บ่ายสองสี่สิบห้า เราก็มาถึงคิวรถ Taxi ที่ Nayapul เรียบร้อย

ไกด์บอกให้เรานั่งคอยก่อน จะไปเดินหารถที่มารับเราให้ แต่หายไปนานสองนานก็ไม่มาซักที
จนชาวบ้านที่เค้ามาทีหลังไปกันหมด คาดว่าถ้าเป็นรถอื่นที่ไม่ได้สังกัดคิวรถ Taxi ที่นี่ ต้องไป
จอดไกล ๆ มาจอดแถวนี้ไม่ได้

ไกด์หายไปครู่ใหญ่ ก็กลับมาบอกว่าหารถไม่เจอ โทรศัพท์ไปถามที่โรงแรม เค้าก็บอกว่ารถออกมารับเราตั้งนาน
แล้ว ป่านนี้น่าจะมาคอยเรานานแล้วด้วย แต่โรงแรมน่ะดันไม่รู้ทะเบียนรถที่มารับเรา (แหม...ให้มันได้งี้สิ)

ไอ้เราน่ะทั้งหิวทั้งเหนื่อย จนจะเปลี่ยนใจนั่งรถเมล์กลับไปโพคาราแทน ถามค่ารถแล้ว แค่คนละ 100 Rs. เอง
นี่ถ้าไม่จ่ายค่ารถให้ agency ไปแล้วก็ไม่คอยจริง ๆ ด้วย (แต่ทำเป็นปากดีไป ให้นั่งรถเมล์จริง ๆ ก็คงไม่กล้า
เพราะทั้งเก่าทั้งแน่น ไม่รู้วันนี้จะถึงโพคารารึเปล่า)

คอยอยู่นาน  ไกด็ก็มาบอกว่าสงสัยเราต้องเรียก Taxi กลับไปเอง
กำลังจะไปเรียกรถ ก็เห็นผู้ชายคนนึงถือกระดาษเดินไปถามอะไรคนขับ Taxi ก็ไม่รู้ ไกด์ก็เลยเข้าไปหา
ปรากฎว่า ผู้ชายคนนี้เป็นคนขับรถตู้ที่มารับเรานี่แหล่ะ แกมาถึงตั้งนานแล้ว แต่ที่ไกด์เดินไปหาแล้วไม่เจอ
เพราะ ไกด์ก็ไม่รู้ว่ารถที่มารับเราเป็นรถตู้ แล้วคุณพี่แกพอจอดรถไว้ แล้วก็หนีไปนอนที่ไหนก็ไม่รู้ (เออ...เอาเข้าไป)
แหม...นี่ถ้าชั้นพูดภาษาเนปาลได้ จะสวดให้หูแฉะ พ่อคุณพ่ออนามัย พ่อเด็ก Nursery ตอนบ่ายต้องแวะนอนก่อนด้วย  ชั้นมานั่งคอยทั้งเหนื่อยทั้งหิว หน้าเหี่ยวขนาดนี้ ไม่ได้เห็นใจกันเล๊ย

แต่เอาจริง ๆ นี่ได้แค่บ่นทำปากขมุบขมิบกับเพื่อนไปงั้นแหล่ะ ไม่กล้าไปด่าคุณพี่แกให้ระคายหูหรอก เดี๋ยวแก
โมโหถีบลงกลางทาง เลยไม่ได้กลับกันพอดี แล้วคุณไกด์เราก็ช่วยด่าแทนไปเรียบร้อย ขนาดขึ้นมาบนรถแล้ว
ยังไม่ยอมหยุดเลย

อีกอย่าง ผ่านมา 3 วันนี้ เหมือนเราเจออะไรมาเยอะแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

ห้าโมงเราก็กลับมาถึงโรงแรมเดิม

พอรถมาจอดหน้าโรงแรม เห็นพนักงานทั้งโรงแรม (ก็มีไม่กี่คนหรอก) โดยเฉพาะผู้จัดการมายืน
ทำหน้าละห่อยคอยอยู่แล้ว สงสัยจะเตรียมตัวว่าต้องถูกเราด่าแน่นอน

พอเราลงรถไป ก็ขอกุญแจห้อง แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรซักคำ เพราะไม่อยากทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต
ให้สำนึกผิดกันเอาเองก็แล้วกัน (ทำให้คนหิวข้าว โมโหเนี่ยมันบาปนะว้อย) แต่ไม่รู้จะสำนึกรึเปล่า

ได้กุญแจมารีบเอาของไปใส่ห้อง ตกลงนัดแนะกับคุณไกด์ว่า พรุ่งนี้เช้าเราจะบินกลับ Kathmandu
ตอน 9.15 ส่วนไกด์จะนั่งรถกลับไป ประมาณซัก 4 โมงเย็น ไกด์จะไปหาเราที่โรงแรมที่ Thamel
เพื่อพาไปซื้อผ้า Pashmina กับใบชา ที่เราอยากได้ จะได้ไม่โดนหลอก เป็นไงล่ะ ไกด์เราใจดีมั้ย
(เอ...รึจะโดนไกด์หลอกแทนหว่า)

ก่อนจากกันเราขอบคุณไกด์ แล้วก็ให้เงินเพิ่มไปอีก 15 เหรียญ แล้วก็ให้ลูกอมห่อใหญ่ที่ยังไม่ได้แกะกับ
ผ้าขนหนูผืนเล็ก ๆ สำหรับเช็ดหน้า เค้าดีใจใหญ่เลย

พอไกด์ไปแล้ว เรารีบโทรศัพท์ไปหาแม่ รายงานตัวว่ามีชีวิตรอดกลับมาแล้ว เค้าจะได้ไม่เป็นห่วง
แล้วก็รีบ order ของกินว่าเดี๋ยวกลับไปถึงตอนเย็นวันอาทิตย์ อยากกินอะไรบ้าง แค่พูดน้ำลายก็ย้อยแล้ว

วันนี้อากาศที่โพคาราค่อนข้างร้อน พอเข้ามาในห้อง โอ้โห...ให้ห้องแอร์เราซะด้วย แต่จะใช้ได้เหรอเนี่ย ก็ไฟเล่นดับ ๆ ติด ๆ ตลอด  แล้วที่จริงเราก็ไม่อยากไปเปิดของเค้าหรอก สงสารเค้า (ไม่ได้สงสารโรงแรมหรอกนะ) สงสารคนเนปาล แค่เปิดพัดลมก็พอแล้ว ถึงจะไม่เย็นมากแต่ก็อยู่ได้

อาบน้ำสระผมเสร็จ เราก็รีบแจ้นเอาไม้เท้าไปคืนที่ร้านของไดกับดีดี้ เอาท๊อฟฟี่ไปฝากเค้าด้วย แล้วก็อุดหนุน
หมวกเค้ามาอีกใบ (มัวแต่โม้เลยลืมถ่ายรูปอีกจนได้)

เสร็จแล้วก็ไปทานข้าวที่ Hotel Meera อดอยากมาหลายวัน เดินดูแล้วร้านอาหารที่นี่ส่วนใหญ่เป็นแบบร้านอาหาร
กึ่ง Pub ร้านนี้แหล่ะดูเข้าท่าสุด

เราสั่งสลัด ซุป กับ Fish & Chips มากิน วันนี้หิวจริง ๆ นะแต่กินไม่ลง ยิ่งมาเจอ Fish & Chips เค้านี่
นึกว่าปลาถูกเผา แต่ก็เอาเหอะ ขำ ๆ (ที่ร้านนี้มันหนักไปทางมืด ๆ แบบ Dinner ใต้แสงเทียน เราก็เลยถ่ายรูป
ไม่ค่อยได้นะคะ มันเบลอหมด)

กินข้าวอิ่มก็กลับโรงแรม นอนหลับเป็นตาย

วันที่ 8

วันนี้เราให้โรงแรมเรียก Taxi มารับไปสนามบิน ขามาเค้าไปรับมาฟรี แต่ขาไปนี่เชิญจ่ายเงินเอง
เลยจ่ายไป 150 Rs.

เราจะบินกลับไฟลท์ 9.15 น. ออกจากโรงแรม 8 โมง ไม่นานก็ถึงสนามบิน

พอไปถึงก็รีบไป check in ที่ Counter Sita Air (แหม...เสียดายลืมถ่ายรูปมาให้ดู มัวแต่โมโห)
พอเรายื่นตั๋วให้ เห็นเจ้าหน้าที่เปิดหาอะไรอยู่เป็นนานสองนาน เราน่ะเริ่มตะหงิดแล้วว่า ต้องมีปัญหา
แน่นอน พอถาม เค้าบอกว่าเดี๋ยวรอคุยกับเจ้าหน้าที่อีกคน เราก็ยืนเกาะ Counter รอ หันไปมอง
ก็เห็นผู้โดยสารคนอื่นนั่งรอ เรียบร้อยกันดี

คอยอยู่พักใหญ่ เห็นเจ้าหน้าที่อีกคนโทรศัพท์คุยอะไรไม่รู้ตั้งนาน แล้วก็มาบอกเราว่าชื่อเรากับเพื่อน
อยู่ในไฟลท์ 12.45 น. เรางี้ลมออกหูทันที ตั๋วก็ระบุอยู่แล้วว่า 9.15 น. เราถามเค้าว่าทำไม เค้าไม่ยอมบอก
เราเลยยื่นนามบัตร agency ให้ บอกให้เค้าโทรไปเลย เค้าก็ไม่ยอมโทรบอกว่า 9.30 น. ให้กลับมาที่เคาน์เตอร์ใหม่ แล้วเดินหนีไปเลย

เราเลยไปนั่งแล้วเอามือถือเรา พยายามโทรหา agency แต่ก็โทรไม่ได้ (ตอนนั้นพวกผู้โดยสารที่จะบินเที่ยว
9.15 น. ทยอยกันไปเตรียมขึ้นเครื่องแล้ว) ซักพักเจ้าหน้าที่คนเดิมเดินมาหาเรา บอกว่าไม่ให้โทรศัพท์ไปหา agency  แล็วก็บอกว่า จะให้เราบินเที่ยว 10.10 น. ถ้าเราไม่โทร ถ้าไม่งั้นจะให้เราไปเที่ยว 12.45 น.
เหมือนเดิม หนอยแน่ะ มีมาขู่กันด้วย

แต่เราก็เอานะ ไม่ได้กลัวหรอก แต่ขึ้เกียจคอยถึงเที่ยง แล้วในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี ทำให้เจอคนไทยอีก 2 คน (ผู้ชายกับผู้หญิง) ที่ได้คุยแว่บแรกก็รู้สึกถูกชะตา คุยกันถูกคอ แล้วต่อมาไปผจญภัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยกันที่ Thamel อีก หลังจากถามไถ่แนะนำตัวกันแล้ว ปรากฎว่า 2 คนนี้ก็ชะตากรรมเดียวกับเรา ก็เลยนั่งคุยกันรอบินเที่ยว 10.10 น.

พอใกล้สิบโมง เค้าก็มาเรียกให้เตรียมไปขึ้นเครื่อง ไปชั่งน้ำหนักกระเป๋า จ่ายค่าภาษีสนามบินอีกคนละ 170 Rs.
เดินไปให้เจ้าหน้าที่ค้นกระเป๋าพอเป็นพิธี ต่อจากนั้นก็ค้นตัว (ไม่เห็นจะค้นอะไร เห็นลูบหน้าอกพรืดแล้วก็ให้ไป เฮ้อ...)

นั่งคอยก็แล้ว เดินไปถ่ายรูปเครื่องบินจนเบื่อก็แล้ว ก็ยังไม่เที่ยงซักที ดีนะที่มีเพื่อนคุย
คุยไปความจริงก็เริ่มเปิดเผยว่าเราน่ะโดนแขกหลอกไปเต็ม ๆ เราซื้อตั๋วเที่ยวละ 93 เหรียญ
ในขณะที่คนไทยที่เจอซื้อเที่ยวละ 80 เหรียญ พร้อมรถมาส่งที่สนามบินฟรี ฝรั่ง (เจอกันตอน Trekking ตลอด)
ซื้อแค่ 70 เหรียญ โอ๊ยทำไมมันเป็นแบบนี้ล่ะ แต่ก็ต้องปลง โมโหก็ไม่มีอะไรดีขึ้น คิดแค่ว่าพรุ่งนี้ก็ได้กลับบ้าน
แล้วก็สบายใจ

เที่ยงครึ่ง (หลังจากมีเครื่องลำใหม่บินมาส่งผู้โดยสาร) เราก็ได้ขึ้นเครื่อง งวดนี้ไม่ถ่ายรูปแล้ว วิวก็ไม่ดูเลย รู้สึกพะอืดพะอม เพราะในเครื่องอากาศร้อนเหมือนเตาอบ แถมเครื่องยังส่ายไปส่ายมา อยู่เรื่อย ๆ เรานั่งเอามือจับเบาะไว้แน่น ภาวนาให้ถึง Kathmandu อย่างปลอดภัย

บ่ายโมงก็ถึงสนามบิน Kathmandu ตอนนั่งรถไปที่อาคารผู้โดยสารในประเทศ เห็นเครื่องการบินไทยจอดอยู่
เพื่อนคนไทยที่เพิ่งเจอกัน รีบบอกว่าอยากจะไปเปลี่ยนตั๋วแล้วก็ขอกลับบ้านไฟลท์นี้เลย เราเลยได้แต่ปลอบใจ
ว่าเอาเถอะน่า ทนอีกหน่อยก็ได้กลับบ้านแล้ว (รู้สึกสงสารเค้าเลย คาดว่าคงจะเจออะไรมาเยอะเหมือนกัน)

พอรถจอดให้ลง ก็ขำเลย เพราะอาคารผู้โดยสารในประเทศขาเข้าเค้าก็ไม่มีหรอก

ที่รับกระเป๋าก็หน้าตาเหมือนในรูปน่ะ แย่ง ๆ กันรับกระเป๋าเสร็จก็เดินไปขึ้น Taxi ได้เลย

จากสนามบิน เราชวนเพื่อนคนไทยอีก 2 คนให้ไปพักโรงแรมเดียวกับเรา เพราะเค้าบอกว่า เค้าพัก Guest House
นึงก็ไม่ได้ดีมาก ราคาตั้ง 13 เหรียญ ส่วนของเราเอารูปในกล้องให้ดู เค้าว่าดีกว่า ราคาก็ไม่ถึง 14 เหรียญ

พอเดินออกมาด้านนอก ลองมองหารถที่สั่งไว้ว่าให้มารับเราก็ไม่มี เราเลยเดินไปซื้อคูปอง Taxi Prepaid ไป Thamel คันนึงนั่งได้ 4 คนเลย (เพราะปกติ Taxi ที่นี่คันกระจิ๊ดเดียว) 450 Rs.

ไปถึงโรงแรมเดิมของเรา (International Guest House) ไปติดต่อขอ check in เพราะเราจองห้องไว้ก่อนแล้ว
1 คืน ส่วนเพื่อนอีกสองคน จะขอพัก 2 คืน แล้วแยกนอนคนละห้อง เพราะเค้าจะกลับหลังเราวันนึง

ปรากฎว่าห้องเต็มหมดแล้ว ได้แต่ห้องของเรา เพื่อนอีก 2 คนเลยบอกว่าให้เรารออยู่ที่นี่ เดี๋ยวเค้าจะไปหาที่พัก
ที่อื่นก่อน แล้วค่อยกลับมาหาเราใหม่ ไอ้เราก็เริ่มเกรงใจเค้าแล้วว่า อุตสาห์เสียค่า Taxi นั่งมาด้วยกัน ส่วนเค้า
กลับต้องไปเสียเวลาหาโรงแรมใหม่อีก แต่เค้าบอกไม่เป็นไร จะทิ้งของไว้ที่นี่ก่อน หาโรงแรมได้แล้วค่อยมาเอา

เราก็เลยรีบไปเอาเป้อีกใบที่ฝากไว้กับโรงแรมคืนมา กำลังจะขอกุญแจขึ้นห้อง ไม่รู้เจ้าหน้าที่กับเจ้าของโรงแรม
คุยอะไรกัน เจ้าของโรงแรมหันมาบอกเราว่า ค่าห้องคืนนี้ต้องจ่าย 16 หรือ 18 เหรียญ นี่แหล่ะ จำไม่ได้แล้ว
เราบอกว่าไม่ใช่แล้ว ก็ตกลงกันไว้ว่าเราจ่าย 14 เหรียญ (จริง ๆ แค่ 13 กว่า ๆ ด้วย)

แล้วเราก็จ่ายมาแล้ว 2 คืน เจ้าของโรงแรมรีบบอกว่าเป็นไปไม่ได้ เราก็เลยบอกให้โทรไปถาม Agency ที่ส่งเรามา
แล้วนาทีนั้นเราก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่พักที่นี่ ไอ้เงินส่วนต่างไม่กี่เหรียญน่ะ จิ๊บจ๊อยมาก แต่มันเสียความรู้สึก
เสียตั้งแต่ตอนที่เพื่อนอีก 2 คน ไปถามหาห้อง อีตาเจ้าของทำหน้าแบบไม่ไยดี บอกแค่ว่าเต็ม เพื่อนก็บอกว่า
ช่วยหาห้องให้หน่อยได้มั้ย เค้าก็ทำหน้าแบบรำคาญ ๆ ไม่อยากคุย

จากนั้น เราคว้าเป้ได้ก็เดินออกเลย เจ้าของโรงแรมวิ่งมาตามเราบอกว่า เค้าให้เราพักได้ราคาเดิม แล้วมาย้ำอีกนะ
ว่าให้แค่เราห้องเดียวเท่านั้น เราเลยหันไปบอกเลยว่าไม่เอา แล้วเดินออกจากโรงแรมไปเลย

สงสารเพื่อนจริง ๆ ต้องเดินแบกกระเป๋าหาที่พักกันใหม่ พอดีว่าก่อนมาเราไปอ่านเจอใน Internet ได้ข้อมูลโรงแรม
Hotel the Great Wall มา ตอนแรกก็ว่าจะพัก แต่อ่านแผนที่แล้วงง คาดว่าจะไปไม่ถูก ทั้ง Agency เอาโรงแรมหรู
มาล่อเลยเปลี่ยนใจ  เราเลยถามเพื่อนว่าจะพักโรงแรมนี้มั้ย ทุกคนก็ตกลง เดินหาอยู่ไม่นานก็เจอ

โรงแรมนี้เป็นตึกอยู่ในซอยดูน่ากลัวหน่อย ๆ บรรยากาศรอบ ๆ สู้โรงแรมเดิมไม่ได้ แต่ก็ช่างมันเถอะ ลองเข้าไปดู
พอไปถึงโรงแรมนี้ก็เกือบเต็มเหมือนกัน แต่โชคดีว่าเจ้าของอัธยาศัยดีมาก เค้าพยายามหาห้องให้เราทั้งหมดจนได้   เสียแค่เราต้องไต่ขึ้นไปตั้ง 6 ชั้นเท่านั้นแหล่ะ

เจ้าของโรงแรมที่นี่ใจดี เราขอให้เค้าโทรศัพท์เข้ามือถือของไกด์แล้วมาเก็บเงินเรา เค้าก็โทรให้ฟรีไม่ยอมคิดเงิน
แถมเราถามเรื่องที่เที่ยวอะไรก็เอาแผนที่มาเขียนแนะนำเส้นทางให้ ไม่มีมาแอบบังคับขายทัวร์อะไรเลย นั่งคุยกัน
นานสองนานก็ไม่ทำท่ารำคาญ แถมให้แลกเงิน rate ดีกว่าร้านข้างนอกซะอีก

โรงแรมนี้อะไรก็พอใช้ได้นะคะ เสียอย่างเดียวตอนกลางคืนจะได้ยินเสียงเพลงดังมาก ประหนึ่งว่านอนอยู่กลางผับ
ยังไงหยั่งงั้นเลย นอนฟังไปเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเพลงหยุดเมื่อไหร่ แต่เราน่ะหลับไปก่อนแล้ว

ลืมเล่าไปว่า พอคุยกับเจ้าของโรงแรม ถามโน่นถามนี่ ขอแลกเงิน แล้วก็ให้เจ้าของโรงแรมช่วยโทรเข้ามือถือไกด์
ตอนนั้นประมาณบ่ายสองครึ่ง ลองโทรดูก่อนว่าเค้าอยู่ที่ไหนแล้ว เพราะเกรงใจเพื่อนคนอื่นว่าต้องมานั่งรอเรา

พอโทรติดคุยกันก็รู้ว่าไกด์เพิ่งมาถึง Kathmandu โอ้โห...นั่งรถกับนั่งเครื่องมานี่ เวลามันแทบจะไม่ต่างกัน
เลยนะ เรารีบบอกไกด์ว่าตอนนี้เราไม่ได้พักที่โรงแรมเดิมแล้ว มีปัญหานิดหน่อย ไกด์ก็เลยจะแวะมาหาเราเลย
เสร็จแล้วก็ส่งให้เจ้าของโรงแรมช่วยบอกทางมาโรงแรมให้ไกด์เรา

ไกด์หายไปครู่ใหญ่ก็ยังมาไม่ถึงซักที ซักพักเค้าก็โทรมาถามทางมาโรงแรมอีกรอบ แล้วก็ขอคุยกับเราว่าทำไมถึงเปลี่ยนโรงแรม เราเลยเล่าให้ไกด์ฟังทั้งเรื่องโรงแรมแล้วก็ตั๋วเครื่องบิน ไกด์เลยบอกให้เราช่วยเล่าให้เจ้านายเค้าฟังหน่อย ตอนนี้เค้าแวะมาที่ office แล้วอยู่กับเจ้านายเค้าพอดี

คุณ Agency พอได้ฟังก็ทำเสียงตกอกตกใจ ถามเราว่าจำชื่อเจ้าหน้าที่ ที่ Counter Sita Air ได้มั้ย เราก็บอกว่าไม่รู้
และไม่อยากจะรู้ด้วย เค้าบอกว่าเดี๋ยวเค้าจะโทรไป complain ที่สายการบินให้ แล้วถามว่าทำไมไม่โทรศัพท์มาหา
เค้าตอนที่มีปัญหาทั้งที่สนามบินแล้วก็โรงแรม เราก็บอกว่า ก็เจ้าหน้าทีคนนั้นเค้าขู่ไม่ให้โทรนี่ แล้วนาทีนั้นอยากจะบินกลับแล้ว จะให้ทำไง ส่วนเรื่องโรงแรมก็ช่างมันเถอะ ชั้นไม่อยากกลับไปพักที่นั่นแล้ว

คุณ Agency เลยบอกว่าถ้าวันนี้หรือพรุ่งนี้เรามีเวลาว่างให้ไปกินน้ำชากับเค้าหน่อยได้มั้ย เราเลยขอบคุณแล้วก็
ปฏิเสธไปว่าไม่มีเวลา แล้วก็เลิกคุย เพราะคิดว่าเรื่องแบบนี้ ชั้นคงไม่ได้โดนเป็นคนแรกหรอก อยากจะบอกว่า
ขอเปลี่ยนจากเลี้ยงน้ำชา เป็นเอาส่วนต่างค่าตั๋วคืนมา ชั้นจะได้เอาเงินกลับไปนั่งกินโอเลี้ยงที่บ้านชั้นให้สบายใจ
น่าจะดีกว่ามั๊ง

พอไกด์มาถึงที่โรงแรมแล้ว เราก็พากันออกไปทานข้าว เราให้ไกด์เป็นคนเลือกร้าน เพราะเราตั้งใจจะ
เลี้ยงข้าวเค้า
เค้าพาเราไปทานที่ Hotel Northfield ซึ่งร้านนี้เดินผ่านไปผ่านมาหลายรอบกะว่าจะลองเข้าไปทาน
อยู่เหมือนกัน วันนี้เลยได้ลองสมใจ ร้านนี้ทำอาหารใช้ได้นะคะ เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมาเพราะมัวแต่
ห่วงคุยกัน

ทานเสร็จไกด์ก็พาเราไปซื้อใบชาก่อน เสร็จแล้วก็พาไปซื้อผ้า Pashmina ไกด์บอกว่าร้านนี้เค้ามีโรงงานเองเลย
ขายทั้งส่งและปลีก ซึ่งเจ้าของร้าน ๆ นี้ก็ดูใจดี ให้เราเลือกผ้า รื้อผ้าออกมาดูตามสบาย เจ้าของร้านบอกเราว่าเคยมาเมืองไทยหลายครั้งแล้ว

วันนี้เราโชคดีที่มีเพื่อนคนไทยที่เพิ่งเจอกันมาช่วยดูให้ด้วย เพราะเราน่ะไม่รู้เรื่องหรอก ดูไม่เป็น แต่คิดว่ายังไง
ก็ซื้อได้ถูกกว่าที่เมืองไทยเยอะ เพราะเคยซื้อ Pashmina ที่เมืองไทย (World Trade) ประมาณ 5 - 6 ปี มาแล้ว
ไซส์เล็กสุดสำหรับพันคอ ผืนละ 1,300 บาท มาเจอที่นี่อะไรก็ถูกไปหมดแหล่ะ

ลองบอกราคาให้คร่าว ๆ นะคะ เผื่อจะมีประโยชน์บ้าง แต่ไม่รับรองนะคะว่าราคาที่เราซื้อได้นี่ถูกสุดรึยัง
Pashmina 100% (แบบนี้จะหนาหน่อย แล้ววิธีทอก็มีหลายแบบ)
            ผืนใหญ่สุดห่มได้          1300 Rs.
            ไซส์เล็กสำหรับพันคอ     400 Rs.
Water Pashmina (Pashmiana 80% ผสม Silk 20%) แบบนี้จะนิ่ม ๆ ลื่น ๆ กว่า
            ผืนใหญ่สุดห่มได้             800 Rs.
            ไซส์เล็กสำหรับพันคอ      225 Rs.

เราซื้อไปทั้งหมด 7,300 Rs. เลยขอต่อเค้าอีกให้เหลือแค่ 7,000 Rs. เค้าก็ให้ค่ะ
ซื้อเสร็จก็บอกลาคุณไกด์ ขอบคุณในความมีน้ำใจ แล้วก็สัญญาว่าจะอัดรูปของเค้าที่เราถ่ายไว้ส่งไปให้

ส่วนเราและเพื่อน ๆ ก็ตะลุย Shopping กันจนดึก

วันที่ 9

     วันนี้อยู่ดี ๆ ก็ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีสามครึ่ง พยายามนอนยังไงก็ไม่หลับ สงสัยตื่นเต้นที่จะได้กลับบ้าน
นอนพลิกไปพลิกมา ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยปลุกเพื่อนขึ้นมาคุยด้วยกัน (ช่างเป็นคนดีจริง ๆ) ซักตีห้าก็ลุกขึ้นมา
เก็บของ ล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวไปวัด Pashupatinath หกโมงก็ออกไปเรียก Taxi เมื่อวานเราถามราคาค่ารถ
ไปวัดจากเจ้าของโรงแรมไว้แล้ว เค้าบอกว่า 130 Rs.
      เจอ Taxi คันแรก บอกราคาเรามา 250 Rs. นี่ถ้าเป็นหลายวันที่ผ่านมา คงจะยืนต่อราคาแล้วก็ยอม ๆ ไป
แต่หลังจากผ่านศึกมาแล้ว และวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่อยู่ที่นี่ เลยเริ่มฮึกเหิมนิดหน่อย ไม่ง้อหรอก ว่าแล้วก็
สะบัดก้นเดินไปหาคันอื่นต่อ Taxi มาตามถามว่าจะให้เท่าไหร่ก็ไม่สนใจ ก็พี่เล่นบอกราคาแบบนี้ ไล่ลูกค้าชัด ๆ
      เดินไปถามอีกคัน บอกราคามา 150 Rs. เราเลยบอกว่าที่โรงแรมบอกเรา 120 Rs. เค้าก็ส่ายหน้าตกลง
ลืมเล่าไปว่าเวลาคุยกับ Taxi ที่นี่งง ๆ ทั้งเราทั้ง Taxi ทุกที เพราะชอบลืมว่า คนเนปาล ถ้าเค้าส่ายหน้าแปลว่า
โอเค เวลาต่อราคาค่ารถแล้วเค้าส่ายหน้า เราก็จะเดินหนีทุกที Taxi ก็คงงงว่าโอเคแล้วเดินหนีทำไม
       นั่งรถไปแป๊บเดียว Taxi ก็มาจอดริมถนน แล้วบอกให้เราเดินเข้าไปเอง (สงสัยจ่ายแค่ 120 เลยไม่ยอมไปส่ง
ถึงวัด) แต่ก็ไม่เป็นไรจะได้เดินดูอะไรต่อมิอะไรข้างทางไปด้วย




      
      
      

คนเนปาลนี่เค้าขยันดีนะคะ มาวัดกันตั้งแต่เช้า ขนาดวันนี้เป็นอาทิตย์ (แต่ท่าทางคงจะไม่ใช่วันหยุด
เหมือนบ้านเรามั๊งคะ เพราะเห็นเด็ก ๆ ยังไปโรงเรียนกันเลย)

...

เดินไม่นาน เราก็เข้าเขตวัด แต่ดูได้เฉพาะข้างนอกเพราะเค้าอนุญาตให้เฉพาะคนที่นับถือศาสนาฮินดูเข้า

ไอ้เราก็อยากจะเข้าไปดูบ้าง นึกว่าจะลองทำมึน ๆ เป็นฮินดูกับเค้าด้วย แต่หน้าหมวย ตัวขาวเป็นลิงเผือกแบบนี้
ทำยังไงก็คงไม่เนียน คงโดนจับโยนออกมาแน่นอน

...

ออกจากตรงนี้ ก็ถามทางที่จะไปดูพิธีเผาศพริมแม่น้ำ โดยเราต้องเดินอ้อมไปข้างหลัง
ซึ่งก็คือเดินผ่านประตูทางเข้าวัดอีกด้านนึง

ดวงเรานี่คงถูกโฉลกกับที่เก็บสตางค์ค่าเข้า ไปไหนนี่ต้องไปผ่านที่เก็บเงินตลอด ทั้ง ๆ ที่ทางเข้าเค้ามีตั้ง
หลายทาง

ค่าเข้าที่นี่คนละ 250 Rs. แต่เช้านี้เรามีเงินมาแค่ 600 Rs. เพราะเมื่อวาน Shopping จนหมด
ยังไม่ได้ไปแลกเงินเพิ่ม เลยต่อรองกับเจ้าหน้าที่ขอจ่ายเป็น Dollar แทน ลองคำนวณดูคร่าว ๆ
2 คนก็ 8 เหรียญกว่า ๆ เราต่อเค้าบอกว่า 8 เหรียญได้มั้ย เห็นเค้าทำท่าคิดนาน เลยยื่นเครื่องคิดเลข
ให้เค้าคิดเอง แล้วเค้าก็ตกลง

มาวัดนี้ถ้าไม่อยากเสียค่าเข้า ต้องเดินอ้อมไปอีกด้านนึง แต่ก็จะดูได้ไกล ๆ หน่อย แต่เราน่ะอยากดู
เลยยอมเสียเงิน แต่โชคไม่ดีที่ไม่ได้ถามเพื่อนก่อน พอจ่ายเงินเรียบร้อย พาเดินเข้าไปคุณเธอก็ดันกลัวขึ้นมา
เรียกให้ไปดูใกล้ ๆ ก็ไม่ยอม ถามว่าจะถ่ายรูปมั้ยก็ไม่เอา เลยให้ยืนคอยอยู่ห่าง ๆ แล้วเราเข้าไปดูเอง

ตอนไปถึงนี่เห็นกำลังเผาอยู่ 2 ศพ ซึ่งน่าจะเริ่มเผามานานพอสมควร เห็นเป็นเถ้าดำ ๆ แล้ว
เราน่ะอยากจะไปดูตอนเค้าจัดเตรียมพิธีมากกว่า แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ดู ดูแล้วเผื่อจะปลงได้บ้าง

เดินดูไปเรื่อย ผ่านรูปปั้นนี้ (ถ้าไม่ผิดน่าจะเป็นหนุมานนะคะ) ก็เพิ่งเห็นว่าถ้ามายืนตรงนี้นี่ได้ดูแบบเกาะติดเวทีเลย

แต่พอได้มายืนดูใกล้ ๆ มาก ๆ นี่ก็รู้สึกว่าน่ากลัวอยู่เหมือนกัน แล้วก็อาจจะไปรบกวนพิธีเค้าด้วย เลยถอยกลับ
ออกมาดีกว่า

...

...

...