..ศิลปะคู่ลำน้ำโขง:มหานทีแห่งวัฒนธรรม..

...ลวดลายอันอ่อนช้อยภายใน...

...เดินชมให้ทั่ว..

...เมื่อออกมาภายนอก ทุกสิ่งก็ย่อมเป็นไปตามกาลเวลา...

...ท่าเรือข้างวัด เพื่อข้ามลำน้ำไปอีกฝั่ง แต่ก็เลือกจะเป็นผู้มองดู...

...ไป เพื่อกลับมา...

...การพบกันของลำน้ำสองสาย...

น้ำคาน และน้ำโขง

จากที่เคยพบน้ำมูล กับน้ำชีมาบรรจบ

และ น้ำมูลมาบรรจบกับน้ำโขง


...การรวมเป็นหนึ่งของสายน้ำ ที่ไม่เคยแตกแยก...

...แหล่งผลิต อนาคตของทุกชาติ ทุกภาษา...

....แผนกประถมนี่เอง...

...ปัจจัยที่ 1 ในมื้อสายๆๆ รถชาด ใกล้เคียงกับก๋วยจั๊บที่บ้าน และข้าวเปียกเส้นที่นครพนม...

...หน้าร้าน...

เลือกร้านที่คนท้องถิ่นไปกิน...
ทำให้ได้รู้ว่า จริงๆเขากินอะไรกัน...

...แม้แต่ป้ายข้ามถนน ยังเป็นเอกลักษณ์ อ่อนช้อย...

...สนามกีฬาประจำแขวง...

...เตลิดไปจนถึงท่ารถ อันเงียบ เหงา...

...ช่องจำหน่ายตั๋ว สำหรับการเดินทางต่อๆไป หลากหลายปลายทาง...

...และกำหนดเวลาเดินรถที่ยังซื่อตรง และตรงไปตรงมา..

...มองย้อนไปสู่สิ่งที่กลายเป็นอดีตไม่นาน และกำลังย้อนกลับมาเป็นอนาคต...

...สิ่งที่เรียกว่า หลวงพะบาง...

...ป้ายบอกทาง...



...มีหลายอย่างที่ "ป้าย" บอกไม่ได้แต่"ประสบการณ์"กลับบอกได้ดีกว่า

...ปั่นต่อไป ใช่ว่าไร้จุดหมาย แต่ยังไปไม่ถึง...

...ในความเชื่อแบบเดียวกัน...

...ตึกรามบ้านช่อง และความกลมกลืน??..

...เอกลักษณ์ของเมืองนี้...

...บรรยากาศริมฝั่งน้ำคาน...

...ไหลมาจากเทือกเขาน้อยใหญ่...

...อีกฝั่งของลำน้ำคาน..

....ทุกที่ที่มีคน ย่อมมีวัด...

...ความยึดมั่นในพุทธศาสนา...

..Internet Cafe โลกไร้พรมแดน... ภายใต้การโอบล้อมของบ้านเรือนทรงอนุรักษ์นิยม

...วนและเวียน เป้าหมายต่อไปคือการเดินไปยังอีกระดับ...

...เติมพลังด้วย ขนมปัง BARGET สารพัดไส้...

...พร้อมแล้วกับการก้าวต่อไป...