แต่ความหนาวก็ได้คลายลงไปเมื่อได้มาเจอะกับบรรยากาศญวนมุง ฉะนั้นไทยมุงอย่างเรามีหรอจะพลาด แต่แล้วเรื่องราวก็หน้าสนใจมากขึ้นเพราะในวงนั้นมีการทะเลาะกันอย่างรุนแรงระหว่างชายคนนี้กับแม่ค้าคนหนึ่ง แต่เรื่องนี้ไม่มีการลงไม้ลงมือนะครับมีแค่การยื้อแย่งของสักอย่างกันไปหน้า แต่เรื่องนี้ก็จบได้ด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจท่านที่สวมหมวกนิรภัยนั่นอะครับ

สุดท้ายผมก็ยังไม่ทราบอยู่ดีว่าเขาเกิดประเด็นอะไรขึ้นมา เพราะเขาไม่ได้ประชันคำพูดกันด้วยภาษาประกิตนี่น่า รู้งี้น่าจะให้เขาทำเป็นเสียง ซาว์แทรค ซะก็ดีเหมือนกัน  

ส่วนร้านนี้ทำ kabab ออกมาได้น่าทานดีทีเดียวครับ ถ้าจะไปชิมก็เชิญได้ที่ตลาด ดองซาน นะครับ  

แฮ่ เริ่มรู้จักสถานที่แล้ว เพราะได้แผนที่ดีมีคุณภาพจากเพื่อนนี่เอง

แล้วผมก็เลือกร้านค้านี้เป็นของฝากกลับบ้านนะครับ ที่เลือกร้านนี้ก็เพราะคนขายนั้นงามแท้ เอ้ยไม่ใช่ เพราะราคาต่างหากล่ะครับ  

ในเมื่อได้ของฝากแล้วแต่ท้องผมยังไม่ได้อะไรรับประทานเลย จึงมาเลือกทานไส้กรอกทอดร้อนๆ จากร้านนี้

จากนั้นเราก็มาต่อกันที่ร้านนี้ เป็นร้านค้า เฝอ ที่มีบรรยากาศแบบใกล้ชิดติดถนนเลยครับ แต่ที่นี่จะมีเฝอให้เลือกหลายอย่างครับ และที่สำคัญป้าคนขายนี้น่ารักเป็นกันเองมากๆ เลย ที่สำคัญป้าเขายุติธรรมไม่เอาเปรียบนักท่องเที่ยวอย่างเราๆ เลย ทำให้ทุกวันเมื่อถึงเวลาตอนค่ำผมจะเดินมาทานที่ร้านนี้ทุกวัน

แต่ที่แปลกอย่างหนึ่งคือมื้อค่ำแบบนี้บางคนที่นี่เขาทานเฝอคู่กับปาท่องโก๋ด้วยนะครับ แต่หลังจากที่ได้ลิ้มลองแล้วก็ติดอกติดใจเลย แต่รูปแบบปาท่องโก๋นี้เขาจะไม่เหมือนแบบบ้านเรานะครับ ของเขาจะออกแห้งๆ แข็งๆ แต่เมื่อลงไปอยู่ในชามเฝอแล้ว โอ้สุดยอดครับ

ส่วนข้อเสียของร้านนี้ก็คือป้าเขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย จึงต้องอาศัยภาษามืออย่างเดียวอะครับ จึงทำให้บรรยากาศสนุกสนานไปอีกแบบ แต่ความใส่ใจของป้าเขาลือล้นเลยนะครับ เพราะขณะที่ผมทานๆ อยู่ดี ป้าแกเห็นว่าน้ำซุบของเฝอนั้นพร่องลงไปเท่านั้นแหละ ป้าเขาก็จะเติมให้โดยไม่ต้องบอกกล่าวให้เมื่อยมือเลย

แต่ภาพนี้ก็เป็นอีกหนึ่งชามที่ได้ลงไปอยู่ในกระเพาะผมครับ โดยก่อนที่จะถ่ายภาพนี้ป้าแกเห็นผมจะถ่ายเท่านั้นแหละแกรีบขวางผมโดยทันที่ทำเอาผมงงไปเลย ว่าเพราะอะไรนะแกถึงห้ามเรา แต่หลังจากนั้นก็มีมือหนึ่งที่หยิบตะเกียบมาวางบนชามพร้อมกับสิ้นเสียงของป้าที่ห้ามผมเมื่อตะกี้   แหม ป้าเอาซะผมตกใจหมดเลยอะนึกว่าจะโดนป้าเอากระบวยฟาดที่ไปหยุ่มหยามถ่ายภาพในร้านของแกเข้า แต่เท่านี้ป้าก็ทำให้นักท่องเที่ยวอย่างผมรู้สึกประทับใจจริงๆ เลยครับ เลยกะว่าจะเก็บภาพของป้ามาเป็นที่ระลึก แต่ป้าแกก็เขินจนเอามือปิดหน้า สุดท้ายผมจึงทำได้แค่เล่าความประทับใจให้ทุกๆ คนได้ฟังครับ

จากนั้นก็เป็นต้องกลับมาสู่ที่พัก แต่ระหว่างผ่านตลาดก็ต้องมาสะดุดกับสิ่งนี้ สิ่งไม่รู้ว่าคืออะไร โดยมีแม่น้องนางท่านนี้เป็นผู้ครอบครอง

ดูเธอช่างเหงาๆ เหมือนดังกายเราที่แปลกถิ่นมาสู่พื้นที่แห่งนี้

หลังจากที่เมื่อคืนได้หลับพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้า จนกระทั่งเป็นเวลาเช้าวันใหม่ แต่เช้านี้ผมได้ลองดื่มกาแฟกับขนมปังของทางโรงแรมเป็นครั้งแรก ส่วนพนักงานนั้นก็ทำเหมือนผมไปขอเขาทานยังไงก็ไม่รู้แหะ ทำเอาวัยรุ่นเซ็ง เยยย  ทำให้บรรยากาศการลิ้มรสกาแฟนั้นเสียไปเลย จากที่เช้าๆ ตื่นมาได้กลิ่นละเมียดของกาแฟหอมๆ ทามกลางความหนาวกลายมาเป็นต้องรีบๆ ดื่มแล้วเดินจากพวกนั้นไป

จากนั้นเราก็เริ่มต้นภาระกิจเดินเตร็ดเตร่ชมเมืองกัน แต่ด้วยความเซ็งกับการบริการที่แย่ๆ ผมเลยมาดับความร้อนของอารมณ์ด้วยขนมหวานร้อนๆ ที่ร้านนี้ ซึ่งคุณพี่เขาก็บริการดีไม่บิดพลิ้ว แถมสื่อสารภาษาอังกฤษได้ด้วยน่ะ

เมื่อได้พลังขนมหวานร้อนๆ แก้หนาวมาแล้ว เราก็เดินมาถึงทะเลสาป โฮเคียม อันเป็นที่ตั้งหลักของผม อ๋อเมื่อคืนมีฝนตกลงมาปอยๆ แบบเป็นละอองจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายตกเลยครับ

เดินมาจนถึงอนุสาวรีย์ที่เมื่อคืนได้เดินมาแล้ว

เป้าหมายแรกคือไปชมวัดหง็อกซิน

วันนี้จะตั้งอยู่บนเกาะกลางทะเลสาป โฮเคียม เพืยงแค่ข้ามสะพานไม้สีแดงนี้ไป ก็จะถึงตัววัดครับ

ในวัดก็จะมีตำนานที่เล่าสืบขานกันต่อมานานแสนนาน แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของทะเลสาปโฮเคียม ก็คือสิ่งนี้ครับ

การข้ามถนนที่นี่มีเทคนิคอยู่อย่างหนึ่งนะครับ คือ ให้เราข้ามไปเรื่อยๆ ได้เลย ห้ามถอยเป็นอันขาดนะครับ

ตอนนี้ถนนบริเวณนี้เริ่มมีการติดธงแดง ฉลองเทศกาลตรุษญวนกัน โดยรถที่ทำหน้าที่นั้น ก็คือรถบรรทุกเอนกประสงค์คันนี้ครับ

ใกล้กันนั้นก็จะมีอนุสาวรีย์ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่

แต่บริเวณทะเลสาปโฮเคียมด้านที่เป็นฝั่งตรงข้ามกับที่ทำการไปรษณีย์ จะมีการล้อมลวดหนามและมีเจ้าหน้ามาคุ้มกันเป็นอย่างดี ทำให้เห็นแล้วก็งงๆ อยู่เหมือนกันว่าเขาทำอะไร

เพิ่งจะมาทราบภายหลังว่า เขาล้อมพื้นที่ไว้เพื่อเตรียมการแสดงดอกไม้ไฟไว้ฉลองงานตรุษญวน

การท่องเที่ยวครั้งนี้อาศัยการ ก้าวก้าว (เดิน)เป็นหลักครับ เพราะลำพังจะไปโดยรถโดยสารนั้นก็ไม่สันทัดนัก จึงมาถึงที่โบสถ์แห่งนี้

จากนั้นก็ดุ่มๆ เข้าไปในวัดแห่งหนึ่งแถวๆ นั้น ซึ่งก็หน้าสนใจอยู่ไม่น้อยทีเดียว

แต่เชื่อไหมครับว่าเป้าหมายที่ต้องการจริงๆ แต่ยังหาไม่เจอเลยนั่นก็คือการที่จะไปจองที่นั่งดูหุ่นกระบอกน้ำ แต่ด้วยความที่ไม่ได้สังเกตของผมกระมั่งทำให้ต้องเสียเวลาหาตึกนี้อยู่นานพอควร ทำให้รอบในการแสดงของวันนี้หมดไป จึงเหลือแต่รอบวันพรุ่งนี้ซึ่งก็ไม่มีปัญหาสำหรับผมอยู่แล้ว

ที่นี้เราก็มีเวลาส่งโปสการ์ดกลับมาที่เมืองไทยแล้ว โดยเราสามารถซื้อแสตมป์จากเจ้าหน้าที่เคาเตอร์ไปรษณีย์ที่ให้บริการอยู่ จากนั้นค่อยเอาไปหย่อนที่ตู้ไปรษณีย์ด้านหน้าที่ทำการเท่านั้น

พอตกบ่ายเลยเปลี่ยนบรรยากาศมานั่งรถเมล์เที่ยวบ้างดีกว่า เพราะกะว่าจะไปที่วิหารเสาเดียว จึงเลือกขึ้นรถจากบริเวณทะเลสาปโฮเคียม
นี่แหละ

แถมด้วยบรรยากาศหนาวๆ แบบนี้เข้าไปอยู่ในตัวรถก็พอทำให้อุ่นขึ้นมาได้บ้าง แต่ถ้าเปลี่ยนจากชายหนุ่มเป็นสาวๆ ได้ก็คงทำให้อุ่นขึ้นมาได้อีกเยอะนะว่าไหม  

จากนั้นรถเมล์ก็นำเรามาสู่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้

เดินต่อมาอีกไม่ไกลก็จะพบกับวิหารเสาเดียว

มามะ........ มาสักการะองค์พระกัน ส่วนท่านใดที่จะอธิฐานเรื่องใดก็เชิญได้เลยครับ

ไม่ไกลนักก็จะพบสุสานวีระบุรุษของชาวเวียดนามครับ

สถานที่ตั้งนั้นสวยเด่นเป็นสง่ามากๆ เลยครับ

สถานที่แห่งนี้จะมีระบบรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด โดยห้ามมิให้นักท่องเที่ยวก้าวล้ำเกินกว่าเส้นสีขาวที่ขีดเอาไว้ ถ้าหากมีใครเผลอล้ำเข้าไปก็จะมีเจ้าหน้าเป่าสัญญาณเตือนโดยทันที

ยิ่งได้ใช้เวลาสัมผัสกับสถานที่แห่งนี้ยิ่งทำให้ทราบซึ้งกับบรรยากาศจริงๆ

ซึ่งทำให้สื่อถึงความสัมพันธ์ของประชาชนที่มีต่อบุคคลที่พวกเขาเคารพ สืบต่อกันมานานเท่านาน เสมือนว่าเป็นหน้าที่ ที่จะต้องพึ่งกระทำ

ส่วนฝั่งตรงข้ามก็จะมีอนุสาวรีย์อีกแห่งที่น่าสนใจเหมือนกัน

จากนั้นก็ไล่เก็บภาพไปตามเส้นทาง

แต่บางแห่งก็ต้องอาศัยการแอบถ่ายอยู่บ้างเล็กๆ น้อยๆ