ใครไปดูมาแล้วบ้างครับ ดูแล้วอึ้งเหมือนผมรึปล่าวว่ามันไม่น่าจะเป็นหนังแบบนั้นได้เลย

ไปดูมาแล้ววันนี้ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!  

............ อึ้ง !!! เช่นกัน     >>>>> มาริโอ้ ไม่น่า จูบ(กันอย่างดูดดื่ม) กับ พิช เล๊ย <<<<<

กำลังจาไปดูพอดีเลยนะเนี่ย

มันเป็นแบบนั้นจริงๆอะ

ถึงรู้ก็จาไปดู(นางเอก)

เหอะๆ ... เป็นฉากที่ผู้หญิง (รวมทั้งผู้ชายบางท่าน) ในโรงภาพยนตร์ อุทานกันออกมว่า " เสียดายจัง " ในโรงภาพยนตร์โดยมิได้นัดหมาย


และก็เป็นข่าวใหญ่โต ในบอร์ดเฉลิมไทย พันทิพย์ดอทคอม ตั้งแต่วันแรกที่หนังเริ่มฉาย ( ไม่รู้ป่านนี้กระแสซายัง ) กระทุ้เยอะมาก ๆ ครับ เหอะ ๆ

แต่ส่วนตัวแล้ว เฉยๆ เพราะโปสเตอร์ กับ MV แล้วก็ อัลบัมเพลงทั้งหมด เค้าก็บอกเป็นเชิงแฝงอยู่แล้วว่าเป็นภาพยนตร์ ในแบบความรัก ที่ไม่ใช่ แบบกุ๊กกิ๊ก ใสๆ ^ ^

ไปดูมาแล้ว                     อยากไปเอาตั๋วกลับมา                         OHHO

ผมโดน MV กับหนังตัวอย่างหลอก จนกระทั่งวันเข้าฉาย ถึงได้รู้น่แหละ

แหๆๆเพลงกันและกันของปอม กลายเปนงั้นไปแล้ว

ไปดูมาแล้วครับ สุดยอดมากๆ !!

เด็กชายสองคนสนทนากัน (ในหนังคับ)
" เราคงคบกับมิวเป็นแฟนไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้รักมิวนะ"

ถ้าดูอย่างมีศิลป์ จะรู้ว่าหนังไม่ได้สื่อถึงชีวิตเกย์ เพราะเขาไม่ได้เป็นเกย์

แต่จะสื่อถึงชีวิตครอบครัว แต่มีแม่เป็นผู้นำ....

ดูแล้วซึ้งมากกกกกกกกกกกกกก เป็นหนังอีกเรื่องที่สื่อได้ถึงความน่าเบื่อขอผูหญิงที่จู้จี้จุกจิก ไม่เล่าแระ ไปดูกันเองแระกัน

ป้าเอ๊ะไปดูด่วนๆ

   ไอฉากจูบกัน หน้าผมอึ้งพอๆกันกับคุณนก สินจัย ในหนังเลยอ่าครับ  

   ป.ล.ตกลงจูบจริงรึป่าวครับ

เห็นด้วยกับคุณพี่ poppy อย่างยิ่ง

ดูแล้วซึ้งมากๆ แอบมีน้ำตาคลอ เราคิดว่าหลายๆคนต้องเคยเจอกับความรู้สึกแบบนี้
ไม่ได้เป็นแฟนกันแต่ก้อไม่ได้หมายความว่าไม่ได้รักกัน สรุปว่าเป็นหนังที่ดีมากมากเลย

Quoted from POPPY

ถ้าดูอย่างมีศิลป์ จะรู้ว่าหนังไม่ได้สื่อถึงชีวิตเกย์ เพราะเขาไม่ได้เป็นเกย์

แต่จะสื่อถึงชีวิตครอบครัว แต่มีแม่เป็นผู้นำ....

ดูแล้วซึ้งมากกกกกกกกกกกกกก เป็นหนังอีกเรื่องที่สื่อได้ถึงความน่าเบื่อขอผูหญิงที่จู้จี้จุกจิก ไม่เล่าแระ ไปดูกันเองแระกัน

ป้าเอ๊ะไปดูด่วนๆ

นี่ ป๊อบปี้ แอบไปดูกะใครมายะ ???

อยากไปดู อิอิ วันเสาร์นี้ได้ไปแน่ๆ

ก็คุณมะเดี่ยว ผู้กำกับน่ะ เค้าเป็น....นี่ครับ มันน่ะเปรี้ยวจะตาย

ว้า ว่าจะไปดูซักหน่อย รู้หมดเลยย    ฮ่าๆ ล้อเล่นครับ

ผมดูแล้ว สงสารทุกตัวละครมากๆ

กรณ์ ด้วยความโชคร้าย เสมือนเป็นต้นเหตุให้ลูกสาวต้องหายตัวไป
จูน ดูมีความสุข แต่ผมว่าลึกๆเธอเศร้า
โดนัท เธอหาความรักไม่เจอสักที
หญิง แม่พระ รักผู้ชายถึงสองคนทั้งๆที่เขาไม่ได้รักเราเลย
สุนีย์ เธอเป็นคนที่น่าสงสารมาก ลูกสาวหายตัวไป สามีไม่เป็นผู้เป็นคน ลูกชายกลายเป็น...
โต้ง ด้วยความที่ต้องเลือก และไม่ได้เลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ
มิว  สุดท้ายเขาก็เหลือแค่เพื่อนเท่านั้นเอง

เศร้าง่า

ปล. สปอยรึเปล่าเนี่ย

ลึกซึ้งจริงๆครับ k.newuno ยิ่งอ่านแล้วยิ่งเศร้า

แต่ผมแอบคิด หลังจากวันคริสมาส ในเมื่อคนสองคนรักกัน ยังไงก็ห้ามไม่ได้ อยู่ก็อยู่เมืองเดียว เบอรืติดต่อก็มี บ้านก็รู้จัก อินเตอร์เนตก็มี

อานุภาพความรักมันแรงเสมอครับ    

เพื่อนผมก็เล่าเหมือนกัน  ก่อนเข้าไปดูว่าหนังเป็นอย่างงี้นะ

ก็  น่ารักดีนะครับ  โดยเฉพาะช่วงฉากที่ทั้ง 2 คน มีความสัมพันธ์กัน  
พวกแถวหน้า  มีเสียงฮือฮาตลอด  

ดูแล้วก็โอเคนะครับ  มีความรักหลายแบบให้เห็น  แต่เหมือนว่าจะเน้นกับพระเอก 2 คนนั้นนะครับ
ซึ่งผมก็รู้สึกดีนะครับ  เป็นรักที่จริงใจ  ไม่เสแสร้ง  ซึ่งหาได้ยากมากๆๆๆๆๆๆ

ปล. หลังๆ ต้องเริ่มระแวง เวลา I'คุณเพื่อนมานอนกับผม  กลัวจะกอดคอผมนอนเหมือนในหนัง  

โตขึ้น นางจะกลายเป็น "เพื่อน .. กูรักมึงว่ะ" ป่ะ ?    

^
^
อันนี้ผมว่าประมานเวอร์ชั่นลูกอ่ะนะ มีอยู่ฉากนึงแอบคล้ายๆ

ฉากสุดท้ายติดตา ตีบทแตกกระจุย เอาตุ๊กตาทองไปเลย เหงาตามมิวไปหลายวัน    

ก่อนอื่นผมไม่ได้จะมาประท้วงหรือต่อต้าน กระทู้ของ จขกท ที่มีความรู้สึกแบบนั้น ผมเองก้ได้ไปดูหนังเรื่องนี้มาแล้ว และอยากจะบอกว่ามากกว่าหนึ่งรอบด้วยซ้ำไป ตอนแรกคิดว่าแปลก เพราะผมเองไม่เคยดูหนังซ้ำมากกว่าหนึ่งรอบไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจริงๆที่ผมดูมากกว่าหนึ่งรอบ

ผมได้อะไรดีๆจากหนังเรื่องนี้ ถ้าคุณคิดว่าฉากYนั้นฉากเดียวทำให้คุณคิดว่าคุณจะไม่ไปดูหนังเรื่องนี้ผมว่าเป็นความคิดที่ผิดมาก เพราะคุณจะไม่ได้ชมภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งปีอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าคิดว่ามันไม่ดี ผมว่าเป็นแค่เพียง 1 เปอร์เซนต์ เท่านั้นเอง (จริงๆไม่อยากใช้คำว่าไม่ดี) ใช้คำว่าไม่เหมาะสมจะดีกว่า

อันแรก หนังเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงความรู้สึกดีๆในสมัยเป็นนักเรียน ยิ่งชุดนักเรียน ผมขอบอกว่าโดนใจผมมาก ผมจบเซนต์คาเบรียลมา และใครก็ตามที่อยู่โรงเรียนในเครือเหล่านี้จะนึกถึงชุดม.ปลายที่โรงเรียน เสื้อขาว กางกางน้ำเงิน มีเข็มม. ปลาย รองเท้าหนัง กระเป๋านักเรียนแฟบๆ อยากจะบอกว่าโดนสุดๆ เดินไปเป็นกลุ่มๆ ผมหวนนึกถึงวันเก่าๆเหล่านั้นกับเพื่อนๆผมมาก

เรื่องนี้จะได้เห็นความรักในทุกฉากทุกตอน ยิ่งตอนสินจัยกินไข่พะโล้กับข้าวแข็งๆ หรือ ตอนที่กลับจากตามหาโต้งแล้วเห็นกรนั่งรออยู่ บอกตรงๆนะครับ ทำเอาผมน้ำตาซึม ไม่ใช่เฉพาะตอนที่ผมกล่าวถึง และยังอีกหลายๆตอน ที่แสดงให้เห้นถึง " ความใส่ใจ " กับคนที่ตัวเองรัก และยิ่งอาม่าที่เรียกมิวว่า "เพื่อน" ดูอบอุ่นสนิทสนมอย่างไรบอกไม่ถูก

ผมว่าหนังเรื่องนี้สนุกทุกวินาที เปลี่ยนความคิดว่ามันเป็นหนังเกย์หรืออะไรต่ออะไรเถอะครับ หนังเรื่องนี้ดีไม่แพ้หนังเรื่อง The letter เลย กลับจะมีมุมมองของความรัก จากคนหลายๆกลุ่ม ด้วยกันในเรื่องเดียว

วันก่อนไปอ่านมาจากบอร์ดไหนก้จำไม่ได้ มีคนหนึ่งไปดูหนังเรื่องนี้แล้วออนเอ็มคุยกับเพื่อนบอกว่า " ไม่ว่าใครจะคิดว่ากรูเป็นเกย์หรือไม่ ถ้ากรูสามารถทำให้คนไปดูหนังเรื่องนี้ได้ กรูยอม "

ขอบคุณคุณมะเดี่ยวที่สร้างหนังดีๆแบบนี้

ลองเปิดใจไปดูหนังเรื่องนี้นะครับ คุณจะได้อะไรดีกับชีวิตของคุณ และที่สำคัญจะได้รู้ความหมายของคำว่ารัก

ถ้าให้ผมเป็นกรรมการตัดสินหนังแห่งปี ผมเลือกหนังเรื่องนี้แน่นอนครับ

ไปดูดีป่าวหว่า..กัวไม่หนุก  

ปล.ป้าเอ๊ะไปดูมายัง

ไปดูมา 2 รอบ 2 วันติดกัน
ชอบหนังเรื่องนี้มาก
มันโดนชีวิตเราสุดๆ
เราได้เห็นความรักของแม่... เพราะบ้านเราก็มีแม่เป็นผู้นำ
คล้ายๆกะสุนีย์ แต่แม่เราไม่หนักหนาขนาดนั้น

ฉากที่สุนีย์กินข้าวพะโล้เรียกน้ำตาเราได้มากจริงๆ

ความรักของเราก็มาคล้ายๆกะเรื่องรักๆของหญิงกะมิว
ดูแล้วอิน...ดูแล้วทึ่ง...ดูแล้วขนลุก
หนังเรื่องนี้เป็นหนังรักแห่งปีจริงๆ...อยากให้ไปดูกันนะคะ

เป็นหนังเรื่องแรกในรอบหลายปีที่รู้สึกอยากดู อยากดูมากๆ ครับ แต่ดันไม่สามารถหาดูได้เพราะไม่ได้อยู่ไทย
เกิดอาการลงแดงจะเป็นจะตาย หลังจากอ่านเรื่องย่อ
ยิ่งได้ยินหลายคนพูดถึงประโยคนี้ "เราคงคบกับมิวเป็นแฟนไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้รักมิวนะ"
น้ำตาไหลพรากพราก มันช่างเสียดแทงใจอะไรเช่นนี้

หนังเรื่องนี้ สื่ออะไรหลายๆอย่าง ไม่ใช่สื่อว่าเป็นหนังเกย์
รักที่1 รักจากอาม่าที่มีต่อหลาน
รักที่2 รักระหว่างชายกับหญิง
รักที่3 รักจากสามีที่มีต่อภรรยา
รักที่4 รักจากแม่ที่มีต่อลูก
รักที่5 รักจากพ่อที่มีต่อลูก
และรักอีกมากมายที่หนังเรื่องนี้สื่อออกมา อย่ามองแค่ฉากนั้นฉากเดียว

เปิดไปทางไหนสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็เจอแต่คำว่า "รักแห่งสยาม"
มันช่างเสียดแทงใจผมเหลือเกิ๊นนนน เพราะอยู่นี่ไม่รู้จะไปหาดูที่ไหนอ่ะฮะ  
อารมณ์อยากดูพอๆกับคุณ BomB13 เลย อยากให้ออกเป็นวีซีดีเร็วๆครับ อยากดูสุดๆ

ดูรอบที่ 2 แล้วก้อยังเรียกน้ำตาได้เหมือนเคย
ช่วงนี้ไม่มีสติสตัง จะทำงานเลยอะ นึกถึงสมัยเรียน มอปลาย ที่สุดท้ายก้อต้องเหงาเหมือน มิว
ยิ่งเพลงประกอบภาพยนต์ โดนทุกเพลง

ความจริงอ่ะผมว่าหนังเรื่องนี้ให้อะไรหลายอย่างนะโดยมีตัวละคร"มิว"เป็นสื่อกลางที่ทำได้ดีมาก

หลังจากดูจบแล้วบอกได้คำเดียวครับว่า"อิ่มใจ"ใน"ความรัก" ไม่ว่าจะเป็นความรักที่แสดงออกมาในรูปแบบใดก็ตาม บอกคนอาจบอกว่ารักแบบนี้ผิด รักแบบนั้นถูก แต่สำหรับผมแล้วความรักไม่มีผิดหรือถูกหรอกครับ รักก็เพราะรักก็เท่านั้น    

สำหรับผมถัดมาจากหนังเรื่อง Life is beautiful แล้ว ก็มีเรื่องรักแห่งสยามเรื่องนี้แหละครับที่จัดอันดับเข้ามาเป็นหนังในดวงใจอีกเรื่อง

ใครยังไม่ได้ไปดูก็ไปดูกันนะครับ  



    

ขอตอบแค่คำว่า "สามรอบแล้วสำหรับหนังเรื่องนี้ที่จ่ายเงินเพื่อดูซ้ำในโรง"

เรื่องนี้ หน้ากากแอ๊คชั่น แสดงเป็น X

Quoted from ActionMask

เรื่องนี้ หน้ากากแอ๊คชั่น แสดงเป็น X

เหวอ !!!!

..... X ภายปอดมิว แล้ว มิว เอาลิ้นสอดเข้านั้นหรอท่านหน้ากาก

หนังดี เพลงเพราะ ชอบครับ

อยากรู้จังว่า เพลงตอนเริ่มเรื่องชื่อเพลงอะไรเหรอครับ ชอบ แต่ไม่รู้จัก  

เพลง ตั๋วเดินทาง หรือ Ticket ครับ (ถ้าจำไม่ผิด)

Quoted from ActionMask

เรื่องนี้ หน้ากากแอ๊คชั่น แสดงเป็น X

เออ ใช่เหมือนหน้ากากจริงด้วย แต่...

Quoted from I'mTHAI

หนังดี เพลงเพราะ ชอบครับ

อยากรู้จังว่า เพลงตอนเริ่มเรื่องชื่อเพลงอะไรเหรอครับ ชอบ แต่ไม่รู้จัก  

ไม่เคยดูครับ เป็นเพลงเดียวกับที่โปรโหมดหรือเปล่าครับ ถ้าใช่ก็คือเพลง "กันและกัน"

วันนี้ไปดูรอบที่สองมา ยังอินอยู่ ให้นิยามความรักได้ในหลายมิติครับ
และที่สำคัญ ยังละลายอยู่ตอนมิวยิ้ม!!! ชักแปลกๆแล้วเรา

คุณไม่รู้หรอก
ว่าคุณได้สร้างหนังหนึ่งเรื่อง
ที่เปลี่ยนชีวิตของคนมากมาย
แน่นอนมันดีกว่าหนัง
ที่ทุ่มทุนเป้นร้อยเป็นพันล้าน
เพราะหนังพวกนั้นแค่ผ่านมาและผ่านไป
ใช้ค่าของวัตถุ ให้เรารู้สึกดีเพียงระยะสั้นๆ
แต่การสร้างหนังที่มีผลต่อชีวิต
ในการหาคำตอบของชีวิตของเราเอง
มันช่างเป็นมากกว่าแค่ "ภาพยนตร์" ธรรมดา
มันเป็นอะไรมากกว่านั้น
คงเป็นอะไรที่จะจดจำ และเป็นบทเรียนที่ไม่ต้องทดลองในชีวิตนี้

ขอบคุณมาก ที่ทำให้เราหยุดเดิน
และหันกลับมามอง ตัวเองเรา ผ่านด้วยภาพยนตร์ 3 ชั่วโมง เพียงหนึ่งเรื่อง

พระเจ้า ช่วย ทอดกล้วย ด้วย

เรายังไม่ได้ดูซักรอบเลย เห็นทีต้องโดนแล้ว


ขอถามหน่อยครับ หนังเรื่องนี้ ไปนั่งดูคนเดียวจะเป็นไรมั้ยครับ
ผมยิ่งบ่อน้ำตาตื้นอยู่ด้วย ขนาดเครื่องแลนดิ้งในสนามบินแปลกที่ ยังร้องไห้เลยครับ
ไปนั่งดู The classic สี่รอบ ยังร้องไห้เหมือนพ่อตาย เลย

แล้วเรื่งนี้จะรอดมั้ยนี่....

ไว้ดูแล้วจะมาแลกเปลี่ยนกันนะครับ