พาไปเวียดนามอีกครับ คราวนี้ไปรถ กลับเครื่องขาไปไปตามทางหมายเลข 9 ครับ
ทริปนี้มีลูกศิษย์พาเที่ยว ไปดูเลยครับ

ภายในรถครับ สภาพ พอทน เป็นรถลาวครับ

แผงควบคุมเหนือศรีษะ

ด่านมุกดาหารก่อนขึ้นสะพานมิตรภาพ แห่งที่ 2 คนเงียบมากกกกกกกกกกก

ระหว่างข้ามสะพาน

มองย้อนกลับไปเมื่ออยู่ฝั่งลาว

บริเวณด่านฝั่งลาวครับ เล่นซะสวยเชียว

อีกนิด

โล่งๆ คนไม่เยอะ

ผ่านด่านแล้วมีรถมารับไปกวางตรีครับ ใช้เวลาแค่ 2ชั่วงโมงกว่า ก็มาถึงด่าน แดนสะหวัน
  รถโดยสารข้ามสะพาน ที่พามาส่ง ก่อนจากครับ

วิวตามทางหมายเลข 9 ครับ

ผ่านเมืองพินครับ

อีกรูป

แวะทำธุระข้างทางครับ กับถนนโล่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

แล้วก๊มาถึงด่านแดนสะหวัน ก่อนเข้าลาวบ่าวครับ

ตีตราออกนอกประเทศแล้วก็เดินหน้าไปเวียดนาม ขอย้ำ ว่าเดินครับ

ลืมครับ รถที่พาเราข้ามประเทศลาว

ประตูเข้าเวียตนาม

แล้วก็มาถึงกวางตรี ประมาณ ห้าโมงเย็น ถนนระหว่างทางไปกวางตรี

นอนกวางตรี ครับ ตอนเช้าไปชมเมืองรอทำงานตอนบ่าย อันนี้เป็นร้านกาแฟในเมืองครับ
ความรู้นิดนึง กวางตรีเป็นเมืองที่เจอสงครามหนักสุดครับตอนสงครามเวียดนามเพราะอยู่ตรงรอยแบ่งเวียดนามเหนือเวียดนามใต้พอดี เมืองเลยไม่เจริญเท่าที่ควร ตอนนี้ดีขึ้นเยอะครับ
ร้านกาแฟครับ

บรรยากาศภายในร้านครับ

อีกมุมครับ ราคาน้ำผลไม้ กาแฟตกแก้วละประมาณ 30 - 40 บาท ราคาจะประมาณนี้ครับ

เสร็จแล้วเดินทางไปอดีต เส้นขนานที่17 ที่แบ่งเวียดนามออกจากกันครับ

บริเวณที่แบ่งคือแม่น้ำ เฮียนเรืองครับ อันนี้สะพานข้ามแม่น้ำ ตั้งแต่สมัยสงครามครับ

ป้ายเขียนไว้ว่า stop แต่ แอบข้ามครับ ท้ายสุดโนเจ้าหน้าที่เวียดนามมาด่าซะยกใหญ่ แต่คนที่รับไปคือลูกศิษย์ผม อิอิ ตอนหลังก็ซื้อของที่ระลึกที่เค้าขาย เค้าเลยไม่ว่าอะไร เงิน ง้างใจคนได้ เชื่อเลย

ระหว่างข้ามสะพานข้ามไปฝ่ายเหนือ เจ้าหน้าที่เดินนำไปเรียบโล้ย

ลำโพงที่ฝ่ายเหนือ เอาไว้เปิดจูงใจพี่น้องเวียดนามฝ่ายใต้

ฝ่ายใต้ก็มีเช่นกัน

จะเห็นถนนใหม่ที่ตัดข้ามแม่น้ำครับ

อันนี้มีพิพิธภณฑ์สงครามให้ชมด้วย

อนุสาวรีย์ประมาณว่าสันติภาพ

มุ่งหน้าสู่อุโมงค์ วิงม๊อก อันเลื่องลือ ถนนเลียบทะเลครับ

วันนี้คลื่นแรงครับ พายุเข้าพอดี

มาถึงแล้วครับ ที่เวียดนามจะมีอุโมงค์แบบนี้อยู่สองที่ คือที่โฮจอมินห์ กับที่กวางตรีนี่ครับ  อุโมงค์จะแบ่งเป็นสามระดับความลึกครับ
สีเหลืองคือระดับอยู่อาศัย
สีแดง คือเป็นชั้นหลบภัย เป็นศูนย์พยาบาล ห้องประชุม ความลึกประมาณ 15 เมตรมั้งครับ
ส่งนสีน้ำตาล คือ ระดับหลบลูกระเบิดครับ ลึกประมาณ 30 เมตร

ทางเดืนไปเข้าชมอุโมงค์ครับ

บรรยากาศโดยรอบครับ มิใช่สระบัว แต่เป็นร่องรอยของนาปล์ามที่ระลึกจาก GI

ของที่ระลึกอีกอย่างครับ ตัวเป็นๆ

แล้วก็ถึงเวลาลงอุโมงค์ครับ ว่ากันว่า เวียดกงใช้เวลาเพียงสามปีในการสร้างอุโมงค์นี้ครับ ถือว่าเร็วสุดยอด ในภาวะสงคราม

เดินตามกันลงไป

ระวังนิดนึง

ห้องหมอตำแย

พื้นที่ครอบครัว

เดินไปเดินมาเจอทางออกไปทะเลครับ

แล้วเดินเข้าอุโมงค์ต่อ