เนปาล ไปกันได้ไปกันดี

ขอบคุณเพื่อนต้อยที่ลิ้งค์นี้ครับ  http://www.oknation.net/blog/toymcp/2008/03/02/entry-1


วันแรก ในถิ่นเนปาล ก็เกือบโดนซะแล้ว

          หลังจากที่พากเพียรเก็บวันหยุดพักร้อนได้มากกว่า 15 วัน จึงทำให้ผมคิดแผนการเดินทางไปยังต่างประเทศสักหน่อยในปีนี้ เหลียวซ้ายมองขวา พร้อมกับปัจจัยในกระเป๋าเงิน จึงทำให้ประเทศที่ถูกเลือกคือ เนปาล (หลังจากตอนแรก วางแผนจะไปอังกฤษ ขอไปยลโฉมฟุตบอล แมนยู สักครั้งในชีวิต แต่ด้วยสตางค์มีอย่างจำกัด จึงต้องพับแผนนี้เก็บ) จึงกำหนดวัน และ โปรแกรมการเดินทางในเนปาล โดยมีเวลาในเนปาลอยู่ 16 วัน โดยเป้าหมายคือการ Trekking หรือการเดินเขา นั้นเอง โดยจะ Trekking เป็นเวลา 7-8 วัน และนอกนั้นเป็นการเที่ยวในที่ต่าง ๆ ในเนปาล พอวางแผนเรียบร้อย ก็หาเพื่อนร่วมทาง โดยทริปนี้ หาได้ไม่ไกลจากตัวเพราะคือคนรู้ใจของกระผมนั้นเอง

          ก่อนจะไปก็อ่านข้อมูลจากหนังสือท่องเที่ยวหลาย ๆ เล่ม สรุป ได้ว่าประเทศนี้ วุ่นวาย ฝุ่นเยอะ เมืองไม่ค่อยสะอาด มักมีกลโกงหลากหลาย (จะว่าโกงก็ไม่น่าจะใช่ เรียกว่า หลอกล่อ ดีกว่า) น่าจะคล้าย ๆ อินเดีย แต่ดูดีกว่า (แล้วจะไปทำไมหว่า) แต่เสน่ห์อยู่ที่เทือกเขาหิมาลัย และ ยอดเขา Everest ที่เราๆท่านๆ รู้จักกันเป็นอย่างดี (โดยเนปาล มีภูเขาสูงที่สุดในโลก 8 แห่งจาก 10 แห่งของโลก)และมีวัฒนธรรมที่แข็งแกร่งมาก ๆ ประเทศหนึ่งของโลก และมีสถานการณ์การเมืองที่ดุเด็ดเผ็ดมันส์มาก จึงทำให้ต้องตรวจสอบข่าวสารว่าช่วงที่จะไป มีอะไรน่าสพึงกลัวเกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมืองบ้างหรือเปล่าจากข้อมูลดังกล่าว จึงทำให้คนไทยตัวน้อย ๆ อย่างผม อยากไปสัมผัสประเทศนี้ขึ้นมาทันตา พอใกล้วันเดินทาง มันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือน ๆ กับการไปยุโรปในครั้งก่อน ๆ ยังไงบอกไม่ถูก เหมือนกำลังจะไปประเทศเพื่อนบ้านเราอย่าง ลาว พม่า ไงงั้น ..

พอถึงวันที่ 11 ก.พ. ก็ได้เวลาเหินฟ้าสู่เนปาล โดยเครื่องออก 10 โมงกว่า และใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงเท่านั้นก็ถึงเนปาลที่ใฝ่ฝัน ใกล้เวลาเครื่องลงได้ไม่นาน ภาพที่ปรากฎบนหน้าต่างเครื่องบิน ก็ทำให้ตาค้างประมาณกินกาแฟ ผสม ชา ไป 2 แก้ว เกือบทุกสายตามองมาทางขวาของเครื่องพร้อม ๆ กันเพราะยอดเขา Everest โผล่ขึ้นมาทักทายเราอยู่ไม่ไกลนัก(ตั้งแต่ออกจากท้องแม่มาไม่เคยเห็นอะไรใหญ่โตเพียงนี้) เหมือนกำลังจะมาบอกว่า ต้อนรับสู่ เนปาล จึงทำให้ผู้โดยสารหลายคน ต้องควักกล้องออกมากดชัตเตอร์กันสนั่นเครื่อง รวมทั้งผมและคนรู้ใจด้วย..

(ยอดเขา Everest ยอดสูง ๆ สีดำ ๆ โน่นแหล่ะครับ งามมั้ยหล่ะ)  

            พอเครื่องแตะสนามบิน กัปตันก็ประกาศเสียงดังฟังชัดว่า ข้างนอกตอนนี้เวลา บ่ายโมง และอากาศอยู่ที่ 18 องศา ( กรุงเทพ แค่ 25 องศาก็แย่แล้ว) ได้ยินเช่นนั้นจำเป็นต้องหยิบเสื้อกันหนาวที่ซื้อมาใหม่เอี่ยมอองเอามาใส่ทันที ออกจากเครื่องก็เดินเข้าสนามบินนานาชาติ ตรีภูวัน เมือง Kathmandu(เขียนภาษาไทยไม่ถูก กลัวผิด) พูดอย่างไม่เข้าข้าง สนามบินเชียงใหม่บ้านเราน่าจะดูดีกว่าตั้งเยอะ เพราะที่นี้เป็นอาคารหลังเดียวไม่ใหญ่มาก บรรยากาศวังเวงชอบกล ผ่านขั้นตอนทุกอย่างเรียบร้อย ก็ต้องหาบริการ taxi ซะหน่อยเพราะไม่แน่ใจว่าที่พักนั้นมันไกลหรือใกล้แค่ไหน ก่อนออกมีเคาเตอร์ taxi แบบ pre paid ก็คือจ่ายเงินก่อนเลยแล้วบอกว่าจะไปไหน เราบอกทันทีว่า ไปย่าน ทาเมล(ซึ่งเป็นย่านที่นักท่องเที่ยวพักมากที่สุด คล้าย ๆ ถนนข้าวสารบ้านเรา) จะไปพักที่ Hotel Florid Nepal (ถ้าใครอ่านหนังสือของ พี่วุฒิ พี่เคท จะเป็น New Hotel Florid ซึ่งเป็นที่เดียวกัน แต่ตอนที่ผมไปเขาเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว)..

          จ่ายเงินกันเรียบร้อยก็เดินไปที่รถ พอเห็นสภาพไม่น่าเรียกว่ารถ taxi จริง ๆ รถแบบมินิ กระจกจะหลุดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ประตูไม่กล้าเปิดแรงกลัวหลุดติดมือมาจริง ๆ คิดในใจแบบนี้ที่บ้านเราเขาไม่เอาออกมาวิ่งกันแล้ว(สำหรับผู้ที่ไม่ได้ใช้บริการ pre-paid taxi จะต้องไปผจญภัยกับเหล่าาบรรดา taxi ที่ยืนรอกันอยู่ที่หน้าสนามบิน และจะคอยยื้อแย่งนักท่องเที่ยว ที่มองด้วยตาตอนนี้น่าจะราว ๆ 20-30 คัน) รถยังไม่ทันออกตัว ก็มีผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม กระโดดขึ้นมานั่งบนรถกับเราด้วย ทำเอาคนไทย งงกันตาแตก พี่คนขับแกบอกว่าคนนี้เป็นไกด์ ไม่คิดเงิน เราสวนกลับไปทันควัน ว่าเราต้องการไกด์ด้วยเหรอ ? มีแต่เสียงเงียบ กลับมา แล้วเราก็เลยเงียบกลับไป เลยตามเลยว่ายังงั้นเถอะ...

          ขณะรถแล่นไปตามเมือง พี่ไกด์ก็เปิดฉากถามอย่างไม่ทันตั้งตัว ว่ามาครั้งแรกหรือ จะไปพักที่ไหน จะอยู่กี่วัน พร้อมกับแนะนำสถานที่ต่าง ๆ ที่รถได้แล่นผ่านไป ผมบอกพี่ท่านไปว่า มาครั้งที่ 2 แล้ว(โกหกหน้าตาย กะว่าอย่ามาหลอกให้เสียเวลา ตูเคยมาแล้ว รู้หมดแล้ว) สีหน้าพี่ไกด์เหมือนจะผิดหวังแต่ก็ยังไม่ลดความพยายาม พร้อมกับบอกว่าถ้ามา Trekking ต้องใช้บริการของทัวร์ ซึ่งเขาอาสาจัดการให้และพร้อมจะบริการอย่างถึงใจแบบไม่มีวันลืม พูดไปนั้น.. ทำให้เราคล้อยตามไปเหมือนกัน แต่ต้องแข็งใจไว้ก่อน ในขณะที่ต้องมีสมาธิกับการสนทนา สภาพจราจรด้านนอกก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น กลับต้องนั่งลุ้นว่ารถเราจะไปชนกับใครเขาไหมหนอ..ที่นี้บีบแตรกันสนั่นเมืองเรียกว่า เบรกเสียไม่เป็นไร แต่แตรอย่าเสียเป็นพอ ปี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ...ถนนก็เล็ก ๆ นึกจะแซงก็แซง คนจะข้ามถนนก็ข้ามกันเลยไม่ต้องดูรถ เดี๋ยวรถเบรกเอง เป็นงั้นไป...

เฮ้อ..ในที่สุดก็มาถึง Hotel Florid Nepal จนได้ พร้อมกับอาการแห้วกินของพี่ไกด์ ผมจึงปลอบใจในการพูดคุยและแนะนำที่ต่าง ๆ ของพี่ไกด์ด้วยการมอบปากกาที่ซื้อจากเมืองไทย(เขาว่าคนที่นี้ชอบปากกา ไม่รู้จริงเปล่า) ผมจึงขอแนะนำคนไทยเรา ๆ ที่จะไปเยือนเนปาล ให้ใจแข็ง ๆ ไว้ก่อนครับเวลาไปถึงวันแรก ๆ ให้ปฎิเสธไปก่อน เดี๋ยวอยู่ไปเรื่อย ๆ จะรู้เองว่าคนที่นี้ก็น่ารัก อัธยาศัยดี ไม่ได้เป็นอย่างนี้เหมือนกันทุกคน พอเข้าไปถามไถ่เรื่องห้องพักกับโรงแรม หลังจากบอกว่ามาจากเมืองไทยเท่านั้น พนักงานแจ้งว่ามีอัตราค่าห้องของคนไทยโดยเฉพาะ คือ คืนละ 6 USD ไม่แพงนะครับ(เป็นผลพลอยได้จากหนังสือพี่วุฒิ พี่เคท เพราะเวลาคนไทยมาเนปาลมักจะมาพักที่นี้)..

หายเหนื่อยจากการเดินทางกันแล้ว ก็ออกตระเวนย่านทาเมล ที่ทาเมล เหมือนตรอกข้าวสารบ้านเราจริง ๆ แต่ที่นี้ใหญ่กว่า และถนนหนทางจะเล็กกว่า และมี Guest House ให้เลือกพักมากมาย มากกว่า 7-11 บ้านเราอีกมั้งผมว่านะ.. แผนการของเราคือตอนนี้ก็บ่าย 3 โมง(อ๋อ ลืมบอกไปว่าที่เนปาลเวลาจะช้ากว่าบ้านเรา 1 ชม. 15 นาที) อากาศก็หนาวเหน็บ กะว่าจะเดินไปเที่ยวแถว Kathmandu Dubar Square ซึ่งมีวัดและวังเก่าให้ได้ชมกัน และอยู่ไม่ไกลจากทาเมล แต่เดินไปเดินมาหลงครับหลง หลงทางซะยังงั้น สาเหตุมาจากเวลากางแผนที่กำลังจะศึกษาดูเส้นทางสักกะหน่อย ก็จะมีมือที่มองไม่เห็นของชาวเนปาลีมาคอยเชิญชวนพร้อมทั้งเสนอแนะให้เราใช้บริการทัวร์ของเขา พอปฎิเสธแบบพองามแล้ว ก้มลงกลับมาดูแผนที่อีกทีก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนในย่านทาเมล เป็นแบบนี้หลาย ๆ ครั้งจึงทำให้เลิกตั้งใจในการเดินไป Kathmandu Sqaure ทันที และตัดสินใจเดินกลับโรงแรม ย่านทาเมลจะพลุกพลานและเดินกันขวักไขว่ ไม่ว่าจะเป็นชาวเนปาลีเองและนักท่องเที่ยว...

หลังจากถึงโรงแรมพนักงานก็บอกให้อาบน้ำเลย เพราะเดี๋ยว 5 โมงไฟฟ้าจะดับทั้งประเทศ(ฮ้า..ทั้งประเทศเลยเหรอ) แล้วจะไม่มีน้ำร้อนให้อาบ ได้ฟังดังนั้นจึงรีบอาบน้ำอาบท่า ไม่งั้นได้ซักแห้งแน่ ๆ คืนนี้ และก็เป็นจริงดังว่า หลังจาก 5 โมงเย็นไฟฟ้าก็ดับ และต้องอยู่ภายใต้แสงเทียน โรแมนติคซะไม่มี..เริ่มหิวจึงมาสั่งอาหารกินที่สวนด้านนอกของโรงแรม นั่งรออาหารเกือบครึ่งชั่วโมง(ผมไม่ได้พิมพ์ผิด ครึ่งชม.จริง ๆ เพราะที่นี้ทำอาหารกันช้าไม่ว่าที่ไหนๆ) ก็ได้ลิ้มรสอาหารเนปาล(ที่โรงแรมนี้ ทำอาหารอร่อยใช้ได้เลยครับพี่น้อง)..กินอิ่ม ไฟฟ้าก็มาพอดีตอน 3 ทุ่ม ดับนานไหมครับ? ก็ได้เวลาพักผ่อนซะที พร้อมกับอากาศที่หนาวเย็นภายใต้ผ้าห่ม 2 ผืน...

  ติดตามวันที่ 2 ของการเดินทางเร็ว ๆ นี้

ไปมั่ง

ขอบคุณนะคร้าบ ดูวิวแล้วก็โรแมนติคน่าไปดีเหมือนกันเนอะ

ตามมาเที่ยวค่ะ  

รอชมอยู่ครับ.

สวยน่าสนใจไปเที่ยว และราคาที่พักก็ฟังดูเป็นมิตรดีจังเลยครับ  

น่าไปเชียว...สงสัยต้องเก็บตังค์อีกล๊ะ อิอิ

ดูรูปแล้ว รู้สึกได้ถึงสเน่ห์ของเนปาลมากๆเลยคับ  ติดตามชมอยุ่นะครับ  

น่าไปดีแฮะ

ถึงจะสั้น แต่เมื่อได้เห็น หิมาลัย และ เอเวอร์เรส ด้วยตา มันเป็นอะไรที่ สุดยอดจริงๆ ครับ

ตามไปชมภาพสวยๆ แล้วค่ะ  

อยากไปเหมือนกันครับเนปาล..... สักวันคงมีโอกาส

มาต่อเร็วๆนะครับ

รอ ต่อ ครับ

สวยดีคับ classic มากๆเลย


งาม no1