ผ่านกำแพงชั้นนอกเข้ามา ยังไม่ถึงตัวพระราชวัง ต้องผ่านเข้าประตูอีกแล้ว

ผ่านกำแพงชั้นที่สองเข้ามาเป็นลานกว้าง ผู้คนมากมาย ยังต้องผ่านกำแพงอีกหลายชั้น

ผู้คนหลายชาติหลายภาษากำลังมุ่งไปสู่จุดหมายเดียวกัน

ผ่านประตูชั้นที่สามเข้ามาแล้ว

ผ่านประตูอีกแล้ว

มองเห็นประตูทางเข้าเขตพระราชวังชั้นในอยู่ตรงหน้า

มองเห็นความยิ่งใหญ่อยู่ตรงหน้า การเข้าชมพระราชวังต้องห้าม หรือที่ชาวจีนเรียกกันว่าพระราชวังกู้กงนั้น ต้องเสียค่าผ่านประตูเสียก่อน ราคาบัตรเข้าชม คนละ 40-60 หยวน ขึ้นอยูกับว่าจะมาช่วงเดือนไหน แต่สำหรับคณะของเรา รวมบัตรค่าผ่านประตูทุกอย่างแล้ว จึงไม่ต้องจ่ายอีก

ร้านขายของที่ระลึก ก่อนถึงทางเข้าพระราชวังต้องห้าม

เรียกความสนใจจากนักช็อบชาวไทยได้เป็นอย่างดี เพราะตั้งแต่เดินทางมาถึง ยังไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเลย

ประตูที่เรากำลังจะผ่านเข้าไปนี้ เป็นประตูทางด้านทิศใต้ของพระราชวังต้องห้าม คือประตูอู่เหมิน

ขอวัดขนาดกับบานประตูหน่อย

ประตูอู่เหมินนี้ จะมีทางเข้าออกอยู่ 3 ประตู ซึ่งประตูกลางที่พวกเราเพิ่งเดินผ่านเข้ามานี้ ในอดีตคนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถจะผ่านได้ นอกจากบุคคลเพียง 3 ประเภทเท่านั้น ที่สามารถผ่านประตูกลางได้ คือ 1.ฮ่องเต้ 2.นางสนม(เข้าได้อย่างเดียว ออกไม่ได้) 3.ผู้ที่สอบได้จอหงวน(จะได้รับเกียรติให้เดินออกประตูกลางนี้)

ประตูไท่เหอเหมิน ซึ่งเป็นประตูเข้าสู่ตำหนักไท่เหอเตี้ยน ที่ว่าราชการของฮ่องเต้ กำลังอยู่ในระหว่างการซ่อมแซม เพื่อต้อนรับโอลิมปิคที่จะถึงนี้

ลำคลองที่ไหลผ่านพระราชวังต้องห้าม

คนจีนจะเรียกพระราชวังต้องห้ามนี้ว่ากู้กง ซึ่งแปลว่าพระราชวังเก่า ส่วนเหตุที่เราเรียกกันว่าพระราชวังต้องห้ามนั้น ด้วยเหตุว่าในสมัยที่เป็นพระราชวังหลวงนั้น ห้ามสามัญชนเข้าไปในบริเวณวังหลวงโดยเด็ดขาด

เมื่อประตูไท่เหอหมินปิดปรับปรุง พวกเราก็เลยต้องเดินเข้าทางด้านข้างแทน

ลวดลายสวยงามเบื้องบน

แผนผังของพระราชวังต้องห้าม จะเห็นว่าใหญ่โตสลับซับซ้อนมาก มีเนื้อที่ถึง 720,000 ตารางเมตร ใหญ่กว่าจัตุรัสเทียนอันเหมินเกือบเท่าตัว มีอาคารถึง 800 หลัง มีห้องทั้งหมด 9,999 ห้อง และมีพระที่นั่ง 75 องค์

มองเห็นตำหนักไท่เหอเตี้ยน ที่ว่าราชการของฮ่องเต้อยู่เบื้องหน้า

พระราชวังต้องห้ามนี้เคยเป็นที่ประทับของจักรพรรดิ์ในราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงถึง 24 พระองค์ ในวังจะมีวิเสท 6,000 คน สำหรับประกอบพระกระยาหาร มีนางสนมกำนัล 9,000 คน ซึ่งมีขันที 70,000 คน คอยดูแล

ตำหนักไท่เหอเตี้ยนก็กำลังปรับปรุงอยู่เหมือนกัน ก็ต้องเดินผ่านทางด้านข้างเหมือนเดิม

แล้วก็เดินกันต่อไป ตั้งแต่เช้าจนเลยเที่ยงวันไปแล้ว ยังไม่สิ้นสุดพระราชวังต้องห้ามเลย

เดิน...เดิน...เดิน ใครไม่ชอบเดินอย่ามาปักกิ่งเลยนะ ขอบอก

พระราชวังต้องห้ามสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิ์หย่งเล่อ จักรพรรดิ์ลำดับที่5 แห่งราชวงศ์หมิง ซึ่งครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ.1403-1423 หลังจากขับไล่ชาวมองโกลออกนอกกรุงปักกิ่งได้หมด จักรพรรดิ์หย่งเล่อได้ย้ายราชธานีจากนานกิงมาปักกิ่ง และทรงสร้างพระบรมมหาราชวังขนาดใหญ่ขึ้นดังที่เห็นทุกวันนี้ โดยเริ่มสร้างในปี ค.ศ.1406 สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ.1420 ใช้เวลาในการก่อสร้างทั้งสิ้น 14 ปี

ตำหนักเป่าเหอเตี้ยน ซึ่งเป็นที่สำหรับสอบจอหงวน โดยฮ่องเต้จะเป็นผู้ทำการทดสอบผู้ที่มาสอบจอหงวนด้วยพระองค์เอง ซึ่งสามารถเข้าไปสอบได้ครั้งละ 3 คนเท่านั้น

ลวดลายที่หน้าต่างตำหนัก

อ่างทองคำสำหรับใส่น้ำไว้ดับเพลิงเวลาเกิดเหตุเพลิงไหม้ มีร่องรอยถูกขูดลอกทองคำไปหมดแล้ว

ลวดลายที่มือจับของอ่างทองคำ

ในการก่อสร้างพระราชวังต้องห้าม ใช้ช่างฝีมือกว่าหนึ่งแสนคน คนงานมากกว่าหนึ่งล้านคน ไม้ที่ใช้เป็นไม้หนามมู่ ซึ่งเป็นไม้เนื้อแข็งชั้นดี เอามาจากมณฑลซื่อชวน กว่างตง และยูนาน ส่วนไม้ซุงขนมาจากซื่อชวน เจียงซี เจ๋อเจียง ส่านซีและฮูนาน

ส่วนหินนำมาจากฟ่างซาน การขนย้ายเป็นไปด้วยความลำบากยากเข็ญ ต้องใช้ผู้คนขนย้ายหินถึงสองหมื่นคน เพราะหินแต่ละก้อนยาว 10 เมตร กว้าง 3 เมตร หนา 1.6 เมตร ซึ่งกว่าจะเสร็จเป็นพระราชวังอันใหญ่โตต้องใช้ทรัพยากรและแรงงานมากมาย

ทางเชื่อมระหว่างตำหนักจะเห็นเป็นทางลาดโดยมีบันไดสองข้าง ส่วนตรงกลางเป็นหินอ่อนสลักเป็นรูปมังกรเก้าตัวคั้นเมฆ ซึ่งทางลาดนี้สำหรับให้จักรพรรดิ์เสด็จมา โดยนั่งอยู่บนเกี้ยวให้ทหารหามเกี้ยว ส่วนทหารจะใช้บันไดสองข้างเป็นทางเดิน เมื่อมองดูแล้วจึงเหมือนลอยมาอยู่เหนือมังกร ซึ่งดั้นเมฆอยู่

จุดเด่นก็คือ ภาพมังกรดั้นเมฆนี้ หินที่ใช้แกะสลักเป็นหินก้อนเดียวและมีน้ำหนักถึง 200 ตัน