สวัสดีครับ  วันนี้ขอนำเสนอรีวิวในสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตสำหรับประเทศเวียดนามก็คือการล่องเรือไป Halong Bay กันนะครับ


ก่อนอื่นเราก็มาเริ่มต้นโบยบินกันก่อนนะ วันนั้นเราได้บินกับนกแอร์ครับ
http://www.hflight.net/forum/m-1205045861/s-0/


และก็ถึงเวลาที่เราจะต้องออกเดินทางกันแล้ว เราจึงมาเริ่มต้นกันที่นี่ก่อนเลยเพราะโรงแรมที่พักของผมนั้นอยู่ในซอย(ถนน)นี้ครับ

พาหนะที่จะรับส่งเราไปฮาลองเบย์กันก็คือเจ้าตู้ตระกูล ฟอร์ด คันนี้แหละครับ

สภาพที่นั่งภายในรถครับ ก็สบายๆ ไม่อึดอัดสักเท่าไร

ระยะเวลาที่เดินทางนั้นก็ต้องใช้เวลาพอสมควรเพราะที่นี่กฏหมายเขา แรง จนทำให้ทุกคนต้องเคารพกฏหมายกันโดยปริยาย แต่ระหว่างนั้นก็มาพบกับเครื่องบินของกรมตำรวจเวียดนามพอดีครับ

เหมือนจะเป็นธรรมเนียมไปแล้วว่าสำหรับคณะนักท่องเที่ยวที่จะมาที่ ฮาลองเบย์ จะต้องมาแวะที่นี่คือห้องน้ำเอ้ยไม่ช่าย ที่นี่คือศูนย์อุตสาหกรรมของคนพิการนะครับ และที่นี่ก็จะมีร้านอาหารเล็กอยู่ด้านหลังด้วยนะ

ยืนยันว่าเป็นหัตถกรรมจากฝีมือจริงๆ ไม่ได้ผลิตแบบอุตสาหกรรม เห็นแล้วก็น่าจะเข้าไปอุดหนุนกันสักหน่อยแต่พอถามราคาแล้วรู้สึกว่าจะแอบแพงไปนิดส์ เมื่อเทียบกับที่ฮานอยนะครับ แต่ถ้าเทียบกับที่ประเทศไทยแล้วก็ไม่เท่าไรครับ

แล้วคณะเราก็มาถึงที่ท่าเรือเป็นที่เรียบร้อยโรงเรียนเวียดนาม

จากนั้นทางไกด์ก็ให้เราตากอากาศบริเวณนี้สักครู่เพราะทางเขากำลังไปติดต่อเรื่องตั๋วอยู่ ทำให้เรามีโอกาสมาส่องหาเขียดหาปูแถวนี้ไปพลางๆ

บริเวณนี้จะเป็นที่ชุมนุมของเรือมากหน้าหลายแบบ แต่ละแบบก็มีความสวยแตกต่างกัน

แต่ละลำก็จะมีพนักงานแต่งเครื่องแบบเฉพาะของตนเองซึ่งเป็นที่บ่งบอกถึงเรือที่ตัวเองสังกัดอยู่

สำหรับพนักงานที่จะเดินทางจะไปยังเรือของตนเองนั้นก็ไม่ยาก เขาใช่วิธีเช่นนี้แหละครับ

ส่วนวิธีการของนักท่องเที่ยวอย่างเราๆ นี่ ก็ต้องใช้วิธีการเดินลัดเลาะผ่านข้างเรือลำต่างๆ เพื่อที่จะไปสู่เรือลำที่เราจะเดินทางด้วย แต่ระหว่างทางเดินนั้นอาจจะต้องพึ่งเจ้าสะพานไม้แผ่นแคบๆ นี้โดยการวางทาบไประหว่างกาบเรือแต่ละลำ สำหรับคนที่สูงอายุก็ต้องใช้เวลานานหน่อยในการข้ามไป แต่ขณะที่พวกหนุ่มๆ อย่างผม (อ่ะหรือปล่าว) รออยู่นั้นจึงหากิจกรรมฆ่าเวลาโดยการเอาของฝากมาฝากตัวแม่ที่ชอบแนวตี๋ใส่แว่นอะ

และแล้วเราก็เดินไต่กันมาจนถึงเรือที่เราจะเดินทางกันแล้ว ในภาพจะเห็นมาดของ Capt. ที่ใช้มือขวามีอเดียวในการเร่งคันเร่ง เห็นแล้วก็ทึ่งซะไม่มี









ป.ล. ส่วนมือซ้ายนั้นเอาไปจับพังงาแทนแทนน่ะ จึงทำให้ต้องใช้มือเดียว ว่าไหม

วันนี้เรือหลายลำมีจุดมุ่งหมายเดียวกันกันคือ  ฮาลองเบย์

เรื่อลำนี้จะมีอยู่ 2 ชั้น ชั้นล่างจะเป็นส่วนของห้องอาหาร แต่ก็สามารถนั่งกินลมชมวิวอยู่ในนั้นได้ ส่วนชั้นบนนั้นจะเป็นลานโล่งแต่ก็มีที่นั่งไม้อันใหญ่อยู่ทั้งสองด้านไว้ให้ตากอากาศโดยเฉพาะวันที่ผมเดินทางนั้นสภาพอาศอยู่ที่ประมาณ 8 องศา

ทำให้ผมต้องเดียวดายอยู่บนชั้น 2 ของเรือเพียงลำพัง

ยิ่งล่องเรื่อออกไปไกลฝั่งยิ่งได้ปะทะกับลมหนาวที่แผ่กำลังมาจากทางเหนือของเวียดนาม แต่ยามนี้ในจิตใจคิดถึงแต่เพียงประเทศบ้านเกิดเมืองนอนที่แสนจะอบอุ่น ในขณะที่กายของเรานั้นไม่ได้อยู่ก็ตาม

แต่แล้วปรากฏการณ์ทางธรรมชาติเบื้องหน้าก็พลันทำให้เราได้เปลียนอารมณ์

ว่าใยน้องหมานั้นกำลังเศร้าหมองเหมือนรอคอยใครจะกลับมา

ใช่คนนี้หรือปล่าวที่น้องหมานั้นรอคอย ถึงแม้ว่าลำพังชายผู้นี้จะเป็นเพียงแค่ไกด์ท้องถิ่นแต่เรื่องภาษานั้นประกิตนั้นไม่ได้ด้อยเลย ยิ่งเป็นภาษาไทยนั้นไม่ต้องพูดถึงเพราะเขาพูดไม่ได้อะ  

สองฝั่งนี้จะเต็มไปด้วยเรือนร้านค้าอาหารทะเลที่อาศัยอยู่บนผืนน้ำแดนมรดกโลกแห่งนี้

แสดงให้เห็นถึงการใช้ชีวิตอย่างพอเพียง

ที่ใครจะใคร่ซื้อใคร่ขายกันได้อย่างเสรี

ฉะนั้นเรือของเราเลยมาจอดที่ร้านแห่งนี้

ในแพร้านอาหารที่นี่จะมีการเลี้ยงสัตว์น้ำเอาไว้ในกระชั่งสดๆ

หอยหลากหลายชนิด ก็มี

ส่วนปลานี่ก็จะเป็นเมนูอาหารของคณะทัวร์ของเราครับ เพราะเห็นพ่อครัวลงมาเลือกด้วยตัวเองเลย

หรือว่าถ้าใครอยากทานผลไม้ ก็จะมีแม่ค้าพายเรือมาเทียบอยู่ข้างแพ

โดยเฉพาะแม้ค้าบนเรือลำนี้ซื้อผลไม้ของแกแล้วห้ามต่อราคา ไม่งั้นจะโดนแกด่าเป็นของแถมประมาณว่าเรานั้นงกอะ เพราะอะไรนั่นเหรอก็เพราะผมไปต่อราคาแกมาแล้วอะซิครับ ยังไงก็ไม่สนหรอกครับเพราะราคาที่แกบอกมานั้นแพงมั่กๆ แล้วจะไม่ให้ต่อราคาได้ไงอะ

จากนั้นเรือก็เริ่มเดินทางอีกครั้งแต่ครั้งนี้พวกเราจะได้ทานอาหารขณะที่ล่องเรือไปด้วยนะครับ ทำให้เห็นเจริญหูเจริญตาเป็นยิ่งนัก



ป.ล. ขออภัยไม่ได้ถ่ายภาพอาหารมานะครับ

ธรรมชาติที่รังสรรค์ออกมาได้อย่างลงตัว

วิถีชิวิตบนสายน้ำที่ยังบริสุทธิ์

ขณะนี้เรือกำลังพาเรามาจอดยังที่แห่งหนึ่ง ที่รอคอยพวกเราอยู่

นั่นคือถ้ำแห่งนี้

ในถ้ำนี้จะประกอบไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่หลากหลาย หมายรวมถึงเจ้าถังขยะน่ารักตัวนี้ด้วยหรือปล่าวน่ะ