ข้ามแม่น้ำโขง

แล้วก็เจอป้าย "ยุด"!!!!!!!!!!!!!!!!!

พิธีการตรวจคนเข้าเมืองง่ายๆครับ หันกลับมาอีกที อ้าว ทำไมรถผมมันงอกออกมาเป็น 2 คันล่ะนี่ ใครรดน้ำใส่ปุ๋ยหรือไง

ไม่ใช่... จริงๆแล้วเป็นรถอีกคันที่ออกจากหนองคายเข้าเวียงจันทน์ครับ เลขข้างรถสวยดี 1-1 กับ 2-2

ข้างๆเป็นรถนำเที่ยวของลาวครับ น่ากลัวแฮะ

เจอโปสเตอร์โฆษณาของลาวเทเลคอมครับ เลยเอามาฝาก น่ารักมากๆ  เป็นการแลกคะแนนสะสมแต้มครับ

อ่านออกป่ะคับ ผมว่าอักขระลาวนี่แกะได้ง่ายนะ แค่ต้องเข้าใจนิดนึงว่าศัพท์มันคนละคำเท่านั้นเอง ตัวอย่างเช่น

ของรางวัลได้แก่....

"บันชีเงินฝากทะนาคาน 40ล้านกีบ..... "น่าเปลี่ยนเป็นสกุลเงินไทยได้เนอะ

"ลถจัก" แปลว่ามอเตอร์ไซค์

"จักซักเตี่ยว".....................ก้ากกกกกกกกๆๆๆๆๆๆ ภาษาเค้าน่าร้ากจัง

แล้วก้อ "มูนค่าโท......... ล้า ล้า"

555555555 โอย ปวดท้อง ใครคิด copy นี้เนี่ย

มาถึงท่ารถเวียงจันทน์ครับ เจอกองทัพรถเข็นที่มารับสินค้าที่ส่งมา

รถเมล์ที่เดินทางในลาวครับ พอรถฝั่งไทยเข้าเทียบทีนึง จะเป็นเป้าสายตามากๆ เพราะหรูซะ

เหมารถไปวัดพระธาตุหลวงครับ มีธุระติดพันมาจากคราวที่แล้ว ใครอยากอ่าน review การเดินทางคราวก่อน เชิญที่รีวิวน้องนีนี่เลยครับ มาด้วยกัน ไปด้วยกันเป็นแก๊ง

http://www.hflight.net/forum/m-1186594021/s-new/

มีธุระที่ต้นโพธิ์นี้ครับ

นี่ครับธุระ คราวที่แล้วเก็บใบโพธิ์ร่วงมาสอดไว้ในหนังสือใบนึง พอกลับถึงฝั่งไทยปุ้บ ได้เรื่องเลยครับ 11 misscall +9 sms บอกว่ามีปัญหาด่วนสาหัส ทั้งๆที่วันนั้นเป็นวันอาทิตย์แท้ๆ วันรุ่งขึ้นผมต้องบินไปแก้ปัญหาที่มาเลเซียด่วนเลย หลังจากนั้นงานก็แย่ลงๆๆๆๆๆๆ จนในที่สุดผมก็มีวันนี้ล่ะครับ.... ที่เสียงานไปเลย


ใครไปเที่ยวอย่าเก็บอะไรซี้ซั้วแบบผมนะครับ คือไม่ได้เด็ดใบไม้ลงจากต้น ไม่ถือว่าบาปก็จริง ไม่ใช่การลักขโมยก็จริง แต่การนำของวัดออกนอกวัดแบบนี้ เขาเรียกว่า "หนี้สงฆ์"ครับ

เดินเล่นโน่นนี่สักพัก ก็กลับมาที่หมอชิตเวียงจันทน์ (ตามที่น้องนีนี่เธอเรียก) กลับไปวิ่งเล่นที่อุดรดีกว่า ดูซิรถคันไหน

เหยอ... ไม่ใช่คันนี้ใช่ป่ะ

รถคันนี้เหมือนรถเมล์ขสมกสมัยผมยังเด็กๆเลยอ่ะ เด็กสมัยนี้ไม่ทันแล้วมั้ง เฮ้อ แก่จังตู......

คันนี้ตังหาก มีแอร์ด้วย อิอิ รถ ลก.ลม ครับ (ย่อมาจาก "ลัดวิสาหะกิจ ลดเมล์ลาว")

เป็นวิธีการล็อคฝาห้องเก็บสินค้าที่มีประสิทธิภาพสูงสุดครับ เอาไม้ค้ำซะเลย อิอิ

ไปซื้อ "ปี้" (ตั๋ว) กันดีกว่า

แต่ทว่า

แง้... มันจะเป็นภาษาอะไรก็ช่างเหอะ ผมเข้าใจทะลุไปถึงไหนๆว่า 11.30 น เต็ม!!!!!!!! รอยาวเลยคราวนี้ ฝั่งตรงข้ามมีตลาดเหมือนตลาดปีนังคลองเตยครับ มีสินค้าจากจีน จากไทย ขายสารพัด ใครอยากได้โนเกียเจ๋งๆ รุ่นทัชสกรีน ที่ไม่เคยมีในสารบบ catalogue ของโนเกียเอง ด้วยราคาแค่ครึ่งหมื่น เชิญที่นี่ได้เลยครับ

Arrival +Departure Hall เปิดโล่งดีจัง นั่งซื้อแซนด์วิชลาว (เขาเรียกข้าวจี่หรืออะไรประมาณนั้น)มานั่งกินรอครับ

บ่ายโมงครึ่ง รถฝั่งไทยก็เข้ามาครับ ดีเหมือนกัน นั่งสบายดี รถลาวเหมือนนั่งรถป.อ.เลยอ่ะ

อ้อมมาดูอีกฝั่ง My good gracious!!! นี่เค้าเล่นเอาถังแก็สยัดใส่ท้องรถมาขายยังงี้เลยเรอะ มิน่า Cargo Compartment เยิน บุบ เป็นสนิมซะขนาดนั้น นี่ บขส.เค้ารู้ไหมเนี่ยว่ารถเค้าโดนเอามาทำทารุณกรรมยังงี้เนี่ย ไม่ใช่ถังเดียวนะครับ ยัดมาเต็มเลย

นอกนั้นก็เหมือนขามาครับ ถ้าได้นั่งรถ ลก.ลม ผมจะแปะรูปให้ดู แต่นี่ไม่รู้จะแปะอะไร

ไปดุโรงแรมที่ผมพักดีกว่าครับ จำชื่อไม่ได้ เป็นโรงแรมถูกๆ ลงท้ายด้วย "พาเลซ" อยู่ตรงหน้าโรบินสัน ฝั่งถนนใหญ่ คืนละแค่ 350บาท!!!! แต่สะอาดดีตามประสาคนจนครับ ห้องที่ผมพักมีร่องรอยการ renovate ใหม่ๆ เวลาพัก ให้ระบุว่าเอาห้องมืดๆนะครับ ห้องที่ผมพัก โดนสปอตไลท์ส่องอัดทั้งคืน นัยว่าแก้ฮวงจุ้ยน่ะครับ

(ใครสมถะยิ่งกว่าผม ไม่เอาแอร์ จะเหลือคืนละ 250 ครับ แต่ไม่มีน้ำอุ่นนะ อากาศหนาวขนาดนี้ อาบน้ำเย็นๆปอดบวมแหงๆ)

มาดูรอบสองแล้วรีบทำเร็ว ๆ นะค๊ะ ตามชมอยู่......
แต่ตอนนี้ของีบแป๊บ....

ในห้องน้ำมี สบู่ลักษ์ก้อนเท่าปลายนิ้ว  กะแชมพูแฟซ่าแบบซอง ส่วนไอ้สบู่(ไฮ)โซฟิเทลนั่น เอามาเองครับ (เอามาตั้งไว้ขำๆ)

วิ่งเล่นอยู่แถวนั้นสักพัก พอเย็นลง ก็อาบน้ำหาอะไรกินครับ หนาวมากๆ คิดผิดที่เอามาแต่ขาสั้น แต่ก็ดีที่เดินไกลๆได้ไม่เหนื่อย รำลึกอดีตสมัยอยู่ที่ซิดนีย์ เดินกันเป็นกิโลๆ เดินไปเดินมา เจอสถานีรถไฟครับ ชอบเมืองนี้จัง เล็กๆน่ารัก เดินแป้บๆก็ถึงที่โน่นที่นี่แล้ว

แถม

พอรถไฟเข้าเทียบ ก็จะมีรถโดยสารวิ่งระหว่างจังหวัดมาคอยให้บริการด้วยครับ ไปสว่างแดนดินหรืออะไรประมาณนี้แหละ ฟังไม่ถนัดครับ

ไม่รู้จะกินอะไร เลยเดินเข้าตลาดไปหาอะไรกินครับ ทางขวาของรูปเป็นตลาดเย็น อาหารอร่อยเยอะมากครับ ถ้าเป็นปกติ วิ่งเข้าห้างอย่างเดียว เอาเร็วเข้าว่า เพราะมีแต่เงินโดยที่หาเวลาใช้มันไม่ได้ แต่ตอนนี้ ผมมีเงินไม่มากนัก แต่มีเวลาเดินหาของกินถูกๆ อร่อยๆเยอะแยะเลย โลกไม่โหดร้ายเกินไปนักหรอกเนอะ ชีวิตคนเรา เสียอะไรไปมากๆ ก็จะได้อะไรนิดๆหน่อยๆกลับมาชดเชย คิดบวกไว้ก่อน แล้วเราจะสดใส