หลังจากที่ออกมาจากตัวอาคารผู้โดยสารแล้ว เราก็เดินออกมากันตรงนี้เลย แต่ตรงนี้ไม่ใช่เป็นจุดที่จะขึ้นรถนะครับ ตรงนี้จะเป็นเพียงจุดพักรถเท่านั้น ถ้าใครที่ต้องการโดยสารรถเมล์นั้นต้องเดินออกไปอีกนิดถึงจะเป็นป้ายรถเมล์ครับ โดยกว่าจะรู้ผมก็โดนด่าเป็นภาษาเวียดนามไปหลายครั้งเลยอะ    

และรถที่จะให้บริการจะมีอยู่ 2 สายคือสาย 7 กับสาย 17 ครับ

ส่วนผมเลือกโดยสารกับรถสาย 17 ครับ

สภาพภายในรถก็เป็นเช่นนี้ครับ รถนี้จะเป็นรถปรับอากาศนะครับ แต่วันนั้นมีอุณหภูมิเพียง 15 องศาจึงทำให้ไม่ต้องใช้เครื่องปรับอากาศเลยสักนิด

การเดินทางจากสนามบินเข้าสู่ตัวเมืองฮานอยก็ใช้เวลานานพอสมควร จนมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำแดง สภาพการจราจรก็เริ่มติดหนักจนรถไม่สามารถขยับได้ทำให้รถเมล์ต้องจอดนิ่งๆ สลับกับการเคลื่อนตัวไปได้ทีละนิดหน่อย กว่าจะข้ามสะพานมาได้เล่นเอาเกีอบ 20 นาที

และแล้วเราก็มาถึงที่หมายก็คือ ลองเบียน ตรงนี้จะเป็นจุดที่รวมรถเมล์อยู่หลายสาย อารมณ์ประว่าเหมือนอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิบ้านเรานะครับ หรือถ้าใครจะเดินทางไปจุดอื่นก็สามารถต่อรถมอเตอร์ไซด์จากจุดนี้ด้วยเช่นกัน

ซึ่งนักท่องเที่ยวอย่างเราๆ จะมาจุดนี้ก็ไม่ยากหรอกครับ เพราะถ้าเราไม่ลงรถตรงนี้ ก็จะมีพนักงานเก็บค่าโดยสารมาอันเชิญให้เราลงอยู่ดี แต่หลังจากก้าวลงจากตัวรถเมล์ออกมาแล้วก็ไม่ต้องกลัวเหงาเลยครับ เพราะเราจะได้รับการต้อน(รับ) จากเหล่ามอเตอร์ไซด์รับจ้าง ซึ่งมีอัตรา 10 คนต่อหนักท่องเที่ยว 1 ท่าน อบอุ่นจริงๆ เลยครับ เพราะเขาใส่ใจเราทุกการเคลื่อนไหวเลย ที่สำคัญอย่าเพิ่งรีบเปิดโพยหรือแผนที่ออกมานะครับเพราะนี่จะทำให้เราเป็นบุคลพิเศษยิ่งขึ้นไปอีก

อ๋อ.....ระวังกระเป๋าเดินทางด้วยแล้วกันนะ เพราะท่านๆ เหล่านี้จะสนใจกระเป๋าเราเป็นพิเศษด้วยการยกไปโดยไม่บอกกล่าว อืมม ดูๆ ไปก็เหมือนเราได้มายืนอยู่แถวท่ารถสายใต้ใหม่ตรงตลิ่งชันก่อนที่จะย้ายไปสายใต้ใหม่กว่านะครับ

และด้วยความรีบร้อนที่จะหลีกหนึพวกแก็งค์มอเตอร์ไซด์ของผมเอง จึงทำให้ผมรีบขึ้นรถเมล์อีกสายโดยไม่ได้สังเกตุว่ารถสายอะไร กระทั่งรถเมล์มาหมดระยะที่ตรงนี้  แล้วที่ผมจะทำยังไงดีนี่ ถามใครก็ไม่สามารถให้คำตอบผมได้เลยเพราะเป้าหมายที่ผมต้องการไปนั่นคือ ทะเลสาปโฮเคียม

จากนั้นผมก็เริ่มภาระกิจ Backpack ด้วยการเดินไปตามถนนโดยไร้ซึ่งแผนที่นำทาง มีเพียงแต่ความหวังเท่านั้นที่นำพาผมไป  


ป.ล. ตอนหลังจึงทราบว่าตรงนี้คือ ท่ารถคิมม่า นั่นเอง

ตอนนี้ก็ยังเดินลากกระเป๋าตรงไปตามทางเรื่อยๆ โดยระหว่างทางก็อาศัยถามทางจากชาวบ้านหรือบางครั้งก็เจอนักท่องต่างชาติ แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบผมได้ถึงเป้าหมายที่ผมจะไป ทำให้ความท้อ เหนื่อย ล้า เริ่มออกฤทธิ์ ทำให้ผมจึงต้องมองหาตัวเลือกที่เราเคยปฏิเสธไป นั่นคือมอเตอร์ไซด์รับจ้างนั่นเอง

และแล้วผมก็มาสะดุดกับลุงชราคนหนึ่งที่จอดรถมอเตอร์ไซด์รอเรียกลูกค้า ผมจึงเดินปรี่เข้าไปบอกจุดหมายปลายทางที่ต้องการ แต่จุดหมายปลายทางนี้ผมได้เปลี่ยนไปจากทะเลสาป โฮเคียม มาเป็นที่โรงแรมพักแทนเพราะอารมณ์นี้ผมไม่ต้องการไปหาที่พักแถวทะเลสาปแล้ว จึงหยิบโพยที่พักที่ผมได้เตรียมมาเพื่อที่ให้ลุงแกไปส่งตามที่ต้องการ แต่ด้วยความที่จดโพยที่พักมาเยอะเกินไป ทำให้ลุงแกเลือกไปไม่ถูกหรือว่าไม่รู้จักก็ไม่อาจทราบได้ ฉะนั้นลุงแกเลยหยิบโพยผมไปถามเอาก้บเพื่อนมอเตอร์ไซด์ด้วยกันเอง จากนั้นแกก็บอกให้ผมขึ้นรถ

แล้วที่นี้ผมจะทำยังไงนี่ แต่ด้วยความเหนื่อยล้า จึงไม่ปฏิเสธลุงแก เอาว่ะไปไหนก็ไป    

แต่ระหว่างโดยสารอยู่บนมอเตอร์ไซด์ห่าง ของลุงชรานั้น ทำเอาทุลักทุเลพอสมควรเพราะรถแกนั้นบรรทุกผมคนเดียวก็เต็มแล้ว แล้วนี่จะต้องมาแบกกระเป๋าเดินทางอีกทำให้สภาพการโดยสารน่าหวาดเสียวเป็นยิ่งนัก แล้วไหนจะต้องมาผจญการสภาพการขับขี่รถมอเตอร์ไซด์ของชาวประชาเวียดนามแล้ว ทำให้ได้ความเสียวยิ่งกว่านั่งรถสามล้อ โซโล ของที่นี่เสียอีก

ตราบใดที่การเดินทางไปยังที่พักยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด ความเสียวก็ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เพราะมีบางช่วงรถมอเตอร์ไซด์ห่างของลุงไปเฉี่ยวกับรถมอเตอร์ไซด์ด้วยกัน แต่ก็ไม่มีการทะเลาะกันแม้แต่น้อยต่างคนต่างขับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงแต่เสียงแตรที่บีบใส่กันเท่านั้น

จนมาถึงถนน ทังฮา อันเป็นถนนที่ลุงแกพามา

และนี่ก็คือที่พักที่ผมจะได้อาศัยครับ เพราะด้วยความที่ผมล้ามามากจากการเดินทาง ทำให้ขี้เกียจที่จะไปนั่งตระเวนหาที่พักที่อื่น แต่สิ่งที่เป็นการตัดสินใจให้พักที่นี่ก็คือ การที่มีเครื่อง Computer พร้อมอินเตอร์เน็ทให้ใช้ฟรีนั่นแหละครับ

แต่เชื่อไหมครับว่าที่นี่สามารถสร้างความประทับใจแรกให้กับผมเลยครับรู้ไหมว่าคืออะไร สิ่งนั้นก็คือการขอเงินค่ารถโดยสารมอเตอร์ไซด์เพิ่มขึ้นอีก 5000 ดอง แต่การขอครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากลุงชรานั้นหรอกครับ แต่คนที่บอกนั้นคือ พนักงานของโรงแรมนั่นเอง เพราะพนักงานเขาบอกว่าลุงแกขอขึ้นราคาเนื่องจากเส้นทางที่พาผมมานั้นมันไกล  

ถึงตรงนี้ผมนี่ ปิ๊ด แตกเลยครับ เรื่องอะไรที่เราจะยอม เพราะลุงแกขี่มาแบบไม่รู้จักทางนี่อะนะ มาแบบหลงๆ แล้วจะมให้มันไกลได้อย่างไรอะ ส่วนไอ้เจ้าพนักงานนี่ก็เกินไปอะ ที่ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเราเลยแม้แต่น้อย แถมจะมาพูดให้เราจ่ายเงินเพื่มอีกเพื่ออะไรนี่ จะว่าผมงกก็ยอมนะเพราะก่อนที่จะมาผมก็ตกลงกับลุงแล้วว่าเท่าไร ไม่งั้นผมไม่โดยสารมากับแกหรอก การกระทำของพวกเขาครั้งนี้ทำให้ความคิดที่จะให้ ทิป กับพวกเขานั้นหมดไปทันทีจากผมครับ  

สภาพภายในก็เป็นอย่างนี้อะครับ โดยด้านซ้ายจะเป็นที่นั่งรับประทานอาหารเช้า ส่วนด้านขวาก็จะเป็นเคาเตอร์ทัวร์และเป็น Front ไปในที่ด้วยกันเลย

โดยผู้ที่จะมาพักจะต้องโดนยึด passport ไปด้วยนะครับ ตอนแรกก็ไม่ทราบว่าทำไมถึงต้องยึดแต่ตอนหลังผมว่าที่เขายึดก็เพราะต้องการเป็นหลักประกันในการจ่ายเงินค่าที่พักมากกว่าที่จะเป็นเพราะกฏหมายนะ

หลังจากที่เสียเวลาให้กับการเดินทางอยู่เสียนาน ทำให้กว่าทุกอย่างจะเข้าที่ก็ปาเข้าไปมืดเลย ฉะนั้นคืนนี้เราจึงเริ่มปฏิบัติการเติมพลังให้กับกระเพาะเสียก่อน

แต่ด้วยความที่พอจะรู้มาบ้างว่าที่นี่เขาทานเนื้อวัว เนื้อสุนัข กันเป็นวัฒนธรรมอยู่แล้ว ทำให้ผมต้องกังวลอยู่เหมือนกันเพราะเจ้าสองสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ผมไม่พึงปราถนาที่จะได้ลิ้มรสเลย จึงทำให้สองเท้าของผมมาหยุดลง ณ ที่แห่งนี้

ร้านนี้เป้นร้านเฝอแบบทะเลซึ่งสังเกตุจากคนที่มาทานนั้นจะเห็นว่าร้านนี้ลูกค้าแน่นพอสมควรเลยครับ



ป.ล. ร้านนี้บรรดาเจ้าของและคนปรุงนั้นหล่อใช้ได้เลยครับ

และแล้วเราก็ได้สิ่งที่ต้องการมา เพียงแค่บอกไปว่าเล็กทุกอย่างไม่งอก เอ้ยอย่างนี้จะได้ทานไหมนี่ อาหารมื่อแรกหลังจากที่ได้มาเหยีบแผ่นดินเวียดนามนั่นก็คือ เฝอทะเลใส่ทุกอย่าง นี่แหละครับ  อ๋อรู้สึกว่าร้านนี้จะเป็นร้านเดียวที่มีเกี๋ยวให้บริการนะ

บรรยากาศในการทานนั้นก็เรียบง่ายมีเพียงแค่โต๊ะเด็กเขียนหนังสือกับเก้าอี้ตัวเล็กๆ ก็นั่งทานได้แล้วดีจัง แถมเครื่องเคียงที่นี่ไม่มีมะนาวนะครับ เพราะเขาใช้มะกรูดแทน หรือว่าจะเลือกทานกับน้ำส้มดองกระเทียม ก็ได้



ป.ล. แต่หลังจากที่ได้ลองทานกระเทียมสดที่ดองในน้ำส้มแล้ว จะติดใจนะครับขอบอก

ในเมื่ออิ่มท้องกันแล้ว ก็ได้เวลาของหวานกันล่ะ ก็ได้เจ้านี่ล่ะครับเป็นของหวาน ล้อเล่นครับ รูปนี่เป็นน้องหมาตัวเป็นๆ ตัวแรกที่ได้เจอกัน  แต่กว่าจะลงตัวเป็นภาพเช่นนี้ก็เล่นเอาน้องหมาเขาโกรธขึ้นตาเลย

แต่เท่าที่สังเกตุน้องหมาหน้าไม่เหมือนกันกับน้องหมาแถวๆ บ้านเราเลยครับ ทำให้ดูหน้ารักไปอีกแบบ

ฉะนั้นในเมื่อท้องอื่ม ขาก็ต้องก้าวออกเดิน แต่การเดินครั้งนี้เป็นการเดินแบบเรื่อยเปื่อยจริงๆ เพราะผมไม่มีแผนที่ติดตัวมาเลยสักนิด เพราะคาดหวังเอาเองว่าที่สนามบินนอยไบ จะมีแจกให้สำหรับนักท่องเที่ยว แต่พอลงเครื่องออกมาแล้ว กระทั้งบู๊ทการท่องเที่ยวก็ยังไม่ได้เห็นเลย

เนื่องด้วยจังหวะที่เดินทางมานี้ ความหนาวเย็นได้เข้ามาปกคลุมทางเวียดนามตอนเหนือทำให้สภาพอากาศนี่เป็นใจให้สำหรับเดินแก้หนาวได้เป็นอย่างดีทีเดียว

บรรยากาศตลาดที่นี่ อารมณ์เหมือนถนนคนเดินที่ประตูท่าแพที่เชียงใหม่เลยครับ แต่ผู้คนจะเยอะกว่าเท่านั้นเอง

และช่วงเวลานั้นเหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะเป็นเทศกาลตรุษญวน ทำให้ข้าวของที่จะเอาไปใช้ในเทศกาลขายดิบขายดีทีเดียว

ไม่เพียงข้าวของเท่านั้นที่เป็นที่นิยม เรื่องอาหารการกินนี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่หาได้ไม่ยากในถนนแห่งนี้อีกเช่นกัน

แต่ตลาดที่นี่มักจะมีกลุ่มวัยรุ่นหนุ่มสาวออกมาเดินชมตลาดตอนกลางคืนกันอย่างคับคั่ง

แต่สำหรับผมก็แวะร้านนี้ก่อนเลย เพราะดูแล้วน่าทานใช่เล่น แม้จะเป็นแค่เพียงขนมปังที่ใส่หมูหมักเครื่องเทศแล้วย่างร้อนพอได้ที่จึงเหยาะมายองเนสลงไป

โอ๊ย เห็นแล้วยังอยากกับไปทานอีกเลย

ความเรื่อยเปี่อยยังไม่หมดเพียงแค่นี้ เรายังเดินต่อไปตามทางเรื่อยๆ จนมาพบกับที่แห่งนี้

เรื่อยเปี่อยแม้กระทั่งว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ก็ได้แค่เพียง งง? ว่าทำไมที่นี่คนช่างเยอะเสียจริง แถมมีสามล้อรูปทรงแปลกๆ เพราะเป็นสามล้อที่ให้ผู้โดยสารนั่งด้านหน้า มาคอยเรียกหาผู้โดยสารแต่พอเราปฏิเสธเขาก็เข็นรถจากไป

ฉะนั้นเราจะรู้ข้อมูลหรือไม่ ก็ไม่สำคัญแล้วล่ะครับเพราะความงามของสถานที่นั้นดึงดูดใจมากกว่า

มีการประดับไฟรอบทะสาปเลย

อีกด้านของทะเลสาปก็มี

พยายามเดินไปเพื่อที่จะไปถ่ายบริเวณที่เป็นทางขึ้นสะพานที่เป็นไฟสีแดงๆ แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปได้เพราะมีกำลังตำรวจปิดกั้น คาดว่าน่าจะมีการถ่ายทำอะไรสักอย่าง

จากนั้นผมก็ข้ามถนนมาอีกฝั่งเพื่อดูอนุสาวรีย์

แต่ด้านซ้ายมือนั้นจะเป็นร้านที่จำหน่ายกระเป๋า โดยการนำกระเป๋าไปแขวนเอากับข้างของตัวตึก

แต่บริเวณนั้นก็มีเวทีการแสดง แถมมีนักร้องสาวๆ มาขับกล่อมให้ทุกคนฟัง

เมื่อสมควรแก่เวลาเราก็เดินย้อนกลับมาทางเดิมอีกครั้ง

ระหว่างทางก็ผ่านร้านค้าที่จำหน่ายพวกบรรดาของกระจุกกระจิก แต่ก็ต้องมาสะดุดเมื่อมาพบกับบรรดาแม่ค้าวัยกระเตาะ ที่หน้าตาจิ้มลิ้มสมกับวัย

หลังจากทำใจจากแม่สาววัยกระเตาะ ก็มาสู่หนทางอันแสนควักไคว่ด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอย

แต่แล้วก็เกิดเรื่องอีกจนได้เนื่องจากผมจำทางกลับมาสู่ที่พักไม่ได้ แถมสิ่งที่เราจำได้นั้นมีเพียงแค่เราพักที่ถนน ทังฮา

แต่ถนนแถวนี้ไม่มีป้ายบอกสักนิดเลยว่าเป็นถนนอะไร ทำให้เวลาเดินถามชาวบ้านจึงเกิดขึ้นอย่างยากลำบากยิ่งเพราะบางคนก็ไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษได้

แล้วเราก็ผ่านคืนนั้นได้มาอย่างเหน็ดเหนื่อย ทำให้เช้านี้ต้องเดินหาร้านอาหารบริเวณรอบๆ ที่พักแต่ก็เดินมาเจอกับตลาดเช้าบรรยากาศดูคึกคักเหมือนกัน

เดินไปเดินมาก็มาหยุดที่ร้านนี้ครับ ที่ตั้งของร้านอยู่ไม่ไกลสักเท่าไรก็แค่หน้าที่พักผมเองครับ มื้อเช้านี้ผมเลือกเฝอไก่ครับ แต่ร้านนี้ก็ได้เงินจากผมแค่มื่อนี้อีกเช่นกันเพราะแม่ค้าแกเล่นชาร์จผมอีกตั้ง 5000 ดองทั้งที่จำหน่ายให้กับคนท้องถิ่นเพียงชามละ 15000 ดอง เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ผมยอมไม่ได้ครับเลยเลือกที่จะไม่เป็นลูกค้าร้านนี้อีกต่อไป

หลังจากที่ได้พลังมาจากเฝอไก่แล้ว เป้าหมายของเราวันนี้คือ ทัวร์ฮาลองเบย์ ส่วนเรื่องราวของฮาลองเบย์ อยู่ในนี้ครับ http://www.hflight.net/forum/m-1212298324/s-0/


ป.ล. หลังจากที่ผมได้หาซื้อทัวร์ฮาลองมาจากที่บริษัทที่อื่น ที่ไม่ได้เป็นทัวร์ของโรงแรมที่ผมพักจำหน่าย เพราะเมื่อเปรียบเทียบราคาแล้ว บริษัทที่ผมไปซื้อมาถูกกว่าตั้ง 8 ดอลล่าร์สหรัฐ ทำให้ผมไม่ได้รับการดูแลจากคนของโรงแรมเลย ทั้งนี้เปรียบเทียบกับผู้ที่มาพักคนอื่นๆ ที่จะได้รับการบริการที่ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัดแม้กระทั่งอาหารเช้า ที่เป็นกาแฟกับขนมปัง ผมก็ยังไม่ได้เลยอ่ะครับ

หลังจากที่ได้ไปเยือนฮาลองเบย์กันมาแล้ว คืนนี้ผมก็จะเดินหาชื้อของฝากกับบ้านซะหน่อย เลยเดินมาที่ตลาดอันคุ้นเคย แต่คราวนี้ไม่กลัวหลงแล้วครับ เพราะผมมีแผนที่กับเขาแล้วหลังจากที่ไปอาศัยขอเอากับเพื่อนๆ ร่วมทริปฮาลองเบย์ โดยเพื่อนที่ให้แผนที่มานั้นเขาบอกโรงแรมเขาให้ฟรีอะ แต่ไม่ใช่ว่าที่โรงแรมผมไม่มีนะครับ มีเหมือนกันครับแต่ไม่ละเอียดเท่าของเพื่อนเขาอะครับ

แต่ตลาดที่นี่มีลูกโป่งสวยๆ จำหน่ายเยอะเหมือนกันครับ ดูๆ แล้วก็สวยดีเหมือนกัน

คืนนี้สภาพอากาศเริ่มหนาวลงกว่าเดิมอีก ทำให้เกิดร้านค้าที่จำหน่ายเสื้อโคสต์แฟชั่นสวยๆ เกิดขึ้นหลายร้าน  แต่นั่นก็ยังไม่ฮิตเท่ากับร้านค้าที่จำหน่ายต้นส้มหรอกครับ