หลังจากที่ได้ทำรีวิวชุดสนามบินใหม่ของปักกิ่งผ่านไปแล้ว ก็ได้เวลาที่จะนำรีวิวชุดท่องเที่ยวปักกิ่งในทริปนี้มาเสนอเป็นลำดับต่อไป ส่วนท่านใดที่ยังไม่ได้ชมรีวิวชุดสนามบินปักกิ่ง คลิ๊กไปชมได้นะคะ

http://www.hflight.net/forum/m-1213100022/s-all/

สำหรับการเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางไปเยือนปักกิ่งเมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา อากาศกำลังสบายๆ เป็นการเดินทางไปกับบริษัททัวร์ ซึ่งจองมาจากงานเทศกาลท่องเที่ยวที่ศูนย์สิริกิติ์ในราคาที่เรียกว่าค่อนข้างถูกมากๆสำหรับเดือนเมษายน ซึ่งถือว่าเป็นช่วงไฮซีซั่นแล้ว ในราคารวมหมดทุกอย่างแล้วแค่ 16,999 บาท ออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิเวลา 01.40 น.โดยสายการบินแอร์ไชน่า สายการบินแห่งชาติจีน เที่ยวบินที่CA 980 ถึงสนามบินปักกิ่งเวลา 07.30 น.ตามเวลาของประเทศจีนซึ่งเร็วกว่าไทย 1 ชั่วโมง

กองทัพต้องเดินได้ด้วยท้อง ออกจากสนามบินก็ไปรับประทานอาหารเช้ากันก่อนเลย หลังจากนั่งเครื่องมาทั้งคืน

หน้าตาของร้านอาหารมื้อแรกของเรา

อาหารเป็นประเภทติ่มซำ อร่อยดีเหมือนกัน หรือว่าหิวก็ไม่รู้

ลองมาดูหน้าตาอาหารบางอย่างดูบ้าง

เป็นพวกซี่โครงหมูอบกับอะไรสักอย่าง

อันนี้ตอนแรกไม่แน่ใจ ชิมดูถึงรู้ว่าปาท่องโก๋นั่นเอง

ถ่ายภาพมาได้แค่สามอย่าง นอกนั้นไม่ทันความหิวของคนอื่น ขออภัย

บรรยากาศภายในร้านอาหาร

ออกมาเก็บภาพหน้าร้านดีกว่า

ตัวอะไรเนี่ยะ

อากาศในเดือนเมษากำลังสบายๆ เมืองจีนกำลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ

รถประจำทางที่เห็น วิ่งด้วยกระแสไฟฟ้า เป็นการลดมลภาวะจากสิ่งแวดล้อม จะเห็นสายไฟด้านบน

คันนี้เป็นรถพ่วงแบบบ้านเรา เท่าที่สังเกตุดู รถประจำทางจะเป็นรถปรับอากาศทั้งหมด ไม่เห็นมีรถร้อนเปิดหน้าต่างอย่างบ้านเราเลย

จักรยานเดี๋ยวนี้ลดจำนวนลงไปมาก เมื่อมีระบบขนส่งมวลชนที่สดวกและรวดเร็วกว่าเข้ามาแทนที่

ทานอาหารเสร็จ ก็เริ่มออกท่องเที่ยวชมเมืองทันที โดยมีไกด์หนุ่มชาวจีนเป็นผู้นำ และมีไกด์สาวชาวไทยปิดท้ายขบวน กันลูกทัวร์พลัดหลง

ช่วงนี้เป็นฤดูการท่องเที่ยวของจีน จึงมีนักท่องเที่ยวมากมายหลายชาติหลายภาษา แต่รู้สึกคนไทยจะมากสักหน่อย ไปที่ไหนก็เจอแต่กรุ๊ปทัวร์ไทยไปทุกที่เลย

ต้นหลิวห้อยเป็นสายลู่ลมด้วยสวยงามตามริมถนน ภาพอาจจะไม่สวยงามเท่าที่ควรเพราะถ่ายด้วยกล้องคอมแพคตัวเล็กๆตัวเก่านั่นเอง

ไกด์หนุ่มกำลังอธิบายถึงสถานที่สำคัญของจีนที่เรากำลังจะไปเยือนเป็นอันดับแรก

นั่นก็คือจัตุรัสเทียนอันเหมิน ที่มองเห็นเลือนลางอยู่ในสายหมอกฝั่งตรงข้ามนั่นเอง

มองเห็นผู้คนมากมายตัวเล็กๆเดินกันอยู่ในลาน ซึ่งเรากำลังจะข้ามถนนไป

แต่ก่อนจะข้ามถนนไปไกด์ก็พามาเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยเสียก่อน เห็นมีดอกไม้สวยอยู่แถวหน้าห้องน้ำเลยถ่ายรูปไว้

ดอกอะไรก็ไม่รู้สวยดี ถามชื่อไว้เหมือนกัน แต่ชื่อเป็นภาษาจีนจำไม่ได้

จัตุรัสเทียนอันเหมิน เป็นจัตุรัสใจกลางเมืองซึ่งกว้างใหญ่ที่สุดในโลกมีเนื้อที่ประมาณ 240 ไร่ สามารถบรรจุคนได้ถึง 1 ล้านคนเลยทีเดียว เป็นจัตุรัสสำคัญใจกลางกรุงปักกิ่ง และยังถือเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของประเทศจีนอีกด้วย

ความยาวตั้งแต่ทิศเหนือจรดทิศใต้ 880 เมตร ทิศตะวันออกจรดทิศตะวันตก 500 เมตร คิดเป็นพื้นที่ประมาณ 440,000 ตารางเมตร

คำว่า เทียน แปลว่า ฟ้า อัน แปลว่า ผาสุก เหมิน แปลว่าประตู

หอรำลึกท่านประธานเหมาเจ๋อตุงซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของจัตุรัส ส่วนด้านหลังจะเป็นหอประตูเจิ้งหยางเหมิน

ด้านตะวันตกจะเป็นมหาศาลาประชาคม เป็นอาคารขนาดใหญ่ ใช้เป็นที่ประชุมพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งภายในมีที่นั่งถึง 9,700 ที่นั่ง แต่ก็สามารถสร้างได้เสร็จภายใน 10 เดือน เพื่อให้ทันครบรอบวันเสียชีวิตของท่านประธานเหมานั่นเอง

อนุสาวรีย์วีรชนใจกลางจัตุรัส มีความสูงกว่า 40 เมตร และคำจารึกแปลได้ว่า วีรบุรุษของประชาชนเป็นอมตะ

ด้านเหนือเป็นหอประตูเทียนอันเหมิน อันเป็นที่มาของชื่อจัตุรัสเทียนอันเหมิน ที่ถือว่าเป็นดวงตาของเมืองปักกิ่ง และเป็นสัญลักษณ์ของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน

หอประตูนี้สร้างขึ้นเมื่อปีที่ 15 ในรัชสมัยหย่งเล่อ(ค.ศ.1417)แห่งราชวงศ์หมิง(ค.ศ.1368-1644) เป็นประตูใหญ่ของเขตพระราชวังแห่งราชสำนักหมิง เป็นทางผ่านเข้าไปสู่พระราชวังต้องห้าม(กู้กง) ในสมัยนั้นเรียกว่า ประตูเฉิงเทียนเหมิน อันมีความหมายถึงลำเลียงมาจากฟ้า

ในสมัยราชวงศ์ชิงปีศักราชที่ 8 แห่งรัชกาลซุ่นจื้อ(ค.ศ.1651) จึงมีการบูรณะหอประตูนี้ใหม่ทั้งหมด และเปลี่ยนมาเรียก ประตูเทียนอันเหมิน

วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1949 ประธานเหมาเจ๋อตุงได้ประกาศต่อมวลชนก่อตั้งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนบนหอประตูเทียนอันเหมิน และอัญเชิญธงดาวแดงขึ้นสู่ยอดเสา หอประตูเทียนอันเหมิน จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของประเทศจีนยุคใหม่มานับแต่นั้น

คณะของเรากำลังเดินผ่านหอประตูเทียนอันเหมินเข้าไปภายใน เพื่อเข้าไปชมพระราชวังต้องห้าม คำขวัญภาษาจีนที่ติดไว้ทั้งสองด้านของรูปท่านประธานเหมาแปลได้ว่า สาธารณรัฐประชาชนจีนจงเจริญ และ เอกภาพของประชาคมโลกจงเจริญ

เด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าคือ ภาพเหมือนล่าสุดที่มีลักษณะเป็นทางการ ของท่านประธานเหมาเจ๋อตุง ซึ่งติดอยู่บนกำแพงเหนือประตูโค้งทางเข้าสู่พระราชวังต้องห้าม

ผ่านกำแพงชั้นนอกเข้ามา ยังไม่ถึงตัวพระราชวัง ต้องผ่านเข้าประตูอีกแล้ว

ผ่านกำแพงชั้นที่สองเข้ามาเป็นลานกว้าง ผู้คนมากมาย ยังต้องผ่านกำแพงอีกหลายชั้น

ผู้คนหลายชาติหลายภาษากำลังมุ่งไปสู่จุดหมายเดียวกัน

ผ่านประตูชั้นที่สามเข้ามาแล้ว

ผ่านประตูอีกแล้ว

มองเห็นประตูทางเข้าเขตพระราชวังชั้นในอยู่ตรงหน้า