แล้วก็ถึงดอนเมืองก่อนกำหนดเวลาตั้ง 15 นาทีแน่ะ...ใครว่า one2go ชอบดีเลย์  ขอเถียง อิอิ เชียร์ออกนอกหน้าไปหน่อย

...คำถามข้อที่หนึ่ง ถามว่ามากรุงเทพแล้วไปเที่ยวไหนดี..... ????

คำตอบก็คือวัดพระแก้วไง...ถึงแม้จะทราบกันดีว่าช่วงนี้ยังเป็นช่วงที่มีการประกอบพิธีสวดพระศพอยู่ คนจากทั่วสารทิศต้องเยอะมากมายมหาศาลแน่นอน  ...แต่...วัดพระแก้ว พระบรมราชวัง สนามหลวง ก็ยังคงเป็นจุดหมายปลายทางที่อยากพาพี่ ๆ เค้ามาเห็นสักครั้งหนึ่งในชีวิตจริง ๆ    

พวกเราเหมารถตู้โดยติดต่อมาก่อนหน้าเดินทางนี้แล้ว  ให้มารับที่สนามบินดอนเมือง เพื่อไปส่งลงที่ท้องสนามหลวง และก็... เป็นไปตามคาด  ผู้คนที่มาไหว้พระศพมีจำนวนมากจริง ๆ จากความตั้งใจที่เข้าไปไหว้พระศพ และเที่ยวชมวัดพระแก้ว ทำให้มีอันต้องล้มเลิกไป  แต่ก็ยังอยากจะเที่ยวชมบรรยากาศด้านนอกของพระบรมราชวังด้วยการเที่ยวเกาะรัตนโกสินทร์กับรถรางของกรุงเทพมหานคร

สำหรับการนั่งรถรางเที่ยวเกาะรัตนโกสินทร์  ให้บริการตั้งแต่เวลา 10.00-20.00 น. เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ โดยรถรางจะออกทุก 25 นาที   ที่สำคัญฟรีครับ ไม่เสียค่าบริการใด ๆ ทั้งสิ้น ...ช่างเหมาะเหม็งกับทัวร์ของพวกเราอะไรยังงี้

ในระหว่างทางสามารถขึ้น-ลงได้ 12 จุด คือ
สนามหลวง  กองการท่องเที่ยว  สวนสันติชัยปราการ  ถนนข้าวสาร ศาลเจ้าพ่อเสือ  วัดสุทัศน์ อนุเสาวรีย์ประชาธิปไตย  สวนสราญรมย์  ปากคลองตลาด ท่าเตียน ท่าช้าง  และสุดท้ายก็คือท่าพระจันร์  ซึ่งเป็นสถานที่ที่เราจะไปแวะทานอาหารเที่ยงกันที่นั่น

การเดินทางรอบเกาะรัตนโกสินทร์ นับว่าเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ สถานที่แต่ละแห่งที่รถรางแล่นผ่าน ล้วนแต่มีคุณค่าและมีประวัติที่น่าศึกษาอย่างยิ่ง แต่ว่าบอกได้คำเดียวว่า ร้อนนนนนน...ถึงแม้จะมีไกด์นำเที่ยวคอยอธิบายสถานที่แต่ละแห่ง รวมถึงเล่าความเป็นมาก็ตาม แต่อากาศที่สุดสุดในกรุงเทพยามใกล้เที่ยง...มันบอกได้อย่างเดียวว่า ร้อนนนนนน

ผ่านสถานที่ราชการที่สำคัญต่าง ๆ รวมถึงหลากหลายอนุเสาวรย์  ที่บางแห่งต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อของคนไทยด้วยกัน...ฟังดูแล้วก็เศร้าๆนะ

....

สถานที่...ที่ทุกวันที่ 1 และ 16 ของเดือน  ทำให้เจ้าหน้าที่ที่ทำงานผมไม่อันเป็นทำงาน...มีที่ทำงานใครเป็นแบบนี้บ้าง ยกมือขึ้น!

หลังจากทานมื้อเที่ยงแบบง่าย ๆ ที่ท่าพระจันทร์  รถตู้ก็มารับพวกเราเพื่อเดินทางต่อไปยัง....เอ้อ....สยามพารากอน  

แต่ว่าจะให้รถตู้ไปส่งที่สยามพารากอนเลยมันก็ดูง่ายไปหน่อย  เพื่อความยุ่งยากสมกับที่นานทีปีหนได้ลงมากรุงเทพ ก็เลยให้รถตู้ไปส่งที่หัวลำโพงเพื่อนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินจากที่นั่นไปลงที่สีลม แล้วนั่งรถไฟฟ้า BTS จากศาลาแดงไปสยามพารากอนอีกที สะใจดี....อ๊ะ อ๊ะ อย่าหาว่าผมกลั่นแกล้งพวกพี่ ๆ เค้าน่ะ  โปรแกรมทั้งหลายทั้งปวงที่เล่ามา...คุณขอมาทั้งนั้น  ซึ่งตามคาดสำหรับคนไม่เคยนั่งทั้งหลาย มันย่อมเกิดเหตุการณ์ชวนฮาตามประสาคนต่างจังหวัด ....แต่ไม่ขอเล่าแล้วกัน

เราเสียเวลากว่าครึ่งค่อนวันในเมืองหลวง  ขอบอกว่า...สยามพารากอน ก็ พาราก้อนเหอะ ไม่ได้แอ้มเงินผมสักบาท...

เราเดินทางต่อไปยังอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม  ใช้เวลาเดินทางจากที่นั่นราว ๆ สองชั่วโมงครึ่ง...แต่ว่า...ก่อนที่จะไปเข้าที่พักที่จองไว้นั้น ไหน ๆ ก็มาอัมพวาแล้ว สถานที่หนึ่งที่ไม่ควรพลาดก็คือ พิพิธภัณฑ์พระพุทธเลิศหล้านภาลัย หรืออุทยาน ร 2 นั่นเอง

อุทยาน ร 2 ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นการสนองพระมหากรุณาธิคุณของพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในโอกาสที่พระองค์ได้รับการยกย่องจาก UNESCO  มีลักษณะเป็นเรือนทรงไทย สำหรับจัดแสดงศิลปวัตถุในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ที่จะสะท้อนให้เห็นลักษณะศิลปวัฒนธรรม ความเป็นอยู่ และการดำรงชีวิตของชาวไทยในสมัยนั้น...ส่วนที่เด่นของอุทยาน ร 2 ...ในสายตาผม ก็คือสวนหญ้าที่อยู่ด้านหน้าเรือนไทยมากกว่า เพราะว่า...เขียวขจีมาก ๆ ...คนที่มาเที่ยวชมที่นี่ส่วนใหญ่จะพากันหลบร้อนตามใต้ต้นไม้บริเวณแถวนั้น เด็ก ๆ ก็เล่นเครื่องบินโฟม ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ OTOP ของที่นี่อีกอย่างหนึ่ง

บรรยากาศที่ร่มรื่นของต้นไม้น้อยใหญ่ กับสนามหญ้าสีเขียว ดูแล้วสบายตามาก ๆ

จุดเด่นของที่นี่อีกอย่าง คือ ตุ๊กตาดินปั้นที่แสดงการละเล่นพื้นบ้าน  ซึ่งวางแสดงทั่วทุกมุมของเรือนไทย แต่ก็ไม่รู้มันเด่นเกินไป จนมีคนแอบหยิบไปประดับที่บ้านเลยหรือเปล่า  เลยต้องมีป้ายห้ามหยิบซะนี่  

จากอุทยาน ร 2 เราต้องย้อนกลับมาทางตัวเมืองสมุทรสาครเพื่อหาที่พักที่เราจะพักคืนวันนี้  และนี่ก็คือที่พักของเราครับ...เรือนกระดังงา 2 เรือนพักแบบโฮมสเตย์อันเป็นเอกลักษณ์ของอัมพวา  ก็แหม...โฮมสเตย์ที่นี่ออกจะขึ้นชื่อระดับประเทศ จะให้ไปนอนโรงแรมก็คงแปลก ๆ นะ

เรือนกระดังงา  2 เป็นที่พักติดริมคลองอัมพวา  รายล้อมด้วยบ้านเรือนของชาวบ้าน และแมกไม้นานาชนิด ๆ ที่เห็นมีเยอะจนนึกว่าตัวเองมาเที่ยวสมุยซะมาก  ก็ต้นมะพร้าว (เอ๊ะ เข้ากันมั้ยเนี่ย) และต้นลำพู   จึงแฝงด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเองมาก ๆ  ที่สำคัญ มีศาลาไม้และท่าเรือเล็ก ๆ ให้นั่งพักผ่อนหย่อนก้นเล่น  พลางจินตนาการว่าตัวเองเป็นอังศุมาลิน หรือโกโบริ ก็ตามแต่จะคิดก็แล้วกัน ก็...บรรยากาศมันให้จริง ๆ นะ  

เป็นเรื่องปกติ ที่ช่วงยามเย็นไปจนถึงหัวค่ำ ชาวบ้านที่นี่จะได้ยินเสียงเรือหางยาวนำนักท่องเที่ยวไปชมหิ่งห้อย  ซึ่งเป็นจุดขายอันขึ้นชื่อของอัมพวานี่เอง ว่ากันว่า ใครมาเที่ยวอัมพวาไม่ได้นั่งเรือชมหิ่งห้อย...ก็ไม่ได้มาถึงอัมพวานั่นเอง  ฉะนั้น อุตส่าห์ข้ามเขามาเกือบพันลูก นั่งเครื่องบิน นั่งรถตู้มาไกลซะขนาดนี้ ฉะนั้น กิจกรรมยามค่ำของพวกเราคืนนี้ คือการนั่งเรือชมหิ่งห้อยนั่นเอง

แต่ว่าน่าเสียดาย ด้วยศักยภาพของกล้องปัญญาอ่อนของผม จึงไม่สามารถถ่ายภาพอะไรได้เลย...ก็ขอให้จินตนาการเอาเองละกันว่านั่งเรือชมหิ่งห้อยเป็นยังไง

....ขอสารภาพตามตรง....ผมว่านะ    สิ่งแวดล้อมและวิถีชีวิตของคนในชุมชนที่ปายน่ะอาการน่าเป็นห่วงแล้ว    มาเจออัมพวา...เอ่อ  อาการท่าทางจะหนักกว่าซะอีก  เพราะ...การที่ไม่จำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวในการชมหิ่งห้อย แม้จะทำให้เศรษฐกิจดี (มากๆ)  แต่การที่คลองอัมพวามีสภาพการจราจรที่คับคั่งไม่แพ้ถนน (เชื่อมั้ยครับว่าวันนั้น มีเรือไม่ต่ำกว่าร้อยคันแล่นผ่านหน้าที่พักของผม)  เสียงรบกวนที่เกิดขึ้น สภาพความเงียบสงบและสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อระบบนิเวศน์ของหิ่งห้อย  มันจะอยู่ได้อีกนานสักแค่ไหน  ผมชักสงสัยแล้วสิ ...และผมก็ยอมรับว่าวันนั้นตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นด้วย...คิดไปคิดมาก็เศร้าเหมือนกันแฮะ

นอกจากหิ่งห้อยแล้ว   จุดขายของอัมพวาอีกอย่างก็คือตลาดน้ำอัมพวา...ตลาดน้ำตอนเย็นซึ่งกลายเป็นตลาดน้ำตอนค่ำใกล้วาย เพราะพวกเรามัวแต่ชมหิ่งห้อยนานไปหน่อย  ก็เลยมาตอนที่ร้านรวงเริ่มทยอยปิดซะแล้ว

ตลาดน้ำอัมพวามีลักษณะเป็นตลาดริมคลอง เปิดตั้งแต่ ทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ ในช่วงเวลาเย็นตั้งแต่ช่วงเวลา 12.00-20.00 น. (...เอ่อ ก็เปิดตั้งแต่เที่ยงนี่นา น่าจะเรียกตลาดน้ำบ่ายเย็นนะ) ในคลองอัมพวาจะมีพ่อค้าแม่ค้าพายเรือขายอาหารและเครื่องดื่ม  และมีรถเข็น แผงลอย ร้านค้าขายของบริเวณริมน้ำสองข้างทางด้วย  ว่ากันว่าตอนเย็นจะมีบรรยากาศสบายๆ จากเสียงเพลงตามสายของชาวชุมชนด้วย แต่เพราะว่ามาดึกไปเลยไม่ได้เห็นบรรยากาศอย่างที่ว่าเลย เฮ้อ

ไม่รู้จะอธิบายเกี่ยวกับบรรยากาศของที่นี่ยังไง  นึกว่าตอนนี้ผมมาเดินเล่นที่ปายซะอีก...ก็มีส่วนคล้ายกันหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะร้านรวง ลักษณะร้านค้า...เพียงแต่ที่ปายไม่มีคลองอัมพวาก็เท่านั้นเอง

มีร้านโปสการ์ด ร้านขายของที่ระลึกแบบเดียวกับมิตรไทยที่ปายเด๊ะ   แต่ด้วยโลเกชั่นติดริมน้ำ และร้านรวงติดๆกันต่างตกแต่งแบบเก๋ ๆ ผมว่าที่นี่มีเสน่ห์กว่าอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้จะมาถึงดึกไปหน่อยเกือบสี่ทุ่ม ร้านค้าก็เริ่มทยอยปิดกันบ้างแล้ว แต่ผู้คนก็ยังซื้อของกันค่อนข้างคึกคักทีเดียว  ผมสังเกตุอย่างหนึ่งว่าตลาดที่นี่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ดูจะเป็นคนไทยมากกว่า ที่สำคัญจะเป็นกลุ่มค่อนข้างวัยรุ่นหรือวัยทำงานกันซะส่วนใหญ่  คงอาจเป็นเพราะใกล้กรุงเทพ ถ้าเป็นผมแล้วทำงานกรุงเทพวันหยุดอยากมาเที่ยวที่นี่ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ไม่เลวสำหรับการพักผ่อนนะ  ฉะนั้น ร้านค้าที่ยังขายดีอยู่แม้จะดึกแล้วก็คือร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึกพวกโปสการ์ด หรือเสื้อผ้านั่นเอง

โดยสรุปแล้ว...ชอบที่นี่ครับ....อัมพวา  ถึงจะน่าเป็นห่วงในอนาคตข้างหน้าไปหน่อย  ยังไงก็ช่วยกันอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและนิเวศน์วิทยาที่มีเอกลักษณ์ของไทยให้มาก ๆ นะครับ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทานอาหารเช้าแบบรีบ ๆ เพราะต้องรีบเก็บข้าวของเช็คเอ้าท์ออกจากที่พัก จุดมุ่งหมายที่สำคัญของการเที่ยวเช้านี้คือการเดินทางไปยังอำเภอราชดำเนิน...เอ้ย.....ดูมวยมากไป  อำเภอดำเนินสะดวก  จังหวัดราชบุรี  ....ซึ่งไม่ไกลจากที่นี่นัก โดยใช้เวลาจากอัมพวาไม่น่าจะเกิน 40 นาทีได้ ...มั้ง (ไม่แน่ใจเพราะหลับตลอดทาง....เนื่องจากยังง่วงค้างจากเมื่อคืนวานอยู่....)

ตลาดน้ำดำเนินสะดวก....ตลาดตอนเช้าที่เรียกว่าน่าจะขึ้นชื่อที่สุดแล้ว....ดูได้จากจำนวนรถบัส รถตู้ รถทัวร์   รถ......มัน...ช่างมีจำนวนมาก  ซะจนต่างจากภาพที่จินตนาการ เมื่อเอาตลาดน้ำอัมพวาเป็นมาตรฐานซะอีก   ซึ่งก็ตามคาดครับ   คนเยอะกว่าที่อัมพวาอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวต่างชาติ น่าจะมีจำนวนมากกว่าที่อัมพวาเยอะเลย  

แต่เดิมตลาดที่นี่รู้จักกันทั่วไปในนามตลาดน้ำคลองต้นเข็ม    เป็นคลองที่ขุดขึ้นมาในราวปี พ.ศ. 2409 โดยรัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองดำเนินสะดวกระยะทางกว่า 32 กิโลเมตร เชื่อมแม่น้ำแม่กลองที่บางนกแขวกกับแม่น้ำท่าจีนที่ประตูน้ำบางยาง และมีคลองซอยเล็ก ๆ มากมาย ทำให้ชาวบ้านในราชบุรี สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร สามารถติดต่อกันทางน้ำได้สะดวก

ตลาดน้ำดำเนินสะดวก เป็นตลาดน้ำที่เปิดมาตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. 2510 ในภาพของตลาดลอยน้ำที่คราคร่ำไปด้วยเรือพายลำย่อม บรรทุกสินค้าที่จำเป็นต่อการครองชีพ พ่อค้าแม่ค้าสวมเสื้อผ้าโทนสีเข้มแบบชาวสวน ใส่หมวกงอบใบลาน พายเรือเร่ขายแลกเปลี่ยนสินค้าในยามที่เส้นทางคมนาคมทางน้ำเป็นหัวใจหลัก

ตลาดน้ำดำเนินสะดวกเริ่มค้าขายตั้งแต่เช้าตรู่ไปจนถึงช่วงประมาณ 12.00 น.

...ดูเหมือนจะข้อมูลแน่นะ อันที่จริงไปลอกเค้ามาอีกทีหนึ่ง  

แต่ของจริง...ช่างต่างจากที่อ่านมา...เพราะปัจจุบันนี้ ที่นี่กลายเป็นตลาดผู้คนที่นั่งเรืออยู่ในคลองมากกว่า ด้วยชื่อเสียงที่มีมานาน ที่นี่จึงแปรสภาพเป็นตลาดน้ำที่คึกคักอย่างสุด ๆ อย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ทำให้ธุรกิจการค้าและการท่องเที่ยวได้รับผลดีตามมาเช่นกัน...คุณป้าที่พายเรือบอกว่า  แหมคุณ! ก็เดี๋ยวนี้อะไร ๆ ก็ "commercial" ไปหมดนั่นแหละ ต้องยอมรับเหอะ...อะจ้า ๆ commercial ก็ commercial ...ว่าแต่มันแปลว่าอะไรเหรอป้า???

เอ่อ...เพื่อให้สมกับเป็นตลาดน้ำจริง ๆ การนั่งเรือชมสินค้าจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้  สำหรับการนั่งเรือนั้น  ที่นี่จะมีมีบริการเรือเช่านำเที่ยวซึ่งเป็นเรือพาย สนนราคาในการเช่าประมาณ 300 บาท นั่งได้ราว ๆ 5 คนพร้อมกับคนพาย  นอกจากนี้ยังมีเรือหางยาว ราคา 600 บาท นั่งได้ประมาณ 8 คน   แต่ขอย้ำ  อย่าได้อุดหนุนการนั่งเรือหางยาวยนต์เด็ดขาด เพราะนอกจากจะเสียงดังรบกวนชาวบ้านแล้ว ยังทำให้เกิดกลิ่นควันเหม็นทำลายบรรยากาศการท่องเที่ยวที่นี่ไปมากกว่าเดิมได้

ร้านค้าก็มีทั้งบนฝั่งและบนเรือตลอดแนวคลองดำเนินสะดวก    สินค้าก็มีหลากหลายจริง ๆ ตั้งแต่สากกระเบือยันเรือไททานิก  ถ้าสามารถเอาขึ้นมาขายบนเรือได้ก็คงเอามาขายแล้ว....จนแทบจะดูไม่ออกว่าสินค้าขึ้นชื่อของที่นี่คืออะไร  ....ที่ขำก็คือ...สินค้าที่เห็นมาขายก็แสนจะคุ้นหูคุ้นตา แถวๆบ้านถวาย ถนนคนเดินเชียงใหม่ ทั้งนั้นเลย

แต่สิ่งที่ผมชอบมากกว่าเหล่าของที่ระลึกที่มีหน้าตาซ้ำกับแถวบ้านผม ก็คือ...ผลไม้สด ๆ...แต่ราคาโคตรจะฝรั่งเลย....ซี้ดดดดดดด