เอ่อ....อย่าเพิ่งสงสัยนะครับว่ามันเป็นภาษาอะไรกันแน่กับชื่อรีวิวคราวนี้  แค่พยายามจะอู้ให้เหมือน “กำเมี๊องกำเมือง” (แนะนำว่าให้ออกเสียงสูง ๆ หน่อยจะได้อารมณ์มาก)  ไม่รู้ว่าจะแปลออกกันบ้างเหรอเปล่า อิอิ....  


ก่อนอื่น ขอสวัสดีอีกครั้งนะครับ เป็นรีวิวครั้งสี่ของปีนี้...แต่เป็นการเดินทางที่เลยผ่านมาตั้งแต่ปลายมีนาคมแล้ว เรียกว่า...ดองเค็มได้ที่เลย...   สุดท้าย มัน (หรือผมเนี่ยแหละ) ก็ยังอุตส่าห์เข็นมาให้อ่าน หรือสนองความอยากก็ไม่รู้...จนได้  เพราะว่าเป็นการเดินทางเที่ยวแบบหมู่คณะที่ใช้เวลาเที่ยวสั้นกระทัดรัดแล้วก็เดินทางแบบ...เอ้อ...สมบุกสมบันสมศักดิ์ศรีชาวแม่ฮ่องสอนจริง ๆ  

ความสำคัญของการเดินทางครั้งนี้ก็คือไปการเที่ยวพักผ่อนของเจ้าหน้าที่ที่แผนกแบบว่านานทีปีหนจะมีโอกาสได้เที่ยวในลักษณะนี้ ...เรียกว่าเป็นครั้งแรกเลยล่ะ....
โดยมี เวลา...เนื่องจากต้องเที่ยวให้ได้ภายในวันหยุดเสาร์อาทิตย์สองวัน เท่านั้น เพราะยามปกติจะต้องผลัดกันอยู่เวรที่แผนกเสมอ (ไม่งั้นคงต้องโดนชาวบ้านร้องเรียนเป็นแน่แท้ ) ระยะทาง...แบบว่าอยากไปให้ไกลไกล๊ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้  ประเภทไม่เที่ยวแถว ๆ เชียงใหม่เชียงรายยังงี้ไม่เอานะ    และ...เอ้อ...ค่าใช้จ่าย ภายใต้เงินเก็บของแผนกที่มีอยู่อันน้อยนิด เป็นเดิมพัน!!!   พูดง่าย ๆ เป็นพวกชอบของดีราคาถูก  นั่นเอง

สาเหตุที่ทำไมต้องคุมรายจ่ายแบบเข้มงวดชนิดไม่อยากให้ใครต้องชักเนื้อ ??  

ก็ขอเล่าแบบน้ำๆไม่มีเนื้อตามสไตล์ของผมให้ฟังละกัน...(ทนๆฟังหน่อยเหอะ)

...นั่นก็เพราะว่าเจ้าหน้าที่ที่แผนกส่วนใหญ่เป็นลูกจ้างชั่วคราวนั่นเอง    และด้วยรายได้แบบลูกจ้างที่พวกเค้ามีเทียบกับภาระงานที่แสนเหนื่อยหนักมาตลอดทั้งปีกับการออกหน่วยเคลื่อนที่เพื่อสุขภาพที่ดีของชาวบ้านที่ห่างไกลของพวกเขา    พี่หัวหน้าแผนกจึงอยากคืนกำไรชีวิตของพวกเค้าบ้าง ก็เท่านั้นเอง....  

สารภาพตามตรง ๆ ก่อนผมย้ายมาอยู่ที่แม่ฮ่องสอน ผมนึกภาพไม่ออกว่าการทำงานของเจ้าหน้าที่ที่นี่ โดยเฉพาะครู เจ้าหน้าที่สาธารณสุข ตชด ทหาร ที่ต้องอยู่นอกเขตพื้นที่ตัวอำเภอมันช่าง...ลำบากยากเข็ญสักแค่ไหน???

จากที่ตอนไปเรียนการออกหน่วยนอกพื้นที่มันจะเป็นอะไรที่มีการเตรียมการพร้อมมาแล้วเสมอ  ภาพความลำบากที่สุดในสมัยตอนเรียนเป็นนักศึกษานั้น มัน...คนละเรื่องกับตอนที่จบแล้วไปทำงานจริงๆ...

การออกหน่วยนอกพื้นที่ในแม่ฮ่องสอน ความยากไม่ใช่การเข้ากับคนในพื้นที่หรืองบประมาณ  แต่คือ...ระยะทาง และความกันดาร ครับ

(ไกลจริง ๆ เคยเดินทางโดยรถยนต์ไม่ต้องจอดแบบรถติด 70 กิโลเมตร  ใช้เวลา 8 ชั่วโมงมั้ย....กลับมา ผมตูดบานเอวเดี้ยงมาแล้ว ขอบอก)

....เอ่อ ลืมบอกไป...ที่หินเป็นกองหินนั้นไม่ใช่วิวนะครับ  แต่ว่าเป็น "ถนน" ที่ต้องเดินทางไปหมู่บ้าน....เคยเจอถนนยังงี้มาก่อนมั้ยครับ

อันที่จริง เงินจำนวนที่ว่านี้  (สามหมื่นห้าพันบาทอีกเศษนิด ๆ กับคนเดินทาง 9 คน)    สามารถทำอะไรได้มากมาย  แต่การได้เที่ยวพร้อมหน้ากันทั้งแผนกเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการมากกว่า  เชื่อหรือไม่ว่า  เจ้าหน้าที่บางคนยังไม่เคยเห็นทุ่งดอกบัวตองหรือปายเสียด้วยซ้ำ  ทั้งที่อยู่ในจังหวัดเดียวกัน!!!  ดังนั้น...โจทย์ในการเที่ยวครั้งนี้จึงเป็นอะไรที่ยากแสนเข็ญจริง ๆ

เพื่อไม่ให้ใครคิดว่านี่คือ “ทัวร์อนาถา” ผมจึงขอเสนอการเที่ยวในแบบไฮโซที่สุดแล้วเท่าที่จะทำได้  และ...ขออนุญาตอีกสักครั้งกับการ...ขัดหลักเศรษฐกิจพอเพียง  นั่นคือ...ให้พาทุกคนเที่ยวแถวๆ กรุงเทพก็แล้วกัน (ไฮโซจิงๆล่วยยยย)  

แต่ว่าต้องนั่งเครื่องบินไปนะ   เพราะต้องรีบไปรีบเที่ยว   ว่าแล้วก็จัดโปรแกรมไว้คร่าวๆดังนี้

วันที่หนึ่ง – เดินทางแต่เช้าด้วยเที่ยวบินเช้าสุดไปถึงกรุงเทพ  แล้วเหมารถตู้ทั้งวันเพื่อไปเที่ยว....วัดพระแก้ว...แล้วนั่งรถรางชมเกาะรัตนโกสินทร์   จากนั้นนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน (โปรแกรมคุณขอมา) ต่อด้วยรถไฟฟ้า BTS เพื่อไปเที่ยว....เอ้อ...สยามพารากอน (โปรแกรมคุณขอมาอีกนั่นแหละ)  แล้วนั่งรถตู้ต่อไปยังอัมพวา เที่ยวชมหิ่งห้อย ตลาดน้ำตอนเย็น และนอนที่อัมพวาหนึ่งคืน

วันที่สอง – ตื่นเช้าไปเที่ยวตลาดน้ำดำเนินสะดวก  ทานอาหารเที่ยงที่ดอนหอยหลอด  ก่อนขึ้นเครื่องกลับขอตะลุยช้อปปิ้งที่ประตูน้ำ

พอเสนอไอเดียแบบนี้เข้า  ทุกคนก็ได้แต่อึ้ง...สุดสุดดี  แต่ก็เห็นด้วย แบบว่า...เริ่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ปัญหาหลักในตอนนี้คือตั๋วเครื่องบิน...โชคดีเหลือเกินที่จู่ ๆ ก็ส้มหล่น  โปรออกใหม่ของวันทูโกและแอร์เอเชีย ทำให้สามารถจองตั๋วราคาถูกทั้งไปและกลับไปได้  แถมยังได้พาเจ้าหน้าที่ทัวร์ถึงสองสนามบิน นั่นก็คือ ดอนเมืองและสุวรรณภูมิอีกด้วย
สรุปค่าตั๋วเครื่องบิน  ขาไป  วันทูโก  เที่ยวบิน.......   999 บาท x 9 คน = 9991 บาท
          ขากลับ Air Asia เที่ยวบิน    835 บาท x 9 คน = 7515  บาท
          เบ็ดเสร็จ 17506 บาท เหลือเงินกองกลางหมื่นสี่กว่า ๆ….. จะได้กินแกลบแทนข้าวมั้ยเนี่ย  

โม้ ฝอย ไร้สาระ และภาพประกอบไม่เข้ากับเนื้อหา...สมกับเป็นตัวเราจริง ๆ...ไม่ทราบว่าหลับกันไปหรือยัง

วันเดินทางไป -  พวกเราขับรถตะบี้ตะบันกว่าเกือบพันโค้งจากแม่สะเรียงเพื่อมาเช็คอินที่สนามบินเชียงใหม่ให้ทันก่อน 06.20 น.  พอมาถึงที่สนามบิน ก็พบว่า..พี่ๆเจ้าหน้าที่บางคนได้ถวายภัตราหารที่อยู่ในกระเพาะให้กลายเป็นปุ๋ยแก่ต้นไม้ข้างทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  

ใครก็ตามที่มาเที่ยวแม่ฮ่องสอนแล้วเผลอให้อาหารแก่ธรรมชาติข้างทาง ก็ไม่ควรต้องอายเลยนะ  

เชื่อหรือไม่ครับว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับคนแม่ฮ่องสอน...ผมว่าหลายคน (หรือส่วนใหญ่ดี) ที่ถึงแม้จะอาศัยอยู่ในเมืองเกือบสองพันโค้งนี้  แต่...ไม่ได้ทำให้ชินทางในการนั่งรถเอาซะเลย  แถมยังไม่ทนต่อการเดินทางโดยวิธีอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นนั่งเครื่องบินหรือนั่งเรืออีกตะหาก  

เรื่องนี้ ทราบดีทีเดียวเพราะเคยพาเจ้าหน้าที่ที่ปายเดินทางไปดูงานและเที่ยวที่ตราด  ในเรือที่พาเจ้าหน้าที่เดินทางไปดำดูปะการังมีเจ้าหน้าที่พร้อมครอบครัวไม่น้อยกว่า 40 คน เกือบทุกคนที่มีอาการเมาเรือ (บางคนเผลอให้อาหารปลาโดยไม่ได้เต็มใจ)  ยกเว้น...ผม ซึ่งต้องปฐมพยาบาลหมู่เพราะดันไม่เมาเรืออยู่คนเดียว ก็ซวยไป....  หรือว่าตอนที่พาไปเที่ยวหนองคายแล้วต้องนั่งรถผ่านอำเภอด่านซ้ายภูเรือ จังหวัดเลย  ทั้งที่...โค้งแถวนั้นเป็นอะไรที่ผมขอเรียกว่า “baby” มากเมื่อเทียบกับโค้งที่แม่ฮ่องสอน....สุดท้าย...ก็ไม่รอดอยู่ดี    เฮ้อ.....นอกเรื่อง ๆ

(มีภาพ action การเมารถ เมาเรือ เป็นการยืนยันอีกตะหาก)

มาเข้าเรื่องกันต่อ หลังจากนอกเรื่องไปกันใหญ่...

หลังจากเช็คอินก็ได้ boardingpass ที่มีรูปร่างหน้าตาดูดีที่สุดในบรรดา low cost ทั้งหลาย...เคยได้ยินครั้งหนึ่งว่า 12go ไม่ใช่สายการบิน low cost แต่ว่าเป็น low fare ต่างหาก...ใครช่วยอธิบายหน่อยได้มั้ยว่ามันต่างกันยังไง

คราวนี้ออกที่ประตู 7-8  ...ด้วยความที่ออกเป็นเที่ยวเช้าสุดของวันนั้น จึงไม่ค่อยกังวลเรื่องการดีเลย์เท่าไหร่ แต่จำนวนผู้โดยสารน่ะสิ ลองกะด้วยสายตาคร่าว ๆ แล้วน่าจะไม่กี่สิบคนนะ  

ได้เวลา boarding แล้ว ตรงเวลาเป๊ะ ๆ ...ในระหว่างขึ้นผมก็อธิบายให้พี่ๆเจ้าหน้าที่ (ที่ไม่เคยนั่งเครื่องมาก่อน) ว่าจะต้องทำตัวยังไงมั่ง ซึ่งก็ไม่มีอะไรซับซ้อน และบอกข้อดีของสายการบินนี้ว่า ไม่ต้องแย่งเก้าอี้เหมือนบางสายการบิน โดยเฉพาะที่จะนั่งตอนขากลับนั่นแหละ  แถมเป็นสายการบินเดียวที่ไม่ว่าจะซื้อราคาถูกยังไงทุกที่นั่งก็จะได้รับของว่างเสมอ...แถม service บนเครื่องถือว่าค่อนข้างดีทีเดียวนะ    ไม่บอกคนอื่นไม่รู้เลยนะเนี่ย...จะพูดไปทำไม

เดินเริงร่ามาเชียว และก็เห็นคุณ  MD-80s ที่จะพาเราไปดอนเมืองอยู่ข้างหน้าแล้ว จอดเทียบกับงวงกระจกใสของอาคารต่างประเทศด้วยนะเนี่ย...แต่ทว่า ไม่รู้จะรีบร้อนเดินกันทำไม

...เพราะว่าประตูที่เชื่อมระหว่างอาคารในประเทศกับต่างประเทศยังไม่เปิดค่ะ...แป่ววววว

ก็เสียเวลายืนรอจนกว่าเจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานมาเปิดประตูก็ใช้เวลาร่วม 10 นาทีได้ ...แปลกดียังงี้ก็มีด้วย...

ป้ายบอกทางเดินซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริง ๆ

ผ่านตัวอาคารผู้โดยสารต่างประเทศซึ่งเงียบเชียบเพราะไม่มีเที่ยวบินออก  

ข้อดีของงวงกระจกคือสามารถเห็นวิวได้รอบได้  ไฮโซเนอะเชียงใหม่...มีตั้งสองง่วงแน่ะ

น้องนกแอร์....เหมือนแม่นกกำลังคลอดลูกนกออกมาจากหางแน่ะ....

ได้เวลาเดินทางสู่ดอนเมืองแล้ว...บรรยากาศนอกกระจกจะสังเกตุได้ว่าช่วงปลายมีนาคม เป็นช่วงที่หมอกควันเยอะสุดสุด  ขนาดตอนช่วงเช้าอากาศยังดูขมุกขมัวได้ที่เลย

เค้าเรียกว่ารำเซิ้งเหรอ????  

อย่าลืมอ่านคู่มือความปลอดภัยด้วยนะครับ

Take off  

ได้เวลาสำรวจภายในตัวเครื่องเป็นการฆ่าเวลาก่อนมือจะไม่ว่างเพราะต้องใช้มือหยิบถั่ว...ชะอุ้ย  ฟังดูแปลก ๆ ชอบกล

.... เค้าเรียกว่าอะไรนะ  seatpit เหรอ???  ค่อนข้างแคบทีเดียว

เอกสารหน้าที่นั่ง  มีหนังสือให้อ่านด้วย  หน้าปกเป็นรูปเขื่อนเชี่ยวหลาน สงสัยจะเป็นแพเดียวกับที่ผมเคยไปพักด้วยละ .... ใครยังไม่เคยไปหาดูได้จากรีวิวของผมก่อนหน้านี้นะครับ    อิอิ  โปรโมทหน่อย

http://www.hflight.net/forum/m-1210947141/

ได้เวลาแจกถั่วแล้ว....ปกติแล้วไม่ค่อยชอบกินถั่วเท่าไหร่นะ แต่สำหรับถั่วที่แจกบนเครื่อง อยากสารภาพตรง ๆ ว่าถุงเดียวไม่เคยพอ อร่อยจริง ๆ ครับ  

ถ้าเป็นสายการบินอื่น  โดนฆ่าตายแน่นอนที่พกขนมมากินบนเครื่อง...แต่ 12go ไม่ว่าอะไร....ความแตกต่างระหว่างราคาของแซนวิส คือ...25 บาท กับ 70 บาทหากซื้อบนเครื่อง

ถ้าไม่อิ่ม...มีมาม่าขายด้วย ราคา 20 บาท ...จริงใจสมกับคอนเซ็ปต์ของสายการบินเลย  ถ้าซื้อกับสายการบินอื่นราคาคง 50 บาทได้มั้ง

มาแล้ว...โรคเมาเครื่องบิน  สักวันจะเก็บสถิติการเมารถเมาเครื่องของคนแม่ฮ่องสอนไปลง journal ดีกว่า

แต่เธอคนนี้...ไม่หวั่นแม้วันมามาก  กินก่อนค่อยเอาออกทีหลัง

ได้เวลาลดระดับลงสู่ท่าอากาศยานดอนเมืองแล้วครับ  ท้องฟ้ากรุงเทพก็ไม่ค่อยต่างกับเชียงใหม่เท่าไหร่แฮะ  ขมุกขมัวพอกัน