สวัสดีอีกครั้งครับ

หลังจากที่เราได้พักผ่อนกันแล้ว ที่นี้ก็ต้องถึงเวลากลับบ้านกันเสียที

คราวนี้จะขอนำรีวิวการเดินทางขากลับมาให้ชมกันครับ




ป.ล. สำหรับท่านใดที่ยังไม่ได้ไปดูรีวิวกินลมชมวิวโรงแรมที่สมุย เชิญได้ตามลิงค์นี้ครับ
http://www.hflight.net/forum/m-1210569256/s-0/

แต่ก่อนอื่นต้องขอกล่าวก่อนว่า รีวิวขาไปนั้นไม่ได้ถ่ายภาพมานะครับ

เพราะเป็นการเดินทางช่วงกลางคืนในวันที่ 2 พ.ค. 51 เที่ยวเวลา 19.30 น. กับรถ VIP 24 ที่นั่ง ของ บ.ขนส่ง จำกัด ซึ่งต้องไปขึ้นรถที่สถานีขนส่งสายใต้(ใหม่กว่า) แต่ก็ดันมีฝนตกลงมาอีก ทำให้ไม่สะดวกสำหรับการถ่ายภาพมาฝากครับ

ส่วนค่าโดยสารนั้นจะตกอยู่ที่ 840 บาท แล้วจะต้องเสียค่าเรือเฟอรี่ อีก 130 บาท ต่างนะครับ
แต่ตั๋วเรือนั้นเราสามารถซื้อได้ที่เคาเตอร์ ขายตั๋วรถ VIP หรือจะซื้อกับพนักงานบริการประจำรถที่เรานั่งอยู่ก็ได้
คือเมื่อถึงที่ท่าเรือดอนสักแล้วพนักงานเขาจะไปซื้อตั๋วเรือมาให้เราเองนะครับโดยไม่เสียค่าธรรมเนียมใดๆ เลย อันนี้เป็นบริการที่พนักงานมีให้กับผู้โดยสารครับ


ฉะนั้นจึงขอตัดมาที่ท่าเรือดอนสักกันเลยนะครับ
ขณะนี้ผู้โดยสารกำลังรอรอบของเรือเฟอรี่นะครับ ครั้งได้ไปเรือรอบ 6.30 น. แต่รถที่เรานั่งนั้นมาถึงที่นี่ตั้งแต่ 6 โมงเช้าแล้วอ่ะครับ บรรยากาศจึงมืดๆ อย่างที่เห็นครับ

พอได้เวลาทุกคนก็ลงเรือโดยสมัครใจ    รวมทั้งรถ โดยรถสารด้วยครับ

สำหรับผู้โดยสารที่มากับ บ.ขนส่ง จำกัด จะได้ใช้บริการเรือเฟอรี่กับ บ. ราชาเฟอรี่ ครับ

สภาพท่าเรือเฟอรี่ครับ เก่าดีไหม

เรื่อเริ่มเคลื่อนออกมาจากท่าเรือดอนสักแล้ว ครับ

ส่วนเรือที่เห็นไกลๆ นั้น เป็นเรือที่จะไปเกาะพงันครับ

ส่วนนี่ก็ดาดฟ้าเรือมีที่นั่งแบบ Open air หันหน้าไปทางหัวเรือครับ ส่วนปล่องควันเรือจะอยู่ทางด้านหลัง

เรือนี้มี 3 ชั้นนะครับ ชั้นแรกจะเป็นส่วนที่บรรทุกรถประเภทต่างๆ ชั้นสองจะเป็นส่วนที่นั่งปรับอากาศ

แสงแรกของวันที่ 3 พ.ค. 51 ขณะโดยสารเรือเฟอรี่

แล้วก็ถึงเวลาเข้าเรื่องขากลับซะที เดี๋ยวท่านๆ ที่เข้ามาจะตกซะก่อนว่า เอ๊ะ นี่อันนี้จะรีวิวขาไปหรือขากลับกันแน่

แต่ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบคุณในความเอาใจใส่และความมีน้ำใจของพนักงานโรงแรม BW Samuibayview ทุกๆ ท่านไว้ด้วยครับ ที่เป็นธุระติดต่อหาข้อมูลไม่ว่าจะเป็นพี่ที่ Counter Lobby รวมถึงพี่คนขับรถที่เป็นห่วงเป็นใยเรา เกรงว่าเราจะไปไม่ทันเครื่องที่ สุราษฏร์
แต่บางท่านอาจจะงง ว่าทำไมเขาต้องคอยเช็คข้อมูลให้ ผมตอบได้เลยครับว่า แขกที่มาพักที่นี่ส่วนใหญ่เขาขึ้นเครื่องสมุยกันหรือไม่ก็เอารถมากันเองหมดครับ มีแต่ผมนี่แหละที่แหวกแนวจะไปขึ้นเครื่องที่ สุราษฏร์  

หลังจากที่รถของทางโรงแรมนั้นมาส่งเราที่ท่าเรือหน้าทอน แล้ว ทางผมจึงไปหาซื้อตั๋วเรือไป สนามบินสุราษฏร์ กับบ. ส่งเสริม
แต่เนื่องด้วยวันที่ออกเดินทางคือวันที่ 5 พ.ค. ปริมาณผู้โดยสารที่จะไป สนามบินสุราษฏร์ นั้นเยอะเกินกว่า จำนวนที่นั่งของรถบัสที่มาให้บริการ คือเพียง 1 คัน เราจึงต้องยืนไปจากนั้นรถบัสก็มาส่งขึ้นเรือเฟอรี่กับบ. ซีทราน โดยรถบัสนั้นก็ขึ้นเรือมาด้วยครับ

เรือเฟอรี่ออกจากท่าเรือหน้าทอนเวลาประมาณ 9.30 น.

แต่รูปที่ถ่ายมาเป็นอีกลำที่จะออกในเที่ยวถัดไป

เรื่อเริ่มออกมาไกลแล้ว เหลือแต่เพียงความทรงจำดีๆ ไว้ที่เกาะสมุย

วันนี้ผู้โดยสารที่เดินทางกับเรือของ บ. ซีทราน นั้นเยอะๆ จริง

ที่ชั้น 2 นี้เป็นห้องแอร์จะเต็มทุกที่นั้งเลย รวมทั้งร้านค้าที่อยู่ในชั้น 2 ของเรือยังมีลูกค้ามาอุดหนุนไม่ขาดสาย รวมทั้งร้านนวดแผนโบราณ ก็มีลูกค้ามาใช้บริการกันหนาตา แต่แอบได้ยินลูกค้าสูงวัยที่อยู่ในร้านนวดแผนโบราณบ่นกันว่าไม่สามารถหาที่นั่งห้องแอร์บนเรือได้ก็เลยเลือกที่จะมาใช้บริการนวดแทน อืมม อันนี้ผมว่าเป็นทางออกที่ดีเหมือนกันเพราะได้นั่งห้องแอร์แล้วยังได้นวดผ่อนคลายไปด้วย

ส่วนชั้นดาดฟ้าเรือนั้นก็มีคนอยู่เยอะเหมือนกันแต่ไม่มากเท่าไร เพราะบางช่วงอาจจะมีแดดส่องลงมาพอให้ได้เป็นผิวสีแทน กันบ้าง จึงไม่เป็นที่นิยม

แม้แต่เจ้ายุ่ง (น้องหมา)  ก็มาร่วมเป็นผู้โดยสารกับเขาด้วย


ป.ล. กว่าจะได้รูปนี้ เขาใจเลยว่าทำไมถึงชือเจ้ายุ่ง  

มีเรือสวนมาด้วย แต่ไม่รู้เป็นของใคร

สายน้ำไม่เคยไม่ไหลย้อนกลับจริงๆ ด้วย

มีองค์พระประดิษฐ์สถานอยู่ก่อนที่จะถึงท่าเรือ บ. ซีทราน  

ขณะที่เรือมาถึงฝั่งนี้เป็นเวลา 10.45 น.
ขณะที่กำลังเดินไปจุดจอดรถบัสนั้น ในใจผมก็เริ่มพลันคิดขึ้นมาว่าจะทำไงดีนี่เมื้อกี้ได้ยืนบนรถบัสจากเกาะสมุยมา แล้วแฟนจะมีที่นั่งบนรถไหมเพราะเรื่องที่นั่งบนรถบัสนี่ผมไม่ค่อยแคร์สักเท่าไรแต่เป็นห่วงว่าแฟนเขาจะมีที่นั่งไหมแต่เรื่องที่กังวลของผมที่สุดคือ จะไปถึงที่สนามบินสุราษฏร์ ทันไหมนี่ เพราะเครื่องมีกำหนดออกเวลา 15.20 น.  

แต่พอขึ้นมาบนรถบัสแล้วก็ต้อง ตะลึงเลยครับ เพราะผู้โดยสารที่ได้นั่งมาจากเกาะสมุยเขาเอาข้าวของวางจองกันบนเบาะรถบัสกันหมดเลย จากนั้นผู้โดยสารก็เริ่มมาถึงรถบัสกันทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติต่างก็ตะลึงกับเรื่องนี้

แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าผู้โดยสารกลุ่มที่จองที่นั่งไว้จะมาถึงที่รถบัสเลย ถึงตรงนี้ทุกคนจึงต่างพร้อมใจกันไปยืนรอบนรถ รอเพียงกลุ่มที่จองที่นั่งเอาไว้มาถึงรถบัสคงจะได้เคลื่อนตัว แต่แล้วลุงคนขับรถก็เริ่มเรียกผู้โดยสารชาวต่างชาติบางท่านลงจากรถบัส แล้วก็เจรจากันสักพัก แต่แล้วคุณลุงแกก็ตะโกนบอกว่า ใครไม่มีที่นั่งให้ลงจากรถ แล้วไปขึ้นรถอีกคัน แต่ลุงแกบอกว่าไม่ต้องเอาสัมภาระไปด้วย เอาแค่ตัวไปอย่างเดียวเพราะกระเป๋าจะไปเจอกันที่สนามบิน (แหม ทำเหมือนอย่างกะเป็นลุงตันโออิชิเลย)

แล้วรถบัสที่ว่าอยู่ไหนล่ะนี่ เพราะลุงแกเล่นชี้ๆ ไปทางท่าเรือ กำชับแค่เพียงว่าให้บอกเจ้าหน้าที่ของรถคันใหม่ว่า มาจาก บ.ส่งเสริม จากนั้นกว่าจะมาหาเจอว่าเราต้องไปขึ้นรถบัสของ บ.ซีทราน ก็เล่นเอาเหงื้อตกเหมือนกัน แต่พอขึ้นรถมาแล้วก็ต้องนั่งรออีกสักพักกว่ารถจะออกก็ปาเข้าไป 11 โมงแล้ว

ที่นี้ในใจเริ่มเป็นกังวลมาขึ้นเพราะขณะที่รถกำลังวิ่งๆ อยู่นั้น เราเริ่มรู้สึกว่าผมกับแฟนจะตกเครื่องกันอีกแล้วเหรอ เพราะถ้าจำได้ผมกับแฟนเคยตกเครื่องกันแบบ 2 ตุ๊บที่มาเลเซียด้วย AirAsia มาแล้ว ทำให้ใจเราเต้นเร็วกว่าล้อรถที่หมุนซะอีก เพราะลุงแกขับรถได้ช้ามาก จนผู้โดยสารบางคนเริ่มเดินมาถามลุงคนขับแล้วว่า พวกผมจะไปสนามบินทันไม่ครับนี่

สุดท้ายลุงแกก็พาเราถึงปั๊มน้ำมันแห่งในเมืองสุราษฏร์  เพื่อจะมาต่อรถของ บ.ส่งเสริม(จริงๆ) เสียที ขณะเดียวกันพนักงาน(เสื้อเหลือง)ของ บ.ส่งเสริมก็เริ่มชี้ให้เห็นว่ารถคันที่เราจะไปสนามบินมาแล้วให้ไปขึ้นรถได้เลย

และก็มาถึงแล้วสนามบินสุราษฏร์ ชัวร์

อาคารผู้โดยสารครับ

หลังจากที่มารับกระเป๋าสัมภาระที่มากับรถ อีกคัน โดยมีเจ้าหน้าที่ของบ.ส่งเสริมยืนเฝ้าอยู่นั้น อ่อกระเป๋าสัมภาระนี่ทาง บ.ส่งเสริม ไม่ได้ทำอะไรให้เป็นหลักฐานว่าเราจะเป็นเจ้าของนะครับ คือมาถึงต่างคนก็ต่างหยิบไปเลย

เราก็เข้าสู่ตัวอาคารผู้โดยสารกัน โดยต้อง X-Ray สัมภาระกันตั้งแต่ปากทางเข้าเลย

จากนั้นก็มาส่อง มอนิเตอร์ดูข้อมูลสักหน่อย

มามะ มาเข้าคิวกัน

ส่วนเคาเตอร์ด้านซ้าย จะเป็นของ AirAsia ซึ่งจะออกเดินทางในเวลาเดียวกัน

หลังจาก Check - in เรียบร้อยแล้ว เราก็จะได้เจ้าสิ่งนี้มา


สรุปการเดินทางจากเกาะสมุยตั้งแต่ 9.30 น. มาถึงที่สนามบินก็ปาเข้าไป 14.10 น. ลุ้นแทบแย่กลัวจะไม่ทัน

จากนั้นจึงเริ่ม แลซ้าย  เห็นเคาเตอร์ Nok air ที่ใกล้จะได้มาสุราษฏร์แล้วและก็ของการบินไทยด้วย

แลขวาดูก็เห็นเคาร์เตอร์ OG/OX  และ FD รวมทั้ง OTOP ที่จะอยู่ทั้งสองด้าน

จากนั้นก็เดินมาทางด้านซ้ายถึงจะพบห้องพักผู้โดยสาร

แต่ก่อนที่จะเข้าไปอย่าลืมว่าจะต้องมาทักทายกับเจ้าหน้าที่ ตรงโต๊ะนี้เสียก่อน

ที่สนามบินนี้จะมี 2 Gate โดยมีป้ายไฟสีเหลืองเป็นตัวบอก

อันนี้ Gate 1

ส่วน Gate 2 นั้นจะแยกส่วนออกไปต่างหาก

ที่นี่ก็มีงวงด้วยน้า แต่เป็นงวง OTOP