จากวัด Bouddhanath คราวนี้จะไปที่วัด Swayambhunath หรือ Moneky Temple ต่อ

ไอ้ที่ตั้งใจว่าจะนั่งรถเมล์ไป ก็เห็นท่าจะไม่ไหวแล้ว เพราะเริ่มเหนื่อย แล้วก็เย็นแล้วด้วย
เลยเดินออกมาหา Taxi ที่หน้าวัด ลองถาม ๆ ราคาดู เห็นมีแต่บอกราคาแพง ๆ เราต่อได้ 350 Rs.
แล้วเห็นว่ารถใหม่ดี ก็เลยตกลง (พอถึงที่วัดแล้วรู้สึกว่าจะจ่ายค่ารถเที่ยวนี้แพงเกินไป เพราะระยะทางก็
ไม่ไกลเลย)

Taxi ขับผ่าน Thamel แล้วก็วิ่งไปส่งให้ถึงด้านหน้าวัด แล้วก็ต้องเดินขึ้นบันไดไปเองอีก 300 กว่าขั้น
เราต่อรองกับ Taxi ว่าช่วยขับไปส่งที่ด้านบนเลยได้มั้ย ขี้เกียจเดินขึ้นบันได Taxi ขอคิดเพิ่มอีก 100 Rs.
ด้วยความงกก็เลยไม่เอา ไหน ๆ จะต้องไปเดินขึ้น Poon Hill อยู่แล้ว ถือเป็นการซ้อมเดินไปในตัวด้วยก็แล้วกัน

แต่ไอ้ตอนที่แหงนมองขึ้นไปที่เจดีย์ ก็เริ่มมีใจแป้วเล็กน้อย มันสูงแล้วก็ชันด้วย ยิ่งกลัว ๆ ความสูงอยู่ด้วยเนี่ย

ระหว่างทางเดินขึ้นไปก็เจอลิง ออกมาเดินหาของกินอยู่ประปราย ก็เลยระวัง ๆ ไว้หน่อย กลัวเจ้าจ๋อมาฉกเอาของเราไป แต่เท่าที่ดูเค้าก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไร

ค่อย ๆ เดินขึ้นไป ระหว่างทางก็มีของขาย ของกิน ของที่ระลึก แล้วก็มีเด็ก ๆ มาขอสตางค์ แต่เราก็ไม่ได้ให้ เพราะในเอกสารของเนปาล เค้าบอกว่าไม่ให้สนับสนุนให้เงินพวกขอทาน เราก็ทำตามอย่างเคร่งครัด (จริง ๆ น่ะงก)

เดินขึ้นไปสลับกับหยุดเป็นระยะ ๆ จับราวบันไดไว้ตลอดเพราะกลัวตก เดินขึ้นไปจนเกือบจะถึงก็ต้องต๊กกะใจ
เพราะเจ้าหน้ารีบออกมาเรียกให้จ่ายเงินค่าเข้าก่อน โอ้โห...คุณพี่ คนกำลังก้มหน้าก้มตาไต่ขึ้นไป พุ่งเข้ามาซะขนาดนั้น ดีนะ...ที่ไม่กลิ้งตกลงไป

เดินตามคุณเจ้าหน้าที่ไปจ่ายค่าเข้าคนละ 100 Rs. เลยถือโอกาสถ่ายรูปพักเหนื่อยแล้วก็ ไต่ต่อไปอีกหน่อยนึงก็ถึง

...

...

เดินดูจนพอใจแล้วก็เดินกลับลงมา

ตอนแรกกะว่าจะนั่งรถเมล์กลับไป Thamel แต่ยืนอยู่พักนึงไม่มีรถมา ก็เลยเปลี่ยนใจไปเรียก Taxi
ต่อราคาได้ 100 Rs. ก็รีบโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว

กลับมาที่ Thamel เพื่อหาข้าวเย็นทาน ความรู้สึกตอนนี้คือ คิดถึงบ้านสุด ๆ ไม่เคยไปเที่ยวไหนแค่สองวัน
แล้วคิดถึงบ้านขนาดนี้ อยากกลับไปกินข้าวที่บ้าน เดินคร่ำครวญกันอยู่แป๊บนึง ตาก็เหลือบไปเห็นป้าย
ร้านอาหารไทย ชื่อ Yin Yang สองคนไม่รอช้า รีบเข้าไปด้านในยืนดูเมนูแบบน้ำลายจะยืด คิดว่าจะสั่งอะไรดี

พอดีมีพนักงานเสิร์ฟคนเนปาลมาถามเราว่า ใช่คนไทยรึเปล่า เราพยักหน้าหงึกหงัก เค้าบอกเราว่าที่นี่มี
Chef คนไทยด้วย ยูอยากคุยมั้ย เราตอบ yes แบบไม่ต้องผ่านสมองเลย

ซักพักก็มีพี่ผู้หญิงหน้าตาใจเดินออกมา เราดีใจหยั่งกะได้เจอแม่ตัวเอง เค้ารีบออกมาต้อนรับ เรียกให้เราเข้าไปนั่งด้านใน เอาเมนูมาให้ดู ไอ้เราก็กำลังหิวเต็มที่ ปากก็จะสั่งโน่นสั่งนี่ไปหมด พี่เค้าเลยรีบบอกว่าใจเย็น ๆ สั่งแค่ 2 อย่างก่อนพอ เพราะเดี๋ยวทานไม่หมด เสียดายเงิน

เราเลยสั่งข้าวผัดกุ้ง กับ ต้มยำเห็ด (จะสั่งต้มยำกุ้งอีก แต่กุ้งมันแพงเหลือเกิน เก็บไว้ไปกินบ้านเราก็แล้วกัน)
พี่เค้ารีบเข้าครัวไปทำให้ ซักพักก็ยกมาเสิร์ฟ แล้วก็แถมสาคูข้าวโพดให้ถ้วยนึง กับชาเขียวหอมอร่อยอีก 1 กา
เรายกมือไหว้แล้วไหว้อีก

ตอนจะกินข้าว หันไปขอน้ำปลาพริกมาใส่ข้าวผัด โอ๊ย...ร้านนี้ดันมีให้อีก ดีใจหยั่งกะถูกเลขท้าย 2 ตัว

ทานข้าวไป พี่เค้ามายืนคุยด้วย สอบถามได้ว่าพี่เค้าชื่อ "พี่แดง" มาทำงานเป็น Chef ได้ประมาณ 9 ปีแล้ว แต่ไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอด บินไป ๆ กลับ ๆ เอา แล้วที่ Thamel ก็มีร้านอาหารไทยอยู่หลายร้าน แต่มีที่นี่ร้านเดียวที่มี Chef
คนไทย (ดีใจจริง ๆ ที่เลือกไม่ผิดร้าน)

ทานข้าวเสร็จ พี่เค้ายังใจดีถามว่า เอาพริกป่นมาด้วยรึเปล่า เดี๋ยวพี่จะแบ่งใส่ถุงให้เอาไปกิน ไอ้เราก็เกรงใจเลย
ปฏิเสธพี่เค้าไป (ดีใจจริง ๆ เวลาไปต่างบ้านต่างเมือง ได้เจอคนไทยด้วยกัน แถมยังใจดีกับเราอีก
ขอบอกว่า...รักเมืองไทยที่สุด)

วันนี้ค่าอาหารเย็นเบ็ดเสร็จ 1,100 Rs.
ข้าวผัดกุ้ง                     540 Rs.
ต้มยำเห็ด                     300 Rs.
น้ำอัดลม 2 ขวด            130 Rs.
Tax 13%                     130 Rs.

...

ทานข้าวเสร็จก็ไปซื้อน้ำดื่มที่ Super วันนี้ซื้ออีกยี่ห้อนึงได้ถูกกว่าเดิม 1 ลิตร 10 Rs.

จากนั้นก็ไปซื้อ Post Card กับ แสตมป์ไว้ส่งให้เพื่อน แล้วก็รีบกลับไปโรงแรม เตรียมตัวไป
โพคาราวันรุ่งขึ้น

วันที่ 3

วันนี้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 6 โมงเช้า แต่ก็ตื่นมาตั้งแต่ตี 5 เหมือนเคย เลยลุกมาอาบน้ำเก็บของให้เรียบร้อย
เพราะเราต้องบินไปโพราคาเที่ยว 9.30 น. กะว่าคงหาอะไรทานตอนเช้าไม่ทัน เดี๋ยวไปถึงโพคาราค่อยว่ากันใหม่
agency บอกว่าจะส่งรถมารับตอน 8.30 น. (ไม่ฟรีนะคะ บวกค่ารถเราไปแล้ว 5 USD)

กำลังจะเก็บของจะเสร็จแล้ว อยู่ดี ๆ ตอนนั้นยังไม่ 7 โมงเช้าเลย โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้นมา ได้ยินเสียงเป็นแขกเจ้าของ agency ของเรานั่นแหล่ะ ไอ้เราก็งง ๆ นึกว่าทำไมดีขนาดนี้โทรมาถามสารทุกข์สุกดิบ แต่เปล่าหรอกถามไถ่ความเป็นไปกันได้แว๊บนึง คุณพี่แกก็เริ่มปฏิบัติการ

แขก:   ถ้าไอจะส่งรถมารับยูไปสนามบินตอนนี้เลยจะได้มั้ย
เรา:     ได้...แต่ทำไมเหรอ
แขก:   จะมีเครื่องบินไปโพคาราตอน 8 โมง ยูจะไปได้มั้ย
เรา:     ยังงง ๆ อยู่ แต่ก็ตอบไปว่า ยูให้เวลาไออีก 15 นาทีได้มั้ยล่ะ
แขก:   โอเค เดี๋ยวไอส่งรถมารับ

           เราเลยรีบเร่งให้เพื่อนเก็บของให้เสร็จ วิ่งลงไปข้างล่าง เพื่อ Check out พร้อมฝากเป้ไว้กับโรงแรม 1 ใบ
เหลืออีก 3 ใบ เอาไปโพคาราด้วย เสร็จแล้วก็ขอจองห้องพักสำหรับคืนวันที่ 19 อีก 1 คืน พร้อมกับลองสอบถามดูว่าจะลดราคาค่าห้องให้อีกหน่อยได้มั้ย เค้าบอกว่าไม่ได้แล้วราคานี้เป็น Fix Price เราก็โอเค
           ก่อนออกจากโรงแรม เราก็เลยย้ำกับเจ้าหน้าที่ว่า เราจะได้ rate ค่าที่พักเท่าเดิมด้วยใช่มั้ย (เราจ่ายค่าห้องรวมทุกอย่างแล้วประมาณเกือบ ๆ 14 เหรียญ/1 คืน) เจ้าหน้าที่บอกว่าได้ราคาเดิมแน่นอน

           เสร็จแล้วก็รีบวิ่งไปขึ้นรถที่มารอรับที่หน้าโรงแรม พอขึ้นรถได้ คนขับ (คนเดิมกับที่ไปรับเราที่สนามบิน)
ก็รีบโทรศัพท์ เราฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่เดาเอาว่าคงโทรไปบอกใครซักคนว่าเรากำลังไป
            พอรถไปจอดที่หน้าทางเข้าสนามบินภายในประเทศ มีคนมารุมเราดูวุ่นวายโกลาหลไปหมด มีผู้ชายคนนึง
มาพูดอะไรก็ไม่รู้กับคนขับรถ แล้วก็มาบอกเราว่าขอดูตั๋วเครื่องบินด้วย ไอ้เราก็เริ่มกลัวสิ ใครก็ไม่รู้อยู่ดี ๆ จะมาเอาตั๋วชั้นง่าย ๆ ได้ยังไง ไม่ให้หรอก เค้าก็พูด ๆ อะไรกับคนขับรถแป๊บนึง (คนขับรถเค้าพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ค่ะ พูดได้เป็นบางคำ เท่านั้น แล้วก็ดูเหมือนฟังไม่ค่อยจะเข้าใจด้วย) แล้วผู้ชายคนนั้นก็หันมาหาเรา ขอตั๋วเครื่องบินอีก
พอดีว่าเราเหลือบไปเห็นเค้าห้อยบัตรประจำตัว คิดว่าคงเป็นเจ้าหน้าที่อะไรซักอย่าง เลยยอมควักตั๋วให้เค้าไป

            พอคุณพี่แกรับตั๋วไปได้ ก็ไม่พูดไม่จาวิ่งหน้าเริ่ดเข้าไปในสนามบิน ไอ้เราก็ตกใจ รอก่อน...จะเอาตั๋วชั้น
ไปไหน โอ๊ย...ชั้นหัวใจจะวาย แต่ก็ไม่ลืมหันไปสั่งคนขับรถว่าให้บอกแขกที่ agency ให้ส่งรถมารับที่สนามบิน วันที่ 19 ด้วยนะ เข้าใจมั้ย สั่งย้ำอยู่หลายที เห็นแกพยักหน้า เริ่มหวั่นใจว่าแกฟังรู้เรื่องรึเปล่า
            เราสองคนวิ่งตามผู้ชายที่เอาตั๋วเราไป เค้าบอกให้เอากระเป๋าผ่านตรงเครื่อง x-ray ก่อน พอได้มาก็รีบวิ่งตามเค้าไปอีก เสร็จแล้วเค้าก็หันมาบอกว่าขอค่าภาษีสนามบิน คนละ 170 Rs. ด้วย ไม่มีเวลาหาเศษตังค์ เลยส่งให้เค้าไป 500 Rs. (นึกในใจจะได้เงินทอนมั้ยเนี่ย)

            เสร็จแล้วก็วิ่งต่อไป Check in ก็ยังไม่ได้ทำ Boarding Pass ก็ยังไม่ได้ แต่เค้าบอกให้วิ่งก็วิ่ง ผู้ชายคนนั้นให้เราวิ่งไปผ่านที่ห้องตรวจ (ค้น) ร่างกาย (ว่าพกของผิดกฎหมายไปรึเปล่า) เค้าแยกเป็นห้องหญิง/ชาย พอเจ้าหน้าที่ผู้หญิงกำลังจะค้นเรา ผู้ชายคนนั้นก็รีบวิ่งมาพูดเหมือนว่าไม่ต้องค้นแล้วกำลังรีบ เจ้าหน้าที่ก็เลยปล่อยเราสองคนไป
            วิ่งโผล่ออกไป รู้ตัวอีกที ก็ไปยืนอยู่นอกตัวอาคารสนามบินแล้ว มองไปเห็นเครื่องบินจอดอยู่ใบพัดหมุน ทำท่ากำลังจะวิ่งไป Take Off อยู่มะรอมมะร่อ

            ถ้าเป็นปกติ ต้องรอให้รถบัสมารับไปขึ้นเครื่อง แต่นาทีนั้น เจ้าหน้าที่ (ผู้ชายคนที่มาเอาตั๋วเราไปแหล่ะ) บอกให้วิ่งไปขึ้นเครื่องเลย  อ้าว..เป้ชั้นล่ะ หันไปอีกที เห็นเจ้าหน้าที่อีกคนแบกเป้เรา 3 ใบ ทำหน้าเหมือนจะเป็นลม วิ่งตามมา
            วิ่งไปซักพัก ก็มีรถบัสรับผู้โดยสารของ Buddha Air วิ่งมาจอดรับเรากับคนแบกกระเป๋าและเจ้าหน้าที่ ไปส่งที่เครื่อง (ทั้งรถมีแต่ผู้โดยสารฝรั่ง เห็นพวกเค้ามองหน้าเราแบบยิ้ม ๆ เดาว่าเค้าคงนึกว่าไอ้เด็กบ้านี่มันมาช้าเกือบตกเครื่องล่ะสิ) พอลงจากรถบัส เจ้าหน้าที่เอา Boarding Pass, ตั๋ว, เงินทอน มายัดใส่มือให้ แล้วก็รีบไล่ให้วิ่งไปขึ้นเครื่อง
            พอเราขึ้นไปปุ๊บ เจ้าหน้าที่ก็ปิดประตูเลย  แล้วพอหันไปมอง บนเครื่องมีนักบินอยู่สองคน ด้านหลังมีแอร์ 1 คน พอเรานั่งลงรัดเข็มขัดได้ เครื่องก็ Take Off เลย
            โอ๊ย...นี่มันวันอะไรกันเนี่ย แต่นั่งไปซักพัก เริ่มสนุกสิ ทั้งลำมีเราเป็นผู้โดยสารกันอยู่สองคน กระดี๊กระด๊ากันใหญ่ คุณแอร์แกก็แค่เอาท๊อฟฟี่ใส่ถาดมาเสิร์ฟให้ เสร็จแล้วแกก็ไปนั่งหลับอยู่แถวหลังไม่มายุ่งกับเราอีกเลย

นั่งเครื่องไปก็ดูวิวไปแบบสบายใจ ตอนแรกก็กลัวหน่อย ๆ เพราะไม่เคยนั่งเครื่องบินเล็ก แต่ซักพักพอเห็นหิมาลัยโผล่มาจ๊ะเอ๊ ความกลัวก็หายไปหมด มัวแต่ห่วงถ่ายรูป แต่ถ่ายไปยังไงก็ไม่ได้เรื่องหรอกค่ะ เพราะเราใช้แค่กล้องตัวเล็ก แถมกระจกเครื่องบินก็มัว เลอะด้วย ไม่เป็นไร ไว้ไปดูที่ Poon Hill ก็ได้

ผ่านไปแค่ 25 นาที เครื่องก็มาถึงสนามบินโพคารา พอเครื่องจอดสนิทปุ๊บ คุณแอร์ก็รีบมาไล่ให้เราลงไปจากเครื่องอย่างรวดเร็ว อย่ามัวชักช้า

พอเราก้าวขาลงไป ก็มีผู้โดยสารฝรั่งกลุ่มใหญ่ มายืนรอที่ประตูเครื่องลำที่เรานั่งมาทันที จะรีบอะไรกันขนาดนั้น

เราได้หยุดถ่ายรูปเครื่องบินนิดนึง แล้วก็เดินผ่านเข้าไปในตัวอาคาร แล้วก็ออกไปด้านหน้าก็เจอคนที่มารอรับเราไปโรงแรมอยู่แล้ว

จากสนามบิน นั่งรถไปโรงแรมประมาณเวลาว่าไม่น่าจะเกิน 15 นาทีก็ถึง
โรงแรมที่ไปพักชื่อ Hotel Travel In อยู่เลยทางที่จะไปลงเรือล่องทะเลสาป Phewa เพื่อไปวัด Barahi ไม่ไกลเท่าไหร่ แต่ต้องเข้าไปในซอยนิดนึง
ดูภายนอกก็ใหม่ใช้ได้ ส่วนในห้องก็โอเค จากระเบียงทางเดินหน้าห้องก็สามารถมองเห็นยอดเขาหางปลา (Machapuchare) หรือ ถ้าไม่หนำใจตอนเช้าเดินขึ้นไปดูบนดาดฟ้าโรงแรมก็ได้

ส่วนน้ำในห้องน้ำที่นี่สะอาดกว่าที่ Kathmandu เยอะเลย ใสและไม่มีกลิ่น
ราคาค่าห้องก็คืนละ 12 USD รวมภาษี (เราจ่ายให้ agency ไปเรียบร้อยแล้ว)

หลังจากเก็บของในห้องเรียบร้อย เราก็เอาเอกสารลงมาให้ผู้จัดการโรงแรม เพื่อให้เค้าไปทำ Entry Permit ให้
หลังจากนั้นก็ลองถามเค้าดูว่า ถ้าจะจ้างรถให้ไปส่งตามสถานที่เที่ยวต่าง ๆ เค้าจะคิดเท่าไหร่ เราบอกเค้าว่าเราจะไป
หมู่บ้านผู้อพยพชาวธิเบต (Tashiling), Devi's Fall, ผจก.โรงแรมเลยแนะนำสถานที่เที่ยวให้ เพิ่มอีกคือ ไปถ้ำ Gupteswar Gupha อยู่ใกล้ ๆ Devi's Fall, ไปพิพิธภัณฑ์ แล้วก็ไปเที่ยวอะไรอีกซักที่นึง เราจำชื่อไม่ได้ อยู่ทางจะไป Sarangot แล้วก็จะให้คนขับรถพาไปตลาด Local เพื่อซื้อผ้า Pashmina

(เรื่องซื้อผ้านี่ ผจก.โรงแรมเค้าบอกว่า ถ้าจะอยากจะซื้อจริง ๆ ควรพาคนเนปาลไปซื้อด้วย เพราะไม่เช่นนั้นอาจจะถูกหลอก  ได้ Pashmina แบบผสมไม่ใช่ 100% แต่จ่ายในราคาแพง)

ผจก. คิดราคามาให้เรา 1,200 Rs. สำหรับเหมารถประมาณ 3 - 4 ชม. ไปได้เฉพาะสถานที่ที่ตกลงกันไว้ ห้ามแวะที่อื่น
เราต่อราคาเค้า บอกให้ลดให้หน่อย ซัก 1,000 Rs. ได้มั้ย

ผจก.โรงแรมเริ่มร่ายมนต์ให้เราเคลิ้มอีกแล้ว พูดไปพูดมาอีท่าไหนไม่รู้ แต่เราก็ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินไปเรียบร้อย
เราถามหาใบเสร็จ เค้าบอกไม่มีให้ เพราะเดี๋ยวเค้าจะเอาไปจ่ายให้คนขับรถที่จะมารับ

ตกลงจ่ายเงินเรียบร้อย เราก็เลยขอไปทานอาหารเช้าก่อน ก็ไปทานที่ห้องอาหารของโรงแรมนั่นแหล่ะ พอสั่งอาหาร
เสร็จ เพื่อนก็ทักขึ้นมาว่า 1,200 Rs. มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ เราจ่ายเงินค่ารถ Taxi จากโรงแรมไปถึง Nayapul
(ประมาณ 40 กม.) ก็จ่าย 1,200 นะ นี่สถานที่มันก็ไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่เลย

มานั่งคิดดูมันก็จริงแฮะ ลองไปเองก็ได้ เมื่อกี้ตอนคุยกับผจก. รู้สึกง่วงแล้วก็เหนื่อย เลยขี้เกียจออกไปต่อราคากับ
Taxi แต่ตอนนี้เริ่มตาสว่าง เลยรีบวิ่งไปหาผจก. ในครัว (โรงแรมนี้ดูแล้วไม่มีพ่อครัว ใครว่างก็เป็นคนทำอาหารให้แขก)บอกว่าเราเปลี่ยนใจไม่ไปแล้ว ผจก.ก็ทำหน้าเหวอไปนิดนึง แล้วก็บอกว่าเดี๋ยวจะเอาเงินมาคืนให้

เรานั่งรออยู่พักนึง ได้อาหารมาทานเรียบร้อย ผจก.ก็เดินมาบอกว่า ไปต่อราคารถให้แล้วเหลือ 1,000 Rs. ยูจะไปมั้ย
ฮั่นแน่...มามุกนี้อีกแล้ว งวดนี้ไม่ได้แอ้มหรอกเพ่...

เราเลยบอกว่าไม่ไป เพราะเหนื่อย ไม่อยากไปไหนแล้ว ซักพักนึงเค้าก็เอาเงินมาคืนให้

ทานอิ่มแล้ว เราเลยกลับขึ้นไปนอนด้วยความเพลีย ตื่นมาอีกทีประมาณบ่ายโมง เดินออกไปหน้าปากซอย
เจอรถ Taxi เรียกไปหมู่บ้าน Tashiling ต่อราคาได้ 120 Rs. ตอนแรกต่อ 100 Rs. คนขับบอกว่าถ้า 100 Rs.
ไปส่งได้แค่ Devi's Fall

เราก็เลยตกลงไปหมู่บ้าน Tashiling ก่อน ส่วนที่เหลือค่อยว่ากันใหม่

นั่งรถไม่นาน จากถนนใหญ่ต้องเลี้ยวผ่านถนนเล็ก ๆ ขรุขระ ไปอีกไม่ไกลก็ถึงหมู่บ้าน Tashiling
โชคดีว่าตอนนั่งรถก่อนถึงทางเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน เห็นป้าย Devi's Fall พอดี งั้นขากลับก็สบายแล้ว
อยู่ใกล้กันนิดเดียว  

พอไปถึงที่หมู่บ้าน ก็รู้สึกว่าเงียบมาก มีเราเป็นนักท่องเที่ยวอยู่ 2 คน เดินเข้าไปเรื่อย ๆ ก็เจอที่ขายของพวกสร้อย
เครื่องประดับ จริง ๆ เราไม่ค่อยอยากดูเท่าไหร่ เพราะไม่ค่อยกล้าซื้อ ดูพวกหิน เครื่องเงินพวกนี้ไม่เป็นอยู่แล้ว
แต่รู้สึกสงสารคุณยายที่ออกมาเรียก ก็เลยเดินเข้าไปหา

คุณยายสอบถามเราว่ามาจากไหน มีของมาแลกมั้ย เราก็งง เอาอะไรหว่า เค้าก็ถามว่ามีปากกา ลูกอม เสื้อผ้า หรืออะไรมาแลกมั้ย เราก็ไม่มีซักอย่าง (ปากกาที่พกมาแจกก็ไม่ได้เอาติดมาด้วย) ไม่อยากแลกด้วย คุณยายก็ยังคงถามโน่นถามนี่ เรียกให้เข้าไปดูในร้าน เราก็ตามไป

คุณยายบอกว่า วันนี้ไม่มีใครมาเลย ไม่เหมือนเมื่อวาน มีคนไทยมากลุ่มใหญ่ ซักพักเรานึกได้ว่าเราเอาท๊อฟฟี่ใส่กระเป๋ามาด้วยมีอยู่ 10 กว่าเม็ด กะจะเอาไว้กินเอง เลยควักให้คุณยายไปหมด บอกแกว่าไม่ต้องแลกหรอก ยกให้
คุณยายแกดีใจใหญ่ บอกว่าชอบกินท๊อฟฟี่มาก ๆ

กำลังจะออกจากร้านเหลือบไปเห็นสร้อยคอเส้นเล็ก ๆ สีแดงน่ารักดี  แกบอกว่าเป็น Coral มาจากธิเบต คุณยายเห็นเราสนใจ รีบหยิบออกมาจากในตู้ให้ดู แถมเอาไฟแช็กจุดลนไปที่สร้อย ทดสอบคุณภาพให้ดูเสร็จสรรพ
เราถามราคา แกเปิดมา 600 Rs. เราต่อแบบไม่อยากได้มากนัก บอกคุณยายไป 200 Rs. แกอิดออดอยู่เล็กน้อย
แต่ก็ให้ เราก็เลยรีบจ่ายเงินแล้วก็ออกไปเดินดูอย่างอื่นต่อ เพราะกลัวจะเสียเงินมากกว่านี้

ที่นี่เค้ามีศูนย์ที่ขายผลิตภัณฑ์ที่คนธิเบตที่นี่ทำขึ้น ก็เป็นพวกพรม ผืนเล็กผืนใหญ่ กระเป๋า หมวก ราคาก็ไม่ได้แพงมากเกินไป เราก็ไปเดินดูไม่ได้ซื้อ ได้แต่ช่วยบริจาคเงินให้นิดหน่อยเท่านั้น

เสร็จแล้วก็เดินไปดูคุณยายนั่งปั่นด้ายอยู่ เราถามดูว่าทำจากอะไร คุณยายว่า ทำจากขนแกะ
เราเลยขออนุญาติแกถ่ายรูป แกก็ให้
(เราอ่านจากเอกสาร เค้าบอกว่าขอให้นักท่องเที่ยว respect ผู้คนของเค้า อย่าถ่ายรูปคนโดยที่เค้าไม่อนุญาติ ฉะนั้นเราก็ทำตามตลอด ถ้าจะถ่ายรูปเค้าใกล้ ๆ ชัด ๆ เราจะขอเค้าก่อนทุกครั้ง แม้แต่พวกเด็ก ๆ เราก็จะขอ
อนุญาติแม่เค้าก่อน)

...

จากศูนย์ผู้อพยพชาวธิเบต เราเดินออกมาที่ถนนใหญ่ แล้วก็ข้ามฝั่ง เดินไปอีกนิดเดียวก็ถึงน้ำตก Devi
จ่ายค่าเข้าคนละ 20 Rs. (อันนี้เห็นคนเนปาลก็ต้องจ่ายเหมือนกัน)

เดินเข้าไปดูน้ำตกไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ เค้าบอกว่าถ้าน้ำมากกว่านี้นี้ก็จะสวยกว่าที่เราเห็น

ดูน้ำตกเสร็จแล้วก็เดินออกมา ลังเลว่าจะนั่งรถเมล์ดีมั้ย แต่ความขี้เกียจมีมากกว่า เลยเรียก Taxi ให้ไปส่งที่
ทะเลสาป Phewa ต่อราคาได้ 100 Rs. ก็เลยรีบขึ้น

เราให้บอกให้ Taxi ช่วยไปส่งที่ท่าเรือที่จะไปวัด Barahi พอไปถึงฝนก็ใกล้จะตกแล้ว ฟ้าเริ่มครึ้มมาเลย
จะนั่งเรือก็กลัวเหมือนกัน เพราะว่ายน้ำไม่เป็น แต่เห็นคนเนปาลยังนั่งข้ามไปข้ามมา ก็เลยตัดสินใจไป
ถามราคาค่าเรือ เค้าบอกว่า คนละ 25 Rs. ก็เลยไปต่อคิวรอลงเรือ

ข้ามไปถึงที่วัดเค้าก็ค่อยเก็บเงิน

วัดเล็กนิดเดียว เห็นคนเนปาลมาไหว้พระกัน เราดู ๆ แล้วก็รีบนั่งเรือกลับ เพราะฝนจะตกกลัวเดี๋ยวกลับไม่ได้

ถ้ามาตอนอากาศดี ๆ ต้องสวยแน่ ๆ เลย

พอข้ามเรือมาถึงฝั่ง นึกว่าเค้าจะเก็บเงินอีกรอบ ก็ไม่เห็นมีใครมาเก็บ ตอนเดินกลับถึงเห็นป้ายราคาว่า
ไป - กลับ 25 Rs. ต่อคน

จากท่าเรือ เราเดินตามทางออกมาเรื่อย ๆ ก็มาถึงแหล่งร้านขายของทั้งสร้อยหิน ผ้า แล้วก็อุปกรณ์ Trekking
นึกได้ว่าเราต้องเช่าไม้เท้า กับ เสื้อกันฝนสำหรับ ไป Trekking พรุ่งนี้
ลองเข้าไปถามราคาค่าเช่าไม้เท้าร้านนึงก่อน เค้าบอกราคา 60 Rs./อัน/วัน เราต่อราคาเค้าไม่ให้ บอกว่าราคานี้
เท่ากันหมดทุกร้าน ไปถามดูได้ เราเลยลองไปถามดูอีกร้าน เค้าก็บอกเท่ากัน เราเลยถามถึงเสื้อกันฝนด้วย
จำราคาไม่ได้ แต่กลิ่นรับไม่ได้ เลยไม่เอาเพราะยังไงเรามีมาอยู่แล้วคนละตัว เพียงแต่ว่าอยากได้เสื้อกันฝน
แบบยาวคลุมได้ทั้งตัว
เจ้าของร้านแนะนำว่า ไม่ควรเอาแบบคลุมได้ทั้งตัวเพราะเป็นเหมือนผ้าพลาสติกจะร้อน ให้เช่าเสื้อและกางเกง
กันฝน เราไม่อยากได้เลยออกมา พอดีฝนตกลงมา เราก็เลยรีบกระโดดเข้าไปดูอีกร้านนึง เห็นมีฝรั่งผู้หญิง 2 คน
ซื้อของอยู่ ยังไม่ทันดูอะไร ไฟก็ดับ โชคดีร้านนี้มีไฟสำรอง เลยได้ดูของต่อ

เราถามเจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงว่า มีไม้เท้าให้เช่ามั้ย เค้าบอกว่ามีขาย แต่ไม่มีให้เช่า ถ้าอยากได้ของมือสองเค้าก็มี ราคาถูกลงมาอีก แต่เราบอกเค้าว่า ไม่อยากซื้อเพราะขี้เกียจขนกลับบ้านด้วย เค้าเลยให้รอแป๊บนึง
ซักพักเค้าไปหยิบไม้เท้าออกมา 2 อัน บอกให้เราเช่า 40 Rs./วัน เราเลยต่อเค้าดู เค้าไม่ลดให้ บอกว่าราคาถูกแล้ว
คุยกันไปคุยกันมาถึงเข้าใจว่า 40 Rs./วัน เนี่ยสำหรับ 2 อันเลย

ถูกขนาดนี้ก็รีบเอาสิ เสร็จแล้วยังได้อุดหนุนหมวก NorthFace 1 ใบ (น่าจะของปลอมนะ Made in HK แต่ดูดีก็เลยเอา) แล้วก็ซื้อ รองเท้าแตะรัดส้น Teva อันนี้ของแท้ รวมหมวกกับรองเท้า เค้าคิด 1,200 Rs. รองเท้าถูกกว่าซื้อ
ที่เมืองไทยตั้งเยอะ แถมเจ้าของร้านก็ใจดีทั้งสามีและภรรยา เราก็อ้อนไปเรื่อยเรียก ได (พี่ชาย) ดีดี้ (พี่สาว) โง้นงี้ เจรจาไปเรื่อย ทั้ง 2 คน เค้าชอบใจใหญ่

ตกลงเช่าไม้เท้า 4 วัน 2 อัน รวม 320 Rs. เค้าลดให้อีก เหลือ 300 Rs. มัดจำเค้าไว้ 500 Rs. เค้าออกหลักฐาน
ไว้ให้ก็เป็นอันเรียบร้อย

(ไม่ได้ถ่ายรูปร้านนี้มานะคะ ได้แต่จดชื่อมา ชื่อร้าน "Tukuche Peak Trekking Shop" ด้านบนจะเป็นร้านอาหาร
ชื่อ Rainbow Restuarant จำง่าย ๆ จะอยู่ตรงข้ามกับทางไปท่าเรือไปวัด Barahi ค่ะ  เบอร์โทรศัพท์ 061-536-035 Mobile 984-602-7695 ถ้าใครมีโอกาสผ่านไป อย่าลืมไปอุดหนุน ได กับ ดีดี้ นะคะ แกใจดีจริง ๆ )

กลับจากเช่าอุปกรณ์เสร็จ ไฟยังดับอยู่ ก็เลยลากสังขารกลับไปกินข้าวที่โรงแรม เตรียมตัวเข้านอนแต่วัน
เพราะพรุ่งนี้ต้องใช้พลังงานเยอะแล้ว

สำหรับอุปกรณ์ทีต้องเตรียม บอกบอกไว้คร่าว ๆ นะคะ (คนที่เป็น Trekker ตัวจริง คงข้ามไปได้เลย อันนี้ขอ
แนะนำสำหรับมือใหม่หัดขับโดยเฉพาะสาว ๆ อย่างพวกเรานะคะ)

1.  ถุงนอน ถ้าไม่ได้เอามาก็ไปเช่าได้ แต่เราไม่รู้ราคาเพราะแบกไปจากเมืองไทย อุตส่าห์เป็นพวกอุปกรณ์ดีเด่น
     ซื้อแบบอันเล็กกระจ้อยร่อย แต่ก็มีปัญหาไอ้ตอนกางออกมาแล้วเก็บไม่ได้นี่แหล่ะ ตอนก่อนมาแกะออกมาซัก
     ไอ้ตอนจะเก็บให้เหมือนเดิม เก็บให้ตายก็ทำไม่ได้ ต้องไปให้ผู้ชำนาญการเค้ามาเก็บให้ เลยติดถุงสำหรับใส่
     ถุงนอน Size ปกติมาด้วย ไม่งั้นคงไม่ได้ไปไหนล่ะ เก็บเป็นชั่วโมงก็ยังไม่สำเร็จ)
2.  ไม้เท้า อันนี้สำคัญเลย ถ้าไม่มีนี่คงไม่มีปัญญาลากสังขารไปต่อไป บางคนอาจจะไม่ชอบใช้ แต่สำหรับเรา
      มันช่วยในการพยุงตัว เวลาต้องเดินขึ้น เดินลง ได้เยอะ
3.   ไฟฉาย  ควรเอาไปด้วยนะคะ เพราะที่พักบนเขาบางที่ พอดึกหน่อย ก็จะไม่มีไฟให้ใช้แล้วค่ะ เวลาลุกไปเข้า
      ห้องน้ำ จะได้ไม่ลำบาก แล้วที่สำคัญตอนเดินขึ้น Poon Hill จะต้องไปตั้งแต่ยังไม่ตีห้า ทางยังมืดอยู่ควรมี
      ไฟฉายไปด้วยค่ะ
4.   รองเท้าแตะสำหรับใส่ไปห้องน้ำ ควรเอาไปด้วยนะคะ เพราะไม่งั้นจะไปอาบน้ำลำบากนะคะ เพราะห้องน้ำเป็น
      ห้องน้ำรวม
5.   ยาแก้ไข้ แก้ปวด ยาสำหรับโรคประจำตัวของแต่ละคน เพราะตอนเราไป Trekking นี่กินยาเหมือนกิน
      ขนมเลย เพราะอากาศเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น แล้วอากาศแห้งมาก พอตกเย็นเรากับเพื่อนไข้ขึ้นทุกวัน
6.   ยาคลายกล้ามเนื้อ ใครถนัดแบบทานก็ใช้แบบทานนะคะ แต่เราไม่อยากินยาเยอะ เลยเอาแบบนวดไป นี่ก็ช่วย
      ได้เยอะค่ะ เพราะมันจะปวดเมื่อยไปหมดล่ะค่ะ
7.   ลูกอม ช็อคโกแลต ของทานเล่น ขอให้ติดไปด้วยนะคะ เราหอบลูกอมถุงใหญ่ ๆ ไปหลายถุงเลย เอาไปแจก
      เด็ก ๆ แล้วก็คนอื่น ๆ ที่เจอ เช่น นักท่องเที่ยวด้วยกัน หรือ คนเนปาลที่เค้าแบกของหนัก ๆ ขึ้นลงเขา เค้าน่า
      สงสารนะ เราให้ลูกอม เค้าก็ดีใจกันทุกคน ส่วนขนมของกินเล่นถ้าไม่หนักมากเช่น ทาโร่ เราก็เอาไปด้วย เวลา
      เดินแล้วหิวระหว่างทาง ก็ควักออกมากินได้ไม่ยุ่งยาก จะได้มีแรงเดินต่อ
8.   พวกน้ำพริกแห้ง พริกป่น พกไปเถอะค่ะ ได้กินแน่นอน ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยจะยอมเอาไป แต่แม่ซื้อมาให้กระปุก
      เล็ก ๆ กระปุกนึง ก็เอาไปด้วย แล้วไอ้น้ำพริกนี่แหล่ะทีช่วยชีวิตไว้ได้ไม่รู้กี่มื้อ เพราะอาหารที่โน่นเค้าทำจืดมาก
      แทบจะไม่อยากกิน แต่พอใส่น้ำพริกเข้าไปก็ทำให้อร่อยขึ้นเยอะ
9.   เสื้อผ้าสำหรับใส่เดิน โดยเฉพาะผู้หญิง ให้เอาแขนยาวแบบไม่ต้องหนาไปนะคะ จัดให้พอดีวัน (ถ้าไปช่วงเมษายน) เพราะแดด
      แรงมาก ขนาดใส่ แขนยาวแล้วยังดำเลย เอาแบบเสื้อกันลมกันฝนได้ ไปด้วยตัวนึง เพราะบางทีเดิน ๆ อยู่ก็
      ร้อนจนเหงื่อไหลเป็นน้ำ ซักพักถ้าเดินอยู่ที่สูงลมแรงมาก ๆ หรือ ผ่านเข้าไปในป่า ก็จะหนาวขึ้นมาทันทีค่ะ
      แล้วก็ติดเสื้อกันหนาวแบบไม่ต้องหนามาก สำหรับใส่ขึ้น Poon Hill ก็พอแล้วค่ะ นอกนั้นไม่ได้หนาวมาก แบก
      หนักเปล่า ๆ ส่วนกางเกง เอาไป 2 ตัวก็พอ ใส่ไปตัวนึงแล้วก็เอาไปเปลี่ยนอีกตัวนึงก็พอ จะได้ไม่หนัก (ถ้าไป
      4 วันเหมือนกัน) แล้วก็อย่าลืมถุงมือ ถุงเท้าด้วยค่ะ
10.   Legging อันนี้แนะนำสำหรับสาว ๆ ทั้งหลายนะคะ เราเอา legging ไปใส่ตอนนอน แล้วก็ใส่กางเกงนอนขายาว
      ทับอีกที อุ่นหลับสบาย ไม่หนัก ไม่เปลืองที่ด้วย
11.  ขวดใส่น้ำดื่ม เราพกไปเองด้วยคนละใบกับเพื่อน ใส่น้ำได้ครึ่งลิตร เพราะที่โรงแรมบางทีมีที่ให้เติมน้ำดื่ม
       สะอาดฟรี หรือ เวลาซื้อแบบขวดลิตรก็แบ่งกับเพื่อนคนละครึ่ง ใส่เป้ไว้ไม่หนัก ไม่เกะกะ
12.  ถุงสำหรับใส่อุปกรณ์ไปอาบน้ำ หาถุงอะไรก็ได้ค่ะ เป็นพวกถุงหูรูดก็ได้ ถ้าเป็นแบบกันน้ำได้ก็ดี เพราะผู้หญิง
       เวลาอาบน้ำจะมีอุปกรณ์เยอะ แล้วส่วนใหญ่ห้องน้ำจะไม่ค่อยมีที่วางหรือแขวนของให้ ใส่ของรวมไว้ในถุง
       เดียว ถือไปห้องน้ำก็สะดวกดีค่ะ  
12.  กระดาษทิชชู (แบบ Pop up) และ ทิชชูแบบเปียก พกไปเถอะค่ะ ได้ใช้แน่นอน
13. แว่นสายตาสำรอง อันนี้ใครไม่ใส่แว่นก็ไม่เป็นไรนะคะ แต่เราใส่ เวลาเดินทางไปไหนต้องเอาแว่นสำรองติด
       ไปด้วย 1 อัน เผื่อแตกหัก หรือ หายหกตกหล่นไปไหน จะได้ไม่วุ่น เพราะมีสำรองอีกอัน
   &