เว็บบอร์ดรีวิว

..เครื่องบิน ที่ครั้งนี้มองอย่างเดียว ไมได้เห่าร่วมด้วย...



..บางครั้งเห่าจนเจ็บ..และเลิกเห่าไปเอง..

..ทิวทัศน์สองข้างทางที่น่าจะคุ้นตา แต่ไม่เคยเห็น..

...คล้ายๆกับชนบทของที่ที่จากมา แต่เริ่มจะกลายเป็นป่ามากขึ้น...

...เส้นทางโค้งเล็ก โค้งน้อย และโค้งต่อๆไปตลอดเส้นทาง...

..ภูเขา แทบไม่เชื่อว่าจะได่นั่งรถข้ามไปและข้ามอีกหลายต่อหลายลูก ...

..สักพัก มีการจอดริมลำธารขนาดเล็กแห่งหนึ่ง...

...จอดทำไม หรือจะมีอะไรเกิดขึ้น...


.เสียงเด็กรถก็ดังขึ้น "จอดให้ไปเบา" ....อึ้งไปสักพัก...อ๋อ ไปฉี่นี่เอง..


...สาบานได้ว่าไม่ได้ปวดเลย แต่กลัวไม่ทันสมัยเดี๋ยวเขาไม่จอดอีก เลยลงไปด้วย ได้บรรยากาศดีมากฟ้าครึ้มๆ อากาศเย็นๆ แล้วยืนฉี่ในลำธารที่ใสไหลริน แต่ไม่มีปลา?..

...สุภาพสตรี ลำบากหน่อย ต้องเดินเข้าไปฉี่ไกลหลาย10เมตร...
...เด็กตัวเล็กๆ นั่งฉี่ตรงริมถนนเลย...



...รอยยิ้มแรกที่ให้และได้รับจากเพื่อนร่วมทางที่ไม่รู้จักมาก่อน เกิดขึ้นอีกครั้งแล้ว...

..ภาพเต็มตัว ของพาหนะ ที่บรรทุกทั้งคน และบรรทุกพาหะที่ไม่ได้บรรทุกคน ไปด้วยกัน..

..หลายคนยังฉี่ไม่เสร็จ หลายคนขึ้นไปนั่งรอบนรถ แน่นอนมาเป็นผู้ชาย..

..แล้วแม่หยิงก็ทยอยขึ้นมาบนรถ จนครบ..

...ร้านค้าข้างทาง ไม่แตกต่างนัก

ของที่วางขายก็คุ้น คุ้น คุ้นเหลือเกิน...

..รถที่จุดประสงค์คล้ายกันแต่ตรงกันข้าม สวนทางมา รับผู้โดยสาร ผู้อำนวยความสะดวกทางด้านปากท้องก็พยายามเต็มที่ ราคา ไม่ต้องห่วงเมื่อนำต้นทุน+ค่าขนส่ง+กำไรที่คาดหวังย่อมแพงแน่นอน...  

เหมือนกับทุกสิ่งในชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ขึ้นกับมาช่วงที่ใกล้กันที่สุด จะ"เก็บเกี่ยว""อะไร" ได้มากน้อยแค่ไหน

ติดตามอยู่นะครับ

...มองไปนอกหน้าต่าง ธรรมชาติจากเบื้องบน ดูเหมือนว่าอยากลงมาใกล้ชิดกัน...

...ผ่านสะพานเหล็กแห่ง ไม่ทราบว่าข้ามลำน้ำอะไร มีป้ายบอกแต่จำไม่ได้...

...บางอย่างไม่ต้องจดแต่ก็จำได้ บางอย่างจดแทบตายแต่ไม่จำ...

...เมฆลอยต่ำ...
...หรือเราเดินทางไปสูงขึ้น....


..ส่วนใหญ่เรามักจะไม่มองสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นว่ามาจากตัวเราเป็นอันดับแรกก่อนเสมอ...

...เขาลูกนี้เคยอยู่ไกล และมองเห็นเต็มยอด...
...ตอนนี้ใกล้ จนเห็นไม่หมด....


..ความห่าง อาจช่วยให้มุมมองต่ออะไรๆ กว้างขึ้น ชัดขึ้น ..
.. ในขณะที่ความใกล้ชิด อาจทำให้มีอะไรมาบังตา ก็เป็นได้..

...เขา  ต้อนรับเข้าสู่วังเวียง...

..นับตั้งแต่การเริ่มต้นการเดินทาง ล่วงไป 4ชั่วโมง 6 นาที ก็ได้มายังวังเวียง หลายคนเลือกที่จะให้ที่นี่เป็นจุดสิ้นสุด แต่คนอีกไม่น้อยเช่นกันใช้จุดเดียวกันนี้เป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางในบทใหม่..


..แต่ก็ยังมีคนหนึ่งใช้จุดนี้เป็น ทางผ่าน..


..บรรยากาศของ สองแถว ผู้โดยสาร สนามบินเก่า และภูเขา ในวันที่ตอนกลางวันไม่มีแดด..

...สนามบินเก่า...

...ปุยเมฆ เหนือหุบเขา ที่กำลังโอบล้อมไอหมอกไว้ภายใน

...การอยู่ร่วมกัน?ของมนุษย์กับธรรมชาติ..

...พยายามดูต้นไม้ ที่พยายามเติบโตบนภูเขาหินริมทาง...

...ไม่แน่ใจว่าเป็นหน่วยงาน หรือ เฮือนพัก...

...ร้านขายยาที่ไม่ได้ขายเฉพาะยา...

...เดิน...

...เมื่อมองไปข้างหน้าไม่มีแนวโน้มว่าจะพบเขาลูกไหนจะมียอดสูงน้อยลงเลย...


...การเดินทางเพิ่งเริ่มต้น...

...เด็กน้อยผู้เดินทางไกลกับพ่อแม่ แรกๆ ร่าเริงสดใส ชั่วโมงแห่งการเดินทางผ่านไป พายุงอแงเริ่มก่อตัวขึ้น ร่ำร้องอยากนอน อยากลง ลูกเดียว เด็ก ก็คือเด็ก...

..แต่ก็ยังมีผู้ใหญ่ที่"คือ"เด็ก..