...หลวงพระบาง เป็นเมืองที่ผู้คนอันโหยหาความสงบเดินทางไปยังเมืองนี้...
...กันยายน 2550 ชายคนหนึ่งกำลังว่าง และต้องการหาความสงบให้กับชีวิตสักพัก หลังจากที่วุ่นวายกับชีวิตในช่วงเพญเพส  พอสมควร...
...การเดินทางแบบติดดินจึงเริ่มขึ้น จากนครพนมเมืองริมโขงที่เงียบสงบ ไปสู่หลวงพระบาง เมืองที่อยู่ริมแม่น้ำสายเดียวกัน หากแต่คนละฝั่ง โดยคนที่มีบ้านเกิด ณ จุดสุดท้ายที่มหานทีลำน้ำโขงสัมผัสกับแผ่นดินไทย...

..การเดินทางเริ่มต้นเมื่อ 10.30 ของเช้าวันหนึ่งในเดือนกันยายน
..เป็นการเดินทางเลียบชายฝั่งโขง จากนครพนม มุ่งตรงไปยังหนองคาย
..มีผู้ร่วมเดินทางมากหน้า หลากตา แต่ก็ผลัดกันขึ้น ผลัดกันลง ตามเมืองต่างๆ จอดนานบ้าง เพื่อรอผู้โดยสาร จอดเพราะ พขร.หิวข้าวบ้างการเดินทางไม่เร่งรีบเย็นประดุจแอร์ที่ให้ความเย็นตลอดระยะทางกว่า 300 กิโลเมตรกับค่าโดยสาร 200 กว่าบาท ไปจนถึงปลายทางอย่างซื่อสัตย์  แต่กระนั้นก็ไม่มีใครที่จะร่วมทางไปจนตลอดปลายทางเดียวกัน นอกจากคนขับและ พนักงานบนรถ ที่ไปตามหน้าที่

ตารางการเดินรถ บอกเวลาที่ต้องใช้ในการเดินทางเท่าที่จำเป็น แต่ ก็ไม่อาจต่อกรกับความผันผวนของมูลค่าเชื้อเพลิงได้ จนมีบทบาทแค่บอกว่าจากจุดไหนไปจุดไหนใช้เวลาเท่าไหร่ ...แค่นั้นจริงๆ

..ภาพที่ปรากฏบนกระจก ได้หมุนเวียนเปลี่ยนไปตามสถานที่ที่ได้ผ่านไป บ้างเป็นป่า บ้างเป็นทุ่งนา โดยมีฉากหลังเป็นภุเขาที่อยู่เหมือนใกล้แค่เอื้อม แต่ที่จริงกลับมีมหานทีใหญ่ขวางกั้นอยู่ ในอีกดินแดนที่มนุษย์ทำให้แตกต่าง ขณะที่ธรรมชาติไม่เคยมีพรมแดน

...สิ่งที่ยังสื่อว่ายังอยู่ในแผ่นดินมาตุภูมิที่แสนอบอุ่น...

...เวลาล่วงไป หนึ่งในสี่ ของวันการเดินทางได้สิ้นสุดลงเพื่อให้เกิดการเริ่มต้นของการเดินทางบทใหม่ ที่จริงสามารถไปได้ทันที พาหนะระหว่างประเทศเที่ยวสุดท้ายยังรออยู่ แต่ คนที่จะเดินทางยังไม่พร้อม การตัดสินใจเก็บของอย่างปัจจุบันทันด่วนเมือ 10กว่าชั่วโมงที่ผ่านมา ทำให้ต้องมีการแวะพัก ณ เมืองหนองคาย เพื่อสิ่งที่เรียกว่า "ข้อมูล" จากหนังสือของผู้ที่เคยไปดินแดนแห่งนั้นมาก่อน...

...เรื่องบางอย่างก็ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหตุและผล ในขณะที่หลายเรื่องควรจะปล่อยให้สัญชาติญานโดยมีศีลธรรมกำกับเป็นผู้จัดการ
...ในการเดินทางครั้งนี้ ให้สัญชาติญานทำหน้าที่มาพอสมควรแล้ว ต่อไปเป็นเรื่องของเหตุผล โดยการเตรียมทุกอย่างที่จำเป็น ในเวลา 1 คืนที่เมืองแห่งพญานาคแห่งนี้

...บางสิ่งบางอย่างเมื่อมีสิ่งอื่นมาทดแทนแล้วอาจลดความสำคัญลงไป แต่ก็ใช่ว่าจะหมดความจำเป็น...เรือก็ยังเป็นเรือและรอคอยการทำหน้าที่ของมัน..


...ค่ำคืนในเมืองหนองคาย ผู้คนจากหลายๆประเทศ มาใช้ที่นี่เป็นที่พักผ่อน จึงเกิดอาชีพที่หลากหลาย ที่ต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องตนเองต่อไป...

...ที่มุมๆหนึ่งในห้องพักแห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่ง ต้องอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เพื่อใช้แทนเข็มทิศอันหนึ่ง เพื่อพาเขาไปยังเมืองเมืองหนึ่ง เมื่ออ่านไปได้พักหนึ่ง ก็มีเสียงเสียงหนึ่ง เพื่อเสนออะไรอย่างหนึ่ง เขาก็ได้พูดอะไรอย่างหนึ่ง ให้เสียงนั้นไปอีกห้องหนึ่ง แล้วจึงปิดประตูอีกครั้งหนึ่ง เพื่อไปที่มุมๆหนึ่ง...

...ก่อนที่อรุณรุ่งจะมาเยือน หลายชีวิตต้องเตรียมตัวจัดการกับการภารกิจของตน..

..หาอาหารเช้าก่อนการเดินทาง เลือกที่จะไปร้านขายไข่กระทะ ขนมปัง กาแฟ ของสามีภรรยาที่น่าจะอยู่กินกันมามากกว่า 10 ปี..

..ด้วยความไม่พร้อมของร้าน ด้วยความต้องการของลูกค้า สามี ถรรยา จึงได้มีวิวาทะ กัน เริ่มบานปลาย จนถึงบุพการี

..ลูกค้ารีบกิน รีบจ่ายตังค์ แล้วเดินหลบมุมไปเงียบๆ ก่อนที่จะได้รู้ไปถึงต้นกำเนิดของครอบครัวนี้...

..ถ้าเพียงแต่ เขาไม่หิว...ถ้าเพียงแต่เขากินอย่างอื่น..ถ้าเพียงแต่เขามาสายกว่านี้ สามีภรรยาคู่นี้ก็คง...ทะเลาะกันเหมือนเดิม...



...หนังสือเดินทางเล่มแดงมีรูปครุฑด้านหน้า ได้ถูกยื่นไปพร้อมกับเงิน 55 บาทเพื่อแลกกับที่นั่งในการเดินทางไปต่างประเทศ ของชายหนุ่ม...


บนรถ คนหนาตา แม้จะเป็นวันธรรมดา ส่วนใหญ่เป็นการกลับภูมิลำเนา มากกว่าการเดินทางไปจากแผ่นดินเกิด ..เหมือนเขา..  

รีบๆมาทำรีวิวต่อนะครับ รอดูอยู่ ทำรีวิวเมืองนครพนมหน่อยได้ไหมครับ อยากเห็นเมืองนครพนม

...เมื่อพ้นจากอาณาเขตที่มีเพียงมนูษย์สร้างขึ้นเพื่องแสดงขอบเขตกัน จึงต้องมีการทำตามกติกา ในการเข้าไปยังอาณาจักรอื่นของผู้ที่ถือหนังสือเดินทางในวันธรรมดา 10 บาทที่นับวันนี้ดูจะแลกอะไรได้น้อยลงทุกที ทุกที  

..ปลายทางของการเดินทางบนพาหนะระหว่างประเทศ สิ้นสุดลงที่ "ตลาดเช้า" ซึ่งมีพาหนะไปยังหลายสถานที่แต่ ไม่มีคันไหนสามารถพาไปยังที่ที่ต้องการได้เลย ต้องไปอีกที่หนึ่ง โดยมีรถจัมโบ้ใจดีอาสาพาไป "สถานีรถโดยสารทางไกลสายเหนือ"โดยต้องตอบแทนความใจดีที่แลกเปลี่ยนเป็นเงินของอีกประเทศได้ 80 บาท..

..จากนั้นต้องเดินตามหาสิ่งที่ต้องการ โดยทำหน้าเหมือนว่ารู้ดี เป็นเครื่องป้องกันตัว..

...จนพบสิ่งที่ต้องการ แต่ช้าก่อน อย่าเพิ่งแสดงอาการใดๆออกมา..

...เดินดูไว้เป็นข้อมูล...

...ในบางคราว ความลังเลก่อตัวขึ้น หรือควรไปยังปากเซ เพื่อนั่งรถโดยสารระหว่างประเทศกลับบ้านดี แต่ เหมือนมีมนต์สะกดจากใบเสร็จรับเงินค่าหนังสือไปเที่ยวหลวงพระบางให้ตัดสินใจได้ง่ายมากขึ้น...

...มีตัวเลือกใหม่"คุนหมิง"น่าสนกว่าทำให้เขาไขว้เขวไปพักใหญ่ แต่สติได้เตือนขึ้นมาทันทีว่า การไปเมืองจีนยังต้องมีการตรวจลงตราอยู่ ซึ่งไม่ได้ขอไว้ ทำให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง..


...เกือบให้สัญชาติญานได้เป็นผู้นำอีกครั้ง...

...พึงระงับการอยากด้วยการทำให้หายอยาก จนต้องมีการตัดสินใจซื้อตั๋วโดยสาร แลกกับเงิน 90,000 กีบ ไม่สร้างความประหลาดใจเท่าใดนักที่สามารถใช้กระดาษที่มีมูลค่าของประเทศฝั่งตรงข้ามมาชำระได้ หากแต่การทอนจะเกิดขึ้นเป็นเงินท้องถิ่นเท่านั้น


การคะเนค่าเงินโดยคร่าวๆ 90,000 อาศัยหลักการ "ตัดสามศูนย์ คูณด้วย 4 " ได้ประมาณ 360 บาท



ปล. นามแห่งสถานที่แห่งนี้อันแท้จริงคือ "สถานีรถขนส่งโดยสารทางไกลต่างแขวง"

...โฉมหน้าแห่งพาหนะที่จะพาเดินทางไปยังปลายทางที่ต้องการได้..

...แม้รูปลักษณ์ภายนอกไม่น่าไว้ใจ แต่ความรู้สึกของการเดินทางสบายๆไม่ต้องแข่งกับเวลา ที่คุ้นเคยในวัยเด็กได้หวนกลับมาอีกครั้ง

...ภายในรถ จากการประเมินด้วยตา ไม่ได้พบว่ามีอะไรที่ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการโดยสารสักเท่าไหร่ ในเมื่อคนในท้องถิ่นเดินทางได้ เขาก็เป็น Homosapian sapian อยู่ในสายพันธ์เดียวกัน...

...ระบบการระบายอากาศ ที่เป็นมิตรกับธรรมชาติที่สุด ใช้นำมันเท่าที่จำเป็น..

...เวลา ในบางทีทำมเป็นสิ่งที่ไม่เคยพอ บางทีก็กลายเป็นสิ่งที่มากเหลือเฟือ หากมาคู่กับคำว่า "รอ"..


..การสำรวจจึงเริ่มขึ้น ไปสู่จุดที่หมายมั่นปั้นมือว่าในครั้งต่อไป รถคันนี้ ที่มีแต่เตียงนอน ไม่น่าจะรอดพ้นจากสัญชาติญาน เพื่อตอบสนองกิเลสในการเดินทางไปคุนหมิง..

...การเดินสำรวจจึงดำเนินต่อไป...ไปยังด้านหน้าของสถานีขนส่ง

...หมกมุ่นและวนๆเวียนๆ...

...คนเรา เกิดมามี กรรม เป็น สัมภาระ...

...ท่ามกลางเม็อฝนที่โอบล้อม...


...กับการเดินทางที่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้ไม่มีที่สิ้นสุด...

...บางครั้ง มองไปยังสิ่งที่อยู่ไกล แล้วเมื่อต้องการจะเก็บ กลับได้แต่สิ่งที่อยู่ใกล้ตัว...เท่านั้นจริงๆ..



...สนามบินแค่กระจกกั้น ได้เพียงสายฝนกลับมา...

..เครื่องบิน ที่ครั้งนี้มองอย่างเดียว ไมได้เห่าร่วมด้วย...



..บางครั้งเห่าจนเจ็บ..และเลิกเห่าไปเอง..

..ทิวทัศน์สองข้างทางที่น่าจะคุ้นตา แต่ไม่เคยเห็น..

...คล้ายๆกับชนบทของที่ที่จากมา แต่เริ่มจะกลายเป็นป่ามากขึ้น...

...เส้นทางโค้งเล็ก โค้งน้อย และโค้งต่อๆไปตลอดเส้นทาง...

..ภูเขา แทบไม่เชื่อว่าจะได่นั่งรถข้ามไปและข้ามอีกหลายต่อหลายลูก ...

..สักพัก มีการจอดริมลำธารขนาดเล็กแห่งหนึ่ง...

...จอดทำไม หรือจะมีอะไรเกิดขึ้น...


.เสียงเด็กรถก็ดังขึ้น "จอดให้ไปเบา" ....อึ้งไปสักพัก...อ๋อ ไปฉี่นี่เอง..


...สาบานได้ว่าไม่ได้ปวดเลย แต่กลัวไม่ทันสมัยเดี๋ยวเขาไม่จอดอีก เลยลงไปด้วย ได้บรรยากาศดีมากฟ้าครึ้มๆ อากาศเย็นๆ แล้วยืนฉี่ในลำธารที่ใสไหลริน แต่ไม่มีปลา?..

...สุภาพสตรี ลำบากหน่อย ต้องเดินเข้าไปฉี่ไกลหลาย10เมตร...
...เด็กตัวเล็กๆ นั่งฉี่ตรงริมถนนเลย...



...รอยยิ้มแรกที่ให้และได้รับจากเพื่อนร่วมทางที่ไม่รู้จักมาก่อน เกิดขึ้นอีกครั้งแล้ว...

..ภาพเต็มตัว ของพาหนะ ที่บรรทุกทั้งคน และบรรทุกพาหะที่ไม่ได้บรรทุกคน ไปด้วยกัน..

..หลายคนยังฉี่ไม่เสร็จ หลายคนขึ้นไปนั่งรอบนรถ แน่นอนมาเป็นผู้ชาย..

..แล้วแม่หยิงก็ทยอยขึ้นมาบนรถ จนครบ..

...ร้านค้าข้างทาง ไม่แตกต่างนัก

ของที่วางขายก็คุ้น คุ้น คุ้นเหลือเกิน...

..รถที่จุดประสงค์คล้ายกันแต่ตรงกันข้าม สวนทางมา รับผู้โดยสาร ผู้อำนวยความสะดวกทางด้านปากท้องก็พยายามเต็มที่ ราคา ไม่ต้องห่วงเมื่อนำต้นทุน+ค่าขนส่ง+กำไรที่คาดหวังย่อมแพงแน่นอน...  

เหมือนกับทุกสิ่งในชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ขึ้นกับมาช่วงที่ใกล้กันที่สุด จะ"เก็บเกี่ยว""อะไร" ได้มากน้อยแค่ไหน

ติดตามอยู่นะครับ

...มองไปนอกหน้าต่าง ธรรมชาติจากเบื้องบน ดูเหมือนว่าอยากลงมาใกล้ชิดกัน...