C-130J ของกองทัพอากาศออสเตรเลียเช่นกันครับ ......... สวย นิ๊ง ราศีจับ

เราออกจากลานบินเมื่อราว ๆ 4 โมงครึ่งครับ เพราะหิว เหนื่อย เนื่องจากไม่ได้กินอะไรเลย (แม้แต่น้ำ) มาตั้งแต่เที่ยงคืนของคืนที่แล้ว ........ มื้อสุดท้ายคือข้าวต้ม บขส. ตอนเที่ยงคืนระหว่างทางมาสตูลครับ ..... ก่อนมานี่ผมเป็นไข้หวัดหนักมาก กินอะไรไมได้เลย (จะยกเลิกทริปก็ไม่ไหว จองตั๋วไปแล้ว) วันก่อนมากินกล้วยไป 6 ใบ และมากินอีกทีตอนเที่ยงคืน ก็ข้าวต้ม บขส. นั่นแหละครับ  ..... เขาให้ข้าวต้มมาโต๊ะละ 2 หม้อ ผมฟาดคนเดียว 1 หม้อเต็ม ๆ ..... และหลังจากตื่นบนรถทัวร์ก็ไม่ได้กินอะไรอีกเลย เพราะไม่มีเวลาแม้แต่จะแวะซื้อ ไม่งั้นไปไม่ทันงาน ......... ซึ่งทำให้ราว ๆ 16.30 นี่เราก็ใกล้หมดสภาพเต็มทน จึงหลบเดินเข้ามาในฮอลล์เพื่อดูนิทรรศการภายในครับ

ภายในก็จะเป็นนิทรรศการของบริษัทอาวุธต่าง ๆ ครับ และมีเฮลิคอปเตอร์จริง ๆ ตั้งแสดงด้วย เช่นลำนี้ครับ AS 355N Ecureuil ของกรมตำรวจมาเลเซีย

ลำนี้ก็เด็ดครับ Agusta A109 ของมาเลเซีย ซึ่งเป็นฮ.ลำเลียงทั่วไปและเป็นฮ.โจมตีด้วย ผมเห็นแล้วก็น้ำลายหก วิ่งแปร๊ดดดด เข้าไปถ่ายภาพห้องนักบินโดยถ่ายผ่านกระจกไป ...... ฉับพลันนักบินของฮ.ลำนี้ก็เข้ามาขอดูรูปครับ เมื่อเขาดูสักพักก็ไม่อยากจะว่าอะไร เพราะมันแทบไม่เห็นอะไรเลย (ไฟในฮอลล์มันสะท้อนหมด) ผมก็ถึงบางอ้อถามเขาว่าถ่ายไม่ได้ใช่ไหมครับ เขาก็บอกว่าใช่ ผมก็ OK ครับ ลบเลย ......... เล่าอย่างนี้อาจจะนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่อันที่จริงไม่มีอะไรเลยครับ เพราะนักบินคนนั้นเข้ามาด้วยรอยยิ้ม และขอให้ผมลบรูปด้วยรอยยิ้ม ......... เป็นอย่างงี้ทั้งงานครับ สห. มาเลเซีย เมื่อเห็นว่าเราถ่ายรูปอะไรที่ลับ ๆ เขาจะเข้ามาพูดกับเราดี ๆ พร้อมรอยยิ้ม ซึ่งผมก็เต็มใจลบให้เขาดู ............ ขอพูดตรงๆ  เลยนะครับว่า พนักงานรักษาความปลอดภัยตามท่าอากาศยานของไทยหลายๆ  แหล่ง ควรดูไว้เป็นแบบอย่างครับ บ้านเราเป็นสยามเมืองยิ้มเสียเปล่า แต่หลาย ๆ ครั้งช่างภาพหรือนักท่องเที่ยวที่ยืนถ่ายภาพเครื่องบินกลับได้รับการแสดงกิริยามารยาทที่ค่อนข้างแย่ เหมือนกันว่าเป็นอาชญากรปานนั้น ทั้ง ๆ ที่ถ้าพูดกันด้วยความสุภาพ จะแทบไม่มีปัญหาความไม่พอใจกันเลยครับ

ฝากตรงนี้ไว้นิดนึงครับ

เดินมาอีกนึด ก็เจอเจ้านี่ครับ จรวดต่อสู้อากาศยานพิสัยใกล้แบบเจอร์นาสของมาเลเซียครับ ตัวระบบนี่น่าสนใจครับ และประสิทธิภาพก็ดีทีเดียว ถ้าทอ.หรือทบ. จะเริ่มโครงการจัดหา SAM พิสัยใกล้จริง ๆ เจ้าตัวนี่น่าสนใจมากครับ

โมเดลของ A400M ของ Airbus Military ก็มาตั้งแสดงด้วยครับ เพราะมาเลเซียสั่งซื้อเจ้านี่แล้ว 4 ลำครับ รับมอบในปี 2013 - 15 เป็นเครื่องบินลำเลียงขนาดหนักครั

แอร์เอเชียกับมาเลเซียแอร์ไลน์ก็มาออกบูทเช่นกันครับ

ข้าง ๆ บูทของแอร์เอเซียยังมีคนต่อแถวกันตรึมเหมือนเมื่อกลางวัน ทำให้ผมสงสัยว่านี่เขายังไม่เลิกกันอีกเหรอ ชะโงกหน้าไปดูก็พบว่ายังไม่เลิกกันจริง ๆ ฮะ แถมคนต่อแถวเทียบกับเมื่อกลางวันยังไม่มีทีท่าว่าจะสั้นลงอีกด้วย

ก็แหม คนดังมานี่ครับ เลยถูกสาว ๆ รุมตอมกันมากหน่อย ชี๊ค มุสซาฟาร์ ชูกอร์ นักบินอวกาศคนแรกของมาเลเซียตัวจริงนี่ ดูดีกว่าในรูปอีกนะครับ ผมเป็นผู้ชายยังยอมรับเลยว่าเขาดูเท่ห์และมีสไตล์มาก และจากประวัติของเขา ไม่แปลกใจครับว่าทำไมเขาถึงได้รับตั๋วมูลค่า 90 ล้านริงกิตขึ้นสู่สถานีอวกาศนานาชาติ (ด้วยความอนุเคราะห์ของเจ้า MKM ด้วยอีกแรง ..... เป็นส่วนหนึ่งของสัญญาสั่งซื้อครับ มาเลเซียจ่ายไป 90 ล้านริงกิตในการฝึกนักบินอวกาศและส่งขึ้นสู่วงโคจร) บูทโครงการอวกาศของมาเลเซียบูทนี้ มีแสดงแฟลตวาบ ๆ ๆ ตลอดเวลาครับ

หลังจากออกจากงาน เราก็ออกไปหาอะไรกินกันสักทีครับ โครตหิวเลย ........ เรามา Landing กันแถวนี้ครับ เขาเรียกว่าเจ็ตติหรืออะไรนี่แหละ มีร้านค้าปลอดภาษีเต็มไปหมดเลย

และแล้วก็ได้ฤกษ์หาอะไรกินกันสักทีครับ ..... ด้วยความที่เราไม่รู้จักเลยว่าอาหารแต่ละอย่างคืออะไร เลยใช้วิธีสุ่ม จานแรกได้ Gorang มา คล้าย ๆ ข้าวผัดที่มากับไก่ย่าง อร่อยสุดยอดครับ ....... จานที่สองไม่รู้จะทำยังไง เลยใช้วิธียืนเกะกะหน้าร้านเขาสักพัก พอเขายกอะไรออกไปเสิร์ฟ แล้วดูน่ากิน ก็บอกเจ้าของร้านไปเลยว่า "ขอไอ้นี่อีกจานนึง" ง่ายดีครับ haha

อาหารเขาไม่ค่อยแพงมากครับ ราคาราว 3 - 5 ริงกิตต่อจาก หรือราว 30 - 50 บาทครับ

และแล้วก็ถึงเวลาหาที่นอน ...... จำได้ไหมครับว่าผมหาโรงแรมไม่ได้เลย (ห้องที่ว่างก็ราคา 4 พันกว่าบาทต่อคืน ตายแน่) ............ เลยใช้วิธีนี้ครับ นอนในรถโปรตอนนี้แหละ แถว ๆ นั้นริมทะเลด้วย เย็น ๆ ดี ฮ่าฮ่าฮ่า

เนี้ยฮะที่นอน

รุ่งเช้าเราไปล้างหน้าแปรงฟันกันที่สนามบินฮะ ส่วนน้ำไม่ได้อาบแน่นอน เพราะยังดองเค็มไม่ได้ที (เหตุผลจริง ๆ คือไม่มีที่อาบ) ........ คือ หลังจากนี้ ตอนแรกกะว่าจะไปดูโน้นดูนี่ของเกาะลังกาวีครับ แต่จากประสบการณ์ที่ขับรถหลงรอบเกาะมาแล้ว พบว่าเกาะนี่ก็ไม่ได้มีอะไรเท่าไหร่ ภูเก็ตบ้านเรามีที่เทียวมากกว่าเยอะฮะ จึงไม่มีอะไรทำแล้ว เราเลยเปลี่ยนมาลองขับรถไปจอดเลียบ ๆ ข้างรันเวย์ดีกว่า เผื่อเจอของเด็ด

แม้ว่าเราจะมาไม่ทันถ่าย MiG-29N ที่บินเกาะหมู่ 4 ผ่านไป แต่ก็ได้เจ้านี่มาแทนครับ Super Lynx 300 ลำนี้บินขึ้นมาจากสนามบิน หอบังคับการเขาคงรายงานแล้วล่ะครับว่ามีพวก Aviation Spotter (นักถ่ายภาพเครื่องบิน) อย่างผมยืนเกาะรั้วทำตาละห้อยอยู่ เขาเลยรีบตีวงมุ่งเข้ามาหาเรา (จะได้ไม่หันข้างให้เรา) และรีบไต่หาความสูงอย่างรวดเร็วครับ ......... Super Lynx 300 กลัวโดนถ่ายภาพ แต่เราก็ถ่ายมาจนได้

เราจอดรถกันตรงนี้ครับ และไป ๆ มา ๆ เราก็พบว่าเราไม่ได้จอดกันอยู่ทีมเดียว แต่ข้าง ๆ มีทีมญี่ปุ่น ถัดไปเจออังกฤษ ช่างภาพที่เดินมาอีกคนเป็นฮอลแลนด์ คุยกันเฮฮาปาร์ตี้ดีครับ ประสาคนคอเดียวกัน หุหุหุ คุณ Luftwaffe พูดญี่ปุ่นได้ เลยไปคุยกับเขา ได้ความมาว่าเขาถามว่าเมืองไทยจะได้ Su-30 ปีหน้าใช่ไหม ......... โหย ตกข่าวอย่างแรก ฮ่าฮ่าฮ่า

คนฮอลแลนด์ที่ยืนคุยกันด้วยนี่ตัวจริงครับ เขาถ่ายภาพเครื่องบินมา 35 ปีแล้ว ในเมืองไทย นอกจากวันเด็กแล้ว เขายังเคยไปเชียงใหม่ตอน OV-10 ของเราปลดประจำการ ได้ไปอู่ตะเภาเยี่ยมกองการบินทหารเรือ และไปกองบินตำรวจมาแล้วครับ ....... ถามไปถามมาได้ความว่า เขาถ่ายรูปให้กับนิตสาร Air Force Monthly, Scramble และ Flight International ...... โอ้โหสุดยอดฮะ

จอดอย่างนี้ เป็นสุวรรณภูมิหรือภูเก็ต ถูกจับทำประวัติไปแล้วนะครับเนี้ย เหอ ๆ ๆ

หลังจากนั้นก็มีเครื่องบินทะยอย ๆ Take off กลับบ้านครับ เริ่มจาก C-130 ของทอ.มาเลเซีย

P-3 Orion ของออสเตรเลียก็กลับครับ

CN-235 ของทอ.มาเลเซียก็กลับครับ

MiG-29N ครับ ควันดำปี๋เลย เพราะเครื่องยนต์ของ MiG-29 ไม่ใช่ Smoke-Free Engine ครับผม

เจอเจ้าลำนี้ .......... ก็รู้เลยครับว่าของเด็ดกำลังจะ Take off .......... เพราะลำนี้คือ An-32 ซึ่งเป็นเครื่องสนับสนุนของฝูง Surya Kiran ที่มาแสดงในเมืองไทยเมื่อวันที่ 12 ธ.ค. นี่เอง

แล้วตัวจริงก็มาครับ HTJ-16 ลำนี้กำลังจะขึ้นบินเพื่อไปแวะเติมน้ำมันที่สงขลา ก่อนจะไปค้างคืนที่สุราษฏ์ รุ่งเช้าเขาแวะประจวบ และมาลงที่ดอนเมืองครับ ซ้อมอยู่ 1 วัน และเขาก้เปิดการแสดงให้พวกเราชมกัน

ในฐานะเป็นฝูงบินผาดแผลง เขาจะขึ้นไปดื้อ ๆ ธรรมดา ๆ เลยไม่ได้ครับ ต้องมีฟอร์มกันหน่อย .......... เขาวิ่งมาพร้อมกัน 2 ลำเข้าคู่กัน เมื่อมี 2 คู่ = 4 ลำอยู่บนรันเวย์ ก็จะบินขึ้นพร้อม ๆ กัน

น่าเสียดายว่าวันที่ 12 ผมไม่ได้มีโอกาสไปชม เลยไม่ได้ดูเลย

หลังจากนี้เราก็ต้องลาลังกาวีแล้วล่ะครับ .............. เรือเฟอร์รี่ออกราวบ่ายโมง เมื่อถึงสตูล เราก็นั่งรถตู้ต่อไปหาดใหญ่เพื่อขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพครับ

โชคดีที่ได้ตั๋วโปรโมชั่น เราเลยขึ้น A320 ของแอร์เอเชียลำใหม่เอี่ยมกลับครับ

เครื่องใหม่ บินนุ่ม เบาะนิ่ม นั่งสบายกว่า 737-400 ลำเก่าของแอร์เอเชียเยอะเลยครับ ไอ้พวกผมเดินไปถ่ายรูปเจ้า A320 เครื่องนี้ได้มาหลายรูปทีเดียว (HS-ABA) ครับ

และทริปนี้ก็จบลงครับ

ขอขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์นั่งโหลดภาพอ่านกันมาจนถึงตรงนี้ สำหรับวันนี้ จบเพียงเท่านี้ สวัสดีครับ

จบแล้วครับ

ผมสรุปรายจ่ายให้นะครับ จะได้เป็นแนวทางของท่านอื่นๆ

1. ตั๋วรถ กทม.-สตูล บขส. VIP 24 ที่ 1100 บาท/คน
2. ค่าเรือไป-กลับ สตูล-ลังกาวี 540 บาท/คน
3. ค่าเช่ารถ 1400 บาท/วัน (ตอนแรกเช่าของถูกครับ 700บ แต่ตอนมารถไม่อยู่าแล้วซะงั้น)
  แต่ก็คุ้มนะครับ (ที่มาเล น้ำมัน 95 ลิตรละ  19 บาทกว่าๆครับ
4. ค่ารถตู้ สตูล-หาดใหญ่ 80 บาท/คน
5. ค่าเครื่องบิน หาดใหญ่-VTBS 1400 บาท/คน

รายจ่ายจุกจิกอีกประมาณ 500 บาทครับ

สังเกตว่า ขากลับ ผมตามรอยหมอยุ่ง ทริปลังกาวี เลยนะครับ
ก่อนไป ก็ทำการบ้านมาพอสมควร จาก HF นี่แหละครับ

มีคำแนะนำอย่างไร ยินดีครับ

Credits : Photo&Story : Skyman
              Photo : Luftwaffe

ตามมาชม ภาพสวย เรื่องเยี่ยม คร้าบ....

ข้อมูลละเอียดยิบเลย อย่างนี้แสดงว่าเป็นแฟนพันธุ์แท้เครื่องบินรบ

สมัยก่อนผมอ่านสมรภูมิ ตั้งแต่เล่มละ 15 บาทมั๊ง  มาหลังๆ ราคามันขึ้นแล้วผมรู้สึกว่าเนื้อหาไม่ค่อยดีเหมือนเก่า เลยเลิกอ่าน ช่วงที่อ่านห็เห็นข่าวว่ามาเลเซียจะซื้อ Mig29 แต่เผลอไปสิบกว่าปี ไม่ได้ติดตามเลย ตอนนี้มาดูรีวิวนี้เลยเพิ่งทราบว่า ทอ.มาเลฯ เค้าไปไกลมากแล้วจริงๆครับ สมควรแล้วที่ทอ.ไทยปลดประจำการ F5 แล้วหาฝูงบินใหม่มาแทน  เพิ่งทราบว่าทอ.มาเลฯ มี F18 ด้วย เจ๋งครับ

ขอบคุณค้าบบบ

ตามมาชมอีกรอบครับพี่ Luftwaffe & พี่ skyman    

สวยงามครับ หวังว่าสักวันบ้านเราจะให้ไปจอดรถถ่ายรูปได้แบบนี้บ้าง คงจะดีไม่น้อยเลย