บรรยากาศภายในอุทยานพีวอน หรือ ฮูวอน หรือสวนลับ สวนต้องห้าม ที่ได้ชื่อว่าสวยและร่มรื่นที่สุด

พอมาถึงตรงนี้กล้องแบตหมด เครื่องดับไปเลย Oh my god! ยังมีอะไรให้ถ่ายอีกเยอะเลย สงสัยต้องหาโอกาสกลับมาเที่ยวเกาหลีใหม่เสียแล้ว จากนั้นผมก็เดินชมพระราชวังต่อโดยไม่ได้ถ่ายรูป แต่ก็เหลืออีกไม่กี 2-3 จุดเอง จากนั้นผมก็เดินทางไปที่หมู่บ้านชนชั้นสูง นัมซานกลฮันอก ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับโรงแรมที่พัก คิดว่าไปดูเฉยๆ ก็ยังดี ที่นั่นคงไม่มีอะไรให้ถ่ายมากนัก

พอไปถึงหมู่บ้านนัมซานกลฮันอก ลองเปิดกล้องดู ยังมีก๊อกสองพอถ่ายได้อีก 5-6 รูป แล้วเครื่องก็ดับสนิท

ภายในหมู่บ้านมีการจำลองความเป็นอยู่ของชนชั้นสูงในสมัยก่อน รวมถึงเครื่องมือเครื่องใช้ และไหกิมจิ

บ้านชนชั้นสูง อีกนิดครับ รูปแรกน่าจะเป็นส่วนของเรือนคนใช้ ส่วนรูปที่ 2 เป็นด้านข้างของหมู่บ้านซึ่งเราสามารถใช้เป็นทางเข้าออกได้ครับ

นั่งรถใต้ดินสาย 4 กลับไปสถานีเดียวก็ถึงหน้าโรงแรม Sejong เลยครับ ขึ้นไปพักชาร์ตแบต เอาแค่พอใช้คืนนี้ แล้วออกมาทาเนื่องย่างเกาหลีเป็นอาหารกลางวัน (บ่ายแก่ๆ) ไม่แพงเท่าไร ขายเป็น Set ทานได้ 2 คนพออิ่ม 200 กรัม 25,000 วอนครับ แล้วเราก็สั่งหมูเพิ่มอีก 200 กรัม อีก 9,000 วอนครับ เนื้อนุ่ม อร่อยสุดยอด บริการเป็นเลิศ แทบจะป้อนเลยครับ ประทับใจมาก จากนั้นเราก็เดินเล่นในสยามแสควร์แห่งเกาหลี ย่านมยองดงหลังโรงแรมเราต่อ ได้ทั้งกางเกงยีนส์ รองเท้า และกระเป๋า มาเลยครับ เป็นไงครับบรรยากาศในมยองดง อาจจะดูคนไม่มากเท่าไรเพราะยังไม่เลิกเรียน

มีของขายมากมายโดยเฉพาะของกระจุ๊กกระจิ๊กของผู้หญิง เช่น ผ้าพันคอ ที่คาดผม กิ๊บติดผม รองเท้า กระเป๋า

รูปที่สองจากมยองดงจะมองเห็นเขานัมซานและโซลทาวเวอร์อยู่ไกลๆ ด้วยครับ

อาหารว่างก็มีครับ ที่ยอดฮิตก็มีของเสียบไม้ เป็นไก่ ไส้กรอก ออมุก-กุก หรือปลาเส้น ทานกับ ซ้อสพริกแดงหวาน ซึ่งคนเกาหลีเค้านิยมยืนทานกันหน้าร้านเลยครับ ไม้ละ 1,000 - 2,000 วอน เท่านั้นเอง นอกนั้นก็มีปลาหมึกย่าง ปลาหมึกอบแห้งซึ่งเป็นที่นิยมไม่แพ้กัน

ของแฟชั่นเยอะมากๆครับ เสียดายไม่ได้ซื้ออะไรมาเลย
ซื้อถุงเท้ายาวๆๆมาถึงเอวแค่คู่เดียวเอง

Spring Roll เกาหลี กับ ร้านขายที่ห้อยโทรศัพท์ ที่ห้อยกระเป๋าแบบกิ๊บเก๋ครับ

เจอแล้วร้าน Etude House เครื่องสำอางค์ที่มาฮิตในหมู่นักศึกษาบ้านเรา หลานสาวผมสั่งออเดอร์มาเพียบ

ร้านขาย Soft Cream ยาว 32 นิ้ว ยอดฮิตที่มีคนมาต่อคิวตลอดเวลา มีให้เลือกหลายรส โคนละ 1,000 วอนครับ

กลับไปเยี่ยมตลาดเสื้อผ้า ทงแดมุน อีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้อะไรมา สภาพก็เหมือนกับ ประตูน้ำบ้านเราเลยครับ

กลับมาทานอาหารเย็นที่ข้างโรงแรมที่พัก ลองของแปลก เพราะเห็นตอนกลางวันมีคนเข้าเต็มร้านเลย อาหารมีลักษณะคล้ายไส้กรอกบ้านเราทำจากไส้หมูสอดไส้ด้วยวุ้นเส้น เสือด โสม และเครื่องเทศ เอาไปนึ่ง แล้วก็มีกระเพราะหมูต้มหั่นเป็นชิ้นๆ รวมมาในจาน เสริฟพร้อมซุปหัวใจหมูชิ้นบาง ๆ ใส่ต้นหอม โรยด้วยเกลือกับพริกไทยดำป่น ทานกับข้าวสวยร้อนๆ และกิมจิ รสชาดใช้ได้ ไม่แน่ใจว่าอาหารชนิดนี้ใช่เรียกว่า ซุนแด หรือเปล่า จากนั้นเราก็ขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเพื่อตะลุยราตรีสุดท้ายในเกาหลีกันครับ

เรานั่งแท็กซี่ข้ามไปเกาะยออีโดใช้เวลาเพียง 10 นาที ก็มาถึงตึก KLI 63 ตึกที่สูงที่สุดในเกาหลีที่หนุ่มสาวชาวเกาหลีนิยมนัดกันขึ้นมาชมวิวของกรุงโซลกัน อีกทั้งยังเป็นฉากประทับใจในซีรี่ส์เรื่อง My Girl ที่เราตัดสินใจมาที่นี่ก็เพราะเห็นน้องผู้หญิงร่วมกรุ๊ปพูดถึงและอยากมากัน เราจึงมาเผื่อได้รูปสวยๆ กลับไปฝากน้องๆ

พอแท็กซี่จอดผมก็เจอเลยครับ พังเคียวปัง ขนมปังรูปปลาใส้ถั่วแดง ที่ทำผมน้ำตาร่วงมาแล้วในฉากตอนเด็กของซีรี่ส์เรื่อง Spring Waltz อดใจไม่ไหวซื้อทานแล้วชอบมากครับ ไม่รู้เพราะรสชาด หรือเพราะความประทับใจ

นั่งรอขึ้นชั้น 60 ของตึก 63 ครับ สนนราคาหัวละ 7,000 วอน

ขึ้มมาแล้วครับ ส่องกล้องดูก็ได้เห็นเข้าไปถึงในห้องนอนบ้านคนแน่ะ ราคา 500 วอน มีเครื่องแลกเหรียญไว้พร้อมให้บริการ

นี่เลยมุมมองในซีรี่ส์เรื่อง My Girl เห็นโดมเขียวๆ ของอาคารรัฐสภาอยู่ไกลๆ แล้วก็ ตึกคู่ World Trade Center ในภาพเดียวกัน ส่วนอีกภาพก็เป็นแสงสีของไฟจากรถที่ข้ามแม่น้ำฮันครับ

เอาไว้เก็บเงินซื้อกล้องใหม่ แล้วรูปคงจะสวยกว่านี้นะครับ แล้วจะกลับไปแก้ตัวใหม่

ลงจากตึก 63 เราก็ไปอำลาราตรีในกรุงโซลกันที่ Hard Rock Cafe ที่ถนน อิแทวอน ซื้อเสื้อที่ Hard Rock Shop ตามธรรมเนียมที่เราปฏิบัติในทุกประเทศที่เราเดินทางไป ลงไปดื่มเบียร์และฟังเพลงในชั้นใต้ดิน ร้านสวยมากครับ แต่น่าเสียดายที่ยังไม่มี Band มาเล่นสด สอบถามได้ความว่า กำลังติดต่อคัดเลือกวงอยู่ เราเลยนั่งไม่นาน ก่อนกลับเข้าโรงแรมก็แวะดื่ม Hot Chocolate ที่ Starbuck แก้หนาวคนละแก้ว

วันสุดท้ายในโซลเราตื่นนอนสายๆ ทานอาหารเช้าเป็นข้าวต้มทะเลสไตล์เกาหลีแถวมยองดง เดินเก็บตกซื้อของแถวนั้นกันอีกรอบ และก็ไม่ลืมซื้อชินราเมียน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีเส้นเหนียวนุ่มกลับไปทานที่เมืองไทยด้วยครับ

บ่ายโมงเราก็ขึ้น Airport Bus หน้าโรงแรมไปสนามบินอินชอน ค่าตั๋วหัวละ 9,000 วอนเอง คนขับลงมาบริการช่วยยกกระเป๋าทุกป้าย ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงก็ถึงสนามบิน แวะชิมเบอเกอร์กุ้งกับไก่ทอดของ Lotte ที่ชื่อ Lotteria คล้ายๆ กับ KFC บ้านเราเป็นอาหารกลางวัน เครื่องออก 17.35 น. Flight No. KE 651 บนเครื่องขากลับดีกว่าขามาครับ เย็นกว่า และก็เสริฟตลอดครับ แถมมีไอศกรีมด้วย แต่อากาศแปรปรวนตลอดเครื่องสั่นมาก อย่างไรก็ตามเราก็กลับมาถึงกรุงเทพฯ โดยสวัสดิภาพเวลา 21.20 น. ของคืนวันที่ 30 เมษายน 2551 ตามเวลาประเทศไทย พร้อมกับความประทับใจและจะต้องกลับไปเยือนอีกแน่ๆ นะ เกาหลี

จบเสียที ขอขอบคุณทุกๆ ท่าน ที่เข้ามาติดตามอ่านนะครับ หวังว่า Review ของผมจะเป็นประโยชน์แก่ท่านทั้งหลายที่กำลังจะไปเที่ยว เกาหลี บ้างนะครับ

P.S. ไปเที่ยวครั้งนี้ผมได้ข้อสรุปว่าไม่ว่าจะไปกับทัวร์หรือไปเองก็มีข้อดีดี และสนุกแตกต่างกันไปครับ ไปกับทัวร์ก็จะกินดีอยู่ดี ไม่ต้องอ่านหรือศึกษาข้อมูลอะไรมาก มีคนคอยช่วยเหลือและดูแลตลอด ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์และพูดคุยรู้จักกับคนที่เราอาจไม่มีวันได้เจอะเจอ ส่วนไปเที่ยวเองก็จะมีประสบการณ์ได้ผจญภัย ลองผิดลองถูก เป็นอิสระ ทำอะไรตามใจ จะตื่น หรือจะกินจะนอนเมื่อไรก็ได้ครับ

ว้า! เล่าตกไป นิดนึงครับ เดี่ยวจะไม่ครบเครื่อง ในวันแรกที่ไปถึงหลังจากไปวัดโชเกซา แล้วเราได้นั่งรถผ่านบ้านประธานาธิบดีแล้ว มีบอดี้การ์ดใส่สูตรดูเท่มากยืนเต็มไปหมดเลย แล้วเราก้ได้แวะถ่ายรูปอนุสาวรีย์นกฟีนิกซ์ที่หน้าบ้านท่านด้วยครับ ในรูปจะเห็นบ้านประธานาธิบดีอยู่ทางขวามือและมีด้านหลังเป้นภูเขามังกรถือเป็นทำเลที่ดีที่สุดในโซลครับ แล้วเดี๋ยวทาง Korea Center คุณหว่อง Korea Center จะน้อยใจเอาว่าเราว่าเธอพาไปไม่ครบ ถ้าได้เข้ามาอ่านขอบอกว่าขอบคุณที่เธอดูแลเราเป็นอย่างดีครับ

เพื่อนๆ บางท่านบอกว่ารูปน้อยไป ผมจะแถมให้อีก 6 รูป เป็นที่เกาะเชจูล้วน ๆ เพื่อยืนยันว่าเกาะเชจูน่าไปเยือนจริง ๆ ครับ

แถมภาค 2

The End

เห็นแล้วอยากไปจังเลย

ว้าว รอตอนจบมาหลายวัน วันนี้ได้ฤกษ์สักที  รีวิว สวย รายละเอียดเยอะดีคะ   ขอบคุณคะ

ขอบคุณครับอยากไปบ้างแต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ไป

ขอบคุณครับ ที่เข้ามาเยี่ยมชมผลงาน Review แรกของผมมือใหม่หัดโพส เอาไว้มีโอกาสไปเที่ยวที่ไหนอีกจะรีบกลับมาทำผลงานชิ้นต่อๆ ไปเลยครับ