สวัสดีครับ รีวิวนี้จะเอารูปเมืองปากเซมาอวดครับ...สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น...เมืองปากเซ ในรีวิวนี้ หลายๆอย่างก็เกิดจากการสรุปเอาเองของผมล้วนๆ อาจเชื่อถือได้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทางที่ดีต้องไปเห็นเอาเองครับ...

หากจะเปรียบเทียบกับอีกสองประเทศที่ผมคุ้นเคยมากๆ...ปากเซ จะมีความคล้ายกับ เมืองหาดใหญ่ ของไทย และเมืองฟูกูโอกะ ของญี่ปุ่นครับ คือเป็นเมืองใหญ่ ศูนย์กลางเศรษฐกิจทางใต้ของประเทศ ที่เหมือนหาดใหญ่อีกอย่างคือ แม้จะใหญ่และสำคัญระดับภาค..แต่ชื่อเมืองก็ไม่ได้รับเกียร์ติให้เป็นชื่อของจังหวัด

และหากเปรียบเทียบกับหัวเมืองของลาวล่ะ...ปากเซก็คงคล้ายๆกับหลวงพระบางที่รัฐบาลพัฒนาให้เป็นเมืองอันดับสอง แต่ปากเซดูทันสมัยกว่าหลวงพระบางนะครับอาจเพราะไม่ติดข้อจำกัดในการเป็นเมืองมรดกโลก ที่คล้ายกันอีกอย่างคืออยู่ริมน้ำโขงช่วงที่ทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวาเป็นของลาว...อ้อ อีกอย่างอยู่ในจุดที่แม่น้ำสาขาไหลลงแม่น้ำโขง....หากจะตั้งชื่อตามหลักสากลของลาว(และไทย)...หลวงพระบางควรมีชื่อว่า..เมืองปากคาน...ถึงจะถูก...๕๕๕๕๕(จริงๆชื่อหลวงพระบางขลังดีอยู่แล้วเนาะ)

เปรียบเทียบแม่น้ำเซโดน กับแม่น้ำคาน..มาจากสนามบินต้องผ่านสะพานข้ามแม่น้ำสาขาของแม่น้ำโขงเหมือนๆกัน (ภาพล่างสุดคือหลวงพระบางครับ)

แต่ที่ปากเซมีสะพานข้ามแม่โขงด้วย ขณะที่หลวงพระบางไม่มี (รู้สึกผมจะได้ของฝากจากรีวิวท่านอื่นอีกแระ..คราวที่แล้วกระโดดมาจากเกาะฝั่งซีกโลกใต้..คราวนี้น่าจะมาจากเกาะฮอนชูทางซีกเหนือ..จากปากเซไม่มีรถไฟชินกันเซ็น Hikari ไป Hiroshima และ Fukuoka(Hakata) ครับ)

ปากเซมีโรงแรมดีๆไม่แพงให้เลือกมากมายครับ...เป็นโรงแรมขนาดกลางถึงเล็ก ความคิดส่วนตัว หากไปเที่ยวลาวใต้ปักหลักพักในปากเซจะดีกว่าครับ..เช้าไปเที่ยวเย็นกลับ..วันใหม่ไปเก็บเส้นทางอื่นๆ...ยกเว้นอยากจะได้บรรยากาศที่แปลกออกไปก็อาจจะนอนดอนโขง หรือ รีสอร์ตที่ตาดผาส้วมอีกซักคืน ในรูปคือโรงแรมปากเซครับ

คืนแรก NoomPK พักที่โรงแรมแสงอรุณอันเป็นโรงแรมยอดนิยมของคนไทย...ผมว่ามันโอเคครับ..คุ้มกับราคาคืนละ 600 บาท (แต่ NoomPK ดันไปจ่ายเป็นกีบ..เลยขาดทุนซะ)

แต่สำหรับพนักงานผมว่าพวกเค้าดูเฉยเมยมากๆครับ..หรือว่ามันเป็นธรรมดาของคนลาวที่ไม่ค่อยมีจริตมารยาเท่าใด...บริเวณล็อบบี้ของโรงแรมแสงอรุณครับ สำหรับทำเลให้ดูตามแผนที่รีวิว1 ครับ อยู่ติด Bank

ขึ้นไปดูห้องกันครับ..โทนสีดูออกหวานๆหน่อย สะอาดดีครับ

เดินขึ้นไปชมวิวเมืองปากเซบนดาดฟ้าดีกว่าครับ...ทำสนากีฬาย่อมๆได้นะนี่  

มองเห็นสะพานข้ามแม่น้ำโขง...สะพานมิตรภาพลาวญี่ปุ่น หากใครนั่งรถมาจากอุบลต้องผ่านสะพานนี้ครับ

มองเห็นโรงแรมจำปาสักพาเลซ ปีที่แล้วผมพักที่นี่ครับ...แต่ผมชอบแสงอรุณมากกว่า

กำลังมีการสร้างอาคารขนาดใหญ่หลายชั้น..ไม่รู้เป็นโรงแรมรึเปล่า

โรงแรมปากเซ..โรงแรมลานคำ(ป้ายเหลือง)

รู้สึกเหมือนมีใครยืนมองดูเรา?...

ไปทานอาหารเที่ยงที่โรงแรมลานคำฝั่งตรงข้าม..คนเยอะทีเดียว สั่งเฝอเนื้อ..เค้าใส่เนื้อเยอะมากๆจนทานไม่หมด...เอ..หรือเป็นเพราะ NoomPK หน้าตาดีผิดมะนุดมะนาจึงแถมมามากขนาดนั้น

มาเดินชมเมืองกันครับ...เมืองทันสมัยกว่าหลวงพระบาง แต่เงียบเหงากว่า(กลางวันแทบไม่เห็นนักท่องเที่ยว)

มีสมาคมเวียดนาม, สมาคมจีน...แต่ไม่ยักกะมีสมาคมไทยแฮะ...คาดเดาว่าลาวคงสนิทสนมกับจีนและเวียดนามช่วงสงครามเย็นที่เราสนิทสนมกับอเมริกา

วัดที่ปากเซนี่มีน้อยมาก..เทียบไม่ได้กับหลวงพระบางเลยครับ..นี่คือวัดที่ใหญ่ที่สุดในตัวเมือง..แต่ดูแล้วค่อนข้างใหม่

พญานาค..พุทธศาสนา..ลำน้ำโขง สามสิ่งที่แยกกันไม่ออก

หลังวัดติดแม่น้ำเซโดน

วัดนี้เป็นวิทยาลัยสงค์ของจำปาสักด้วยครับ

ศูนย์การค้าอันเงียบเหงา..ผู้คนไปตุ้มไปโฮมกันที่ตลาดดาวเฮืองกันหมด

ขนาดตลาดสดที่อยู่ข้างๆยังดูหงอยๆ

แถวนี้มีรถตู้ไปเขมรด้วยครับ..ผ่านทางสี่พันดอน

ถนนหนทางที่ปากเซนี่ดีมากๆครับ..สามารถทะลุถึงกันหมด เดินหน้าแล้วไม่ต้องถอยหลัง..เทียบกับปริมาณรถแล้ว..พื้นผิวถนนมีอย่างเหลือเฟือ..จนบางครั้งผมเผลอไปเดินกลางถนนทีเดียว

เช้าๆ..เย็นๆ สิ่งที่เห็นจนชินตาคือฝรั่งแบกเป้กลุ่มเล็ก สมาชิก 1-4 คนเดินหาที่พักในเมืองครับ อย่างที่บอกคือปากเซเหมาะที่จะปักหลักสำหรับการเที่ยวลาวใต้  

เคยถามฝรั่งแบกเป้ว่า..ทำไมพวกยูขี้เหนียวจังล่ะ..พักแต่โรงแรมถูกๆ..ทั้งๆที่รายได้พวกยูมันไม่ใช่น้อยๆ..อ๋อ พวกไอเที่ยวทีเป็นเดือนๆ..และได้ตั้งบัดเจ็ตรวมไว้เรียบร้อยแล้ว หากวันไหนเกินงบเฉลี่ยรายวันด้วยเหตุสุดวิสัย ก็ต้องไปชดเชยในวันถัดๆไป..ทางที่ดีให้ต่ำกว่าเข้าไว้เพื่อความยืดหยุ่นในวันหลังๆ  

ไปเที่ยวตลาดดาวเรืองซักหน่อยครับ..เป็นตลาดใหญ่และพลุกพล่านพอสมควร..รูปแรกคนที่ดูไฮโซน่ะ หน้าตาคล้ายๆดาราแม่ของนางเอกคนหนึ่ง..แต่คงไม่ใช่เพราะคุณป้าแกพูดภาษาลาว  

มีอาคารพาณิชย์ใม่ๆผุดขึ้นรอบๆตลาดดาวเฮือง..หากไม่ติดต่อราชการ ผู้คนไม่จำเป็นต้องเข้าเมือง..เอาของมาขายที่นี่ และซื้อของที่นี่กลับบ้าน (สังเกตตอนที่ผมนั่งรถไปจำปาสัก)

รถวีไอพี ไปเวียงจันทน์ครับ..สำนักงานก็อยู่ไกล้ๆปากแม่น้ำเซโดน...(ส่วนสถานีรถทัวร์ ปากเซ-เวียงจันทน์อยู่ที่หลักสองทางใต้ปากเซไกล้ๆตลาดดาวเฮือง ที่เดียวกับสถานี ปากเซ-อุบล ครับ

ไกล้ๆบริษัทรถวีไอพีดังกล่าวจะมีร้านอาหารที่ชุมนุมของเหล่าวัยรุ่นลาว..ลักษณะคล้ายๆลานเบียร์..เปิดเพลงยอดนิยมของไทยซะมากกว่า 90% ทั้งลูกทุ่ง เพื่อชิวิต สตริง ที่ฟังจนจะร้องได้คือ หนอนผีเสื้อ (หนูมิเตอร์) และ เพลงอะไรที่ร้องว่า ..บอกคนใหม่ของเธอ ให้เข้าใจ ว่าคนใจสลายโทรมาเพื่อยืนยัน...เดี๋ยวร้านนี้เปิด..เดี๋ยวร้านนั้นเปิด..เดี๋ยวร้านโน้นเปิด.