สวัสดีอีกครั้ง เป็นครั้งที่สองแล้ว ในสัปดาห์นี้ที่เราได้มาเจอกันอีกจ้าาาาาา
จะเจอมากเจอน้อยเราไม่เบื่อกนอยู่แล้วใช่มั้ยครับ....  

หากเบื่อผมแล้ว ก็อย่าเบื่อการบิน การเรียน การบ้าน การโรงแรม .....เอ่อ    

ที่จั่วหัวไว้ว่า ++ลุงหมี==ATR==ขอบฟ้า==รอยยิ้ม==น้องนก++
สืบเนื่องมาจากการไปแม่ฮ่องสอนคราวที่แล้ว
ซึ่งเป็นการบินกับเครื่องแห่งความฝัน ATR72

คราวนี้เราจะบินไปกับ น้องนก ครับ
ค่าตั๋วดูเหมือนจะเเพงกว่า TG ไปนิดนึง แต่ไม่เป็นไรครับ

ห ล ว ง ออกให้  8)

เราไปขึ้นเครื่องเลยดีกว่าครับ ป่ะะะะๆๆๆๆๆ  ;)

เส้นทางบินในวันนี้ คือ แม่ฮ่องสอน อ้อมเขาไปเชียงใหม่ ครับ
เส้นเหลืองคือเส้นทางขากลับครับ ส่วนสีม่วงคือขาไปตอนนั้นครับ  ;)

ก่อนอื่นเรารีบจัดการ โหลดกระเป๋าเลยครับ
วิ่งโร่ไปหาที่เคาท์เตอร์ที่ตั้งยู่ด้านล่างนะครับ
ซึ่งมองหาง่ายมาก เหลืองๆครับอยู่ใกล้ม่วงๆ กับฟ้าๆ

ตอนนั้น SGA เอาไปบินปายครับ เลยยกเลิกเส้นแม่ฮ่องสอนครับ
ช่วงนั้นนกแอร์ออกโปรอะไรซักอย่าง ที่เป็นโปรดูดอกบัวตองอ่ะครับ

แต่ที่เคาท์เตอร์มีโปรอะไรไม่รู้อ่านไม่ออก ช่วยอ่านให้ที ป้ายยาวๆน่ะ  

ได้บอร์ดดิ้งพาสมาแล้วครับ อะรก็ไม่รู้เต็มหน้าตักเลย
ขอเวลาจัให้เข้าระเบียบหน่อยนะครับ

นี่ก็ใกล้เวลาบอร์ดแล้ว ไม่ต้องกลัวนะครับ เหมือนมีอยู่ไม่กี่เกทเอง ไม่หลงแน่

ขอปาดตัวเองหน่อย

อ้อ เห็น....ตั๋วแล้ว ขอขอบคุณ ลุง ZOOM แล้วก็พนักงานนกนะครับ
ที่ตามใบเสร็จให้นะครับ ขอบคุณมาก  

ได้เวลาบอร์ดแล้วครับ
ที่เห็นนี่ นิฮง ครับ มากันทั้งครอบครัว พูดภาษาญี่ปุ่นกันโช้งเช้งเลย
น่ารักดีครับ มีแอบถ่ายภาพเรียงแถวหน้าเครื่องด้วย

เห็นแล้ว เจ้านกฮัมมิ่งเบิด เขียวปี๋อยู่ด้านหน้า จ๊าบมาก
นกตัวนี้เคยตกเป็นของ พี่หางม่วงมา่ก่อน นามพระราชทาน "ลำปาง"
ทะเบียน HS-TRA ครับ ทุกคนเดินขึ้นเครื่องอย่างช้าๆ ไม่รีบครับ

ไฟล์ทนี้บินสบายจริงๆ พวกเราบินยิ้ม (เค้าว่างั้นนะ)  

น้องนกเขียวสดเต็มตัวครับ

แอร๊ยยย ...ใครน่ะ ออกไปเ๊ด๊ จะถ่ายรูป  

มุมบังคับ เขียวมาก มองไปนี่หน้าเขียวเลย แสบตา....
ตอนถ่ายมุมนี้ ต้องตั้งสติให้มั่น

มิเช่นนั้น อาจตากหงาย v.(หงายหลัง) ได้ง่ายๆ
เพราะบันไดเล็กจิ๊ดนึง แต่ก็ยังไม่เล็กเท่า SGA ที่เหมือนบันไดขึ้นสปีดโบท  

รอยยิ้มและการทักทายผู้โดยสาร

สำหรับแม่นกคนนี้ ผมยกให้ร้อยห้าสิบเลย
ไหว้ได้สวยงาม มากกกครับ เหมือนนางงามเลยครับ

สวัสดีแบบไทย ก้าวไกลไปทั่วโลก (ขนาดนั้นเลยเร๋อ   )

อ้อ ....คุณป้าคนนี้คงประทับใจกับการต้อนรับนะครับ
ผมเองชอบการสวัสดีที่สุดเลย


เชื่อป่ะเวลาขึ้นเครื่องผมชอบ ยกมือไหว้ตอบ พนักงานต้อนรับครับ
มีครั้งนึงผมไหว้เค้าก่อนเลย ชอบๆๆ  

มาดูที่นั่งของเราครับ  เอ๊ย...ไม่สิของชาวบ้านเค้า
ผมนั่งริมหน้าต่างครับ เบาะนั่งสบาย ครับ

ผ้ารองหัว ก็เป็นลายโฆษณา 738 ละลานตาสุดๆ  

ปิดประตูเครื่องปุ๊บ เครื่องก็ออกทันที
ความสุขก็เิกิดขึ้นทันที สวรรค์รำไร ได้บินแล้วววว  

สงสารแอร์ครับปิดประตูเอง ยกบันไดเอง ทำทุกอย่างเอง
แล้วมีคนเดียวด้วย คงเหนื่อย คงเหงานะครับ

(ถ้าผมมีสายการบินเองนะ จะเอาแอร์ที่อู้งาน
มาบินกะ ATR72 ให้เข็ดทำเองยกเองอยู่คนเดียว จะได้ไม่เมาท์ ผดส.ได้)

เสียงหวึ่งๆ ช่างยวนใจยิ่งนัก
ในช่วงนี้ คุณนก(หน้าคล้ายกบเสาวนิตย์) มั้ง..(วัยรุ่นที่นั่งข้างหลังแซวเบาๆ)
ก็ทำหน้าที่ขายของครับ ขายความปลอดภัยให้ผู้โดยสาร ด้วยการสวมหน้ากากให้ดู
แต่ชูชีพไม่มีนะครับ เพราะใช้เบาะ กอดแล้วตีขา พั่บๆ

ระหว่าง โม่ไป เครื่งอก็ค่อยๆคลาน ต้วมเตี้ยมออกไป จากลาน ไปหารันเวย์
ที่สำคัญไม่ง้อ รถดันด้วยน๊า เค้ากลับตัวเองได้ด้วยตัวเอง (งงม๊ะ)  

โทดทีผมว่าไม่ใช่หน้ากากนะ เป็นเข็มขัดตะหาก
ลืมไป เหมือนมีคนบอกว่า เจ้านี่บินไม่สูง ไม่มีหน้ากาก(ไม่แน่ใจนะ) ใครรู้บอกทีครับ  


ว่าแล้วเธอก็เข้าไปหลบ ตรงซอกหลังค๊อกพิศม์ ครับ คงอายผม ๕๕๕...

เคบินทร์ ครู ภีแพร์ ฟอร์ เทธ อ้อฟย์......บื้ดส์

มากลับตัวกลับใจที่รันเวย์ฝั่งหน้าผานะครับ
ใครๆก็รู้ว่ามาแม่ฮ่องสอนขึ้นลงทางเดียว



ไปละน๊าาาา น้อง.............

ลอยแล้ว ผมนั่งใกล้เครื่องมากครับ
ทั้งเสียงใบพัด ทั้งเครื่องที่ลอยขึ้นช้า

เชื่อป่ะเหมือนผมได้ขึ้นสวรรคาลัยเลยล่ะครับ
(แอบสังเกตว่ามันไม่เชิดหัวมากนะครับ) เลยไม่หวาดเสียวเท่าใดนัก

บินผ่ากลางเมือง แม่ฮ่องสอนเลย
เห็นหนองน้ำหน้าวดจองกลางด้วย เมื่อคืนยังไปเดินมาอยู่เลย
การมาเหยียบ แม่ฮ่องสอน ครั้งแรกในชีวิต
ถึงคราวต้องลาจากแล้วครับ


บินไปน๊า อย่าตกล่ะ (แอบลุ้นอยู่)  

พระธาตุดอยกองมูครับ
กิจกรรมของพวกเราอย่างนึงคือ การดักดูเครื่องบินมาขึ้นๆลงๆ จากบนพระธาตุครับ
ผมเห็นทุกคนตื่นเต้นมากเวลาเครื่องมา เสียงใบพัดอันคุ้นเคย ทให้ผมเห็นมันก่อนใคร


จากที่เราเป็นคนดู เรากลับมาอยู่บนเครื่องให้คนอื่นดูมั่ง ...ดูให้เต็มตาครับพี่น้อง

ไต่เพดานปั๊บ ก็รีบตีโค้งออกอ่าวไทยเลยครับ

อูย...ลืมไป โค้งขวาไปหางดง ทันที
ระหว่างทาง ผ่านภูเขาน้อยใหญ่ เห็นเส้นทางคดเคี้ยว นึกถึงถ้าเรามารถอาจจะ อ๊อก ได้  

แต่ก็เตรียมใจไว้แล้วเพราะ อีกเดือนถัดมา (กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑) ต้องมากับรถ ม.ศิลปากร    

มาคุ้ยของหน้ากระเป๋าที่นั่งดีกว่า

ก็ไม่มีไรมาก(จริงเหรอ)
เท่าที่เห็นก็มีถุงโฮก คู่มือกาญจนาพร (ปลอดภัย)  
หนังสือจิ๊บๆ แล้วก็ใบขายของ เอ๊ะ แอบมีหนังสือไรอ่ะ...

น้องนก ที่หน้าปก จิ๊บๆ
ดูเธอเส้กสี้ เหมือนอิม อชิตะเลย


แฮ่......  

ดีใจจัง พึ่งเคยใส่ อีโมชั่น อย่างอื่น (พึ่งรู้ โง่มานาน)  

บินมาถึงไหนแล้วเนี่ยะ คนข้างหลังเค้าบอกว่าใกล้ถึงแล้วนะ...

เดินสำรวจดีกว่า ลองเข้าห้องน้ำดูดิ

เอ้า...เครื่องจะแลนด์แล้ว ต้องกลับมาโดยด่วน
งั้นถ่ายประตูฉุกเฉินละกัน

ผมไม่แนใจนะว่า ที่นั่งตรงนั้นจะเหยียดขาได้ไกลกว่าที่นั่งอยู่หรือไม่  

อ้าววว...วันนี้ลงทางทิศใต้ครับ
(แอบเสียใจนึกว่าจะลงทาง มช.ซะหน่อย)


ข้างล่างนี่น่าจะแถวไนท์ซาฟารี นะครับ

เห็นสนามบนเชียงใหม่แล้วครับ
(ที่ิจริงเห็นตั้งแต่รูปที่แล้วละล่ะ)



หักโค้งซ้ายเต็มที่ ทำเป็นเครื่องผึ้งน้อยไปได้

หักปักหัวปำเลยนะครับ

เครื่องรุ่นนี้ ไม่ได้เอาตูดลงเหมือนเครื่องใหญ่นะครับ
ใกล้ถึงแล้วครับ อยู่แถวหางดงแล้วครับ

กับปิตัน นี่เก่งจริงๆ

ดิ่งลงไปเลย เครื่องหน้าปักมากๆๆ

เสียวๆๆ เริ่มเห็นบ้านผู้คนชัดขึ้นแล้ว

ผ่านบิ๊กซีหางดง (ฐานที่มั่นของ ตายุ่งเค้า)
ว่ากันว่าเป็นบิ๊กซีที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือนะครับ

ลานจอดรถจะเห็นเครื่องชัดนะครับ
แต่สู้สะพานลอยไม่ได้ เสียแค่มันเปลี่ยวเท่านั้นเวลากลางคืน

เข้าเขตสนามบินแล้วครับ ลุ้นๆหน่อย
ว่าจะลงแรงป่าว....

(สังเกตหัวก็ยังปักลงอยู่นะครับ)  

แตะแล้วจ้าาาาาาาาา

ลงนิ่มมากครับ
กัปตันภูธเนศ หงษ์มานพ เก่งมากครับ ปรบมือให้หน่อยเร้วววว

อูยย......


ถ้าเครื่องบินน๊อตหลุดสักสองสามตัวจะเป็นอะไรมั้ย.....

ได้เวลาลุกแล้วครับ

คุณนกกบเสาวนิตย์ ยืนพนมมือไหว้อย่างสวยงามราวกับเป็นการส่งทุกคน
หลังจากไปถึงสวรรค์ กัน สำหรับผม มันเป็นวิมานลอยฟ้าได้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องอะไร

(ประโยคข้างบนมันแม่งๆเนอะ)