลาเดินทางกับสายการบินนกแอร์ ก็มีเรื่องให้ประหลาดใจอย่างที่ได้เห็นในรีวิวนกแอร์นั่นนะครับ แต่สิ่งหนึ่งที่เกิดกับผมและทำให้ผมรู้สึกขนลุกนั่นคือ ตอนที่ผมได้เข้ามาประจำที่นั่งบนเครื่องแล้วผมรู้สึกอบอุ่นหายหนาวขึ้นมาทันทีเลยครับ เพราะอีกไม่เกิน 2 ชั่วโมงผมก็จะได้ถึงบ้านแล้ว ความรู้สึกนี้ยังคงตราตรึงผมอยู่ถึงปัจจุบันเลย

ถึงตรงนี้ก็ได้เวลากล่าวคำอำลาสำหรับประเทศเวียดนามแล้ว ครับ การเดินทางครั้งให้อะไรมากเหลือเกิน ประทับใจก็เยอะ เสียความรู้สึกก็มี แต่นี่แหละครับ รสชาติของชีวิตที่มีสุขมีทุกข์ปนกันไป

ลาแล้วครับ สวัสดี

ชอบพิพิธภัณฑ์มากค๊าบ เพราะดูหนังสงครามเวียดนามก็บ่อยเหมือนกัน แต่ไม่เคยไปเห็นซากความเสียหายสักครั้งเลย ถ้าโอกาสคงต้องไปเยือนบ้างแล้วค๊าบ..

ขอบคุณสำหรับรีวิวด้วยนะค๊าบ..

ขอบใจหลาย

ขอบคุณสำหรับรีวิวครับ ... เพลินมากครับ

อืมๆๆๆ  น่าไปๆๆ  นะคะ  เวียดนามม

อ่านเพลินเลยครับ ตะลุยเที่ยวได้มันส์มากๆ รูปเยอะ สะใจดีครับ