จ๊ะเอ๋ !!! มาอีกแล้ว .. ทริปนี้ตั้งใจจะเดินทางเพื่ออำลารูท CNX -BKK ค่ะ อีกทั้งบางกอกแอร์เวย์ให้ของขวัญคริสต์มาสกับผู้โดยสาร เป็นตั๋วfestivedeals  จึงถือโอกาสนี้ไปอำลาเส้นทางนี้  ซึ่งทริปนี้เดินทางไปเช้าเย็นกลับเดินทางเมื่อวันที่ 14 ธค. ค่ะ

เนื่องจากตอนกดเลือกไฟลท์ตอนจอง เห็นวันที่จอง มีบินไปเชียงใหม่ สองเที่ยว คือเที่ยวเช้า 8.40 บินด้วย เครื่อง 717 และ 11 โมง บินด้วย ATR จึงเลือก 717 เพราะจะมีเวลาเหลือให้เดินเที่ยวได้เยอะ อีกทั้งชอบ 717 ที่บินเร็ว และเครื่องดูสะดวกสบายกว้างขวางกว่า ATR   อีกอย่างคือ  บินก็ช้ากว่าด้วย แถม ปีใหม่นี้ไปสุโขทัย ก็มี ATR มัดมือชกไม่มี aircraf อื่นให้เลือก ทั้งนั้นทั้งนี้ก็คือเหตุผลให้เลือกไฟลท์ดังกล่าว เอ่อ ...นึกได้ละอย่างนึง เจ้า ATR ลำน้อยก็ยังมีเสน่ห์ให้ chaneenoy หลงไหลอยู่จุดนึง ...อะไรเหรอ ..ก็เครื่องรุ่นนี้เค้าให้เข้าทางประตูหลังไง อิอิอิอิ

เนื่องจากเป็นไฟลท์เช้า แต่เช้าอย่างไรก็ต้องสวยไว้ก่อน เพราะหนทางยังอีกยาวไกล   กว่าจะแต่งตัวประดิษฐ์ประดอยแต่งหน้าสระไดร์ เขียนคิ้ว ทาปาก โกนหนวด อุบส์! กว่าจะได้ออกจากบ้านก็ปาเข้าไป 7.30  ไปถึงก็ เกือบๆ 8โมง รีบๆจึงไม่ได้ถ่ายบรรยากาศเค้าต์เตอร์เช็คอินวันนี้ให้ชมกัน

ดูเวลาแล้วยังพอมีเวลาก็เลยถือโอกาสว่าจะเข้าเล้าจน์ไปหากล้วยหอมมาหยอดท้องสักหน่อย แต่ปรากฎว่า... วันนี้ขนมน้อยมั่กๆ รู้สึกว่าแค่สาม - สี่อย่าง คือข้าวต้มมัด ขนมชั้น ขนมใส่ไส้ แล้วก็พัฟอะไรอีกอย่าง   กล้วยชั้นล่ะ!!!   แง   แต่ก็เข้าใจเพราะวันนี้ผู้โดยสารน้อยเป็นตัวแปรก็เลยทำให้ขนมในเล้าจน์ดูบางตากว่าทุกวัน  สุดท้ายเช้านี้ก็เลยได้กาแฟ รองท้องแก้วเดียว เพราะเดี๋ยวก็ได้ขึ้นไปหม่ำบนเครื่องอีก ถือโอกาสลดความอ้วนไปในตัวด้วย    สักพัก จนท.ก็ประกาศบอร์ดเรียกไปเกท  วันนี้.. A2A ค่ะ  
พอเดินเข้าเกทก็เห็นเงียบๆ นึกว่าผู้โดยสารยังไม่ทยอยมาเพราะว่าเพิ่งบอร์ดเรียกในเล้าจน์หนเดียว ก็เลยเข้าห้องน้ำแวะล้างมือล้างไม้ ระหว่างที่กำลังส่องกระจกเช็คความสวยอยู่ ก็ได้ยินเสียงบอร์ดเสียงนึงแทบทำให้แทบกรี๊ด นั่นก็คือ "ขอเชิญ คุณ Chaneenoy ผู้โดยสารคนสุดท้าย!!!! ของสายการบินบางกอกแอร์เวย์เที่ยวบินที่ บลาๆ ๆ"   โอ้ว..นอสตราดามุส ..ช่วยตุ๊ดด้วย  วี๊ดดดด  ที่ผ่านมาเคยแต่ได้ยินคอลเรียกคนอื่น ยังแอบนึกในใจว่า เอ๊ะ มัวแต่ทำไรยะ  ปล่อยให้ finall call เดี๋ยวก้ได้ตกเครื่องหรอก  บาปบุญมีจริงไม่นึกว่าจะเกิดกับตัวเอง   หลังจากนั้นก็วิ่งๆๆๆๆสุดชีวิต  รู้ตัวอีกทีก็มายืนทำหน้าเอ๋อ มีเจ้าหน้าที่มารอยู่หน้าเกท ทันทีที่เห็นหน้า chaneenoy เจ้าหน้าที่ก็วอติดต่อทันทีว่า "เจอตัวแล้ว" โอ้ยยยยย สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ เข่าอ่อนยวบ รู้สึกผิดมากกกกกกกก กลัวคนอื่นเค้ารอ เกรงใจเป็นที่สุด

สรุปคือได้นั่งรถตู้ไปที่หลุมจอดคนเดียวเลยค่ะ นั่งไปก็ลุ้นไป กลัวว่าพอเดินขึ้นเครื่อง คนเค้าจะโฮ่ไล่  หรือป่าวหว่า นั่งใจตุ้มๆต่อมไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  พอมาถึงหลุมจอด มองออกไปก็แทบกรี๊ดดด เพราะยังมีคนต่อแถวรอขึ้นเครื่องอยู่ 2 -3 คน ...    เฮ้อออ... อย่างน้อย ความโชคร้ายก็ยังไม่สิงสู่กระเทย โล่งใจสุดๆ

อารมณ์ตอนนั้นลืมถ่ายรูปไปเลยลืมหมด มุมบังค้ง บังคับ   เอาแต่รีบๆ เดินขึ้นเครื่อง พอนั่งปุ๊บมาถึงรัดเข็มขัด ก็เริ่มสังเกตุ เอ๊ะ...717 วันนี้ทำไมเคบินแปลกๆ   อิอิ (เปลี่ยน aircraf อีกแล้วฮ่าาาา) เอาน่า..ไม่เป็นไรถึงเหมือนกัน  แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดแบบนั้น พยายามมองหาสิ่งปลอบใจ นั่นคือสจ๊วตหล่อ อิอิ มองซ้าย...ลูกเรือผู้หญิง  มองขวาลูกเรือผู้หญิง ...ไม่ต้องมองหาแล้วเพราะ ATR มีลุกเรือแค่สองคน  โอเช รู้เรื่อง จบข่าว ไฟลท์นี้นอนหลับดีกว่า คร่อก!!

แต่เสมือนวันนี้พระเจ้ากลั่นแกล้งให้ chaneenoy  จิตตกก่อนแล้วก็มักจะมีอะไรเก๋ๆ ให้ทีหลังเสมอ  พอหันไปทางซ้าย ก็อุบส์...ไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มน้อยไปง่วงมาจากไหน   หลับตั้งแต่เครื่องเพิ่งแท๊กซี่ออกจากหลุมจอด  (น่าไปนั่งข้างๆ แล้วทำสัปหงกใส่เป็นที่สุด) เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆ ขอเป็นปาปารัสซี่สาวหน่อยละกัน แอบถ่ายผู้ชายตอนหลั
บ ครั้งแรกในชีวิต ถ่ายไปลุ้นไป ลุ้นนี่ไม่ใช่อะไร กลัวตื่นมาตอน chaneenoy กำลังแฉะ  กับ ตื่นมาแล้ว หันมาวีนว่า " ถ่ายไรคะกะเท้ยยย นี่พวกเดียวกันคร้า" ลุ้นสองเด้ง แต่ก็ถ่ายมาได้สำเร็จ อิอิ หล่อนะคะ chaneenoy แอบเหล่เป็นระยะ ตลอดระยะทางความสูง 30000 ฟุตเหนือน้ำทะเล  แอร๊ยยย  ...

วันนี้บางกอกแอร์ไม่เปิดเพลงประจำสายการบินระหว่างรอเทคออฟ แต่เปิดเพลงทำนองคริสต์มาส เลิศเชียวได้อารมณ์ประหนึ่งซ้อนท้ายเกาะเอวลุงซานต้าขี่กวางเรนเดียขึ้นฟ้า ..
หันไปทางขวาก็เห็นนางยวน  เตรียมตัวออกเดินทางเช่นกัน

แท๊กซี่ไป เจอพี่คาเธ่ แซงอีกตะหาก  แหมๆ ถือว่าตัวใหญ่กว่าชิมิ๊

พอไปถึงจุดตีโค้งเตรียม Take off ก็พบว่า..วันนี้ถึงแม้บริเวณเค้าต์เตอร์เช็คอินจะดูโล่งๆ แต่เครื่องบินที่ต่อคิวรอเทคออฟกลับไม่เป็นเยี่ยงนั้น   แถวยาวม่วกๆ

เย้ ...ได้ขึ้นเสียที ที่ดีใจเพราะว่าพักหลังเวลาบินจากสุวรรณภูมิจะเลือกนั่งฝั่งขวาเพราะจะได้เห็นตัวอาคารชัดทำให้ถ่ายรูปสวย แต่ทุกไฟลท์ที่เดินทางช่วงนี้ก็ล้วนแต่เป็นไฟลท์เช้าๆสายๆ ทั้งสิ้น   ดังนั้นแสงพสุธาจึงกำลังสาดส่องเต็มที่  กว่าจะแท๊คซี่เอย  กว่าจะรอเทคออฟเอย กว่าจะไต่ระดับ กว่าจะสัญญานรัดเข็มขัดจะดับลง  โอ้โห!!!  ยูวี& อุลตร้าไวโอเลท กระแทกใส่ดิฉันอย่างแรงค่ะ!  ขอโทษนะคะอย่าหาว่าทะลึ่งเลย คือดิฉันใส่สายเดี่ยวค่ะ กว่าจะได้ปิดม่านหน้าต่างเนี่ย "นมเกือบไหม้" แต่ไม่เป็นไรเพื่อให้ได้ภาพสวยๆมาฝากเพื่อนๆ hflight ยอมตายในหน้าที่ได้ ว่างั้นเถอะ!!!  

เมื่อทุกอย่างลง ระหว่างรออาหาร ก็เริ่มซุกซนถ่ายไปเรื่อย พลันสายตาไปปะทะ กับชายหนุ่มสูงโปร่งมาในเครื่องแบบสะดุดตา ว้าวววว  



คุณผู้อ่านคิดว่า chaneenoy จะปล่อยให้เล็ดลอดจากการถ่ายภาพไหมคะ  ?

..ถ้าคุณคิดว่าไม่ ...คุณคิดถูกต้องค่ะ
.(ใส่เหล็กดัดด้วย  กี๊ดดดด แพ้เหล็กดัด)

อาหารมาแล้ว VLML เหมือนเดิม หน้าตาก็เหมือนเดิม เอร็ดถูกจิตเหมือนเดิม แอบชะโงกดูของฝรั่งข้างๆ เป็น cold cut   ที่เห็นกันบ่อยๆ    …แต่ก็ไม่เคยนะ ที่สั่ง VLML แล้วรู้สึกว่าได้กินไม่คุ้มกับคนอื่นเพราะว่ามันดีกับสุขภาพไงคะ  you are what you eat กินแบบไหนเป็นแบบนั้น แต่ไม่ใช่กิน VLML แล้วจะเป็นกะเทยแบบเดี๊ยน นะคะ !!
อีกอย่างคือทริปนี้ตั้งใจจะมาเดินเยอะๆ เพื่อ  burn แคลอรี่ด้วย เพราะว่าช่วงนี้อ้วนขึ้นมากกก อ้วนขนาดที่ว่า ตอนแรกจะถ่ายรูปให้เห็นความกว้างระหว่างที่นั่งกับช่วงขาเหมือนหลายๆท่านเคยถ่ายไว้ประกอบรีวิว แต่พอถ่ายมาลบแทบไม่ทัน  เห็นต้นขาตัวเองอนาถจิต .. ถ้าเกิดใส่เสื้อเขียว กางเกงดำ นี่คนต้องลูกสนุ๊กมาวางบนตัวแน่ๆ  เฮ้อ  

ทุกวันนี้มีคติประจำตัวไว้คอยเตือนตัวเองอย่างนึงเวลาอ้วน  "อ้วนไม่ได้ ห้ามอ้วน ผู้หญิงอ้วนเค้าไม่เรียก ผู้หญิงควาย แต่ กะเทยอ้วน เค้าเรียกกะเทยควาย"  ได้ผลชะงักนักแลคตินี้

ท้องฟ้าใส แต่กระจกหน้าต่างยอมใสตาม  


อ่อ!ได้รับรายงานว่าเชียงใหม่อากาศดี  ...แจ่ม!!!

อันนี้เค้าเรียกเมฆ หมูสับ...(credit ศัพท์ by หมอยุ่งฯ)

IN & OUT

ใช้เวลาเพียงชม.ครึ่ง กัปตันเก็ตรียมก็นำผู้โดยสารลงสู่ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่

วันนี้นั่งฝั่งขวาปกติจะสั่งฝั่งซ้ายก็เลยไม่เห็นตัวอาคารแต่ก็ได้มุมมองแปลกใหม่

แวะมาจอดข้างๆ ฮัมมิ่งเบิร์ด...ว่าไงล่ะหายป่วยยังคะแม่นกน้อย อุไรพร

รอยยิ้มแห่งความจริงใจ

ทันทีที่ลงจากเครื่องก็สัมผัสความเย็นของเชียงใหม่ได้ทันที ประหนึ่งเหมือนเปิดแอร์ไว้ทั่วเมือง  อ่อ...ไหนแอบดูสิว่าวันนี้ใครมาส่ง...อ่อ  นางสาวฟูลมูนปาร์ตี้  ณ พงัน  นั่นเอง

เชื่อไหมคะว่า เพียงชั่วระยะเวลาอึดใจ chaneenoy เดินจากสนามบินเพื่อจะไปกาดสวนแก้วไปกดตังค์ พอถึงกาดสวนแก้ว  นั่งคุยโทรศัพท์อยู่หน้าห้าง   บางกอกแอร์ทำเวลาได้ดีมากค่ะ บินโฉบหัวไปต่อหน้าต่อตา เสียดายเอากล้องออกมาถ่ายไม่ทัน  เห็นพี่ลูกเรือเห็นว่าจะไปสมุยต่อ  เยี่ยม!!!

จากนั้นก็นั่งรถต่อมาที่นิมานเหมินทร์เพื่อหาเสบียงลงท้อง  เพราะว่าหนทางวันนี้ยังอีกยาวไกล ...

ร้านประจำมาเชียงใหม่ต้องแวะ คือ ครัวคุณเชิญ เป็นบุฟเฟ่ต์มังสวิรัติ 70 บาท ซึ่งถ้าปกติจ่ายราคา 70นี้ จะกินไปประมาณ  500 แต่ ณ วันนี้ ..วันที่อวบระยะสุดท้าย จึงหาเมนูซอฟๆ  อันได้แก่ สลัดผักไม่ระบุสัญชาติ  แกล้มด้วย ส้มตำผลไม้ และของหวานเป็นแตงโม ลอยแก้ว  ส่วนเครื่องดื่มก็เป็นน้ำตะไคร้ ... สุขภาพดีหาซื้อไม่ได้ แต่ที่นี่มีขายในราคา 70 บาท

หลังจากอิ่มหนำแล้ว ให้ทายว่าจะไปไหนต่อ....ทายถูกมีรางวัล เป็นจูบของ chaneenoy


นั่น..แกล้งทายผิดกันใหญ่ วันนี้ตั้งใจจะมาใช้บริการของรถรางลอยฟ้าของสวนสัตว์เชียงใหม่ที่เพิ่งเปิดใช้บริการ เพราะเพิ่งดูข่าวมา  อีกทั้งประจวบเหมาะกับการเดินชมสัตว์เพื่อเผาผลาญแคลอรี่ด้วย

หลังจากจ่ายค่าเข้าห้าสิบบาทค่ะ เดินเข้าไปก็จะเจอ  ตัวนี้คอยต้อนรับ เป็นนามของนกตัวสีชมพูของสายการบินนกแอร์ด้วยค่ะ ..เจ้าฟลามิงโก้ นั่นเอง ..เอ่อม  ว่าแต่มันเป็นอะไรป่าวหว่า  ไม่ขยับเลย ทำตัวแข็งยังกะรูปปั้น หรือมันกลัว chaneenoy จับกินหว่า

ช้าอยู่ไย ไปขึ้นรถไฟดีกว่า ... พอไปถึงก็ต้องพบข่าวดี สำหรับกระเป๋าเงิน... ใครที่ใช้บริการตั้งแต่วันนี้ ถึงวันที่ 20 ฟรีค่ะ!!! หลังจากนี้ก็รู้สึกจะ 70 บาทนะคะ  ระหว่างเดินๆ ตาก็สอดส่าย เพื่อจะเจอ หมอยุ่งฯ มารักษาสัตว์ที่นี่จะได้ขอถ่ายรูปไปประกอบรีวิวเราซะหน่อย อิอิ

ได้นั่งห้องบังคับการเลย   บรรยากาศบนรถค่ะ ยังได้กลิ่นใหม่อยู่เลย แอร์เย็นฉ่ำทราบว่ามีทั้งหมด 3 ขบวนค่ะ  

ใช้เวลาแวะถ่ายผู้โดยสารอยู่หลายสถานีค่ะ  ซึ่งเป็นสถานีจุดใหญ่ๆ  เช่นจุดที่มีหมีแพนด้า  จุดหมีโคอาล่า ค่ะ แต่เราขอนั่งวนก่อน 1 รอบ  
จากบนรถจะมองเห็นวิวรอบๆสวนสัตว์ หลายมุมเช่นอ่างเก็บน้ำ สวนดอกไม้  รวมถึงวิวทั่วเมืองเชียงใหม่ เจ้าหน้าที่ก็จะบรรยายให้ความรู้เกี่ยวกับสวนสัตว์เชียงใหม่ด้วย

สวยเนอะ (คนถ่ายอ่ะ)  

Next station …สีลม เอ้ย สถานีปลายทาง  

ลงรถไม่รู้จะไปไหนต่อ นั่งนึกอยู่นาน ไปดูเสือดีกว่า  
ฝีเท้าไม่ช้ากว่าความคิด เดินแป๊บเดียวก็มาถึงกรงเสือซึ่งมีเสือสตาฟท์เอาไว้ให้ถ่ายรูป อยากจะถ่ายคู่จัง จะได้ดูเป็นแม่เสือสาวแต่ไปคนเดียวไม่มีคนถ่ายให้  ครั้นจะใช้เณรที่มาทัศนศึกษาแถวนั้นก็กลัวนรกจะกิน   จึงเลิกล้มความตั้งใจแล้วเดินตามหลังเณรเข้าไป

พอเดินมาถึงหน้ากรง เห็นเณร ฮือฮาฮือฮา ชี้นิ้วกันใหญ่ จึงกวาดสายตามองตามไปที่จุดโฟกัส ภาพที่เห็นก็ทำให้อึ้งสุดแสนจะพรรณาออกเป็นคำพูดได้...


เวรกรรม ตั้งใจจะมาเดิน ล่อเสือล่อตะเข้ เสียหน่อย กลับเจอไหง เห็นเสือXXแทน  แถมเป็นเสือดำกับเสือโคร่งอีก ข้ามสปีชีร์อีกตะหากคร่า โถ จะโทษภาวะโลกร้อนหรือแก๊ซโซฮออล์ดี ที่ทำให้พี่เสือทำได้ถึงเยี่ยงนี้    หลังจากวี๊ด ว้ายกระตู้วู้  พอเป็นพิธี   ก็หยิบกล้องเตรียมจะถ่ายมาฝากชาว hflight ให้ดูเพื่อฮาๆ แต่ขณะกำลังจะถ่ายภาพ เสือทั้งคู่ก็หยุด  เราก็อ่าววว

ที่ไหนได้ค่ะ พี่แกหยุดเปลี่ยนมุมสลับข้างเพื่อให้คนดูเห็นได้ชัดๆ โถ พ่อคุณ...ช่างมีน้ำใจ   อิอิ ระหว่างถ่ายอยู่ ก็ได้ยินเสียงเณรที่มาทัศนศึกษากลุ่มใหญ่หัวเราะเฮฮา กันใหญ่ ถึงตอนนี้ขณะพิมพ์ก็นั่งนึกตะขิดตะขวงใจอยู่ว่าเณรหัวเราะ เสือ หรือหัวเราะ chaneenoy ที่ ตั้งหน้าตั้งตาถ่ายเสืออย่างเอาเป็นเอาตาย (ทำไปได้)

หลังจากผิดหวังจากการล่อเสือก็ไปล่อตะเข้ต่อ ...  น่ากลัวอ่ะ
ตัวที่อ้าปากยิ่งน่ากลัว  ไม่รู้ว่ามันกำลังคิดว่า วันนี้อยากกินเนื้อกะเทย หรือป่าว!!

จระเข้น้อย.. ไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนกับชะนีน้อยนะ !!!!  
อ่านคำบรรยายเอาเอง  (โปรดอ่านในใจ อย่าอ่านออกเสียงภัยเดี๋ยวคนข้างๆ จะสะดุ้ง)

จากโซนสัตว์เลี้อยคลานก็เดินเล่นไปเรื่อยๆ  แต่จริงมันไกลมาก  อีกทั้งอากาศไม่ร้อนมากก็เดินดูเพลินๆ
มาเจอเพื่อนสาว ร่วมสปีชีร์  เจ้าแรดอินเดีย   แต่อยากเล่าให้ฟังว่า พอดีตรงนั้นมันมีเพิงเก้าอี้ให้นั่ง chaneenoy  ก็เลยถือโอกาสนั่งพักแล้วเอาแป้งมาโบ๊ะหน้า เสริมสวยหน่อยละกัน
ระหว่างที่กำลังโบ๊ะหน้าป้าบๆๆ อยู่ พลันหูก็ได้ยินเสียงคนพูดว่า “ เฮ้ยๆ ดูแรดดิ  โน่นๆตรงโน้นน่ะหลบๆ อยู่ตรงมุมนั้นน่ะ “ คาดว่าเค้าคงหมายถึงแรดที่เป็นสัตว์จริงๆน่ะแหละ แต่ก็น่ะ ..มันสะเทือนใจ  เล่นเอาปิดตลับแป้งแป้ง เดินลุกหนีแทบไม่ทัน