โดยที่ผมก็ไม่ได้รู้หรอกว่าสถานที่แห่งนี้เป็นอะไร เพราะแปลภาษาท้องถิ่นไม่ได้อะ

แต่ที่แน่บริเวณแถวนี้เป็นที่พำนักของเหล่าบรรดาทูตประเทศต่างๆ

รวมทั้งสถานทูตไทย ณ กรุงฮานอย แต่พอได้มาเห็นธงชาติไทยเท่านั้นแหละ ความรู้สึกคิดถึงแผ่นดินแม่ของเราขึ้นมาเลย

คราวนี้กะว่าจะเดินกลับมาที่พัก เลยเริ่มถามทางเอากลับเจ้าหน้าที่ทหารบริเวณนั้น โดยหารู้ไม่ว่าคำที่เขาพูดขึ้นมาแค่เพียง เลค ที่แปลว่าทะเลสาปนั้นมันเป็นคนละที่กับ โฮเคียมเลค ที่เราต้องจะไป

แต่หนทางที่เข้าแนะนำให้เดินมานั้นกลายมาเป็นทะเลสาปแห่งนี้ ซึ่งกว้างใหญ่กว่าที่โฮเคียมหลายเท่า

โดยที่ทะเลสาปนี้จะเป็นที่ตั้งของภัตคารเรือมังกรลอยน้ำ

แต่เมื่อดูๆ ไป เรือมังการนี้ก็สวยงามดีเหมือนกัน

แต่ด้านหลังของทะเลสาปนี้จะเป็นที่ตั้งของโรงแรมหรูเลิศที่มีชื่อว่าโซฟิเทลพลาซ่า นั่นเอง

ถึงแม้ในแผนที่จะชี้ให้เห็นว่าจากตรงนี้เราก็ไกลจากที่พักอยู่พอสมควร ถึงจะนั่งรถเมล์กลับก็ใช่ว่าจะหารถที่จะพากลับได้โดยง่าย ฉะนั้นจะมัวช้าอยู่ใยก็ออกเดินกันตามระเบียบ

แต่ถ้าเหนื่อยหรือกระหายอย่างไร ก็จะมีร้านน้ำชาเล็กๆ คอยให้บริการอยู่

แต่การเดินก็ไม่ได้ยากลำบากสักเท่าไร เพราะบรรยากาศหนาวๆ เช่นนี้ได้เดินชมเมืองก็ทำให้ได้เรียนรู้อะไรได้เยอะอยู่เหมือนกัน

เดินๆผ่านบ้านเรือนต่างๆ พอมาเห็นน้องๆ เขาหน้าตาจิ้มลิ้มก็อดไม่ได้ที่จะบันทึกกลับมาเป็นความทรงจำที่ดีของผม

แต่เมื่อเราเดินผ่านมาถึงตลาดดองซวน อีกไม่ไกลก็จะถึงที่พักเราแล้ว

แต่ที่ตลาดนี่เริ่มคึกคักกันตั้งแต่ตอนเย็นๆ เลยหรือนี่

จนเมื่อเวลาค่ำคืนก็ได้เวลาออกหากิน แหมทำอย่างกะเป็นผีเสื้อราตรีไงงั้น จริงๆ ที่ออกมาตอนนี้ก็ไม่ได้เพราะอะไรหรอกครับมาเดินซื้อของถูกๆ แถวโฮเคียมเลคนี้แหละครับ คืนนี้การประดับไฟก็ยังคงมีอยู่



ถึงตรงนี้ต้องขออภัยด้วยครับ
เพราะคืนนี้ขอพักนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยววันพรุ่งนี้จะมาต่อครับ

จะรอชมอีกน๊าค๊าบ..

ขอบคุณคับ น่าไปมาก

อยากทราบว่าทริปนี้ใช้งบเท่าไหร่คับผม

Quoted from Qoo

จะรอชมอีกน๊าค๊าบ..

ขอบคุณที่คอยติดตามนะครับ

Quoted from UM

ขอบคุณคับ น่าไปมาก อยากทราบว่าทริปนี้ใช้งบเท่าไหร่คับผม

อ่า ทริปนี้ยังไม่จบอย่าเพิ่งประเมินราคานะครับ เพราะเราจะต้องอยู่ที่นี่อีก 2 วันครับ

รอชมต่อไปครับ

เริ่มต้นเช้านี้เรามาสำรวจทางถนนด้านหลังของโรงแรมที่ผมพักกัน อีกสาเหตุที่ผมยังพักอยู่ที่โรงแรมนี้ทั้งๆ ที่โรงแรมนี้พนักงานเขาจะบริการได้แบบไม่ประทับใจก็ตาม แต่ด้วยทำเลของโรงแรมที่อยู่ใกล้ป้ายรถเมล์มากๆ ทำให้สะดวกในการเดินทาง แถมบริเวณที่ผมอยู่จะเป็นโซนที่ไม่ค่อยมีโรงแรมที่จะให้ชาวต่างชาติมาพักสักเท่าไร จึงทำให้บริเวณนี้ยังคงมีความเป็นเวียดนามสูงมากๆ จึงทำให้นักท่องเที่ยวอย่างเราๆ จะดูโดดเด่นเป็นที่สังเกตของชาวบ้านตลอดเวลาที่มาพัก
แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็คือราคากับมีอินเตอร์เน็ทให้ใช้ฟรีนี่แหละครับ จึงทำให้เรื่องพนักงานที่บริการนั้นเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปโดยปริยาย

อ๋อ ป้ายรถเมล์ที่ใกล้โรงแรมของผมนี้คือป้ายกำแพงเมืองเก่าอะครับ ซึ่งป้ายต่อไปก็คือป้ายลองเบียน ตรงที่เราลงรถเมล์จากสนามบินมาตอนแรกยังไงครับ หรือถ้าพูดง่ายๆ ก็คือป้ายนี้อยู่ใกล้ๆ กับสะพานที่รถไฟผ่านนะครับ พอจะเห็นภาพไหมครับ

เช้านี้เป็นวันตรุษญวนครับ ทำให้ชาวบ้านจะสวมใส่ชุดแดงกันอย่างหนาตาสังเกตได้จากเหล่ามอเตอร์ไซด์ครับ ใส่ชุดแดงกันทั้งเมืองเลย รวมทั้งสุภาพบุรุษท่านนี้ด้วยครับ

โดยก่อนหน้านั้นผมได้แลเห็นน้องหมาเข้าจึงได้เดินเข้าไปถ่ายรูป แต่พอเจ้าของเขามาเห็นเข้า คนที่ใส่ชุดแดงนี่แหละครับ เขาก็เลยมาช่วยกันจัดน้องหมาของเขาให้มาเป็นนายแบบให้กับผม โดยน้องหมาเขามีชื่อว่า โบ ครับ แถมเจ้าโบนี่ความสามารถหลายด้านมาครับ เลยทำให้ผมหยุดชื่นชมกับความสามารถของเจ้าโบอยู่หลายเพลาเลย

ส่วนเช้าวันนี้อากาศก็ยังคงหนาวอยู่เช่นเดิมไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าโบที่ต้องใส่ชุดกันหนาวด้วยเหมือนกันนะ

แต่ขณะเดียวกันที่ผมได้ชมความสามารถของเจ้าโบอยู่นั่น ก็เห็นชายคนนี้ที่ประกอบอาชีพอย่างหนึ่ง ที่ในประเทศเรานั้นไม่มีครับ แต่สำหรับที่นี่เป็นอาชีพที่ฮิตพอสมควรนะครับ เพราะผมเห็นมีอยู่หลายๆ ท่านที่ทำอาชีพนี้ฮะ

อาชีพที่ผมเล่านี่คืออาชีพคนขัดรองเท้าครับ ดูเหมือนว่าจะต่ำต้อยยังไงก็ไม่รู้นะครับแต่ อาชีพนี้ทำเงินได้เยอะอยู่นะครับ เพราะการขัดแต่ละครั้งนี่ก็ 20000 ดองเลยนะครับ แพงกว่าเฝอชามหนึ่งอีก ราคาเฝอหนึ่งชาม ณ ขณะนั้นคือ 15000 ดอง แต่ตอนปัจจุบันนี้รู้สึกว่าจะไม่ใช่ราคานี้แล้วมั่งครับ

จากนั้นเราก็เดินต่อไปครับ (อีกแล้ว) เพื่อที่จะไปชมพิพิธภัณฑ์สงครามครับ แต่การเดินยังไงก็ต้องมาผ่านที่ทะเลสาปโฮเคียม ทำให้ได้เห็นการซ้อมการแสดงของเหล่าดาราของประเทศเวียดนามครับ แต่สำหรับผมไม่ได้รู้จักใครเลย จึงขอเดินผ่าน แต่สำหรับคนที่นี่นั้นเขาจอดมอเตอร์ไซด์ชมกันกลางถนนเลยครับ ปริมาณผู้ที่ชมก็เกือบร้อยเลย ทำให้รถที่สัญจรบริเวณนี้ติดขัดหนักเอาการอยู่

แต่ระหว่างทางผมก็แวะไปดูโรงโอเปร่า ของที่นี่ครับ สถาปัตยกรรมของก็สวยงามดีเหมือนกัน

ส่วนใกล้กันนั้นก็จะมีโรงแรมระดับหรู ตั้งอยู่คงจะไม่ต้องบอกว่าเป็นของใครนะครับ

ชักอยากมีแฟนชื่อ Paris แล้วซิ  

ส่วนฝั่งตรงข้ามกับโรงโอเปร่า นี่ก็จะมีตึกรูปร่างสวยงามตั้งอยู่เยอะเหมือนกันครับ

แต่ถ้าจะให้สวยกว่านี้ผมว่าเขาน่าจะเอาสายไฟฟ้าลงใต้ดินนะครับ ว่าไหม

จากนั้นเราก็นั่งรถเมล์มาลงแถววิหารวรรณกรรม ครับ เพื่อจะมาชมความงามของที่ แต่ผมมาผิดวันครับ เพราะเขาปิดวันหยุดตรุษญวนทำให้ไม่ได้เขาไปด้านใน เลยได้แต่อาศัยด้านนอกริมกำแพงเก็บภาพแทน

ได้แต่มาส่องดูด้านนอกอย่างนี้ เสียอารมณ์มากๆ เลยครับ เพราะใจจริงอยากได้เข้าไปถ่ายข้างในเป็นที่สุด เฮ้อ.....  

แต่แถวนั้นจะมีที่ทำการของกระทรวงอยู่แห่ง ไม่แน่ใจว่าจะเป็นกระทรวงท่องเที่ยวหรือปล่าว เพราะที่นี่เขาก็ปิดเหมือนกัน แต่ว่าอาศัยขอเจ้าหน้าที่เขาไปถ่ายนะครับ

จากนั้นเราก็เดินมาดูพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ครับ

ด้านในจะมีการจัดแสดงอาวุธและยุทโธปกรณ์ ต่างๆ ครับ

ไม่ว่าจะเป็นเครื่องบินหรือระบบการป้องกันต่างๆ  แต่เท่าที่สังเกตส่วนใหญ่จะเป็นของอเมริกา นะครับ

ที่เห็นว่าเป็นของอเมริกานั้น ไม่ใช่เพราะอเมริกานำมาให้จัดแสดงนะครับ แต่เป็นของที่ยึดมาได้ระหว่างการทำสงครามครับ

ไม่ว่าจะเป็นเครื่องรุ่นไหนก็ตาม

ก็ล้วนต้องมาพ่ายให้กับกลุ่มเวียดนามเหนือ

เฮ้อ......ความขัดแย้งไม่ก่อให้เกิดผลดีอะไรเลยสักนิด  

แล้วไฮไลท์ของพิพิธภัณฑ์นี่ อยู่ตรงนี้ครับ

เป็นภาพหญิงสาวคนหนึ่งกำลังลากชิ้นส่วนของเครื่องบิน ที่สำคัญชิ้นส่วนชิ้นนั้นที่อยู่ในรูปก็ถูกนำมาจัดแสดงอยู่ข้างๆ นั้นเลย

เห็นภาพแบบนี้แล้วไม่รู้จะบรรยาได้ออกมายังไงเลยครับ

ส่วนฝั่งตรงข้ามก็จะมีอนุสาวรีย์ของ เลนิน อยู่ครับ เห็นแล้วขนลุกไงก็ไม่รู้ครับ

แล้วผมก็ไม่รู้จะไปเที่ยวที่ไหนแล้วครับ ในใจก็กะว่าจะไปหาอะไรทานสักหน่อย แต่อยู่ก็มีพวกมอเตอร์ไซด์รับจ้างเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเป็นอย่างดี และมีการแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ด้วย โดยการการจดชื่อสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ลงไปในแผ่นกระดาษเคลือบอย่างดี เสมือนว่าเป็นโบชัวร์เลย  แต่สถานที่ดังกล่าวผมไปมาหมดแล้ว แต่มีอีกทีหนึ่งที่ผมยังไม่ได้ไปนั่นก็คือ วัด B-52  ซึ่งพวกนี้เขาจะบรรยายด้วยมือเป็นฉากๆ เลยนะครับ เพราะเขาพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย

จากที่ผมนั้นหมดโปรแกรมไปเที่ยวแล้วจึงทำให้ผมสนใจวัด B-52 ขึ้นมาโดยทันที แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ได้จ้างพวกเขาให้พาไปเที่ยวหรอกครับ เพราะลำพังขาของผมยังบอกว่าไหว ไม่ช้าผมก็มาสู่ที่วัดแห่งนี้ครับ

แต่ระหว่างทางที่เดินมา มีเรื่องน่ารักๆ จะเล่าให้ฟังครับ คือด้วยความที่ผมเดินดุ่มๆ ไปเรื่อย จู่ๆ ก็มีคนมาดึงมือผมไว้เป็นสัญญาณให้รู้ว่ารอก่อน ผมก็งงดิครับที่นี้ ผมจึงหันไปมองหาสาเหตุของการดึ่งมือนั้น ปรากฏว่าเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ นั่นเอง แล้วผมก็ยังอึ่งต่อไปเพราะเด็กคนนั้นพยายามส่งเสียงอะไรบางอย่างออกมา แต่ผมนั้นก็แปลความหมายนั้นไม่ได้เพราะเขาสื่อออกมาเป็นภาษาเวียดนาม จนสักพักเขาก็มองไปยังฝั่งตรงข้าม ผมก็เลยสื่อกับเขาไปว่าจะข้ามถนนหรือปล่าว แต่เด็กนั้นก็ไม่ตอบครับพร้อมกับนำมืออีกข้างที่ไม่ได้จับมือผม เอามาอมเข้าปากซะงั้น

อ้าวแล้วผมจะทำอย่างไงดีนี่ จากนั้นผมก็เลยตัดสินใจพาแกข้ามถนนไปเพราะคิดว่าถ้าไม่ใช่ยังไงก็จะพาข้ามกลับมาอีกที แต่พอผมพาแกข้ามไปได้แล้วเท่านั้นแหละครับ เด็กน้อยแกรีบสะบัดมือจากผมแล้วก็วิ่งหนีไปเลย ทำให้ผมอึ่งอยู่พักหนึ่งว่า ที่แท้เด็กน้อยนั้นเขาต้องการให้ผมพาแกข้ามถนนนั่นเอง แต่ด้วยความที่เราพูดคนละภาษากันจึงทำให้เรื่องมิตรภาพน่าอมยิ้มแบบนี้อะครับ