นั่นก็คือเรือหินอ่อนนั่นเอง

เรือหินอ่อน มองไกลๆเหมือนเรือสองชั้นสง่างาม โปร่งตาราวกับลอยน้ำได้จริงๆ แต่ความจริงก็คือแท่นหินอ่อนหนักมหาศาล สร้างขึ้นตามพระประสงค์ของพระนางซูสีไทเฮา เพื่อใช้พักผ่อนชมทิวทัศน์โดยไม่ต้องล่องเรือจริงๆ

ต้นหลิวกับนักท่องเที่ยว เห็นต้นหลิวแล้วอดไม่ได้ที่จะถ่ายภาพ ชอบจริงๆ

ต้นหลิวกับเรือหินอ่อน

เรือหินอ่อนลำนี้ ถือว่าเป็นสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะแบบตะวัีนตกเพียงแห่งเดียวในอุทยาน เรือหินอ่อน ลำนี้มีความยาว36เมตรโดยแบ่งเป็นสองชั้น เวลาที่ฝนตก น้ำฝนที่ตกอยู่บนหลังคาเรือก็จะไหลลงสู่เสากลวงที่สร้างไว้บริเวณสี่มุม เรือและระบายลงสู่ทะเลสาบจากปากบริเวณหัวมังกรทั้ง4ตัวที่อยู่บนเรือ ถือเป็นการ ออกแบบที่ยอดเยี่ยมเลิศล้ำ

จริงๆแล้วเรือลำนี้ไม่ได้ลอยน้ำ แต่สร้างโดยการยึดไว้จากก้นทะเลสาบแทน โดยมีความหมายว่าจะเป็นเรือที่ไม่มีวันจม เช่นเดียวกับอาณาจักรของจีนที่ จะไม่มีทางล่มสลาย เรือหินอ่อนลำนี้อาจไม่มีวันจมก็จริง แต่ก็ไม่อาจให้ช่วยอาณาจักรจีน ยั่งยืนอยู่ได้ตลอดไป ปี 1894 กองทหารของจีน ต้องพ่ายแพ้กองทัพญี่ปุ่น เนื่องจากองค์จักรพรรดิดินีนั้น ทรงใช้จ่ายพระราชทรัพย์อย่างฟุ่มเฟือยในการปรับปรุงเรือ และพระราชวังฤดูร้อน จนไม่มีเงินเหลือซื้ออาวุธไว้ต่อสู้กับศัตรู

รายการพิเศษที่เพิ่มขึ้นมาให้ทุกคนได้เสียเงินด้วยความเต็มใจ นั่นก็คือการนั่งเรือล่องทะเลสาบ ซึ่งไม่มีอยู่ในโปรแกรม แทนการเดินกลับตามเส้นทางเดิมซึ่งไกลโขอยู่

ลำนี้แหละคือพาหนะของเรา ค่าเรือคนละ 10 หยวนเท่านั้น โดยไกด์ออกสำรองไปก่อน แล้วเก็บคืนในภายหลัง

บรรยากาศภายในเรือ

ผู้คนหลายชาติหลายภาษาร่วมลงเรือลำเดียวกัน ไม่มีใครอยากเดินกลับ หลายกิโลนะเนี่ยะ

มองเห็นหอบูชาเทพเจ้า วิหารไผหยุนอยู่บนเขาว่านโซ่วซานชัดเจน

พระราชวังฤดูร้อนแห่งนี้ สร้างตามหลักฮวงจุ้ยจริงๆ หลังเป็นภูเขา ด้านหน้าเป็นน้ำ

เรือแล่นตัดทะเลสาบใช้เวลาไม่นานก็ถึงฝั่งใกล้กับทางออกพอดี มองเห็นสะพาน 17 โค้ง หรือสะพานมาร์โคโปโลอยู่ไม่ไกล

นักท่องเที่ยวกำลังทะยอยขึ้นจากเรือ

ภาพสะพานอันสวยงาม ก่อนจะอำลาพระราชวังฤดูร้อนไป

ป้ายสีแดง แสดงทางออกอยู่เบื้องหน้า

ออกจากพระราชวังฤดูร้อนได้ ก็ตรงกับเวลาอาหารกลางวันพอดี ภัตตาคารอยู่ไม่ไกลนัก ทุกคนพากันอิ่มอร่อยในอาหารมื้อนี้พอสมควร หลังจากที่ต้องใช้พลังงานไปในการเดินชมพระราชวังไปในรอบเช้า

มีอาหารมากมายหลายอย่างบนโต๊ะ บางอย่างก็หน้าตาแปลกๆ ลองชมกันดูนะคะ

น่าจะเปลี่ยนชื่อกระทู้เป็น เที่ยวไปกินไป อิ อิ

อันสุดท้ายนี่รู้สึกจะเป็นปีกไก่นะเนี่ยะ

อิ่มหนำสำราญดีแล้ว รายการในภาคบ่ายวันนี้ เป็นการไปชม วัดลามะหย่งเหอกง วัดใหญ่ที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงในกรุงปักกิ่ง เมื่อผ่านประตูชั้นแรกเข้ามา จะเห็นต้นไม้ใหญ่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง กำลังผลิใบเขียวชอุ่ม

กำลังจะผ่านประตูที่สอง เข้าไปยังหอบูชาด้านใน

พอพ้นประตูเข้ามา ก็จะพบหอกลอง สร้างหน้าตาคล้ายๆกัน อยู่ทั้งด้านซ้ายและด้านขวา

นี่เป็นหอบูชาหลังแรก จากทั้งหมด 5 หลัง ภายในมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่หลายองค์ แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า ที่วัดลามะแห่งนี้ ห้ามบันทึกภาพภายในหอบูชาทุกหลัง เลยไม่สามารนำภาพภายในมาฝากกันได้

วัดลามะแห่งนี้ เคยเป็นพระราชวังที่ประทับขององค์ชายสี่ สร้างในปีค.ศ.1723 ต่อมาพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ์หย่งเจิ้น จึงได้ย้ายเข้าไปประทับในพระราชวังต้องห้าม ทรงยกพระราชวังแห่งนี้ ถวายแก่องค์ลามะจังเจียฮูถูเค่อถู สถานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นวัดลามะของศานาพุทธนิกายทิเบตตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

หอบูชาหลังที่สอง

เหรียญที่นักท่องเที่ยวโยนอธิฐานไว้ที่หน้าหอบูชาหลังที่สอง

ระหว่างหอบูชาหลังที่สองและหลังที่สาม จะมีดอกไม้ออกดอกบานสะพรั่งแลดูสวยงาม