..ภาพเต็มตัว ของพาหนะ ที่บรรทุกทั้งคน และบรรทุกพาหะที่ไม่ได้บรรทุกคน ไปด้วยกัน..

..หลายคนยังฉี่ไม่เสร็จ หลายคนขึ้นไปนั่งรอบนรถ แน่นอนมาเป็นผู้ชาย..

..แล้วแม่หยิงก็ทยอยขึ้นมาบนรถ จนครบ..

...ร้านค้าข้างทาง ไม่แตกต่างนัก

ของที่วางขายก็คุ้น คุ้น คุ้นเหลือเกิน...

..รถที่จุดประสงค์คล้ายกันแต่ตรงกันข้าม สวนทางมา รับผู้โดยสาร ผู้อำนวยความสะดวกทางด้านปากท้องก็พยายามเต็มที่ ราคา ไม่ต้องห่วงเมื่อนำต้นทุน+ค่าขนส่ง+กำไรที่คาดหวังย่อมแพงแน่นอน...  

เหมือนกับทุกสิ่งในชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ขึ้นกับมาช่วงที่ใกล้กันที่สุด จะ"เก็บเกี่ยว""อะไร" ได้มากน้อยแค่ไหน

ติดตามอยู่นะครับ

...มองไปนอกหน้าต่าง ธรรมชาติจากเบื้องบน ดูเหมือนว่าอยากลงมาใกล้ชิดกัน...

...ผ่านสะพานเหล็กแห่ง ไม่ทราบว่าข้ามลำน้ำอะไร มีป้ายบอกแต่จำไม่ได้...

...บางอย่างไม่ต้องจดแต่ก็จำได้ บางอย่างจดแทบตายแต่ไม่จำ...

...เมฆลอยต่ำ...
...หรือเราเดินทางไปสูงขึ้น....


..ส่วนใหญ่เรามักจะไม่มองสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นว่ามาจากตัวเราเป็นอันดับแรกก่อนเสมอ...

...เขาลูกนี้เคยอยู่ไกล และมองเห็นเต็มยอด...
...ตอนนี้ใกล้ จนเห็นไม่หมด....


..ความห่าง อาจช่วยให้มุมมองต่ออะไรๆ กว้างขึ้น ชัดขึ้น ..
.. ในขณะที่ความใกล้ชิด อาจทำให้มีอะไรมาบังตา ก็เป็นได้..

...เขา  ต้อนรับเข้าสู่วังเวียง...

..นับตั้งแต่การเริ่มต้นการเดินทาง ล่วงไป 4ชั่วโมง 6 นาที ก็ได้มายังวังเวียง หลายคนเลือกที่จะให้ที่นี่เป็นจุดสิ้นสุด แต่คนอีกไม่น้อยเช่นกันใช้จุดเดียวกันนี้เป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางในบทใหม่..


..แต่ก็ยังมีคนหนึ่งใช้จุดนี้เป็น ทางผ่าน..


..บรรยากาศของ สองแถว ผู้โดยสาร สนามบินเก่า และภูเขา ในวันที่ตอนกลางวันไม่มีแดด..

...สนามบินเก่า...

...ปุยเมฆ เหนือหุบเขา ที่กำลังโอบล้อมไอหมอกไว้ภายใน

...การอยู่ร่วมกัน?ของมนุษย์กับธรรมชาติ..

...พยายามดูต้นไม้ ที่พยายามเติบโตบนภูเขาหินริมทาง...

...ไม่แน่ใจว่าเป็นหน่วยงาน หรือ เฮือนพัก...

...ร้านขายยาที่ไม่ได้ขายเฉพาะยา...

...เดิน...

...เมื่อมองไปข้างหน้าไม่มีแนวโน้มว่าจะพบเขาลูกไหนจะมียอดสูงน้อยลงเลย...


...การเดินทางเพิ่งเริ่มต้น...

...เด็กน้อยผู้เดินทางไกลกับพ่อแม่ แรกๆ ร่าเริงสดใส ชั่วโมงแห่งการเดินทางผ่านไป พายุงอแงเริ่มก่อตัวขึ้น ร่ำร้องอยากนอน อยากลง ลูกเดียว เด็ก ก็คือเด็ก...

..แต่ก็ยังมีผู้ใหญ่ที่"คือ"เด็ก..

...ถนนสายหลักที่ตลอด4ชั่วโมงที่ผ่านมา ล้อไม่เคยเบนออกจากแนวถนน และต้องวิ่งไปอีก 7-8 ชั่วโมง

...รีสอร์ทที่ร้างไปแล้ว..

...ภูเขาหินที่เห็นตั้งแต่เริ่มเข้าวังเวียง ยังคงทอดขนานเป็นเพือนกับทางหลวงหมายเลข 13..

...ส่วนหนึ่งของความยาว...

...ภาพที่เริ่มจะชินตา แต่ละสายตาไปมองอย่างอื่นไม่ได้เลย...

...หนูน้อยเดินกลับจากโรงเรียน ไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน ไม่เห็นโรงเรียนที่อยู่ริมทางเลย..

...รถโดยสารวิ่งขนานกับลำธาร น้ำตก และภูเขา ที่ยากจะได้สัมผัส..

...หลืบเขา ริมทาง สงบ ลึกลับ แต่น่าค้นหา...

...วัดในละแวกนั้น ทันทีที่เห็นครั้งแรก "หรือจะมาบวชที่นี่ดี" ศาสนา:ความใกล้เคียงทางวัฒนธรรมที่มากที่สุด...

...เริ่มมองเห็นแล้วว่ามาสูงแค่ไหน...

..บ้านเล็กในป่าใหญ่ และสายหมอก..

คนยังกลมกลืนกับธรรมชาติ..

...หลังบ้านมีลำธารลัดเลาะไหลผ่าน ใช้ทั้งกิน อาบ และหากิน บ้างก็จับปลา บ้างก็เป็นครอบครัวเครือญาติลงอาบน้ำ บ้างนำเสื้อผ้าภาชนะมาทำความสะอาดในลำธารสายเดียวกันนี้...