หลังจากทานอาหารเสร็จ แบตเตอร์รี่กล้องถ่ายรูปที่มาขอคุณลุง charge ไว้ในห้องทานข้าวก็เต็มพอดี
(ที่นี่คุณลุงใจดีให้ charge แบตเตอรี่ฟรีค่ะ บางทีเค้าคิดเงินด้วยนะคะ)

เราเดินออกไป เห็นคุณลุงเตรียมตัวจะนอนแล้ว เราเลยรีบขึ้นควานหาไฟฉายเพื่อลงมาแปรงฟันข้างล่าง
แล้วก็ขึ้นไปนอน คืนนั้นอากาศเย็นพอสมควร ถุงนอน (เขียนไว้ว่าทนความเย็นได้ 7 องศา ก็ดูเหมือนจะ
ไม่อุ่นเท่าไหร่)

คืนนี้ทั้ง Guest House มีเราเป็นแขกอยู่ 2 คนเท่านั้น เงียบดีจัง

ลืมบอกไปว่าคุณไกด์ของเราก็นอนห้องฝั่งตรงข้าม เยื้อง ๆ กับเรา ก่อนนอนยังตะโกนมา Good night เราด้วย
เฮ้อ...แต่คืนนั้นก็ผ่านไปด้วยดี

อันนี้เป็นที่แปรงฟันค่ะ ในห้องน้ำไม่มีอ่างล้างหน้า เลยมาแปรงตรงนี้ดีกว่า เพราะไม่อยากให้ส่วนอื่นของร่างกายถูกน้ำโดยไม่จำเป็น

วันที่ 5

     วันนี้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ยังไม่หกโมงเหมือนเคย พอกระเด้งตัวขึ้นมาได้ ก็รีบหันไปดูที่หน้าต่างตรงหัวนอนก่อน
และแล้วก็ไม่ผิดหวังเล๊ย ได้เห็นภูเขาหิมะโผล่มาทักทายกันแต่เช้า
  
      รีบคว้างกล้องไปถ่ายรูปใหญ่เลย แต่ก็ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ เสร็จแล้วก็ไต่ลงไปแปรงฟันข้างล่าง สั่งอาหาร
เช้า แล้วก็รีบขึ้นมาเก็บของให้เรียบร้อย เหลือแต่ถุงนอนที่ยังไม่ได้เก็บ (เพราะเก็บไม่ได้) แล้วก็ของที่ต้องเอาไปใส่
เป้ไกด์

      เสร็จแล้วก็ลงไปกินข้าวเช้า พอกลับขึ้นมา คุณไกด์เข้ามาเอาถุงนอนกับของที่เหลือไปเก็บให้เรียบร้อย
เออ...หยั่งงี้ค่อยยังชั่วหน่อย

ใกล้ 8 โมงเช้า เราเตรียมตัวออกเดินทางต่อ
ก่อนไป ก็ต้องไปจัดการชำระค่าเสียหายให้เรียบร้อย ค่าใช้จ่ายมี ค่าห้อง 100 Rs. ที่เหลือเป็นค่าอาหารเย็นวาน
/ เช้าวันนี้ และค่าน้ำดื่ม รวมทั้งหมด 1,277 Rs. เราเลยให้คุณลุงไป 1,300 Rs. แล้วบอกคุณลุงว่าไม่ต้องทอน (และวันนี้ตั้งใจใหม่แล้วว่าจะไม่สั่งของกินเยอะเกินไป เพราะกินไม่หมดซักอย่าง เสียดายของและเสียดายตังค์)

เช้านี้เราซื้อน้ำดื่มกรอกใส่ขวดตุนไปกินระหว่างทาง และซื้อให้คุณไกด์หนึ่งขวด เรายื่นให้ไป เห็นเค้าถือขวดน้ำ
ไปคุยอะไรกับคุณลุงก็ไม่รู้ แล้วซักพักก็เดินมาถามเราว่าเค้าจะขอเปลี่ยนเป็นโค้กแทนได้รึเปล่า เราเลยบอกว่า
ตามสบาย แต่ซักพักนึกได้ว่าโค้กมันราคาแพงกว่าน้ำเปล่านี่นา เลยเดินไปถามคุณลุงว่า ต้องจ่ายเพิ่มเท่าไหร่
ตอนแรกคุณลุงทำท่าเหมือนไม่อยากเก็บเงินเพิ่ม เดาเอาว่าแกคงจะเปลี่ยนให้คุณไกด์ฟรี ๆ แต่เราไม่อยากเอา
เปรียบคุณลุง เลยจ่ายเงินเพิ่มให้คุณลุงไปอีก 30 Rs.(น้ำดื่ม 1 ลิตร ที่นี่ราคาขวดละ 80 Rs. โค้กแบบขวดพลาสติก 500 cc. 110 Rs.)

ก่อนออกเดินทางเราขอถ่ายรูปกับคุณลุงเป็นที่ระลึกด้วย

จาก Ulleri วันนี้จะเดินไป Negethanti แล้วก็ไปนอนที่ Ghorepani

เดินจาก Pratab Guest House ห่างออกมาก็ยังคงเห็นวิวภูเขาอยู่ ก็เลยหยุดถ่ายรูปอีกเรื่อย ๆ ให้หนำใจ

จาก Ulleri เราเดินไปเรื่อย ๆ ผ่าน Banthanti ตอนกี่โมงก็ไม่ได้จดไว้

แก็งค์เด็กมารอขนม น่ารักดี

ประมาณเที่ยงครึ่ง เราก็มาถึง Negethanti ด้วยอาการเริ่มหมดแรง

เราแวะทานข้าวเที่ยงเติมพลังกันที่ร้าน ร้าน Laligurans (เพิ่งมารู้ว่าเป็นชื่อของดอกไม้ประจำชาติของเนปาล (อีกชื่อนึงคือ Rhododendron) ซึ่งบานช่วงนี้พอดี) เราสั่งข้าวผัดผัก กับ Egg Vegetable Noodle Soup ชื่อดูหรู
แต่ที่แท้มันก็คือมาม่าต้มใส่ไข่กับผักนั่นเอง (เมนูนี้กินเกือบทุกมื้อ เพราะไม่ชอบทานเนื้อสัตว์ แล้วก็ไม่รู้จะสั่งอะไร)

แวะพักทานข้าวเที่ยงประมาณชั่วโมงนึง เราก็เริ่มเดินต่อ
ทางที่เดิน Trekking นี่ ยิ่งเริ่มสูงขึ้นก็จะเจอเจ้าแมลงเต่าทองตัวจ้อยเดินอยู่ตามพื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ
เดินไปก็สงสารมันไป เพราะมันจะต้องโดนเหยียบแบบแต๊ดแต๋ให้เห็นซากไปตลอดทาง
เพราะฉะนั้นของเราเวลาเดิน โดยเฉพาะเวลาจะเหยียบบนก้อนหิน ต้องเล็งดูก่อนว่าจะไม่เหยียบเจ้า
แมลงพวกนี้ แต่ถ้าเป็นตามพื้นดินที่มีใบไม่ร่วงอยู่เยอะแยะ ก็ไม่รู้จะเลี่ยงยังไง ก็เดินไปสวดมนต์แผ่
เมตตากันไป เพลินไปอีกแบบนึง

เราเดินไปเรื่อย ๆ ตอนแรกมองขึ้นไปบนภูเขาไกล ๆ เห็นต้นอะไรก็ไม่รู้สีส้ม ๆ ยังหันไปถามเพื่อนว่าเนปาล
มีใบไม้เปลี่ยนสีให้ดูด้วยเหรอ (โง่จริ๊ง) พอเข้าไปเห็นใกล้ ๆ ถึงรู้ว่าเป็นดอก Rhododendron นั่นเอง

บ่ายสามโมงครึ่งเราก็ไปถึง Ghorepani ดีใจจริง ๆ ที่วันนี้ถึงเร็วหน่อย

ที่นี่ไกด์ขอเอกสารเราเอาไปลง Record ที่ Check Point อีกครั้ง

(อ้อ...ลืมบอกไปค่ะ หลังจากคุยกันเมื่อคืน วันนี้คุณไกด์เราก็เปลี่ยนไป๋ เลิกมาทำตัวและพูดจาให้เรารำคาญ
เหมือนเป็นคนละคนกันกับเมื่อวาน เดินกันไปคุยกันไปสบายใจขึ้นเป็นกอง)

ไกด์แนะนำให้เราไปพักที่ Hungry Eye  เค้าบอกเราว่าอาหารอร่อย ห้องพักกับห้องน้ำก็ดี เราก็ตามใจไกด์

เราเดินตามไกด์ไปที่ Hungry Eye แต่ปรากฎว่าที่พักเต็มแล้ว เราเลยบอกไกด์ว่าจะไปพักที่ Tukuche ตามที่เราอ่านมา

คุณไกด์ก็รีบนำหน้าไปที่ Tukuche จัดการหาห้องให้เสร็จ พอเราไปถึงก็รีบเอากุญแจมาส่งให้เรียบร้อย

เราได้ห้องที่ชั้น 2 ทางเดินชั้นบนรู้สึกว่ามันยวบยาบยังไงก็ไม่รู้ พอเปิดประตูเข้าไป เห็นวิวที่หน้าต่างแล้วสวยถูกใจ
แต่สภาพห้องนี่ เวลานอนก็จินตนาการว่าตัวเองเป็นคนงานพม่ากำลังนอนอยู่ในแคมป์คนงานน่ะ (เว่อร์ไปมั้ยคะ)
แต่ก็เอาเถอะ ค่าห้องแค่ 100 Rs. จะไปเอาสวยเริ่ดอะไรมากมาย

ที่ Tukuche นี่มาคนมาพักแบบเนืองแน่น เราเลยรีบเก็บของแล้วก็ลงไปอาบน้ำข้างล่าง เข้าไปในห้องน้ำยืนคอยน้ำอุ่นจนเกือบถอดใจ (ไม่ใช่ไม่อาบนะคะ กะจะอาบมันทั้งเย็นเจี๊ยบนั่นแหล่ะ) ยืนทำใจอยู่นาน อยู่ดี ๆ โชคช่วย
น้ำอุ่นเริ่มไหลออกมาแบบปริ่ม ๆ ว่าจะขาดใจ เลยรีบอาบน้ำสระผมให้เสร็จ แล้วก็ไปสั่งอาหารเย็น

ที่นี่เค้าเขียนไว้ว่าให้สั่งอาหารก่อน 17.00 น. แต่เราสามารถระบุเวลาได้ว่าจะกินตอนกี่โมง เราก็เลยสั่งไว้ว่าจะกลับมากินตอนหกโมงเย็น ส่วนตอนนี้ขอออกไปเดินเล่นข้างนอก ท้าลมหนาวก่อน

เจ้าม้าตัวนี้ เค้าผูกถุงใส่อาหารไว้ที่คอมันเลย แปลกดี

ที่นี่วิวสวยมาก ๆ แล้วก็มีของให้ Shopping ด้วย

ออกไปถ่ายรูปจนหนำใจ แล้วก็ซื้อของได้พอหอมปากหอมคอ ก็รีบวิ่งจู๊ดเข้ามาผิงไฟในห้องทานข้าว

นั่งคุยกับคนโน้นคนนี้นิดหน่อย ก็ได้เวลาทานข้าว คงไม่ต้องถ่ายรูปมาให้ดูแล้วนะคะ เพราะเป็นมิสซ้ำซาก
เมนูสิ้นคิด ข้าวผัดผัก กับ มาม่าต้ม เหมือนเดิม แต่วันนี้นึกได้ว่าติดไมโลแบบซองมาด้วย เลยสั่งนมร้อน
มาคนละแก้ว (หลังจากกินแต่ชานมทุกมื้อเริ่มเบื่อแล้ว) แล้วก็เอาไมโลใส่ลงไป อร่อยขึ้นเยอะ

อิ่มแล้ว เรารีบขึ้นนอนแต่วัน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ เพื่อเดินขึ้น Poon Hill

ลืมบอกไปว่าห้องส้วมที่นี่ ไม่ค่อยสะอาดนะคะ ยิ่งถ้าเป็นส้วมแบบนั่งนี่จะเหม็นมาก ยิ่งเราดันโชคร้ายดันเปิดไป
ทุ่นระเบิดของใครก็ไม่รู้ ไม่ยอมกำจัดซาก เล่นเอากินข้าวแทบไม่ลง

กลางคืนที่นี่ ไฟฟ้าจะดับหมด จะออกมาเข้าห้องน้ำต้องใช้ไฟฉาย แล้วก็ต้องเดินย่อง ๆ หยั่งกะขโมย เพราะ
พื้นเป็นเหมือนไม้อัด ส่วนฝาผนังของแต่ละห้องนี่ก็แค่ไม้อัดบาง ๆ กั้นเท่านั้น ทำอะไรเสียงดังนี่มีหวังถูกเพื่อน
ร่วมที่พักลุกขึ้นมาอัดแน่นอน

วันที่ 6

ตีสี่นาฬิกาปลุก (มือถือ) ที่ตั้งไว้ก็ดัง เราเตรียมเอาซุกไว้ใต้หมอนตั้งแต่เมื่อคืน เพราะกลัวทำชาวบ้านเค้าตื่นกันหมด คนอื่นเค้าคงจะตื่นสายกว่านี้หน่อย แต่เราเดินช้าเลยต้องรีบตื่นก่อนชาวบ้านเค้า

ตื่นขึ้นมาค่อย ๆ ย่องลงไปแปรงฟันข้างล้าง แล้วรีบมาเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ต้องใส่เสื้อหลายชั้น เพราะหนาวมาก
เอาหมวกกับถุงมือแล้วก็ไฟฉายไปด้วย

ประมาณตีสี่ครึ่งกว่า ๆ ก็ลงไปเจอไกด์รออยู่ข้างล่างเรียบร้อยแล้ว

พร้อมแล้วก็เริ่มออกเดินกันเลย ตอนนี้ทางยังมือตึ๊ดตื่ออยู่ มองไปบนฟ้าเห็นดาวชัดแจ๋วเต็มไปหมด ต้องใช้ไฟฉาย
ส่องทางตอนเดินด้วย เราต้องเดินไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ ตอนแรกที่เดินยังไม่ค่อยมีใครซักเท่าไหร่ พอซักพักก็เริ่มมี
นักท่องเที่ยว ทยอยเดินแซงเราไปเรื่อย ๆ เพราะเราดันลืมเอาไม้เท้าติดไปด้วย เดินก็ไม่ค่อยไหว แต่ก็ค่อย ๆ
เดินไป หยุดไป เวลาหยุด ก็คอยเอาไฟฉายส่องทางให้คนที่เค้ากำลังเดินขึ้นมาด้วย (กลัวเสียฟอร์มเลยแกล้งทำตัวให้เป็นประโยชน์)

ซักหกโมงกว่า ๆ เราก็ขึ้นไปถึง Poon Hill จนได้ ชาวบ้านเค้าขึ้นไปถึงเค้าก็รีบไปดูวิว ถ่ายรูปกันใหญ่ แต่เรารีบ
พุ่งไปร้านขายกาแฟก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเหนื่อยและหิวสุด ๆ ได้ชานมซักแก้ว ค่อยมีแรงไปดูวิว

มีคนมาถามว่าเห็นตอนพระอาทิตย์ขึ้นรึเปล่า เลยเพิ่งมานึกได้ว่า Highlight เค้าต้องขึ้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นนี่นา
แต่ไอ้ตอนเดินน่ะ ไม่ได้สนใจแล้วพระอาทิตย์จะขึ้นจะตก แค่มีปัญญาเดินขึ้นมาจนถึงก็บุญแล้วแหล่ะ

เนื่องจากว่าขึ้นมาช้ากว่าชาวบ้านเค้า ก็เลยอยู่บนนั้นซะให้หนำใจ กว่าจะกลับลงมาก็จะเจ็ดโมงแล้ว
ขากลับนี่เดินเร็วกว่าขาขึ้นเยอะเลย

พอถึงที่พักรีบสั่งอาหารเช้าด่วน สั่งเสร็จก็รีบไปเก็บของเพราะเราต้องออกจากนี่เร็วหน่อย
ไกด์บอกว่าเราจะไปพักกันที่ Ghandruk  

จริง ๆ แผนเดิมของเรา ตั้งใจว่าจะเดินไปถึงแค่ Tadapani แล้วก็พักที่นั่น แต่ไกด์บอกว่า ถ้าเราไม่ไปให้ถึง
Ghandruk วันนี้ วันรุ่งขึ้นกว่าจะเดินไปถึง Nayapul จะเย็นมาก แล้วไกด์ก็บอกว่าจะพาไปพักที่ Ghandruk
รับรองที่พักสะอาด วิวสวย รับรองว่าเราต้องชอบ

ไกด์ว่าไงเราก็ว่าตามกัน (รับปากไปโดยไม่รู้เลยว่าวันนี้ล่ะ นรกมีจริง ๆ)

วันนี้ทานแต่ไข่ดาวคนละ 2 ฟองกับนมร้อน (ใส่ไมโล) ก็อิ่มแล้ว
คิดเงินเรียบร้อย วันนี้จ่ายไป 770 Rs. แล้วก็ขอใบเสร็จเค้ามาด้วย เลยมีราคาอาหารมาเขียนได้ค่ะ

ข้าวผัดไข่ใส่ผัก                        160 Rs.
มาม่าต้มใส่ไข่ใส่ผัก                   110 Rs.
ไข่ดาว 2 ฟอง    ที่ละ                 80  Rs.
นมร้อนแก้วละ                            40  Rs.
น้ำดื่มขวดละ                              80 Rs.

แปดโมงครึ่งกว่า ๆ เราเริ่มออกเดินต่อไป
เส้นทางวันนี้คือ ออกจาก Ghorepani ไป Deurali -- Banthanti -- Tadapani -- แล้วก็ไปพักที่ Ghandruk

เราเริ่มเดินไปเรื่อย ๆ รู้สึกว่าวันนี้แดดแรงมาก ๆ แต่อากาศก็ยังหนาวอยู่ ไกด์บอกว่าวันนี้เราจะเดินผ่านป่าด้วย

เราเดินขึ้นเขาไปถึงยอด แล้วก็ลง แล้วก็ขึ้น สลับกันอยู่อย่างนี้ เหนื่อยมาก ๆ จนไม่อยากจะเดินแล้ว
แถมบางทีก็ร้อนมาก แต่พอถอดเสื้อกันลมออก แป๊บเดียวก็หนาวอีกแล้ว เลยเดินหนาว ๆ ร้อน ๆ แบบนี้ไปตลอด

แรก ๆ ตอนเดินพอเหนื่อย หยุดหันไปมองภูเขาก็ชื่นใจ แต่พอหลัง ๆ ไม่อยากจะเห็นแล้ว คุณไกด์ก็ให้กำลังใจว่า
ถ้ายูไม่เดินขึ้นที่สูง ยูจะไม่ได้เห็นภูเขานะ แต่เราตอบไกด์ไปว่า ชั้นไม่เอาภูเขาแล้ว ชั้นไม่อยากขึ้น ชั้นอยากจะลงเท่านั้น ไกด์หัวเราะก๊ากเลย

หลังจากเดินไปได้พักนึง วันนี้ร่างกายเริ่มเกเรแล้ว รู้สึกเป็นไข้แล้วก็เจ็บคอมาก ๆ ไม่อยากจะกลืนน้ำลายเลย
หันไปมองเพื่อนก็คงไม่ต่างจากเราเท่าไหร่

ฝืนเดินไปได้ซักพัก ก็หันไปบอกเพื่อนว่า ปวดไหล่มาก ๆ ไม่สามารถจะแบกเป้ได้อีกต่อไป (สองวันที่ผ่านมาเราเป็นคนแบกเป้มาตลอด เพราะดูเพื่อนแล้ว แค่เดินอย่างเดียวก็จะไม่ไหว) เพื่อนที่ทำจะแย่ พอเราบอกว่าไม่ไหว
ก็รีบทำเป็นว่าตัวเองแข็งแรง แล้วแย่งเอาเป้ไปแบกแทนทันที (จริง ๆ แล้วเป้ก็ไม่หนักเท่าไหร่ น่าจะไม่เกิน 5 kg. แต่สภาพร่างกายแบบนี้ มันก็แบกไม่ไหวน่ะ) นี่ล่ะนะเพื่อน...เห็นใจกันก็ยามลำบากนี่แหล่ะ (ซึ้งจริง ๆ)

พอไม่มีเป้อยู่บนหลังแล้ว รู้สึกว่าเดินสบายขึ้นเยอะ แต่ก็เดิน ๆ หยุด ๆ ไปตลอดทางอยู่ดี ประมาณ 11 โมงก็เดิน
ไปถึง Deurali ไปยืนดูป้ายว่าระยะทางไปแต่ละจุดต้องใช้เวลาเท่าไหร่ แล้วก็บวกเวลาเข้าไปอีกเท่าตัวสำหรับเวลาเดินของเรา

เราแวะทานน้ำ แล้วก็เข้าห้องน้ำที่นี่ (ห้องน้ำที่นี่ก็สยองขวัญอีกแล้ว แต่เลือกไม่ได้ก็ต้องเข้า)
แล้วก็เดินไป Banthanti ต่อ

จาก Deurali ระหว่างทางไปนี่แทบจะเลิกถ่ายรูปไปโดยอัตโนมัติ ได้แต่ตั้งอกตั้งใจเดินอย่างเดียว

ประมาณบ่ายโมงเราก็ไปถึง Banthanti แวะทานข้าวกลางวันที่นี่ วันนี้เราเลิกสั่งข้าวผัดกับมาม่าต้มแล้ว
ลองเปลี่ยนมาสั่งผัดมักกะโรนีดูบ้าง แต่เออ...ไม่รู้ว่าคุณแม่ครัวลืมต้มมักกะโรนีก่อนรึเปล่า มันเลยแข็ง ๆ
ยังไงชอบกล แล้วก็ทานไม่หมดอีกตามระเบียบ แต่โชคดีลองสั่ง Banana Pancake มาด้วย ไม่ค่อยอร่อย
หรอกค่ะ เพราะไม่มีน้ำผึ้งหรือ syrup อะไรให้ราด กินมันเปล่า ๆ นี่แหล่ะ ก็ยังดีกว่าหิวตาย

จาก Banthanti เราเดินต่อไปที่ Tadapani (ที่ ๆ ชาวบ้านเค้าจะพักกันคืนนี้ ส่วนเราต้องเดินต่อไป)

ทางที่จะไป Tadapani จากความรู้สึกของเราและเพื่อนนะคะ มันโหดสุด ๆ ตั้งแต่เดินมา
เดินขึ้น ๆ ลง ๆ บางครั้งนี่ทางชันเกือบจะ 90 องศาเลย น่ากลัวและลื่นด้วย (ไกด์บอกว่าเราโชคดีแล้ว ถ้ามาก่อนหน้านี้ซักสองสามวัน ทางจะเดินลำบากกว่านี้เพราะมีลูกเห็บตกลงมา)

เวลาเดินทั้งขึ้นและลงบางช่วงเรากลัวมาก ๆ เลย เพราะปกติกลัวความสูงอยู่แล้ว เลยทำตัวเป็นหมาน้อยให้เพื่อน
จูงขึ้นจูงลงตลอด  เดินไปเรื่อย ๆ จนขาล้าจนแทบจะก้าวไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไง บางครั้งเริ่มนึกในใจว่า
"ให้ขาหัก ๆ ไปเลยน่าจะดี เดี๋ยวจะได้มี ฮ. มารับไม่ต้องเดิน" และสุดท้ายเริ่มเอาธรรมะเข้าช่วย
นึกไว้ว่า "ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว" สั่งให้ขาก้าวไปเรื่อย ๆ หยั่งกะใจเป็นท่านเจ้าคุณ แล้วขาเป็นนังเย็น
แต่ปรากฎว่าทำได้ไม่นาน ขามันเป็นเปลี่ยนนังสาลี่ เกเรไม่อยากจะเดินซะแล้ว

เวลาเดินขึ้นยังไม่ค่อยทรมานเท่าไหร่ แต่เวลาเดินลงนี่ปวดเข่ามาก ๆ ต้องเดินลงแบบ ลองนึกภาพเวลาเราเห็น
ผู้สูงอายุเดินลงบันไดมั้ยคะ แบบค่อย ๆ  หันตัวด้านข้างแล้วก็ค่อย ๆ ก้าวขาลงน่ะค่ะ นั่นแหล่ะ แบบนั้นเป๊ะเลย
บางทีขั้นบันไดมันสูงมาก ๆ ต้องนั่งยอง ๆ แล้วก็ค่อย ๆ ปล่อยขาลงมาทีละข้าง

บ่ายสามโมงสิบห้า ความทรมานช่วงแรกก็สิ้นสุดลง เราเดินมาถึง Tadapani จนได้
เจอกับฝรั่งคนนึง เราพักที่เดียวกับเค้าที่ Ghorepani  เค้ารีบมาทักว่า จะมา Trekking อีกมั้ย เราตอบได้แบบไม่ผ่านสมองเลยว่า "ครั้งนี้เป็นครั้งแรก และจะเป็นครั้งสุดท้าย" ฝรั่งขำแล้วบอกว่าคนไทยผู้หญิงอีกกลุ่มนึงก็พูดเหมือนเราเปี๊ยบเลย

บรรยากาศที่นี่เริ่มครึ้ม ๆ เหมือนฝนจะตก เราเลยนั่งพักแค่แป๊บเดียว แล้วก็รีบเดินต่อ

ลืมบอกไปว่าตอนช่วงที่เดินมาเราเจอลิง (หัวมีขนฟู ๆ สีขาว) ประมาณ 3 - 4 ตัว เหมือนในบอร์ดที่เค้าเขียนบอก
ไว้เลย

จาก Tadapani เราเดินไปเรื่อย ๆ ผ่านป่า ลำธาร ซึ่งบางช่วงก็เดินลำบากเพราะลื่น
ทางช่วงนี้ ไกด์จะไม่เดินทิ้งเราไปไกลเลย เหมือนอย่างที่บอกว่า ของที่ไกด์แบกหนักพอสมควร
(ไกด์บอกว่าปกติ เค้าจะไม่แบกของ เค้ามีหน้าที่นำทางอย่างเดียว เราต้องจ้างลูกหาบมาต่างหาก
แต่เราก็ไม่รู้นะว่าทำไมเจ้านายเค้าให้แบกของให้เราด้วย) แล้วเวลาเราเดินช้าเค้าจะเดินรอไม่ไหว ไม่งั้นเค้าจะ
ยิ่งเหนื่อยมาก เค้าจะเดินนำเราไปรอเราข้างหน้าเป็นจุด ๆ ไป

แต่ช่วงจาก Banthanti มา Tadapani และไปจนเกือบถึง Ghandruk ไกด์จะไม่เดินห่างเราเลย เค้าบอกว่า
ทางช่วงนี้ค่อนข้างอันตรายกว่าช่วงอื่น เค้าไม่อยากทิ้งเรา เดี๋ยวเป็นอะไรไปแล้วเค้าไม่เห็น (ซึ้งน้ำใจจริง ๆ
สำหรับไกด์คนนี้ ถ้าไม่นับพฤติกรรมในวันแรก ที่เหลือเค้าดีหมด ดูแลเรา จัดการให้ทุกอย่าง ส่วนเราก็ตอบ
แทนน้ำใจด้วยการ ซื้อโค้กให้กินทุกวัน แถมเวลาหยุดพักกินขนมที่เราแบกมา ก็กินด้วยกันตลอด)  

เราเร่งเดินไปเรื่อย ๆ เพราะกลัวจะมืด และคงจะพ้นทางที่อันตรายแล้ว ไกด์บอกเราว่าเค้าจะขอเดินนำเอาของ
ไปเก็บที่ที่พัก ที่เราจะค้างกันคืนนี้ก่อน แล้วจะกลับมารับ แล้วถ้าเราเดินไม่ไหว เดี๋ยวเค้าจะมาแบกเราไปเอง

ตลอดทางก็แทบจะเหลือเราเดินกันอยู่สองคน เจอแค่สามีภรรยาชาวบราซิล ซึ่งดูอายุมากพอสมควรกับไกด์ของเค้าแล้วก็เด็กผู้หญิงเกาหลีสองคน ซึ่งเราเจอเค้าบน Poon Hil ตอนเช้า มากันสองคน ไม่มีไกด์และลูกหาบ
มาด้วย

ประมาณหกโมงกว่า ๆ เราก็เดินเข้าเขต Ghandruk จนได้ เดินผ่านป้ายที่บอกว่ามีที่พักที่ไหนบ้าง ก็เจอคุณไกด์
นั่งคอยอยู่แล้ว เค้ารีบมาเอาเป้ที่เพื่อนสะพายอยู่ไปหิ้วให้ แล้วก็บอกว่า วันนี้ได้เป็นไกด์เต็มตัวซะที เพราะเป็น
ครึ่งไกด์ครึ่งลูกหาบมาหลายวัน

ถามไกด์ว่าใกล้ถึงที่พักรึยัง ไกด์บอกว่าอีกหน่อยนึง แต่อีกหน่อยนึงของเค้าเนี่ย เดินไปกว่าจะถึงก็ทุ่มนึง
แล้วก็มืดพอดี

(ตลอดการเดิน 4 วันนี้ คำถามที่เราถามไกด์จนเค้าคงเบื่อก็มี "นี่เราใกล้ถึงรึยัง" หรือ "อีกกี่ชั่วโมงจะถึง" ตะโกน
ถามอยู่ตลอด)

ที่พักคืนนี้ชื่อ "Ghandruk Guest House" ถูกใจเรากับเพื่อนมาก เพราะเป็นที่พักชั้นเดียว สะอาด ฟูกที่นอนก็หนา
ห้องน้ำสะอาด แถมไม่มีแขกคนอื่นพักเลย ชอบจริง ๆ เลย

เราเอาของเก็บเรียบร้อย ก็รีบไปอาบน้ำอุ่นอย่างสบายใจ แล้วก็ไปสั่งอาหาร วันนี้เราสั่งมักกะโรนี กับ หมี่ผัด
มาทาน แต่เค้าให้เยอะมาก เลยแบ่งใส่จานให้ไกด์ทานได้อีกคนนึงเลย

เสร็จแล้วก็เข้านอน ก่อนนอนไกด์มาถามว่าถุงนอนอุ่นพอมั้ย ไม่งั้นจะไปเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้ แล้วก็ขอโทษเราที่
เมื่อคืนก่อนไม่ได้ถามเราว่าจะเอาผ้าห่มรึเปล่า เราก็เลยขอผ้าห่มเค้าเพิ่มอีกคนละผื่น เอามาห่มทับบนถุงนอนอีกที
คืนนี้เลยนอนหลับสบายมาก ๆ

วันที่ 7

วันนี้ตื่นมาประมาณ 6 โมงเช้า รีบเปิดประตูออกมาดูวิวข้างนอก แล้วก็ไม่เสียดายเลยที่เมื่อวานทนเดินมาจนถึง
ที่นี่ (เมื่อวานคิดแล้วเราเดินไปสิบกว่าชั่วโมงแน่ะ)

ออกมาด้านนอกก็เป็นวิวภูเขาสวยจริง ๆ ที่สนามด้านหน้ามีเก้าอี้ให้นั่งเล่น เราเลยไปสั่งชามานั่งกินแล้วก็คุย
กับเพื่อนและไกด์เป็นที่สนุกสนาน เพราะวันนี้ไม่ต้องรีบร้อนมาก

ราคาที่พักที่ Ghandruk Guest House สำหรับสองคน คืนละ 268 Rs. ค่ะ (รายละเอียดตามในรูปนะคะ)

...

หลังทานอาหารเช้าและเก็บของเสร็จ 8.45 น. เราก็เริ่มเดินต่อ

วันนี้เราจะเดินจาก Ghandruk - Syauli Bazar - Birethanti - Nayapul

เราเดินไปตั้งนาน แต่พอแวะดูป้ายที่ไร ก็ยังไม่พ้นเขต Ghandruk ซักที
แหม...อาณาเขตของ Ghandruk นี่ช่างกว้างใหญ่ไพศาลซะจริง ๆ

วันนี้เราเริ่มดีขึ้น แต่เพื่อนที่ตอนแรกก็ดูดีอยู่ แต่ซักพักก็ดูป้อแป้ยังไงชอบกล
พอถามก็บอกว่า "ยังไหวอยู่"  ก็เลยค่อย ๆ พากันเดินไปเรื่อย ๆ