เสียดายแทนคนที่ไม่ได้ไปเนปาล

โพคารา วันวาเลนไทน์

          14 กุมภา วันวาเลนไทน์ การที่ได้อยู่ต่างแดนกับคนรู้ใจในวันแห่งความรัก มันช่างเป็นอะไรที่พิเศษสุดจริงๆ เลยฮะ…

          ไก่ยังไม่ทันโห่ (เพราะอยู่ที่นี้ยังไม่เคยเห็นไก่ซักกะตัว) ผมก็ต้องกลั้นใจตื่นตั้งแต่ตีห้ากว่า ๆ เพราะกลัวจะไปไม่ทันรถบัส ที่จะออกเดินทางไปเมืองโพคาราในเวลา 7.00 น. และไม่อยากให้คนอื่นมองว่า คนไทยชอบมาสาย…
          แบกเป้ขึ้นหลังเรียบร้อย ก็ออกเดินจากโรงแรม ไปที่ท่ารถบัส แถว ๆ สวน Ratna Park   ยามเช้าที่ทาเมล ค่อนข้างเงียบเหงา ร้านรวงต่าง ๆ ยังไม่เปิดกันดี ระหว่างทางมีชาวเนปาลี ไม่พลุกพล่าน ดูเหมือนไม่ใช่กาฐมัณฑุเท่าใดนัก…
          สัก 20 นาทีก็มาถึงท่ารถ ซึ่งตอนนี้มีรถบัสจอดกันเป็นทิวแถว มีทั้งรถบัสไปเมืองโพคารา และ ไปยังเมืองชิตวัน มันเลยทำให้การเดินมองหารถ ที่มีชื่อว่า Open Heart ซึ่งเป็นรถที่ผมจะต้องเดินทางด้วยนั้น เหนื่อยพอตัวเลย…
          อ่า..เจอแล้ว Open Heart ผมหล่ะชอบจริง ๆ ชื่อนี้ เพราะมันเข้ากับการเดินทางท่องเที่ยว  หากเราไม่ยอมเปิดใจ จะส่งผลให้การเที่ยวในครั้งนั้น ขาดรสชาติและประสบการณ์ใหม่ ๆ แน่นอน…
          ด้วยความที่มาถึงเร็วก่อนกำหนด เลยต้องมานั่งจิบชาร้อน ๆ ดับความหนาวเย็น ของอากาศ  คนเนปาลีมักจะชื่นชอบในการมานั่งดื่มชา ก่อนจะออกไปทำงาน หรือ ไปเรียนกันเป็นอย่างมาก และชาที่นี้ก็อร่อยซะด้วยสิ…

ภูเขาสูงใหญ่ ใหญ่อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน อะไรมันจะใหญ่ได้ปานนั้น วิวด้านนอกรถ   ทำให้ผมต้องตาค้างกับความใหญ่โต มโหฬารของขุนเขา  อย่างที่เคยอ่านจากหนังสือเล่มไหนซักเล่ม ได้กล่าวไว้ว่า “มนุษย์อย่าทะนงตนว่าตัวเองยิ่งใหญ่ หากลองไปยืนเทียบเคียงกับขุนเขา แล้วจะรู้ว่ามนุษย์เรานี้ เล็กน้อยยิ่งนัก”…
          ได้เวลาอาหารเช้า พี่คนขับก็ใจดีนะครับ จอดพักให้นักท่องเที่ยวได้ ลงไปเติมพลังยามเช้ากันอย่างถ้วนหน้า แต่พี่เขาให้แค่ 20 นาที หากใครสั่งอาหารยาก ๆ มีหวังได้เดินไปโพคาราเองแน่ๆ…
          สนิทเลยครับ…
ไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เป็นรถบัสครับ ที่จอดนิ่งสนิท ติดกันเป็นแถวยาวเหยียด ผู้คนต่างลงมาจากรถ มายืนรอกันด้านนอกกันเต็มสองข้างทาง มันเกิดอะไรขึ้นหว่า?.. ตอนแรกผมก็นึกว่า มีประท้วงปิดถนนอะไรหรือเปล่า ใจแป้วไปเล็กน้อย หลังจากเอ่ยถามคนเนปาลี ก็ได้ใจความว่า น่าจะมีอุบัติเหตุข้างหน้า เลยทำให้รถวิ่งไปไหนไม่ได้(เพราะถนนมีแค่ 2 เลน)…

10 นาทีก็แล้ว 20 นาทีก็แล้ว ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เกิดขึ้น ได้แต่รอ รอ รอ และรอ ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถต่าง ๆ ก็สามารถเคลื่อนที่ต่อไปได้เป็นปกติ พอผ่านจุดเกิดเหตุ เลยเห็นสภาพรถบัสที่พลิกคว่ำ ซึ่งตอนนี้ถูกลากไปไว้ข้างทางเรียบร้อย โอ้..คุณพระคุ้มครอง..

จอดอีกแล้วครับ.. แต่ไม่ได้เกิดปัญหาแต่ประการใด พี่คนขับแกจอด ให้ได้ลงไปกินอาหารกลางวันเฉย ๆ ด้วยความที่ยังอิ่มกับมื้อเช้า เลยขอตัวไม่กินอาหารกลางวันดีกว่า…

เกือบบ่ายสาม ก็มาถึงโพคารา ใช้เวลาเดินทางร่วม 7  ชม.   ก่อนมา ทางเอเจนซี่ทัวร์ ที่เราใช้บริการแจ้งว่า จะมีคนจากโรงแรม Grand Holiday มารอรับที่ท่ารถ หรูไม่ใช่เล่น…

          พอเท้าแตะพื้นปุ๊ป คนมาจากไหนไม่รู้ กรูกันเข้ามาประชิดติดตัว เหล่าบรรดานักท่องเที่ยวทั้งหลาย ไม่เว้นคนไทยสองคนอย่างเราด้วย..

          “มีที่พัก กันหรือยังครับ” หลากหลายเสียง จนไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด

          “ใช้บริการ Taxi ให้ไปส่งไหมครับ” นั้นก็เป็นอีกหลายเสียง เช่นกัน

          “อ๋อ เดี๋ยวมีคนมารับพวกเราครับ” ผมตอบ ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าใคร เป็นคนมารับ

          “จาก Hotel Grand Holiday มารับคนไทย 2 คน” มีเสียงหนึ่ง แทรกขึ้นมา

          “ครับ ครับ ผมจองที่ Hotel Grand Holiday ไว้ครับ.” ผมตอบ พร้อมตรงดิ่งไปหาคุณพี่แก

          “โอเค ครับ เดี๋ยวไปขึ้นรถ Taxi ด้านนั้นได้เลยครับ” คุณพี่แก ผายมือให้เห็น Taxi

          “เดี๋ยวจ่ายค่า Taxi 105 รูปีด้วยนะครับ” คุณพี่แก กำชับ

          “อ้าว นึกว่าฟรี” ผมคิด พร้อมกับเดินดุ่ม ๆ ไปขึ้น Taxi

          มีนักท่องเที่ยวรายหนึ่ง ผมเห็นแล้วอดเห็นใจไม่ได้ แกมาคนเดียว แล้วมีแต่คนไปรุม ไปตื้อแกเต็มไปหมด ได้ยินแวว ๆ แกบอกว่า “Leave me alone” “Don’t touch me, give me some time”…

ไม่ถึง 10 นาทีก็ถึงโรงแรม แต่มันดันเป็นโรงแรม View Point ไม่ใช่ โรงแรม Grand Holiday  ผมถาม Taxi ทันที ว่าพามาผิดที่หรือเปล่า? เขาบอกว่าไม่ผิดหรอก ที่นี้กับที่ Grand Holiday มันอันเดียวกัน…..
          Check in ผมก็ถามพนักงานย้ำว่า Hotel View Point กับ Hotel Grand Holiday มันอันเดียวกันจริง ๆ เหรอ เขาก็ยังยืนยันว่าใช่ ไอ้ผมเนี้ย พักที่ไหนก็ได้ แต่กลัวว่าถ้ามันไม่ใช่โรงแรม Grand Holiday ที่เราจ่ายเงินไปแล้ว เราต้องมาจ่ายเงินให้ที่นี้อีก ซึ่งพนักงานก็ย้ำว่าไม่ต้องจ่ายแล้ว…
          โพคารา เป็นเมืองที่มีทะเลสาบนามว่า เฟว่า หรือ ฟีว่า ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้ จะมีวัดอยู่กลางทะเลสาบด้วย ให้นักท่องเที่ยวได้เหมาเรือไปเยี่ยมชมกัน และก็ยังสามารถมองเห็นวิว เทือกเขาอันนาปูรณะ แบบพาโนรามาได้อีกต่างหาก แต่โชคร้าย วันที่ผมมามีหมอกหนามาก เลยไม่สามารถมองเห็นเทือกเขาอันนาปูรณะได้เลย…หว่า…แย่จัง

เดินสำรวจเมืองที่สงบ และ น่าอยู่อย่างที่นี้ได้ซักพัก ก็เหลือบไปเห็น…
          ป้าย Hotel Grand Holiday ติดหราอยู่ริมทาง
          เอาแล้วไง จะโดนอีกแล้วเหรอเรา?
          เดินเข้าไปถามพนักงานที่ Grand Holiday และเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่มาถึง ให้เขาฟัง เขาก็ฟังอย่างตั้งใจ และอธิบายว่า เป็นโรงแรมในเครือเดียวกันจริง ๆ หากช่วงไหนนักท่องเที่ยวไม่เยอะ ก็จะให้ไปพักที่โรงแรม View Point อย่างในกรณีของเรา…แหม่ ก็พี่เขาไม่อธิบายให้ผมเข้าใจตั้งแต่ทีแรกนี่น่า….
          Tek Baniya(เต็ก บานียา) ชายร่างเล็ก สันทัด พูดน้อย เป็นคุณลักษณะของลูกหาบเรา ซึ่งได้นัดหมายที่จะพบกันเป็นครั้งแรก ที่ล๊อบบี้ของโรงแรม ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ทำให้ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าจะแบกกระเป๋าเราไหวไหม? หลังจากวางแผนเส้นทางที่จะ Trekking ในอีก 8 วันข้างหน้า เขาก็แนะนำให้เราเช็คอุปกรณ์ Trekking ให้พร้อม ไม่ว่าจะเป็น เสื้อกันหนาว ถุงมือ หมวก รองเท้า และที่เน้นเป็นพิเศษก็คือ ถุงนอน เพราะบนภูเขาอากาศจะหนาวมาก บางที่อาจจะถึงขั้นติดลบเลย…
          “แปดโมงเช้า เราจะออกจากโรงแรม ไปที่ Nayapul(นายาปุล)” ลูกหาบแนะ
          “แล้วจะไป Nayapul โดยรถบัส หรือ Taxi ครับ?” ลูกหาบเอ่ยถาม
          “ไป Taxi แล้วกันนะ” ผมตอบแบบไม่ลังเล เพราะจะได้ออมแรงไว้เวลา Trekking
          “ดีครับ เราจะเริ่ม Trekking ที่ Nayapul และใช้เวลาเดินประมาณ 6-7 ช.ม. สำหรับวันพรุ่งนี้” ลูกหาบร่ายยาว
          “นึกว่าจะอุ่นเครื่องก่อนสำหรับวันแรก นี่เล่นเดิน 6-7 ช.ม. เลยเหรอ จะไหวไหมเนี้ยเรา?” ผมนึก พร้อมกับเดินกลับห้อง เพื่อตรวจดูความพร้อม
          สำหรับใครที่เตรียมอุปกรณ์มาไม่ครบ ไม่ต้องตกใจแต่อย่างใด เพียงท่านมีสตางค์ ก็สามารถหา ทุกสิ่งที่ท่านต้องการได้ที่โพคารานี้ มีทั้งแบบซื้อขาด หรือ เช่าเป็นรายวัน  ถ้าจะซื้อก็ต้องต่อราคากันเก่ง ๆ หน่อย ถ้ามีคารมคมคาย หรือ ทาสีผึ้ง หรือ ห้อยสาลิกาลิ้นทอง ก็มีสิทธิ์ได้ของดีในราคาถูก แต่ถ้ามีแต่สตางค์อย่างเดียว มีสิทธิ์ได้ของถูกราคาแพงแน่…
          หากเป็นการเช่า ไม่ว่าจะเป็น รองเท้า ถุงมือ เสื้อกันหนาว ถุงนอน กระเป๋า หมวก ราคาแต่ละร้าน จะเท่ากันหมด เพราะได้รับการควบคุมจากหน่วยงานของรัฐบาล และร้านขายอุปกรณ์ Trekking ในโพคารา ก็มีเยอะมาก ดู ๆ แล้วน่าจะเยอะกว่าร้านอาหารด้วยซ้ำ…

ตัดสินใจว่า คงต้องซื้อถุงนอนซะหน่อย เพราะไม่อยากต้องทนกับความหนาวเย็น ในเวลากลางคืน ที่ผมไม่เช่าเพราะหากทำถุงนอนเขาชำรุด ต้องซื้อในราคาเต็ม ในวันที่เอามาคืน ส่วนคนรู้ใจผม เธอต้องเช่ารองเท้าเดินเขา เพราะการเดินเขาวันละ 6-7 ช.ม. เป็นเวลา 8 วัน หากรองเท้าไม่ดี มีหวังเป็นทุกข์แน่ ๆ  ส่วนผมนั้นเหรอ   ใส่ Converse Jack ครับ!!!
          การได้นั่งทานอาหารค่ำ ใต้แสงเทียนในวันวาเลนไทน์ (เพราะไฟดับเหมือนเดิม) ช่างเป็นบรรยากาศที่ดีอะไรเช่นนี้ เสียอย่างเดียว คือไม่ใช่แค่เวลาทานอาหาร ที่อยู่ใต้แสงเทียน แต่เวลาอยู่ที่ห้องพัก ก็ต้องใช้แสงเทียนด้วยนี้สิ…
          พักผ่อนดีกว่าครับ เพราะพรุ่งนี้จะเป็นวันแรกของการ Trekking โอ้ย!..ตื่นเต้น..ตื่นเต้นจริง ๆ ไม่รู้จะนอนหลับหรือเปล่าเนี้ย ที่ตื่นเต้นไม่ใช่เรื่อง Trekking หรอกครับ แต่ตื่นเต้นว่า พรุ่งนี้จะได้เห็นวิวเทือกเขาอันนาปูรณะ และ ยอดเขาหางปลา(มัจฉาปูชเร) แบบพาโนรามา ที่ถือเป็นไฮไลต์ ของเมืองโพคาราหรือเปล่า…
          สุขสันต์ วันวาเลนไทน์ นะจ๊ะ…

คอยติดตามตอนต่อไปกันนะครับ ขอบคุณมาก ๆ ฮะ

http://www.oknation.net/blog/toymcp

เห็นภาพสายไฟฟ้าแล้วนึกถึงเมืองไทยอะค่ะ แหะ -__-''

บรรยายได้ละเอียดมากครับ  ขอบคุณครับ

ดู ๆ แล้วไม่รู้สึกเสียดายคับ แป่ว