สวัสสสสสสดีครับ หลังจากพายุที่พัดผ่าน พม่า
หลังจากที่ นายกฯพม่า มาเยือยบ้านเรา
หลังจากที่ พี่หนุ่มเมืองกรุง มาเยือนเชียงใหม่ (เกี่ยวมั้ย   )

และหลังจากที่ ดองงงงงไว้ข้ามปี และมี PM มาเรียกร้องเยอะมาก

อ่ะๆๆๆ ต๋ามใจ๋ลูกหลาน ต๋านเต้า...เน้อเจ้าปี้นายน้อง

หลังจากที่ปล่อยรีวิวที่แล้ว ไปตอนเวปล่ม ไม่รู้คราวนี้จะล่มกะเค้าบ้างมั้ยน๊ะ   อูยยย...
ความเดิมตอนที่แล้ว....

http://www.hflight.net/forum/m-1200594328/

ตอนนี้เราไปเติมพลังชีวิตในยามเช้าที่ กาดหลวงเชียงตุง ใน เชียงตุงกับลุงหมี ตอนที่ ๒ ได้แล้วคร๊าบบบบบ  

ถ้าใครอ่านเรื่องตอนที่แล้ว คงจะรู้ว่าการเดินทางอันแสนยาวนาน
ปานเปรียบกับ การเดินทางไป แอฟริกา เลยกระมัง

เมื่อถึงเชียงตุง ยามค่ำ ย่อมไม่มีอะไรกิน ครั้นจะเดินไปหาอะไรกิน
ก็ยังไม่คุ้นที่คุ้นทาง แสงสว่างไม่ค่อยมี อะไรทำนองนี้

(แต่ที่จริงกลับมีเสน่ห์มาก)จริงๆ

เอานี่ละกัน มาถึงเชียงตุงทั้งที ก็กินอะไรรองท้องก่อนแล้วกัน
พอดีมีคุณป้าคนหนึ่งเอาอะไรบางสิ่งมาขาย ที่หน้าโรงแรม
เราก็ไปมุงดู ที่แท้คือ ข้าวกั้นจิ้น เชียงใหม่เรียก ข้าวเี้งี้ยว

มาถึงพม่าทั้งที แต่ลืมไปว่า นี่ พม่าตัวแม่ เลยนี่หน่า  
จานนึง 800 ครับ แพงม๊ะ ไม่เลย  ~20 บาทเอง แต่เราขาดทุนนะ ถ้าจ่ายเงินไทย
แต่อร่อยเชียว กระเทียมเจียวไม่อั้น กินแล้วอุ่นดี เหมาะกับอากาศ 10 องศา ที่สุด

เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เราจึงแลกตังค์ กับ ทองดี(โปรดอ่านตอนที่แล้ว)
นัง ทองดีแสบมาก แลกไป เราออกแนวขาดทุนเล็กน้อย ช่างมัน

เอา ฮา ๆ เข้าว่า..... แลกไป สองร้อยบาท ได้มาเท่าไหร่ไม่รู้ จำไม่ได้
ลองคำนวนดู ขนาดกลับมาแล้วยัง งง  กับค่าเงินเค้าอยู่เลย
38 บาท ได้มา 1000 จ๊าด
1000 จ๊าด แลกแม่ค้าคืนมาได้ 36 บาท

แรงงงงง....

ป่ะ ได้เวลาออกล่า แล้ว

ออกไปหาอะไรกินดีกว่า ที่นี่ของกินเหมือนแถวจีนตอนใต้เลย
พวกปิ้งย่าง เอย.. เบียร์อุ่นๆ เอย...

ไม่ต้องสงสัย เพราะ เลยเชียงตุงก็เมืองลา เมืองจีนแล้ว

เราก็มาลงตัวที่ปิ้งย่าง ข้างหนองตุง(หนองกลางเวียงเชียงตุง)
(และเป็นที่เที่ยวของเด็กวัยรุ่น แซ้ป สะก๊อย ต๊อง หมี)

ไม้ยาวววว มากครับ เพราะ เวลาย่าง
๑) มันร้อน ไม้ยาว ช่วยได้
๒) มือจะได้ไม่ชนกัน เวลา รุมกันย่าง
๓) ไม้ไผ่มีเยอะ ไม่กลัว..

ราคาไม้ละ ๑๐๐ จ๊่าด ประมาณ ๓ บาทกว่า

รสชาติ รึ เอกลักษณ์แห่ง อุษาคเนย์ คือ ชูรส บึม มากกกกกก   

วัยรุ่นอย่างเรา ต้องตระเวณ ราตรี ครับ
เราก็ยัดทะนาน ไปเธค โดยรถสามล้อ ครับ
คนละ ๘๐๐ จ๊าด

เรารีบไปจองที่ก่อนครับ กลัวโต๊ะเต็ม ว่าไม่ได้นะครับ  

สภาพข้างหน้าของ เธค ที่นี่ ครับ

เธค แสงทิพย์
ตั้งชื่อให้ล้อกับชื่อ โรงแรม สองดาวครึ่ง ที่อยู่ข้างๆ

นี่ก็ประมาณ ทองหล่อ บ้านเรา เป็นที่เดียว ที่มีไฟปั่นใช้ตลอด
ค่าเข้า ประมาณ ๑๐๐๐ จ๊าด จะได้ เบียร์จีน เย็นๆ ๑ กระป๋องครับ

โอว พระเจ้า คืนนี้ มีน้องร้องซุปเปอร์สตาร์ ของเชียงตุง มามินิคอนเสริ์ตเสียด้วย  

นี่คือ โต๊ะเก้าอี้ข้างใน ครับ  

สนุกมาก ครับ
อย่าพึ่งสงสัย นะครับ ว่าเราจะฟังเพลงพม่ารู้เรื่องรึปล่าว

ขอบอกว่า เธคนี้ เพลง ไทย ล้วนนะครับ
มีทุกค่าย มีเพลงนั่นด้วย ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ เพลงขึ้นนี่ร้องกันระงม เลย เจ๋งมาก  

ไม่ต้องสงสัย อีกอย่าง แค่พวกเราก็ปาไปครึ่งร้อยแล้ว เธอแทบแตก
มีการประกาศให้ด้วยว่า "ยินดีต้นรับพี่น้องชาวไทย ที่ข้ามมาจากแม่สายด้ยครับ"  

ลืม บอกไปครับ ผู้หญิงเข้าฟรีครับ เพราะเป็นวันอาทิตย์
ที่นี่ คนเที่ยวเยอะ วันอาทิตย์ กับ วันพระ ครับ  

ค่ำคืนอันตลกโปกฮา ได้จบลง...

หน้าที่ต่อไป คือ การลากสังขารออกไป อาบน้ำเย็น (เย็นมาก เหมือนเอาน้ำแข็งมาตีหัวเลยนะ)
แล้วควักขี้ตาทิ้ง ในอุณหภูมิ ที่ไม่อยากจะลืมตาเลย

แต่มาถึงที่นี่แล้ว เราได้ได้รับวิตามินดี ด้วยแดดแรกที่เชียงตุงนี่แหละ  

ระหว่างทางที่เราเดินทางไปยังตลาดเช้า (กาดหลวงเชียงตุง)
เราก็เจอโน่นนี่ก็ถ่ายรูปตามประสา คนไม่เคยมาครับ

เหมือนตู้ไปรษณีย์แคระเลย    อุอุ

บานประตูนี่ สู้ที่อื่นได้มั้ยครับ

แดดเช้า ไอหมอก และบ้านเรือนน่ารักๆ
มีคนบอกว่าเหมือนเชียงใหม่เมื่อ ๓๐ ปีที่แล้วครับ  

โอ้ว แม่เจ้า คนเยอะมากครับ เดินรอบแรกนี่จะหลงทางเอาได้นะครับ
ตลาดในฝันมากครับ นี่ถ้าที่พักถ้ามีครัวนะ จะทำกับข้าวกินซะหน่ิอยของถูกมาก

อะไรก็ไม่รู้ละลานตาไปหมด เจ๋งมากพี่น้อง  

ตลาดที่นี่จะมีการแบ่งโซนชัดเจน หาของง่ายครับ
ของประเภทเดียวกันก็จะไปขายใกล้ๆกันครับ

ใครที่เคยเห็นตลาดวโรรส นี่คือตัว ยาย ของ วโรรสครับ ตัวเป้งเลย
เทียบไม่ติด เดินอย่างถี่ ต้องเดินสองวันโน่น...

เราเริ่มต้นด้วยการ ไปหาแลกตังค์ก่อนครับ แลกไปเลย พันบาท
เดินไปไหนนี่เป็นเศรษฐีเลยนะครับ พกเงินเป็นแสนเป็นหมื่นมาตลาด

แม่ค้าแลกตังค์เจ้านี้ ใจดีครับ เธอจะอยู่กลางตลาดครับ
ร้านเธอเองจะมีของเก่า ครับ ตอนนี้พวกพี่เค้ากะลังเล็ง ตัวเป้งครับ
ตัวเป้ง ก็คือ นกสัมฤทธิ์เอาไว้เป็นตัวชั่งน้ำหนักของ (ลองถาม ศาสตราจารย์กูเกิ้ล ดูครับ)

หิวแล้ว เดินหาอะไรกินดีกว่า  

อูยยยยย.....ควันจู้งๆ เลย (ควันขโมงเลย)

อ๋อ มันคือก๋วยเตี๋ยว ครับ ลองชิมดูมะ อาหารมื้อแรกของวัน  

นั่งเลยละกัน

อ้าววว นั่น พี่โน้ส อุดม มาทำอะไรน่ะ

ดื่มชาร้อน คารวะก่อนเลย ๑ จอก  

อย่าหวังจะได้กินนะครับ น้ำแข็งน่ะ หายากแล้วก็ หนาวมากด้วย
ลองมาดูเครื่องปรุงกันนะครับ
สะอาดใช้ได้ร้านป้าคนนี้ มีมะนาวให้ด้วยนะครับ

มาแล้วก๋วยเตี๋ยว

ที่เห็นเขียวๆนั่น คือ ยอดถั่วลันเตา นะครับ แถวภูมิภาคนี้เรียก ยอดถั่วน้อย
(บางคนเคยทานแล้วที่ ปาย ผัดไฟแดง ใส่ในขนนจีน อะไรทำนองนั้น ลองนึกดู)

ลูกชิ้น ทำมือ ทำเอง ทุกร้านนะครับ ปั้นสดกันตรงนั้น โชว์ดี ไม่มีชาร์ท  

มีน้ำจิ้มให้จิ้มลูกชิ้น ด้วย เจ๋งมากกกก โกเด้งน่ะยกมือไหว้เลย
อิ่มอร่อย ในราคามาตรฐาน ๗๐๐ จ๊าด ครับผม เจอไปสองชาม เล็กๆ อุอุ  

หลังจากอิ่มแล้ว (จิงเร๋อ)
ก็เดินหาของหวาน มาล้างปาก ปกติล้างด้วยข้าวมันไก่

ก็ไปเจอไอ่นี่เข้า ไม่รู้จะจัดให้ไปอยู่หมวดของคาวดีมั้ย

ข้าวโพดทอด
(ที่เห็นน่ะ ก่อนหน้านั้นรองกระดาษหนังสือพิมพ์นะครับ แต่ผมเอาออก
ก็ออกมาอย่างที่เห็นเลย ของร้อนทำถุงแซ่ว{ถุงก๊อบแก๊บ}ละลายเลย)

แต่่รีบกินก่อนที่มันจะละลายถุง อร่อยดีครับ ร้อนเชียว  

ข้าวโพดอันเมื่อกี้ ประมาณ ๔๐๐ จ๊าดครับ
เดินๆมาดีก ทางนี้ก็มีขนมอะไรสักอย่างจำไม่ได้(นี่แหละข้อเสียของการขุดรีวิวดองออกมาเผยแพร่)

ยืนดูเค้านั่งทำ จนเบื่อ ก็เลยให้เค้ายืนทำให้เรานั่งดูมั่ง ....

มันเป็นขนมออกหวานนิดๆ คล้ายถังแตกแต่ละมุนลิ้น และชั้นสูงกว่าเยอะ  
กินไปเหมือนมีเม็ด สากๆในปากด้วย กรุบๆ สนนราคา ก็ประมาณ ๔๐๐ จ๊าดเช่นกัน

อ้อ ลืมให้ดู เม็ดที่ว่า บางคนเรียก เมล็ดฝิ่น แต่บ้านผมเรียก POPPY SEED  

ร้านก๋วยเตี๋ยวนี้คนเยอะมากครับ
ท่าทางน่าอร่อย
เพื่อนๆหลายๆคน มานั่งกินกันยังไม่ลุกเลย
แล้วยังมากวักมือเรียก บอกว่านี่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่อร่อยที่สุดใน เชียงตุง สหรัฐไทยเดิม

ก็อีเพื่อนอีกคนบอกว่า นี่ก็อร่อยที่สุดในพม่า ตกลงร้านไหนกันแน่

แต่ร้านนี้มีโชว์ ทุบเนื้อหมู ทำลูกชิ้น ให้ดูด้วย(เอามาฝาก ป้าเอ๊ะ คร๊าบ)  

ขายของกันแบบว่า เงินไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ดูตระกร้าใส่เงิน สิ .....อืมมม  

มาดูของสวยๆงามๆ กันบ้าง
ดอกไม้ที่นี่ดอกโตมาก ดินคงดี อากาศคงดีมั้งครับ
ดูดอกแอสเตอร์ดิ ใหญ่จะเท่าหน้าแม่ค้าแล้วครับ

ดอกขาวๆ นี่ดอกอะไรไม่รู้ ดูไกล นึกว่าทิวลิป ดูเข้าใกล้อีกนิด เหมือนลิลลี่
ใกล้ไปอีกนิด เหมือนว่านสี่ทิศนะ ตกลงดอกอะไรกันแน่...ลืมไปละ  

เราจึงเริ่มหาดอกไม้ไปไหวพระกันครับ
เพราะเราจะไปไหว้พระกันในตอนสายๆครับ

คนละมัดสองมัดไม่แพง อย่าต่อเลย

ใบที่ถืออยู่ บางคนเรียกใบตะบี้ เชื่อว่าถ้าเอาไปอธิฐานหน้าพระ
คำขอจะสัมฤทธิ์ผล เลยซื้อซะ คนละมัด... ลองถามแม่ค้าได้มีขายทุกร้านครับ

แล้วก็ ร่มทอง ตุง ตำข่อน ตุงสิบสองราศี น่ารักครับ
เอาไปไหว้พระได้ เอาไแต่งห้องก็น่ารักดีครับ  

ร้านขายของชำครับ เป็นพวกเครื่องปรุง ร้อยละ ๙๐ เป็นของบ้านเราครับ
ชูรส เป็นสิ่งที่ขายดีมากกกกกก

ผมชอบมากเลยร้านเล็กๆแบบนี้

เครื่องปั้นดินเผาน่ารักๆ สีสด แบบบ้านๆ
แต่ถ้าซื้อกลับไป แม่ต้องตบบ้องหูแน่นอน
เพราะบ้านเราก็มีครับ .....

ทุกร้านจะสู้กล้องมากครับ ไม่กลัวกล้อง
ก่อนถ่าย มีการถามก่อนว่า หน้าดำมั้ย ย้อยแสงมั้ย
โห ...ป้า มืออาชีพมากกก