สวัสดีอีกครั้งนะครับ ห่างหายจากบอร์ดไปนานมากกกก  กลับเข้ามาแวะเวียนอีกครั้งก็ได้พบความแปลกใหม่ของหน้าเวปที่ไม่ค่อยจะคุ้นตาเท่าไหร่  แต่พอได้อ่านรีวิวหลาย ๆ รีวิวแล้ว...ถึงจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร ก็ยังรู้สึกถึงบรรยากาศที่แสนอบอุ่นของเพื่อนร่วมเวปเหมือนเดิมอยู่นะ  

และเช่นเดิมเหมือนทุกครั้งที่เข้ามาแวะเวียนในบอร์ด   วันนี้ก็คงได้มีโอกาสรีวิวการเดินทางที่จะเรียกได้ว่า "มีความสุข" ที่สุดในรอบสองสามปีที่ผ่านมา...นั่นคือทริปทัวร์ล่องใต้แบบ long trip (8 วัน เนี่ย ถือว่า long trip สุดสุดแล้วสำหรับชีวิตของข้าราชการคนหนึ่ง ในเมืองที่เรียกว่าสุดจะกันดารที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศนะ...)  ซึ่งเป็นที่มาของการได้พักผ่อนยาว ๆ นั่งเครื่อง นั่งรถ นั่งเรือ ชมวิวทิวทัศน์ของภาคใต้  พูดคุยไปกินไปกับเพื่อน ๆ ที่รู้ใจ  ในขณะที่เป็นช่วงเวลา "ฮาละก้าย" ชีวิตราชการเต็มที่ ...

เล่าที่มาก่อนนะครับ....อาจฟังดูน้ำเน่าไปหน่อยนะ     แบบว่า...อยากเล่าน่ะ

ผมและเพื่อน ๆ ร่วมทริป ต่างเป็นบุคคลต่างถิ่นที่มาทำงานอยู่ที่ที่เดียวกัน สนิทสนมกันดี  ในสมัยที่ "ปาย" ยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวไทยเท่าไหร่   ผ่านไปเป็นเวลา 4 ปีแล้ว...ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงชีวิตของแต่ละคน  คนหนึ่งย้ายกลับไปทำงานอยู่บ้านเกิดที่นครศรีธรรมราช  หนึ่งคนไปเรียนต่อที่ กทม  ส่วนตัวผมก็มีอันต้องย้ายสถานที่ทำงาน แม้จะอยู่ในจังหวัดเดิม แต่การเดินทางที่แสนลำบากจากแม่สะเรียงไปปาย มันก็ไม่ต่างจากอยู่คนละจังหวัดเลย เพราะต้องใช่เวลาอย่างน้อยก็ 6 ชม!!!   เหลือเจ้าหมูอ้วนของกลุ่ม ที่ยังคงสิงสถิตย์อยู่คู่อำเภอปายต่อไป  ในขณะที่วันนี้ไม่ค่อยมีใครไม่รู้จักปายซะแล้ว

แต่ทุกๆปี ก็ยังอุตส่าห์นัดรวมตัวกันไปเที่ยวนะครับ ปีละครั้งสองครั้งตามแต่เวลาจะอำนวย ส่วนใหญ่จะเน้นการไปเที่ยวทะเลด้วยกันซะส่วนใหญ่ตามประสา "คนไม่ค่อยเจอทะเล"   แต่มักเป็นทริปสั้น ๆ เสมอ...

และแล้วในปีนี้ ปีที่ทุกคนเกิดอาการเบื่อหน่ายการทำงานขึ้นมา  ถึงขั้นที่รายหนึ่งลาออกจากราชการ  รายหนึ่งเซ็งสุดสุดกับชีวิตการเรียน และผมที่สุดเซ็งกับบรรยากาศการทำงานในสถานที่ทำงานใหม่จนอยากลาออกตามไปด้วยอีกคน  ก้อมีคนถามว่า "ปีนี้ไปเที่ยวไหนดี..."   จึงเป็นที่มาของการถกเถียงกันในกลุ่มว่า เออ ไปไหนกันดี แบบว่า...พักผ่อนกายพักผ่อนใจ  พูดคุยให้กำลังใจแบบเพื่อนรู้ใจไปด้วย

เดิมทีเริ่มแรก พวกเรากะจะไปแค่ทัวร์ snorkle ที่เกาะสุรินทร์อย่างเดียวเท่านั้น ไปๆมาๆ ทัวร์ก็ค่อยๆลากยาวไปเรื่อย  ๆ   สุดท้ายก็เลยได้ทัวร์ยาว ๆ ขับรถชมวิวไปด้วยในแบบที่ทุกคนต้องการ  โดยอาศัยรถยนต์ส่วนตัวของเพื่อนผมที่ขับมาสมทบจากนครศรีธรรมราชอีกที  

โปรแกรมทัวร์ของพวกเรานะครับ   

วันแรก - เดินทางจากเชียงใหม่ด้วยสายการบิน thai air asia (ที่จองมาด้วยราคาถูกสุดแล้วที่จะหาได้) ไปต่อเครื่องที่สุวรรณภูมิ แล้วเดินทางต่อไปยังภูเก็ต  จากนั้นเหมารถตู้จากสนามบินภูเก็ตไปยังจังหวัดพังงา ซึ่งเพื่อนผมที่อยู่นครฯ และแฟนสาว  ขับรถไปรอสมทบแล้ว
วันที่สอง - ทัวร์อ่าวพังงาครึ่งวัน  ตอนเย็นขับรถไปเที่ยวอ่าวท้ายเหมือง (นึกว่าจะใกล้ ก็...ไม่ใกล้เอาซะเล้ย)
วันที่สาม - ขับรถจากพังงาไปคุระบุรี เพื่อขึ้นเรือไปยังหมู่เกาะสุรินทร์  
วันที่สี่ - ดำๆๆๆๆ ว่าย ๆๆๆๆ  อยู่แถวๆเกาะสุรินทร์
วันที่ห้า - นั่งเรือกลับจากหมู่เกาะสุรินทร์  ขับรถจากคุระบุรีไปนอนที่เขาหลัก  ตอนเย็นผมนึกคึกอะไรไม่รู้ชวนขับรถย้อนไปกินอาหารเย็นที่ "บ้านน้ำเค็ม"  กลายเป็นทัวร์ย้อนรอยสึนามิสมัยที่ผมลงไปช่วยชันสูตรศพเมื่อเกือบสี่ปีก่อนไปซะได้
วันที่หก - ขับรถจากเขาหลัก ไปเที่ยวและพักที่เขื่อนเชี่ยวหลาน  ตามรอย "ศรีริต้า"
วันที่เจ็ด - ออกจากเชี่ยวหลานตอนบ่าย ขับรถไปนอนที่ตัวเมืองสุราษฎร์ธานี   กินเที่ยวแถวซอยศาลเจ้า (ยังจะมีใครจำรีวิวก่อนหน้านี้ได้เปล่า ก็ไปเดินซอยศาลเจ้า...แบบว่าติดใจ "โล่งโต้ง")
วันที่แปด - เดินทางจากสุราษฎร์ธานีด้วยสายการบิน thai air asia ต่อเครื่องที่สุวรรณภูมิเพื่อกลับเชียงใหม่

ฝอยมาตั้งนาน....แต่โดยส่วนตัว ยอมรับว่ารอคอยวันเวลาที่พร้อมหน้ากันนะครับ ผมและเพื่อน ๆ พร้อมผู้ติดตามรวม 8 คน กับ 8 วันในการเดินทาง...สุดท้าย ...ไม่ว่าจะโดนพายุถล่มในวันที่เดินทางถึงเกาะสุรินทร์ยังไง เหนื่อยเครียด มีทะเลาะงอนกันระหว่างทางบ้าง  แต่การเดินทางในแบบทัวร์ประหยัดที่รอยคอยมาหลายเดือน  ที่สุดก็คือความประทับใจที่ทุกๆคนในกลุ่มไม่มีวันลืม  ...

เริ่มต้น วันเดินทางวันแรก   ผมขับรถจากแม่สะเรียงไปสมทบกับเพื่อนที่อยู่ปาย  เพื่อไปเช็คอินที่สนามบินเชียงใหม่แต่เช้า เพราะต้องเดินทางด้วยเที่ยวบิน FD 3233 ซึ่งเป็นเที่ยวบิน air asia เที่ยวแรกของวัน  เช้าวันนี้ ที่สนามบินยังไม่ค่อยคึกคักเท่าไหร่

ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนไม่ค่อยคึกคักเท่ากับช่วงไฮซีซัน  แต่ไฟลท์นี้ผู้โดยสารเกือบเต็มลำครับ  

ตอนที่เดินผ่านงวงช้าง...เข้าไปในตัวเครื่อง  ก็ต้องรู้สึกตื่นเต้น เพราะว่าวันนี้ ผมจะได้นั่ง A320 เป็นครั้งแรก    

และด้วยกฏข้อบังคับการบินที่เข้มงวดมากขึ้น (หรือเปล่า? ทำให้รู้สึกไม่กล้าถ่ายภาพขณะเครื่องทำการ take off ได้  จึงขอตัดภาพขณะบินอยู่เหนือน่านฟ้าเชียงใหม่-ลำพูนซะเลย  ...มาถึงวันนี้ ท้องฟ้าที่เชียงใหม่กลับมาสดในขึ้นอีกครั้ง  หลังจากการเผาป่าของชาวบ้าน (ต้องเข้าใจ  นั่นถือวิถีชีวิตของเค้า) ทำให้เดี๋ยวนี้มี "ฤดูหมอกควัน" เป็นฤดูที่สี่ของภาคเหนือทั้งภาคไปซะแล้ว   อาจด้วยเพราะเข้าฤดูฝนด้วยมั้งถึงทำให้หมอกควันเบาบางลง แต่ถูกแทนที่ด้วยเมฆฝนแทน

ผ่านไปร่วมชั่วโมงบนท้องฟ้า  ผ่านก้อนเมฆนับร้อยพันลูก ผมเพิ่งมาสังเกตุว่า Boeing 737 กับ A 320 มีข้อแตกต่างกันอยู่ที่ปีกนี่เอง...ทุกครั้งที่ถ่ายรูปเห็นปีก จะมีสีแดงที่ปลายปีกตัดกับสีท้องฟ้า ดูแปลกตาไปอีกแบบนะ ...เอ๊ะ หรือว่าผมคิดมากไป

สุดท้ายก็บินผ่านน่านฟ้าของกรุงเทพมหานครเข้าสู่อ่าวไทย...ทำไมไม่เลยไปถึงภูเก็ตละครับ...ขี้เกียจต่อเครื่องแล้ว  แล้วกลับลำพร้อมกับลดระดับเพื่อแลนดิ้งสู่ทาอากาศยานสุวรรณภูมิ

และแล้ว...ก็ถึงสถานที่ที่มีปัญหามากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ  ...ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ  

บรรยากาศในอาคาร  ไม่ต่างกับที่เชียงใหม่  ถึงแม้จำนวนผู้คนจะมากกว่าโดยเฉพาะชาวต่างชาติ  แต่ก็ดูไม่คึกคักเท่าที่ควร ทั้งที่เป็นวันเสาร์แท้ ๆ ที่แปลกอีกอย่างก็ตรงที่เค้าน์เตอร์เช็คอินของ air asia ...โล่งอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน  หลังจากไม่ได้นั่งเครื่องลงสุวรรณภูมิมานาน...  เดี๋ยวนี้การเช็คอินเที่ยวบินภายในประเทศเค้าใช้เคาน์เตอร์เช็คอินรวมกันเลยเหรอ?

คราวนี้เราเดินทางไปภูเก็ตด้วยเที่ยวบิน FD3035 ซึ่งได้เดินเข้าเครื่องผ่านงวงเลยละ..เป็นอะไรที่ดีใจมากมาย เพราะไม่ค่อยชอบการนั่งรถไปขึ้นเครื่องเท่าไหร่ แบบว่าเสียเวลา แล้วก็นะ... เที่ยวบินบ่ายๆก็เป็นอะไรที่ชักจะเริ่มดีเลย์ไปเรื่อย ๆ    ...และก็ตามคาดครับ...ขณะที่นั่งรอหน้า Gate B4 ก็ได้รับข่าวดีว่า...ดีเลย์ค่ะ   ตอนนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว เพราะว่าจะต้องนั่งรถเหมาต่อไปที่พังงาอีก ถ้าดีเลย์มากกว่านี้กลัวว่าจะถึงค่ำไปเลย

สุดท้ายก็ดีเลย์ไปหนึ่งชั่วโมง ซึ่งก็โอเคครับ  โชคดีที่ไม่เจอจราจรที่คับคั่ง จึงไม่ค่อยเสียเวลาไปกับการรอเครื่องเทคออฟที่แท็กซี่เวย์...และด้วยกฏข้อบังคับการบิน....(บ่นๆๆๆ) ....ช่างเหอะ...ตัดภาพมาที่บินขึ้นไปเลยละกัน  

หนึ่งชั่วโมงกับการแอบงีบเอาแรง  ผมถูกสะกิดให้ตื่นขึ้นมาดูวิวด้านนอกอีกครั้ง  ...ผมว่าการแลนดิ้งลงที่ท่าอากาศยานภูเก็ตเป็นอะไรที่คลาสสิคและสวยงามมาก   โดยเฉพาะในขณะที่บินอยู่เหนืออ่าวพังงาเนี่ยแหละ  เพราะว่าเกาะแก่งมันช่างมากมาย เวลามองจากด้านบนจะดูรูปร่างแปลกตา  ที่สำคัญ หากสังเกตุดี ๆ ก็จะเห็นเกาะปันหยีในมุมสูง...ก่อนที่จะได้ไปเหยียบจริงๆในวันพรุ่งนี้...  แล้วภูเขาแต่ละลูกก็เขียวขจีจริงๆ ...ทำยังกับไม่เคยเห็นภูเขาเนอะ

สิ่งที่แปลกอย่างหนึ่ง (เมื่อเทียบกับการเดินทางมาภูเก็ตครั้งก่อน) คือคราวนี้เครื่องบินไม่ได้บินผ่านตัวเกาะภูเก็ตแล้วหันลำเพื่อแลนดิ้งจากทะเลด้านอันดามัน  แต่แลนดิ้งจากทางด้านอ่าวพังงาแทน

และแล้วก็ถึงท่าอากาศยานที่มีปัญหาน้อยกว่าสุวรรณภูมิ (หรือไม่มีเลย)...ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต....สนามบินที่จิ๋วแต่แจ๋ว...ชอบมากกว่าที่เชียงใหม่อีกนะเนี่ย  วันนี้ ฟ้าแจ่มมากกกกกก

หลังจากรับข้าวของได้ครบแล้ว  ก็ได้เวลาเดินทางต่อไปยังจังหวัดพังงาต่อไปอีก  ซึ่งผมได้ติดต่อรถตู้เหมาที่ท่าอากาศยานไว้ก่อนหน้านี้แล้ว  อัตราค่าโดยสารจากสนามบินภูเก็ต-พังงา (อ่าวพังงา) รถลีมูซีน สำหรับผู้โดยสารไม่เกิน 5 คน ราคาเหมาประมาณ 1,200 บาท  หรือรถตู้ สำหรับผู้โดยสารตั้งแต่ 5-10 คน ราคาเหมาประมาณ 1,800 ซึ่งก็ดูราคาสมเหตุสมผลกว่าที่คิด เพราะจากสนามบินภูเก็ตไปที่พังงา ใช้เวลาเดินทางราวๆ หนึ่งชั่วโมงครึ่งโดยประมาณ   อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะเดินทางมาเพียง 5 คน แต่ด้วยเหตุที่ 2 ใน 5 คนมีน้ำหนักตัวไม่ต่ำกว่า 80 โล (พิจารณาเอาเอง โดยที่คนหนึ่งหนักแค่ 100 นิด ๆ นะ)  ดังนั้น การนั่งรถตู้คงจะสมเหตุสมผลสำหรับพวกเรานะ ...อย่าคิดมาก

ขอสารภาพตรง ๆ ว่า ตอนแรกที่หาที่พักในตัวพังงา เป็นอะไรที่หายากยิ่งกว่าหาที่พักแถวแม่ฮ่องสอนซะอีก ...ขอมูลที่พักพังงาใน internet ส่วนใหญ่ก็มักจะเน้นแถว ๆ เขาหลักหรือคุระบุรีมากกว่า  สุดท้ายก็ได้ที่พักที่ พังงา เบย์ รีสอร์ท ซึ่งว่ากันว่าเก่ามาก ๆ  จึงไม่ได้คาดหวังอะไร  สำหรับที่พักราคาไม่ถึงพันบาท  ทราบแต่ว่าอยู่แถวอ่าวพังงา...ซึ่งเป็นปากน้ำที่มีแต่ป่าโกงกางอะไรทำนองนี้  แถมตอนที่ไปเช็คอินที่เคาน์เตอร์โรงแรม ก็เออ...รู้สึกว่าเก่านะ...แถมได้ที่พักชั้นสี่อาคาร "เก่า" อีก ก็ยิ่งรู้สึกว่าเก่าไปใหญ่  

แต่คุณพระช่วย...พอเปิดเข้าไปในห้อง ซึ่งก็เก่าอีกนั่นแหละ...และเมื่อเดินออกไปนอกระเบียง  ก็พบกับ...วิวทิวทัศน์จากระเบียงห้องอย่างนี้....

วันที่สองของการเดินทาง  ตามประสาของคนชอบถ่ายรูป (แต่ไม่สวย...เลยต้องจิ๊กรูปของเพื่อนมาลงแทน)  การตื่นเช้า ๆ มาชมวิวทิวทัศน์ที่หน้าระเบียง ถ่ายรูปไปด้วย  มันเป็นอะไรที่มีความสุขมาก ๆ ...สุดท้ายก็ได้เฝ้าชมพระอาทิตย์ขึ้น และในขณะที่รอ...เราก็ได้มีโอกาสคิด และทบทวนความรู้สึกบางอย่างที่สับสนในชีวิตบางอย่างได้ง่ายขึ้นเช่นกัน

เป็นเรื่องปกติสำหรับแขกที่มาพักที่นี่  ที่ตอนเช้าๆ จะได้ยินเสียงเรือหางยาวซึ่งเป็นเรือนำเที่ยวอ่าวพังงาแล่นผ่านที่นี่  ขณะเดียวที่โรงแรมก็มีท่าเรือเล็ก ๆ อยู่ใกล้ ๆ สำหรับแขกที่พักที่สนใจจะเที่ยวชมอ่าวพังงา ...ซึ่งเป็นโปรแกรมหลักวันนี้ของพวกเรา

หลังจากทานอาหารเช้าที่โรงแรม  ประมาณเก้าโมงก็ได้เวลานั่งเรือชมอ่าวพังงา  สำหรับการเที่ยวชมอ่าวพังงามีทั้งทัวร์ครึ่งวันและเต็มวัน แบบราคาแพ็คเกจต่อหัวก็มี  สำหรับพวกผมใช้แบบเหมาเดินทางชม 6 จุด 3 ชั่วโมง  สนนราคาอยู่ที่ 1500 บาทต่อเรือหนึ่งลำ  เป็นเรือหางยาวแบบมีหลังคา แถมอุปกรณ์เสื้อชูชีพให้พร้อม  จุดหลัก ๆ ที่จะเดินทางคือ ถ้ำลอด เขาตะปู และเกาะปันหยี

ผ่านโรงแรมที่เราพัก ซึ่ง...ดูไปดูมา "สวยว่ะ"   รู้สึกถูกหวยโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนครั้งที่ไปเที่ยวเกาะกระดาน ตรัง แบบ...ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน  ลืมบอกไปที่พักคืนละ 850 บาท  ที่น่าดีใจกว่านั้น...มีบัตรข้าราชการได้ส่วนลดอีก...ถูกคุ้มไปกันใหญ่

ถ้ำลอด ..เป็นจุดหลักจุดแรกที่ได้มาแวะ  ซึ่งก็พาเรือแล่นลอดผ่านเข้าไปให้มีกิจกรรมพอเป็นพิธี...แค่นี้...แต่ก็สวยดี  

เกาะตะปู หรือที่ฝรั่งรู้จักกันในนามเกาะเจมส์ บอนด์ เพราะเป็นโลเกชั่นของหนังเจมส์ บอนด์ ตอน "Dr.No" (ป้าที่ขายของบอกมา ส่วนตัวไม่รู้หรอก) ต้องเสียค่าเหยียบแผ่นดินประมาณคนละ 30 บาท แต่ว่าไม่ได้ไปเหยียบบนเกาะตะปูนะ ไปเหยียบบนเกาะอะไรไม่รู้ที่มี "เขาพิงกัน" อีกที  ซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ ที่มีร้านขายของเต็มไปหมด  และ...เป็นสถานที่ที่คนเยอะมากกกกกก  เดินกันแทบจะเหยียบกันตาย แล้วแย่งมุมถ่ายรูปกันสุดสุด  

สุดท้ายก่อนกลับโรงแรม ...เกาะปันหยี...ชุมชนชาวมุสลิม ที่ทุกทัวร์ต้องแวะมาเที่ยว  ต่างจากที่คิดไว้มากเลยว่าจะต้องเป็นบ้านทรงเก่าๆ แบบชาวมุสลิมพัก  ปรากฏว่าบางท่าเรือทำเป็นเรือนไทยซะสวยไปเลย ...ผมว่าไม่แปลกหรอก...ก็เหมือนกับปายที่นักท่องเที่ยวบางคนเข้าใจว่าจะเป็นเมืองเงียบ ๆ บ้านทรงไตโบราณเก่า ๆ ที่ไหนได้ ตอนนี้กลายเป็นตึก ถนนคนเดินก็ยังมีคนพูดประชด (แต่จริง) ว่า...ถนนข้าวสารดีๆเนี่ยเอง

เห็นข้างนอกเงียบๆยังงี้เหอะ พอเดินเข้าไปข้างใน โอ้วววว  นึกว่าตลาดนัดเลยนะนั่น  

เรื่องตลกก็คือ..ขณะที่เดินชมของฝากบนเกาะ  ก็เหลือบไปเห็นของฝากจากเกาะปันหยีชิ้นหนึ่ง  ซึ่ง...คุ้นตามาก  เพราะว่ามัน "เมด อิน เชียงใหม่" นี่หว่า...นับว่าเป็นของฝากที่เดินทางมาไกลมาก   อย่างไรก็ตาม  ก็ยังมีของน่าซื้ออะไรหลายอย่างที่เกาะ  ไม่ว่าจะเป็นของทะเลแปรรูปทั้งหลาย ผ้าบาติก หอยมุข เป็นต้น...ของฝากต่างๆเหล่านี้จึงเสร็จผีช็อปปิ้งที่มาเที่ยวกับพวกผมด้วย ละลายทรัพย์ไปหลายบาทเลย เหอะๆ  ...ที่มหัศจรรย์ใจมาก ๆ อย่างหนึ่ง คือ ไอศครีมวอลล์แม็กนั่ม ที่นี่ราคา 65 บาท !!!! กำลังร้อน ๆ อยากจะกินไอศครีมซักหน่อย ก็เลยหายร้อนไปเลย ...