เว็บบอร์ดรีวิว

บักตะปูร์ อู้หูปัญหาเยอะจัง…





          6 โมงเช้า นั้นคือเวลาที่ผมจำเป็นต้องตื่น เพื่อมายลโฉมพระอาทิตย์ขึ้น ท่ามกลางเทือกเขาหิมะ


            จากการที่โรงแรม Hotel View Point มีเครื่องทำความร้อนอยู่ในห้อง จึงทำให้การนอนเมื่อคืน ไม่ทรมานอย่างที่มันควรจะเป็น เพราะอากาศหนาวเย็นจับใจดีจริง ๆ




            พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว


            แต่ผมยังไม่ขึ้น ยังไม่ลุกขึ้นจากเตียง แต่ไม่เสียหายมากนัก เพราะห้องที่พัก มองทะลุออกไปเห็นวิวด้านนอกได้อย่างชัดเจน ถ้าเปลี่ยนการรอชมพระอาทิตย์ขึ้น เป็นการรอชมภาพยนตร์ ห้องที่ผมพัก ก็เปรียบเสมือนเป็นที่นั่ง VIP ได้เลย…




            นักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตา พากันมารอชมพระอาทิตย์ขึ้น กันอย่างใจจดใจจ่อ ที่ดาดฟ้าของโรงแรม และเพื่อไม่ให้เป็นการน้อยหน้า ผมก็จำเป็นต้องมาอยู่ที่นี้ด้วย ทะเลหมอกสีขาวแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณเทือกเขาหิมาลัย ที่ตอนนี้มีแสงสีส้มฉาบไล้อย่างบาง ๆ มันเป็นบรรยากาศและวิวที่งดงามเกินคำบรรยายยิ่งนัก…อ๋อ ที่คนเดินทางมา นากาก๊อต ก็เพื่อสิ่งนี้นี่เอง...

พออิ่มเอมกับบรรยากาศยามเช้าที่หนาวเหน็บ ผมก็กลับมาเก็บข้าวเก็บของ ไปยังเมือง บักตะปูร์ ซึ่งเป็นเป้าหมายของวันนี้ ไม่ต้องพูดถึงการอาบน้ำตอนเช้า เพราะแค่ล้างหน้า ล้างตา แปรงฟัน ก็แทบจะเอาตัวไม่รอดออกมาจากห้องน้ำแล้ว และจากการที่มาอยู่ เนปาล ได้สามวัน ผมก็ปฏิญาณกับตนเองว่าจะไม่อาบน้ำตอนเช้าตลอด 16 วันของทริปนี้แน่ ๆ (เอ่อ..คือ..แต่ตอนเย็นอาบนะคร้าบบ)…




            “วันนี้ไม่มีรถบัส ไป ปักตะปูร์”  พนักงานโรงแรมแจ้ง


            “อ้าว ทำไมเป็นอย่างนั้นหล่ะ”   ผมถามกลับไป อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง


            “บรรดาคนขับรถบัส เขาสไตร์ก หยุดเดินรถ เนื่องจากปัญหาน้ำมันขาดแคลน และราคาสูง” พนักงานโรงแรมอธิบายเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดเป็นปกติ


            “แล้วผมจะไป บักตะปูร์ ยังไงได้บ้าง” ผมเริ่มออกอาการตงิด ๆ ว่าจะถูกหลอกหรือเปล่า


            “เอายังงี้ เดี๋ยวผมเรียก Taxi ให้ครับ” พนักงานเสนอทางออกให้




            ระยะทางจากโรงแรม Hotel View Point ลงไปที่ท่ารถบัสนั้นมันไม่ใกล้เลย หากผมตัดสินใจเดินลงไป แล้วเกิดรถบัสสไตร์กจริง ๆ ก็ต้องเดินย้อนขึ้นมาที่โรงแรมเพื่อมาใช้บริการ Taxi เลยทำให้ข้อเสนอของพนักงานโรงแรมเป็นหนทางที่น่าสน ข้อดีก็มี คือได้นั่งสบาย ๆ ไม่ต้องไปเบียดกับใครเขา…

ช่วงรอรถ Taxi ก็มีโอกาสคุยเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองของเนปาล กับพนักงานโรงแรม ซึ่งเขาดูจะสนอกสนใจ ซึ่งเขาว่า ที่เนปาล ปัญหาใหญ่คือการคอรัปชั่น ประเทศไทยก็มีนะ (อันนี้ผมคิดในใจ ไม่ได้บอกเขาหรอก ฮา..) และที่เนปาล ก็กำลังจะมีการเลือกตั้งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ซึ่งคนเนปาลเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า จะมีการเลือกตั้งเกิดขึ้นหรือไม่ เอ๊ะ.. ยังไง?... แต่มีคำพูดที่เขาพูด แล้วทำให้ผมสะดุดหู




            “จริง ๆ แล้ว ข้าราชการไม่ได้คอรัปชั่น หรอกครับ”


            “เราเอง ประชาชนต่างหากที่คอรัปชั่น”


            “เพราะเวลาไปติดต่อราชการ แล้วเราอยากให้ทุกอย่างสะดวก รวดเร็ว ไร้ปัญหา เราก็จ่ายเงินใต้โต๊ะ ให้ข้าราชการ”


            “ถ้าประชาชน ไม่จ่ายเงินให้ข้าราชการซะอย่าง มันก็ไม่มีการคอรัปชั่น”


            “นี้แหล่ะครับ ที่ผมว่า เราเองนี้แหล่ะที่เป็นตัวคอรัปชั่น”


หรือมันจะจริงอย่างนั้น ผมคิดในใจ?




            การได้นั่งรถ Taxi คันเล็ก โดยมีระยะทางเป็นทางลงภูเขา จึงทำให้รู้ว่าคนเนปาล ก็มีวิธีประหยัดน้ำมัน ในห้วงเวลาที่น้ำมันขาดแคลนและราคาสูงลิ่ว ด้วยการปล่อยให้รถมันไหลลงไปเอง ไม่ต้องติดเครื่อง ใช้แค่เบรกกับแตรรถเป็นพอ ทางไหนต้องเบรกก็เบรก โค้งไหนต้องบีบแตรก็บีบ เวลา 30 นาทีที่นั่งมา ผมนับครั้งได้เลยว่าคุณพี่คนขับ แกสตาร์ทรถแค่ 4 ครั้งเอง…

มหานครโบราณนาม บักตะปูร์ นี้เป็นเมืองเก่าแก่ คล้าย ๆ เมืองอยุธยาบ้านเรา ซึ่งมีทั้ง พระราชวัง และ วัดวาอาราม มากมาย  บักตะปูร์ เป็น 1 ใน 3 เมืองที่เคยมีความรุ่งเรืองถึงขีดสุดมาก่อน อีก 2 เมืองที่เหลือ ก็คือ มหานคร กาฐมาณฑุ และ มหานคร ปาตัน โดยทั้ง 3 เมืองนี้ แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ที่จะเป็นเลิศในด้าน ศิลปะ วัฒนธรรม เลยทำให้มีโบราณสถานที่สวยงามมากมาย ตั้งอยู่ทั้ง 3 เมือง...




            “ต้องการ ไกด์ พานำเที่ยวไหมครับ” อยู่ดี ๆ ก็มีชาวเนปาลี เดินปรี่มาหาเรา


            “ไม่ต้องหรอกครับ ผมมาที่นี้เป็นครั้งที่ สองแล้ว” น่านโกหก อีกตามเคย ด้วยความที่ผมไม่ค่อยชอบให้ใครมาเดินเล่าเรื่องโน่นเรื่องนี้


            “ถึงมาครั้งที่สอง ก็อาจจะยังไม่รู้ข้อมูลเชิงลึกก็ได้นะครับ” คุณพี่ ยังไม่เลิกพยายามพร้อมกับเสนอข้อมูลเชิงลึกให้ด้วย เอากับเขาสิ...


            “ผมแค่มาถ่ายรูป ไม่ได้ต้องการข้อมูลเชิงลึกครับ” ผมตอบกลับไป แบบมีเยื่อใย


            “เอาอย่างนี้ ถ้าไม่ดี ไม่ต้องจ่ายเงินก็ได้ครับ” คุณพี่เสนอทางเลือกสุดท้าย


            “อย่าเลยครับ ถึงจะดี ผมก็ไม่จ่ายเงินอยู่ดีครับ” อันนี้ผมไม่ได้บอกเขาหรอกครับ ผมคิดในใจ (ฮา) พร้อมกับพยายามเดินฉีกยิ้มพร้อมกับฉีกหนีคุณพี่เขาออกมา...


            แต่จริง ๆ แล้วการมาเที่ยว แล้วได้ไกด์ดี ๆ โดยคนพื้นเมือง ก็อาจทำให้เรารับทราบข้อมูลที่มันแตกต่างจากหนังสือที่เรา ๆ ท่าน ๆ อ่านก่อนมาเนปาลก็เป็นได้ แต่เผอิญผมดันชอบอ่านจากหนังสือมากกว่า...

“มาจาก ประเทศไทย กันใช่ไหมครับ” เจ้าหน้าที่ขายตั๋วเข้าชมเมือง ทักทายเราก่อน


            “ใช่ครับ” ผมตอบกลับไปแบบอึ้ง ๆ เอ๊ะ..รู้ได้ไงหว่า


            “จ่ายค่าเข้าเป็นเงิน ดอลลาร์ สหรัฐ ซิ จะถูกกว่า รูปี” เจ้าหน้าที่แนะไว้อย่างนั้น


            “คนละ 10 ดอลลาร์ แต่ถ้าจ่ายเป็นรูปีก็คนละ 750”   เจ้าหน้าที่อธิบายเพิ่มเติม


            ผมก็ยังไม่ได้คำนวณอะไรหรอกครับ เพราะสมองผมมันไม่รวดเร็วเหมือนเครื่องคิดเลข จึงเออออห่อหมกจ่ายเป็นดอลลาร์ไป แต่มาคิดทีหลังมันก็ถูกกว่าจริงๆ ขอบคุณมากครับคุณพี่เจ้าหน้าที่ ไม่เสียแรงที่มาจาก ประเทศไทย...




            ผมใช้เวลาเดินสำรวจเมือง ปักตะปูร์ ราว ๆ เกือบ 2 ชม. ซึ่งมีพระราชวัง(Palace of 55 Windows) อันงดงามใน จัตุรัสบักตะปูร์ ดูร์บาร์ และ Golden Gate (ประตูทองคำ) ได้รับการขนานนามว่า เป็นประตูที่มีการแกะสลักงดงาม และสมบูรณ์ที่สุดในโลก และยังมี มณฑปเนียตะโปลา เป็นมณฑปที่สูงที่สุดในเนปาล...


ไม่ว่ายุดใดสมัยใด มนุษย์ก็ยังต้องการที่จะเป็นที่สุด...

บ่ายคล้อย และท้องก็เริ่มร้อง ผมเลยต้องหาอะไรมาปิดท้องไม่ให้มันร้องดังไปกว่านี้ ก็ได้ร้านอาหารแถว ๆ นั้นแหล่ะครับ โดยมีวิวมุมสูงให้นั่งดูเมืองเพลิน ๆ รอเวลาอาหารมาเสิร์ฟด้วย..


            “มาจาก ประเทศไทย กันใช่ไหมครับ” เอาอีกแล้ว พนักงานร้านอาหาร เปิดฉากทักทาย


            “เอ่อ..ใช่ครับ” ผมชักสงสัย เพราะทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม ก็ไม่ได้มีสัญลักษณ์ของประเทศไทยแต่อย่างใด


            “ทำไมรู้หล่ะครับ ว่าเรามาจาก ประเทศไทย” ผมถามให้หายสงสัย


            “ก็ดูจากหน้าตา ไงครับ ดูก็รู้ว่ามาจาก ประเทศไทย” พนักงานร้าน ไขข้อข้องใจ


            ผมล่ะภูมิใจจริง ๆ ที่เกิดมาหน้าตาเป็นคนไทย...

ได้เวลากลับ กาฐมาณฑุ ซักที เจ้าหน้าที่ที่เมืองบักตะปูร์ ก็บอกกับผมเช่นกันว่า ไม่มีรถบัสไป กาฐมาณฑุ หรอก วันนี้เขาสไตร์กกัน เลยทำให้คิดได้ว่า การมองโลกในแง่ร้ายจนเกิดไป บางทีมันก็อาจทำให้เรามองบางเรื่องที่มันสวยงาม กลายเป็นแค่เรื่องธรรมดาไป...




            ถึงย่านทาเมล ในกรุงกาฐมาณฑุ ด้วยบริการรถ Taxi ก่อนอื่นผมต้องไปทำใบอนุญาตในการเดินเขาเสียก่อน (Trekking Permit)  2,000 รูปีต่อคน แต่นั้นไม่ใช่ปัญหา ปัญหามันอยู่ที่ว่า เมื่อต้นปี 2008 ทางเนปาลได้ออกกฎมาใหม่ ให้นักท่องเที่ยวที่ต้องการ Trekking ต้องทำใบอนุญาตอีก 1 ใบ (TIMS Permit) มันไม่ได้อยู่ในหนังสือหรือแผนการเตรียมตัวก่อนมาเลย...




            TIMS จะมีสองแบบ คือ สีเขียว แบบ Individual (เดินกันเอง แบกเป้กันเอง ไม่มีลูกหาบ) และ สีน้ำเงิน แบบ Group (สามารถมีลูกหาบ และ ไกด์คอยนำทางให้) นั้นคือสิ่งที่พนักงาน อธิบายให้เราฟัง แต่ถ้าทำแบบ Group ก็ต้องใช้บริการลูกหาบจากบริษัททัวร์ของเขา เพราะบริษัทเขาต้องรับผิดชอบทุกอย่างหากเกิดปัญหาอะไรกับนักท่องเที่ยว นั้นเป็นอีกปัญหา เพราะเรากำลังจะมีลูกหาบของเราเองในอนาคต เขาเลยบอกให้ทำแบบ Private แล้วกัน คนละ 300 รูปี ทุกอย่างเรียบร้อย ก่อนกลับ พี่เขาตะโกนไล่หลังมาว่า “ถ้าไปจ้างลูกหาบกับบริษัททัวร์ที่อื่น ก็ต้องทำแบบ Group ใหม่ กับบริษัททัวร์นั้นอีกครั้ง” อ้าว...แล้วทำไม ไม่บอกผมตั้งแต่ทีแรกหล่ะครับ...

Check in เข้าพักที่โรงแรม Hotel Florid Nepal อีกหน ก่อนไปนากาก๊อต ผมได้วานให้ทางโรงแรมช่วยหาบริษัททัวร์ให้หน่อย เพราะเราต้องการจ้างลูกหาบ ซึ่งเขาก็จัดการให้เราได้ไปคุยกับบริษัททัวร์ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับโรงแรม ก่อนอื่นเลย ผมถามเขาว่า TIMS Permit ที่ผมทำแบบสีเขียว (Private) มาเนี้ย ต้องทำใหม่เป็นแบบสีน้ำเงิน (Group) กับที่นี้หรือเปล่า? เขายกหูโทรศัพท์ พร้อมส่งสำเนียง เป็นภาษาเนปาลกับปลายสาย และบอกต่อมายังเราว่า ไม่ต้อง เพราะเจ้าหน้าที่บนภูเขา ไม่เข้มงวด (เฮ้อ..โล่งอกไปที)...




            330 ดอลลาร์/2 คน นั้นคือค่าใช้จ่ายทั้งหมด ซึ่งรวม ค่ารถบัส ไปโพคารา ค่าโรงแรม 1 คืนที่โพคารา ค่าจ้างลูกหาบ 12 วัน (8 วัน แบกกระเป๋า อีก 4 วัน เป็นค่าลูกหาบเดินกลับบ้าน มีอย่างนี้ด้วย) ค่าเครื่องบินจาก จอมสอม กลับ โพคารา โดยตอนแรกกะว่า จะจ้างแค่ลูกหาบอย่างเดียว แต่หลังจาก คุยกันถูกคอกับพี่เจ้าของบริษัททัวร์ เลยเหมามันมาหมดเลย ก่อนกลับ พี่เขาตะโกนไล่หลังมาว่า.....(ผมหล่ะ...เสียวสันหลังวาบ)


            “เที่ยวบินจาก จอมสอม กลับ โพคารา ในวันที่ต้องการ เต็ม!!”


            “ต้องค้างที่ จอมสอม เพิ่มอีก 1 คืน”


            “#^&&%%!!!)))+++@@##”  ผมหล่ะพูดภาษามนุษย์ไม่ออก ปัญหาอีกแล้ว


เอาอย่างงี้ ได้ไหมพี่ ช่วยบอกทางสายการบิน ให้ชื่อผมเป็น Waiting List แล้วผมจะคอยไปเสนอหน้าที่สนามบิน เผื่อโชคจะมาอยู่ข้างผมบ้าง พี่เขาตบปากรับคำให้...

กลับโรงแรมด้วยความเหนื่อยล้า จากการเดินทาง และปัญหามากมายในวันนี้ บรรยากาศด้านนอก เริ่มมืดและหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ได้เวลาพักผ่อนร่างกายซะที เพราะพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นแต่ไก่โห่ ไปที่เมืองโพคารา


พรึ้บ......


ไฟฟ้าดับตามเคย เหมือนเป็นนิสัย แต่ไม่เป็นไร ผมชินซะแล้วครับ....



คอยติดตามวันที่ 4 กันนะครับ ขอบคุณมาก ๆ ฮะ...


ขอขอบคุณ  http://www.oknation.net/blog/toymcp/2008/03/12/entry-1

อยากให้ถึงตอนต่อไปเร็วๆจังเลยครับ

ขอบคุณมากครับ   รู้สึกเดี่ยวนี้ทำรีวิวแบบนี้กันหลายคนนะครับ หนุกดีครับ

จบด้วยไฟดับเหรอครับ ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด

เล่าเรื่องน่าติดตามมากครับ

ขอบคุณครับ

เทือกเขาสวยงามมากค่ะ
ไม่รู้เหมือนกันว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ไปชมความงามด้วยตาตัวเองจริงๆ รึเปล่า  

โคตรงามเลยครับ  ท่าทางอากาศจะดีมากด้วยนะครับเนี่ย  ขอบคุณมากครับ