รีเวอร์สทรัสต์ + สปอยเลอร์  เบรคตัวโก่ง

ถึงท้ายรันเวย์ก็กลับตัวควับ  กัปตันใจร้อนวัยรุ่น จริงๆ

ท่าอากาศยานนราธิวาส แม้ไม่มีเที่ยวบินพานิชย์มากแต่ก็หรูพอตัว เพราะต้องคอยรับเสด็จสมเด็จพระนางเจ้าฯ เวลาแปรพระราชฐานมาพระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์ครับ

กระไดนี่ ถ้าเปลี่ยนเป็น A320 แล้วจะยังใช้ได้อยู่รึเปล่า?

ใครไม่อยากเดินหัวร้อนตากแดดเขามีร่มแดงให้ยืมนะครับ

ช่วยคุณช่วยชาติประหยัดไฟแล้วก็เดินเข้าไปในเทอร์มินอลกันครับ

ที่นี่เขาจอดเครื่องขนานกับเทอร์มินอลยังงี้ เพราะไม่มีรถ Push Back ครับ

มีทหารยืนเฝ้าทุกมุมเลย

โถงผู้โดยสารร้อนมั่กๆ  สงสัยพึ่งเปิดแอร์ (ก็มีเที่ยวบินวันละเที่ยวนี่นา)

กระเป๋ามาแล้ว ดักมันตรงนี้แหละ เร็วดี

เคาท์เตอร์ขายตั๋วรถตู้ครับ ไปสุไหง-โกลก 150 บาทต่อเที่ยว เดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง 77 กิโล ขากลับก็นัดให้เขามารับที่ไหนก็ได้ เขาจะนัดเวลา 9 โมง ถึง 9 โมงครึ่งครับ รับรองไม่ตกเครื่อง เพราะส่งแอร์เอเชียอยู่เจ้าเดียว

โถงผู้โดยสารข้างนอกครับ

แล้วก็เดินมาขึ้นรถตู้ข้างหน้าครับ จะมีป้ายบอกคันไหนไปไหน รถก็เหมือนรถตามคิวรถตู้ในกรุงเทพฯเด๊ะเลย

ภายนอกสนามบินนี่ถ่ายรูปมากไม่ได้ครับ เพราะทหาร - รถฮัมวี่เต็มไปหมด เกรงใจเขา

ก่อนไปสุไหง - โกลกก็ผ่านเมืองนราธิวาสก่อน จากที่สอบถามคนแถวนั้นเขาว่าบ้านเมืองเงียบเหงาไปมาก แม้จะไม่ใช่พื้นที่ "ดุ" แบบยะลา - ปัตตานี

เห็นรั้วโรงเรียนเป็นแบบนี้แล้วรู้สึกสลดบอกไม่ถูก เราเองยังขนาดนี้ แล้วชาวบ้านในพื้นที่เขาจะขนาดไหน

รถจะวิ่งผ่านทางเข้าพระตำหนักทักษิณฯด้วย

ระหว่างทางจะมีด่านตรวจ, บังเกอร์ถุงทรายล้อมลวดหนามติดกำลังลักษณะพร้อมปะทะ  คอยเช็ครถเป็นระยะๆ

ชาวบ้านที่นี่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ในบรรยากาศแบบนี้น่ะเหรอ

แล้วก็ถึงที่พักซุกหัวนอนของผมคืนนี้ครับ เป็นสถานที่ราชการ กำลังทหารคุ้มกันแน่นหนา ประตูปิดตลอดป้องกันคาร์บอมบ์ รถทุกคันที่จะเข้าต้องถูกใช้กระจกส่องใต้รถ

จากนั้นเพื่อนผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์พาชมเมือง โดยต้อง Keep Distance จากถังขยะและกระถางต้นไม้ไว้ตลอด ขี่ไปขี่มามีรถฮัมวี่ติดปืนกลแซง....วู้

สภาพบ้านเมืองเงียบเหงาไปมาก จากคำบอกเล่า สุไหง โกลกเป็นเขตการค้าชายแดนที่เคยคึกคักมากๆ แถมหนุ่มชาวจีนมาเลย์ก็ชอบมาเที่ยวแบบกระนั้นที่ฝั่งเรา จนกลายมาเป็นสำนวน "ไปขุดทองที่สุไหง-โกลก" ของสาวไทยในอดีต

โรงแรมเกนติ้ง (เท่าที่ดูน่าจะใหญ่-หรูที่สุดในแถบนี้) ก็กลับเงียบเหงาไป

หน้าโรง'บาลที่ผมนอนก็เป็นสถานีรถไฟสุไหง-โกลก แล้วก็ด่านกลันตัน สุไหงโกลก ใกล้ชนิดเดินไปฝั่งมาเลย์ได้ง่ายๆ

วิธีข้ามไปฝั่งมาเลย์ก็ง่ายมั่กๆ แค่เอาบัตรประชาชนยื่นให้เจ้าหน้าที่ เขาก็จะออกใบแบบนี้ให้เรา เขียนเลขประชาชน 3 ตัวสุดท้ายของเราลงบนบัตร

เมืองหลวงของรัฐกลันตันห่างจากจุดนี้ไปราว 30 กิโลครับ มีรถบัสวิ่งทุกชั่วโมง มีกระทั่งรถวิ่งไปกัวลาลัมเปอร์เลย เวลาเพื่อนผมจะกลับบ้านทีมันชอบข้ามไปขึ้นเครื่องแอร์เอเชียที่ กลันตัน- KL LCCT- เชียงใหม่   แพงหน่อยแต่สะดวกกว่า....มันบอก

แต่ว่าตรงชายแดนฝั่งมาเลย์บริเวณด่านนี้ก็เป็นเมือง-ตลาดย่อมๆเหมือนกัน สภาพบ้านเมืองก็ไม่ต่างไปจากบ้านเรา ... นี่ตลาดสดครับ

มีร้านดิวตี้ฟรีอยู่ร้านนึง เน้นขายเหล้า-เบียร์-บุหรี่ ซึ่งมุสลิมเขาไม่กินกัน ราคาถูกกว่าบ้านเราประมาณ 20% หิ้วออกไปได้คนละไม่เกิน 3 ขวด

กลับมาฝั่งบ้านเราอีกที   พึ่งรู้ว่ารถจากฝั่งเรามักชอบข้ามไปเติมน้ำมันฝั่งมาเลย์กันเพราะถูกกว่ามาก ปั๊มน้ำมันที่สุไหง โกลกหาแทบไม่มี ตามข้างทางก็มักมีน้ำมันขวดแบบนี้ขาย ซึ่งลักลอบนำข้ามมาจากฝั่งมาเลย์

จะ 95 หรือ 91 ก็ขายราคาเท่ากัน ขวดละ 20 บาท (ขวดเป๊ปซี่ 1.25ลิตร)

เช้าอีกวันเพื่อนผมพามากิน "บะกุ๊ดเต๋" ครับ อาหารเช้ายอดนิยมของแถวนี้ ใครมาไม่ได้กินเหมือนมาไม่ถึง


ซ้ายหัน ขวาหัน.... หน้าร้านไม่มีถังขยะ กระถางต้นไม้... OK ลุยโลด

บ๊ะกุ๊ดเต๋ ลักษณะก็เหมือนเกาเหลาหมูตุ๋นยาจีน กินกับข้าวสวยเหมือนเกาเหลา ร้านนี้ขายเป็นหม้อๆ หม้อละ 60 บาท

เสริพมาในหม้อดินร้อนๆ เดือดปุดๆ มีหมูกรอบ เครื่องใน ผักกาด เห็ดเข็มทอง เห็ดแชมปิยอง ก็อร่อยดีครับ